"Woonkamer," beval Gibbs zachtjes. Abby knikte gedwee en liep naar de aangegeven ruimte. Gibbs borg zijn pistool op voor de nacht en ging toen naar haar toe. Ze wachtte op de bank, draaide met haar handen en schoof nerveus heen en weer. Ze wist wat er zou komen - en ze vond het niet leuk, - maar er was ook een zekere mate van opluchting. Het zou tenminste eindelijk voorbij zijn.
"Abs," zei Gibbs, terwijl hij naast haar ging zitten. Hij nam één van haar handen, en maakte de beweging stil. "Laten we praten."
Abby zweeg.
"Dit werkt alleen als jij ook praat, Abby."
"Ga jij maar eerst," reageerde Abby snel, oogcontact vermijdend.
Gibbs onderdrukte een glimlach.
"Oké, dan. Waarom wilde je in de eerste plaats de consequenties niet aanvaarden? Jouw beurt."
Abby beet op haar lip en antwoordde toen aarzelend: "Ik wil nooit consequenties aanvaarden. Jouw beurt."
"Abby, het zou voor mij net zo makkelijk zijn om dit gesprek te voeren met jou over mijn knie gebogen. Is dat wat je wilt?"
"Nee, meneer!"
"Geef me dan antwoorden, geen brutaliteit."
"Ik weet... Ik weet het niet, Gibbs ! Mijn verstand sloeg op hol en ik werd koppig en wilde niet meer luisteren."
"Blijf praten."
"Soms, Gibbs, vergeet ik... vergeet ik gewoon hoezeer ik echt begeleiding nodig heb. Het is te gemakkelijk voor me om koppig en eigenwijs te zijn en dan gedraag ik me en kom in allerlei problemen waarvan ik niet weet hoe ik er uit moet komen."
Ze snotterde een beetje. Gibbs wreef met zijn duim een cirkel op haar hand, en maakte zachtjes los wat nu een verpletterende greep was omdat Abby zich in haar emoties had verdiept.
"Is dat wat hier gebeurd is?"
Nog een snuifje, en toen: "Ja."
"Waarom ben je dan niet naar me toegekomen na je avondje uit, toen het schuldgevoel toesloeg?"
Abby boog haar hoofd nog lager.
"Abigail!" Hij pauzeerde, om haar de kans te geven te antwoorden. Dat deed ze niet. Uiteindelijk rukte hij een beetje aan haar hand. "Sta op."
"Waarom?" vroeg ze met stijgende paniek in haar stem.
"Omdat je niet lijkt te willen praten. Misschien zullen een paar klappen je van gedachten doen veranderen."
"Nee, nee, nee!" hijgde Abby. "Ik zal praten, Gibbs, dat beloof ik, dat zal ik!"
Gibbs trok zachtjes aan haar handen tot ze voor hem moest gaan staan.
"Nog meer uitstel en ik ZAL je billenkoek voortijdig beginnen," waarschuwde hij. "Nu, waarom ben je niet naar mij gekomen?"
"Ik schaamde me!"
"Waarom?"
"Omdat je zo goed voor me bent geweest en toen was ik zo'n snotaap!"
"Was dat alles?"
Pauze. Hij begon aan Abby's hand te trekken.
"Nee!" spuwde ze er snel uit.
"Wat anders dan?"
"I ... Ik was een beetje nerveus om naar jou toe te komen."
"Dat is iets waar we over moeten praten. Waarom was je nerveus ?"
Abby mompelde iets.
Gibbs gaf haar een mep.
"Auw !"
"Zeg op !"
"Ik was bezorgd dat je me nog erger zou straffen!"
"Je was bezorgd dat je een pak slaag zou krijgen ?"
"Ja, en huisarrest."
Gibbs haalde diep adem. Een van zijn grootste, onuitgesproken angsten was dat hij zijn team bang zou maken door hen te disciplineren. Hij wilde nooit dat de discipline zou overgaan in mishandeling, en als Abby bang was...
"Ben je bang om een pak slaag te krijgen, Abby?"
Abby glimlachte een beetje. "Ja, een beetje..."
Gibbs' hart stond bijna stil.
"... maar niet meer dan toen ik een kind was. Ik hou er gewoon niet van, Gibbs. Geloof me, het is niet jouw schuld. Behalve misschien als je niet zo hard geslagen had...?"
Gibbs kon eindelijk zijn adem uitblazen. "Dus je bent niet echt bang om geslagen te worden ?"
"Nee, helemaal niet. Alleen... zenuwachtig, denk ik."
Gibbs draaide haar om en maakte oogcontact. "Dus je probeerde discipline te vermijden door jezelf te straffen. Laat me dit heel duidelijk maken - zo werkt het niet. Ik weet dat je het probeerde omdat je een goed kind bent, maar dit gebeurt niet nog eens. Nooit meer. Nu krijg je huisarrest en billenkoek om het goed te maken dat je de consequenties uit de weg bent gegaan. Was het het waard?
"Nee, meneer."
"Goed." Gibbs wreef met één hand over zijn slaap. "Ik haat het om dit te doen, Abby, maar ik ga je straffen zodat we een duidelijke lei hebben."
"Oké," snotterde Abby, wetend wat er nu ging komen en wat ze vreesde.
"Ten eerste, in plaats van huisarrest voor een nacht zoals oorspronkelijk zou zijn gebeurd, heb je - zoals ik al eerder zei - huisarrest voor een week. Heb je daar problemen mee?"
Abby schudde haar hoofd. Een nerveuze traan druppelde over haar wang.
"Dat is de discipline voor het niet luisteren en negeren van je werk. En nu ga ik je een klein pak slaag geven om de lei schoon te maken aan de kant van het vermijden van consequenties. Begrepen?"
"Ja, Gibbs." Abby voelde zich een beetje als een robot met al die "ja, nee" antwoorden, maar het was bijna voorbij. Niet meer boos zijn op zichzelf. Ze zou eindelijk weer plezier kunnen hebben. In plaats van zenuwachtig te zijn voor de komende pak slaag, was ze opgelucht.
"En Abs?"
"Ja?"
"Onthoud, deze discipline is alleen om de ruwe kantjes eraf te halen. Ik weet dat je het geprobeerd hebt. Dit is alleen bedoeld als een herinnering om het niet meer te doen, oké?"
Abby's antwoord was een glimlachje voor ze gewillig over Gibbs' knie boog.
Smack! Smack! Smack! Smack! Smack!
De slagen prikten maar een beetje, maar ze maakten Abby's tranen effectief los. Alle schuld, schaamte en zelfverwijt vloeiden uit haar traanbuisjes.
Smack! Smack! Smack! Smack! Smack!
"Ga je in de toekomst weer proberen consequenties te ontlopen, jongedame?"
Smack! Smack!
"Nee, Gibbs!" Smack! "Nee!" Smack! "I ..." Smack! "...beloof!" Smack!
En plots was het allemaal voorbij. Gibbs omhelsde haar naast hem.
"Ik vergeef je, Abs. Vergeef je jezelf ?"
"Ja."
"Brave meid," fluisterde hij. Hij drukte een kus op haar met zweet doordrenkte voorhoofd. "En ik hou van je. Ben je nu in staat om van jezelf te houden?"
Abby glimlachte van tussen haar tranen. "Ik denk het wel, en trouwens, ik heb een week om er met jouw hulp aan te werken, nietwaar?"
Gibbs grinnikte en omhelsde haar steviger.
"Dat is mijn meisje."
