Chapter 1

Voor het eerst in vier jaar zie ik mijn broer. Op mijn elfde ging naar Beauxbatons in Frankrijk en mijn broer naar Hogwarts in Schotsland. Ik kreeg mijn Hogwartsletter ook maar mijn vader wilde dat ik naar Beauxbatons ging. Mijn moeder probeerde te helpen, het hielp alleen niet. Ze had er al voor gezorgd dat mijn broer niet naar Durmstrang zou gaan en volgens mijn vader was het onacceptabel om het verzoek van Madam Olympe Maxine af te slaan. Wat gek is, aangezien vader Igor Karkaroff beter kent dan Madam Maxine. Ik heb alles maar geaccepteerd en voor ik het wist zat ik in een koets op weg naar Beauxbatons. De zomer tussen het eerste en het tweede jaar zag ik Draco nog, maar daarna vond mijn vader het beter dat ik bleef slapen bij familieleden in Frankrijk. In het begin hadden Draco en ik nog contact via onze uilen, maar ook dit stopte op een gegeven moment. In de laatste letter van mijn broer stond dat we niet meer konden spreken en dat hij me nooit meer wilde zien. Ik weet beter aangezien er opgedroogde tranen op de brief zaten die inktvlekken veroorzaakten. Dit was op mijn twaalfde. Mijn moeder en vader heb ik sinds dat ik naar Beauxbatons ging op mijn elfde nooit meer gesproken. Mijn moeder heeft misschien geprobeerd een brief te sturen, maar werd verboden door mijn vader. Of ik denk too highly van mijn moeder en ze heeft het nooit geprobeerd.

In de laatste week van het schooljaar kreeg ik een brief van Draco waarin stond dat ik beter niet thuis zou komen en met een vriendin mee naar huis zou gaan. Geen 'hoe gaat het' of 'ik heb je gemist en kijk ernaar uit om je weer te zien'. Niks, alleen één zin die aangeeft dat mijn broer niks om mij geeft. Ik heb maar wel zijn advies, of eerder zijn bevel, opgevolgd en ben met mijn beste vriend Lyon naar zijn huis gegaan. De zomervakantie ging snel voorbij en was de beste en de slechtste die ik ooit in mijn leven heb gehad. Na de vierde week kwam Alix, mijn beste vriendin, voor de rest van de vakantie slapen. Ik heb het nog nooit zo gezellig gehad en zo weinig geslapen! Maar in mijn achterhoofd bleef de brief altijd zitten en het feit dat ik morgen wegga. Tik, tik. Mijn gedachtes worden onderbroken door een uil die op het raam tikt. Ik loop naar het raam en doe het open. De uil vliegt op mijn matras en kijkt me met een schuin hoofd aan. Ik lach en maak de brief van de poot van de uil los.

Dear Cassiopeia,

I know my last letter was not exceptable, but I did not know what to write. I apologize and look forward to seeing you tomorrow.

Yours sincerely,

D.M.L

Mijn broer begint op vader te lijken. Het begint met D.M.L en eindigt met lang haar en een Dark Mark op zijn linker voorarm. Natuurlijk weet ik niet hoe Draco er precies uitziet, maar hopelijk heeft hij geen lang haar. Wat me opvalt is dat er weer geen 'hoe gaat het' in staat, maar wel een vorm van 'ik heb je gemist en kijk ernaar uit om je weer te zien' deze keer. Ik noem dat vooruitgang! Mijn gedachtes worden onderbroken door de moeder van Lyon die roept dat we naar beneden moeten komen. Lyon en Alix, die aan het kletsen waren toen ik de brief aan het lezen was, kijken met een vragende blik naar mij. Ik haal mijn schouders op en ga voor naar beneden.

Aan de keukentafel zitten de ouders van Lyon en Madam Maxine. De ouders van Lyon nemen Lyon en Alix mee naar een andere kamer. Madam Maxine glimlacht naar me en gebaart dat ik plaats moet nemen aan de tafel. "My dear Cassiopeia, I remember you as a little girl, walking through the doors of Beauxbatons, eyes big and hands shaking from nerves. Oh I'm going to miss you..." Ik krijg gelijk tranen in mijn ogen, maar kan ze nog net in bedwang houden. "I remember too... You looked at me with a big smile and when I got sorted into Bellefeuille, you looked... proud. You were the first person in my life to give me a look of pride", zeg ik met een trillende stem. Madam Maxine staat op en pakt een doosje. "Tomorrow, 10 o'clock in the morning, to King's Cross Station" zegt ze zachts erbij. Ik open het doosje waar een ring inzit, de Viavia. "Thank you Madam" Ik lach nog een keer dankbaar en weet dat dit de afscheid is. Madam Maxine loopt al naar de Floo en voordat ze terug naar Beauxbatons Floo'ed, zegt ze: "Je te verrai toujours comme ma fille." Ik kan nog net antwoorden voordat Madam Maxine weg is: "J'ai toujours voir vous comme ma mère."

Later in de dag, in de kamer van Lyon, laat ik de Viavia zien. "It's beautiful," was Alix' reactie, "but do you really have to go? I mean, it's been 4 years..." voegt ze toe. "Yes, I'm sure, it's time for me to go home. To my family. I-" begin ik, maar ik word onderbroken door Alix. "They kicked you out! They didn't want you! Why would you want to return to a family that doesn't want you!" schreewt ze in mijn gezicht. "I'm pleased to have your opinion" zeg ik ijzig en ik loop de kamer uit.

De volgende dag ontbijten Lyon, Alix en ik in stilte. Niemand weet de situatie onder woorden te brengen en voor we het weten is het tijd om afscheid te nemen. Ik knuffel Lyon en geef hem een kus op zijn wang terwijl ik in zijn oor fluister: "Prends bien soin d'Alix pour moi" Na de knuffel draai ik me om richting Alix. Ik sla mijn armen om haar heen, maar ze reageert niet. Ik wil wat tegen haar zeggen, maar ze trekt zichzelf uit mijn armen. Ik zeg een snelle Tempus wat laat zien dat ik nog één minuut heb. Ik kijk naar mijn beste vrienden en zie dat ze het ook doorhebben. Ik knijp mijn ogen dicht om de tranen in Lyons ogen en de onleesbare gezichtsuitdrukking van Alix niet te hoeven zien. Voordat ik door heb voel ik een gek gevoel in mijn buik, de wereld draait om me heen en opeens stopt het weer. Ik doe mijn ogen open en ben onder de indruk van de plek, King's Cross Station. Voor het eerst in vier jaar ben ik er weer. Terwijl tranen over mijn wangen lopen kijk ik rond. Ik zie gelijk de bakstenen muur tussen perron negen en tien. Ik check even of niemand kijkt en wanneer de kust veilig is, loop ik door de muur. Ik word overdonderd door de drukte ook al is het nog vroeg. Families staan te kletsen en te knuffelen, vrienden rennen elkaar tegemoet, geliefden kussen elkaar en ouders kijken trots neer op hun kinderen. Na tien minuten een beetje onbeschoft staren zie ik een jongen van vijftien met platina blond haar en grijze ogen tegen een muur leunen. Mijn ogen worden groot en ik verschuil me achter een stukje muur. De reünie kan nog wel even wachten...