Chiara Lobosca trof Charlie Wemel net als die eerste keer op een ziekenzaal. In 1985 was hij een populaire Zwerkbalspeler en zij een teruggetrokken nerd, die in haar vrije tijd vrijwilligerswerk deed voor de Ziekenboeg. Charlie brak zijn neus tijdens de eerste Zwerkbalwedstrijd van het seizoen en Chiara assisteerde Madame Plijster bij de genezing. Hoewel ze pas in hun zevende jaar voor elkaar vielen, was dit het moment waarop het allemaal begon.
Het was gecompliceerd of juist ongecompliceerd. Charlie maakte er tijdens hun schooltijd nooit een geheim van dat hij allerminst geïnteresseerd was in daten. Dat hield hij tijdens hun innige vriendschap vol en ook al wilde Chiara dat graag, kwam er geen gezoen of seks aan te pas. Na een verhitte ruzie, waarin ze hem ervan beschuldigde haar niet aan te willen raken omdat ze een weerwolf was ('Ben ik, een duister en smerig beest, te besmet voor jouw heilige pik?'), biechtte Charlie op dat hij geen seksuele gevoelens had. Hij was ook nooit eerder verliefd geweest en vond het maar knap verwarrend dat hij zoveel aan haar moest denken. Aan het einde van zijn stotterende openbaringen kuste hij haar, vluchtig en oppervlakkig en dat was het. Vanaf dat moment trok Chiara zich zijn desinteresse in fysieke intimiteit niet langer persoonlijk aan.
Verkering met Charlie Wemel had veel weg van een oneindige les Verzorging van Fabeldieren, maar Chiara genoot er intens van. Samen maakten ze lange wandelingen door het Verboden Bos en bezochten ze de roedel van Borf. Charlie hield dan haar hand vast en keek naar haar met een prachtige glinstering in zijn helderblauwe ogen. Dat was alles en het was uiteindelijk genoeg. Toch kwam er een eind aan iets wat zo mooi en warm en goed was.
'Ik ga naar Roemenië,' zei hij op een dag.
'Ik ga naar Londen,' was haar antwoord.
In 1998 liepen ze elkaar weer tegen het lijf. Charlie was toen een poosje in Engeland, in de eerste plaats om zijn broer Fred te begraven na de Slag om Zweinstein. Later vlogen zijn collega's van het drakenobservatorium in om de draak waarmee zijn broer Ron, Harry Potter en Hermelien Griffel ontsnapten uit Goudgrijp, te vinden. De missie slaagde, maar niet zonder dat Charlie een grote brandwond opliep. Op dat moment werkte Chiara als Aankomend Heler op de afdeling voor Schepselletsel en ze genas zijn wond, zoals ze dat dertien jaar eerder ook deed.
Sinds die dag combineerde Charlie een bezoek aan zijn familie met een weekend bij Chiara en op haar beurt bezocht zij hem tijdens haar vakanties. Ze maakten weer lange wandelingen door uitgestrekte bossen. Ze lagen urenlang samen in bed, lachend en pratend, terwijl ze kleine, strelende bewegingen over elkaars lichaam maakten. Wanneer ze samen waren, waren ze behoorlijk gelukkig, maar Charlie had het druk met zijn draken en Chiara met de Helersacademie. In de eerste plaats waren ze vrienden en ze was lange tijd niet trouw aan hem. Jarenlang ging het zo door, tot een avond in Charlie's hut, middenin de Roemeense wildernis.
'Ik kan ermee ophouden,' had Chiara plotseling gezegd, waarmee ze niet alleen hem, maar ook zichzelf overviel.
Charlie knipperde met zijn ogen. 'Eh?' bracht hij uit.
'Ik kan ermee ophouden anderen te... zien,' herhaalde Chiara. Ze staarde nu naar het tapijt en probeerde niet in paniek te raken. 'Als je dat zou willen. Je hoeft het alleen maar te vragen.'
'Ik wil je niet vertellen wat je wel of niet...'
'Charlie,' onderbrak Chiara hem en ze raakte zijn hand aan. 'We doen dit al jaren. Je bent af en toe een onmogelijk, maar je bent de enige die ik nodig heb,' besloot ze oprecht.
'Chiara, je...'
'Ik weet het, ik weet het.' Ze bracht haar hand omhoog. 'Ik heb seksuele behoeftes. Daar moeten we over blijven praten, maar die kan ik met een beetje hulp ook... zelf bevredigen.'
Charlie haalde diep adem en sloot zijn ogen. Vervolgens blies hij langzaam uit. 'Oké,' ademde hij.
'Oké?' Chiara bracht haar hoofd vragend opzij.
'Oké,' knikte Charlie. 'Ik heb liever niet dat je nog anderen ziet.'
'Afgesproken.'
De daaropvolgende zomer verhuisde Chiara naar Roemenië en trok bij Charlie in. In samenwerking met het Departement voor Internationale Magische Samenwerking richtte ze een centrum voor weerwolven op, dat ze Maison van Maanling noemde, ter ere van de eerste weerwolf die ze ooit hielp toen ze nog een jong meisje was. Ze voorzag er weerwolven van Wolfsworteldrank. Ook konden ze zich er melden voor onderdak, een maaltijd en medisch advies. Bovendien was het een veilige plek om transformaties te ondergaan. Het oprichten van een dergelijk gasthuis was lange tijd Chiara's grote droom, maar haar grootste droom was dat het Maison van Maanling op een dag niet meer nodig was.
Charlie en Chiara bleven erg op zichzelf en leefden, mede door haar ziekte, een teruggetrokken leven, maar voor het eerst in al die jaren ging ze mee naar zijn familie om kerst te vieren. Daarmee raakte Chiara verzeild in Charlie's ouderlijk huis, omringd door zijn ouders, broers, zussen en nichtjes. Zij groeide op als enig kind en dit alles was erg onwennig voor haar, maar het voelde fijn, zoals de Wemels haar ontvingen en in hun midden opnamen.
Bill kende ze nog van Zweinstein, net als Percy en George, die in hun vierde en tweede jaar zaten toen Charlie en zij van school gingen. Het was merkwaardig te zien hoe ze waren opgegroeid tot volwassen mannen met een carrière en een ring om hun vinger. Bill was zelfs de vader van twee hoogblonde dochters. De oudste was een grote peuter, die zich ogenblikkelijk aan Charlie vastklemde en kraaide van plezier toen hij haar hoog in de lucht wierp. De jongste was hooguit anderhalf jaar oud en staarde Chiara gebiologeerd aan vanaf de heup van haar vader.
De vrouw van Bill stelde zichzelf met veel enthousiasme voor als Fleur Wemel en was gemakkelijk de allermooiste vrouw die ze ooit zag. Vanaf daar verliep de rest van de middag in een waas. Chiara schudde een heleboel handen en ze deed haar uiterste best alles te onthouden.
Percy was getrouwd met Audrey, een hoogzwangere en ernstig kijkende vrouw met prachtig bruin haar dat tot ver over haar heupen reikte. George stelde haar voor aan zijn 'betere helft' Angelina. Chiara herinnerde zich haar. Ze speelde samen met Charlie in het Zwerkbalteam van Griffoendor en had haar weleens op de ziekenboeg gezien.
Ron en Ginny kende ze alleen van foto's die Charlie haar had laten zien. Ze stelden zich heel beleefd voor en hun ogen glommen nieuwsgierig. Ron was, naast Charlie, de enige van het hele stel die nog niet getrouwd was, maar wel samen met een hoge overheidsfunctionaris die Hermelien Griffel heette. Ginny was getrouwd met Harry Potter en net als Audrey in verwachting van haar eerste kind.
De hele familie zat aan een bijzonder lange tafel met meneer Wemel aan het hoofd. Charlie's vader bracht een lange toast uit. Hij stond stil bij Fred, de zoon en broer die hen ontvallen was tijdens de oorlog, bij de kleinkinderen die sindsdien geboren werden en de kleinkinderen die nog zouden komen. Hij feliciteerde Ron en Hermelien met hun verloving, dus blijkbaar was dat ook al in kannen en kruiken.
'En Chiara…' Meneer Wemel bewoog zijn glas in haar richting met een zachte uitdrukking op zijn gezicht. Zijn ogen glommen geëmotioneerd. '... welkom in het Nest. Molly en ik ervaren dat Charlie met jou compleet is.'
Chiara vond het een onhandige en pijnlijke opmerking. Was Charlie alleen dan niet compleet? Om haar heen kijkend, naar de getrouwde of verloofde stelletjes, met twee zwangere vrouwen en de eerste twee kleinkinderen, begreep ze het wel. Haar hart ging naar Charlie uit. Ze wist dat zijn familie het lastig vond dat hij nooit iemand meenam naar huis en grote vraagtekens hadden bij zijn besluit nooit te trouwen of kinderen te krijgen. Desondanks glimlachte ze naar meneer Wemel en bewoog ze haar glas omhoog.
'Proost!' klonk het in koor.
Te midden van een druk kletsend gezelschap, wat voor de helft uit vuurrood harige mensen bestond, boog Chiara zich over haar soep. Ze liet haar ogen over het gezelschap glijden. Charlie zat tegenover haar en knipoogde geruststellend. Het vulde haar binnenste met een warmte waarvan ze nooit had gedacht dat ze het nog zou voelen.
Mevrouw Wemel keek haar aan met een stralende glimlach. Chiara kon duidelijk zien dat Charlie meer op zijn moeder dan op zijn vader leek. Zij waren kort en gedrongen, terwijl meneer Wemel lang en mager was. Ook had Charlie het ronde, zonnige gezicht van zijn moeder, maar wel de lange neus van zijn vader.
'Chiara,' zei ze hartelijk, 'ik hoorde van Charlie dat je een Heler bent?'
'Ja,' bevestigde Chiara. 'Tot een half jaar geleden werkte ik in St. Holisto's.'
'En nu?'
'Ik heb samen met de Minister een centrum geopend voor weerwolven.'
'Daar heb ik over gehoord,' zei Harry. 'In Roemenië, toch?'
'Ja,' zei Chiara.
'Oh,' zei mevrouw Wemel, 'en waar woon je in Roemenië?'
'Ze woont bij mij, mam,' zei Charlie snel, Chiara sparend.
Mevrouw Wemel knipperde een paar keer met haar ogen. Als Chiara zich niet vergiste, bewoog er een flits van afkeuring over haar moederlijke gezicht.
'Hoe lang zijn jullie samen?' vroeg Ginny in een poging de aandacht af te leiden.
Chiara ving Charlie's blik. Samen gedefinieerd als exclusief was het antwoord acht maanden. Op zich was dat een prima moment iemand voor te stellen aan de familie, maar niet per se om al samen te wonen. Ze waren eigenlijk al vijf jaar samen, maar dan zou de voorstelronde in de familie rijkelijk laat zijn.
'Bijna anderhalf jaar,' loog Charlie zonder verblikken of verblozen, 'maar we kennen elkaar al sinds Zweinstein.'
Chiara kon de grijns die zich begon te vormen op haar gezicht niet stoppen en verborg 'm in haar drinken. Het was alsof Bill het zag. Hij grijnsde speels en charismatisch en keek opzij naar zijn jongere broer.
'Oké,' begon hij, 'ik vraag me af hoe lang het heeft geduurd voordat Charlie zover was dat hij zijn blik afwendde van zijn draken en...'
Bill stopte abrupt met praten toen Charlie een tik tegen zijn slaap gaf en het gezelschap barste in lachen uit. Onwillekeurig lachte Chiara met de verzameling Wemels mee. Ondanks hun onhandigheid, bedoelden ze het goed.
George grijnsde breed. 'Ik dacht dat Charlie juist een man zou vinden.'
'Ik heb 'm nog ooit met een meisje gezien, ook op Zweinstein niet!' deed Percy een duit in het zakje.
Chiara besloot in het geratel van Charlie's familieleden een plotselinge interesse te tonen in haar soep en nam gauw een hap, waar ze zich in verslikte. Ze nam gauw een slok water om het te maskeren. Toen ze op durfde te kijken, zag ze dat George naar haar keek en haar een knipoog gaf. Onmiddellijk voelde ze de hitte vanuit haar nek omhoog kruipen.
Charlie, die al een heel leven gewend was aan het hebben van broers en zussen, bleef ogenschijnlijk koel en kalm, terwijl hij heel een stukje brood besmeerde met boter. Chiara zag echter dat zijn knokkels wit waren. Uiteindelijk schraapte hij zijn keel en het rumoer verstomde. Sommigen keken verwachtingsvol naar hem, alsof hij nu zou vertellen hoe hij eindelijk iemand zijn hart had laten veroveren.
'Ik ben aseksueel,' zei Charlie.
Er viel een doodse stilte aan de tafel. Mevrouw Wemel liet haar lepel op haar bord kletteren, het geluid indringend luid. Bill verslikte zich in zijn drinken. In haar ooghoek zag Chiara dat Harry een hand door zijn haren haalde en wat rechter op ging zitten. Audrey's mond viel open.
Aan de gespannen houding van Charlie was het duidelijk dat hij het liefst op zou staan en weg zou lopen. Maar Ginny, die naast hem zat, drukte een zachte kus op zijn wang en legde haar hoofd tegen zijn schouder.
'Ik kan zien dat je gelukkig bent,' zei ze zacht.
Op dat moment had Chiara zijn zus wel kunnen zoenen. Ze glimlachte toen ze zag dat Ginny's woorden wat van Charlie's spanning weg leken te nemen, maar hij zocht naar oogcontact met zijn ouders.
Mevrouw Wemel leek verscheurd tussen schok en onvoorwaardelijke moederliefde. 'Charlie...' zei ze. 'Wat... Ik begrijp niet...'
'Ik heb gewoon nooit...' begon Charlie. Hij legde zijn mes neer. 'Ik heb nooit seksuele gevoelens gehad. Ik walg niet van het idee, ik ben er niet bang voor, maar ik heb er gewoonweg geen enkele interesse in. Het is alsof ik de taal niet spreek.' Zijn ogen bewogen van zijn moeder naar zijn vader, die allebei met nog altijd een geschokte uitdrukking op hun gezicht naar hun zoon keken. 'Chiara en ik zijn gelukkig,' vervolgde Charlie, zachter. 'Ik kan in haar ogen kijken en dezelfde warmte voelen die jullie ook ervaren in een gelukkige relatie... Maar... ik heb gewoon nooit de neiging om haar... te bespringen.'
Er viel opnieuw een diepe, ongemakkelijke stilte. Meneer Wemel herstelde zich het snelst. De uitdrukking op zijn gezicht werd zachter, alsof hij ergens ook opgelucht was. Eindelijk, dacht Chiara, eindelijk hebben ze een uitleg, een verklaring.
'Ik kan geen kinderen krijgen,' probeerde Chiara nonchalant, 'dus wat zou het punt zijn, toch?'
Een rimpel van ongemakkelijke en geforceerde lach bewoog langs de lange tafel. Daarmee leek de kwestie afgedaan en het duurde niet lang voordat het geklets werd hervat.
Vlak na middernacht lagen Chiara en Charlie in zijn oude kamer in het Nest. Charlie was gespannen. Zijn hele lichaam leek op scherp te staan. Chiara keek naar zijn dichtgeknepen ogen en samengeperste lippen en de diepe lijnen die ze veroorzaakten in zijn sproetige huid. Langzaam hief ze haar hand en tot de achterkant van haar vingers zacht over zijn slaap streken.
'Ben je oké?' fluisterde ze.
Charlie liet een ademhaling ontsnappen en schoof dichter naar haar toe, tot ze met elkaar verbonden waren van hun voorhoofden tot hun knieën.
'Ik denk dat ze liever hadden gehad dat ik homo was,' zei hij zacht.
Chiara kon het niet laten daarom zacht te lachen. 'Je denkt dat ze liever hadden gehad dat je een man neukt dan dat je geen behoefte hebt om te neuken?'
'Het zou iets zijn wat ze konden begrijpen, iets waar ze zich een voorstelling bij konden maken.'
'Wij kunnen ons geen voorstelling maken van hoe het voor de ander voelt,' zei Chiara zacht. 'Niet echt. Toch lig ik hier bij jou.' Ze keek toe hoe zijn gezichtsuitdrukking zachter werd en één van zijn mondhoeken omhoog krulde in een voorzichtige glimlach.
'Je bent geweldig, weet je dat?'
Chiara duwde zich van hem weg en liet zich met een zucht op haar rug vallen. Haar heup deed pijn. Het was al jaren een gevoelige plek en elke volle maan leek het erger te worden. Ze wreef er geagiteerd overheen. Met haar andere hand reikte ze naar de zijne en ze liet hun vingers met elkaar verstrengelen.
'De volle maan is al dik twee weken geleden en ik heb nog steeds pijn. Ik ben net een bejaarde vrouw.'
'Je bent een hele mooie, lieve en slimme bejaarde vrouw.'
'Ik hoop dat je een ding hebt voor krakkemikkige en vroegtijdig oude dametjes die een wandelstok of zelfs uiteindelijk een rolstoel nodig hebben.'
'Ik heb een ding voor jou.' Charlie kneep zachtjes in haar vingers. Zijn ruwe, eeltige hand vol met littekens van blaren en krassen streek over haar buik en nam de massage van haar pijnlijke heup voorzichtig over. Hij kwam omhoog, steunend op zijn ellenboog en boog zich half over haar heen.
Onwillekeurig hield Chiara haar adem in. Hoewel Charlie genoot van knuffelen, was het erg zeldzaam dat hij half bovenop haar kwam liggen. Een ogenblik later kuste hij haar hard en fluisterde hij tegen haar lippen:
'Ik hou van jou.'
'Charlie...'
'Kom op.' Charlie keek haar recht aan, zijn gezicht net zo oprecht en zonnig als altijd. 'Zeg het terug.'
'Je weet wat ik voor je voel...'
'Ja.' Hij glimlachte, zonder een spoortje bitterheid. 'Dat weet ik. Maar het is leuk om het eens te horen. Kom op, ik weet dat je het kunt.'
Angst greep haar hart, maar Chiara slikte het weg. Ze moest dapper zijn. Charlie verdiende dat. Bovendien meende ze het, ze meende het echt. 'Ik hou van jou.'
'Dank je.' Charlie kuste haar nog eens, vluchtig en oppervlakkig, net als die eerste keer, en dat was het.
