Żona dla Śmierciojada II

by Meadager Szalona

Wielka wojna z Lordem Voldemortem skończyła się jakiś czas temu, ale to nie znaczy, że Yen i Severus mogą żyć w spokoju. Ostatecznie nikt nie potrafi sobie tak skomplikować życia jak ta dwójka. Nadal obłąkana kontynuacja "Żony dla Śmierciojada".

8. Narzeczona dla czarnoksiężnika

Uprzejmie informuję, że poniższa odsłona (zwana roboczo fanfikiem w fanfiku) powstała w wyniku tzw. twórczej kooperatywy.
Wszystkie (poza jedną) piosenki do musicalu napisała Oleńska, bo Meada nie umiała.

---

Track 7
Narzeczona dla czarnoksiężnika

---

You think you're oh so scary, you dungeon–dwelling git!
You think I'm just your prisoner, your prize and lucky hit!
You think you're oh so clever, well I'm gonna show you, yes!
Beware of my revenge, you poor old sod,
Be damned, my Mister S.!
(Yen Honeydell Mister S.)

---

Severus Snape rozsiadł się wygodnie na widowni wciąż niezdecydowany, czy powinien szykować się na w miarę znośną rozrywkę, czy jednak ostateczne upokorzenie. Nie potrafił sobie nawet wyobrazić, jak daleko posunęła się Yen w swojej musicalowej zemście. Na szczęście mistrz eliksirów trafił dobre miejsce – na środku sali i z brzegu, więc gdyby poczuł, że dużej nie wytrzyma, mógł się bez problemu ewakuować z powrotem do prawdziwego, pozbawionego idiotycznych piosenek świata.

Czekając na rozpoczęcie spektaklu, przypominał sobie nieszczęśliwe czasy, gdy Yen ciągała go ze sobą na każdą premierę. Nie tylko swoją, o nie. Musiała stale podglądać konkurencję i pilnie obserwować karierę młodych i ładnych rywalek. Jeżeli oglądane przedstawienie było słabe, wieczór upływał spokojnie i nudno, jednak jeżeli okazywało się naprawdę dobre, a główna aktorka śliczna i utalentowana… Yen dosłownie wychodziła z siebie, plując wokół jadem i szyjąc raz za razem złośliwymi komentarzami, dopóki zirytowani widzowie nie zaczęli jej upominać. Te momenty Snape wspominał najlepiej, bo zezłoszczona szelma nie tylko zyskiwała na urodzie, ale też musiała później w jakiś sposób wyładować nadmiar energii. A że najczęściej robiła to na nim, i to w dość przyjemny oraz powszechnie akceptowany sposób, nie miał absolutnie nic przeciwko.

Khm.

Nie był w teatrze od lat, więc po namyśle postanowił cieszyć się tą wizytą. Skoro już tu przyszedł, nic innego mu nie pozostało…

Zgromadzeni wokół czarodzieje szumieli niespokojnie, na widowni przez cały czas panował nastrój niezdrowego podniecenia. Severus był przekonany, że spora część widzów nie oglądała Narzeczonej pierwszy raz. Z fragmentów rozmów wywnioskował, że niektórzy znają musical niemal na pamięć. Podsłuchane rozważania na temat fabuły coraz bardziej go przerażały… Nie, Yen na pewno by tego nie zrobiła. Nie odważyłaby się…

Chyba.

Światła zaczęły przygasać, a podniecone głosy na widowni powoli przycichały. Severus z całych sił starał się rozluźnić przed pierwszym ciosem. Nie do końca mu to wychodziło...

Wreszcie kurtyna poszła do góry, odsłaniając… gabinet dyrektora w Hogwarcie. Tyle że jeszcze bardziej pstrokaty, napakowany brzęczącymi i dymiącymi alembikami i najwyraźniej skrzyżowany z wschodnim serajem, bo kolorowe draperie, zasłony i miękkie dywany w optymistycznych kolorach atakowały z każdego kąta. Yen z zamkniętymi oczami leżała w malowniczej pozie na kanapie. Miała na sobie coś, co można by określić jako balową koszulę nocną. Białą, powiewną, romantyczną i wielką jak namiot – z tym, że krawiec zapewne zużył cały materiał na misterne falbanki, bo zupełnie zabrakło mu materiału na wykończenie dekoltu. Szelma bezwstydnie atakowała publiczność wszystkim, co tam miała. Typowe. Po pewnym czasie, zapewne przeznaczonym na zachwyt dekoracjami i nią samą, Yen Honeydell przeciągnęła się i otworzyła oczy.

A potem rozpętało się piekło.

Muzyczno-estetyczne piekło Severusa Snape'a.

§§§

Gabinet dyrektora Hogwartu tonął w promieniach porannego słońca. Alembiki pykały, magiczne księgi drgały lekko na półkach, a feniks kołysał się leniwie na żerdzi. Leah Lovely (sceniczne alter ego Yen) przeciągnęła się rozkosznie i powoli otworzyła oczy.

– Ojej, gdzie ja jestem? – zapytała sennie.

[A Severus w tym samym momencie pomyślał sarkastycznie, że jeżeli po siedmiu latach edukacji w Hogwarcie nie poznaje gabinetu dyrektora, powinna cofnąć się do pierwszej klasy i zacząć od nowa.]

Z cienia za wielkim biurkiem wystąpił Aurelius Bumblebee, imitacja Albusa Dumbledore'a. Szelma postanowiła jednak nadać swojemu dyrektorowi nieco powagi i ubrała go w elegancką, ciemną szatę, a całość uzupełniła wymownym złotym medalionem w kształcie gwiazdy.

– Pan profesor? – zdziwiła się Leah. – Ale to znaczy, że jestem w…

[Nareszcie!]

– Zgadza się, moja droga – przytaknął czarodziej. – W Hogwarcie.

– Ale dlaczego? Dobrze pamiętam, że zasypiałam wczoraj wieczorem w swoim własnym łóżku.

Profesor Bumblebee westchnął ciężko i popatrzył na nią z troską.

[Ale przynajmniej jeszcze nie zaczął śpiewać.]

– Obawiam się, że to skomplikowana sprawa i czeka nas długa rozmowa, moje dziecko. Czy mogę zaproponować ci herbatę?

[Byle nie piosenka o herbacie, błagam. Ani o dropsach.]

– Nie, nie. Przeraża mnie pan, dyrektorze – szepnęła Leah pobladłymi wargami. – Proszę mi powiedzieć, o co chodzi. Błagam!

– Jak zapewne wiesz, jesteśmy w tej chwili w stanie wojny. Lord Deathwish pragnie podporządkować sobie cały czarodziejski świat i nie cofnie się przed niczym, aby ten cel osiągnąć.

[Deathwish?! Cudownie.]

– To potwór w ludzkiej skórze! – krzyknęła poruszona Leah. – Przez niego zginął mój ojciec. Mam nadzieję, że nasze ścieżki już nigdy się nie skrzyżują!

Dziewczyna spojrzała na starszego czarodzieja i dostrzegła ponury grymas na jego zwykle pogodnej twarzy. Wstrząsnął nią dreszcz.

– Ale zapewne właśnie tak się stanie… – Panna Lovely bezbłędnie odczytała wszystkie znaki. – Czego tak bardzo nie chce mi pan powiedzieć, dyrektorze?

Bumblebee usiadł obok niej na kanapie i opiekuńczo wziął jej dłonie w swoje. Westchnął ciężko, po czym kontynuował:

– Leah, dziecko, twoje życie jest w olbrzymim niebezpieczeństwie. Lord Dathwish pozyskał niedawno pewne nowe informacje… Niestety, on już wie…

– O czym? – zaniepokoiła się. – Nic z tego nie rozumiem.

– Wie o niezwykłym darze, jaki z pokolenia na pokolenie przechodzi w twojej rodzinie wyłącznie w linii żeńskiej. Nie mam pojęcia, jak to się stało, naprawdę bardzo mi przykro. Zdołał połączyć ten fakt ze starą przepowiednią, która mówi, że pełnię władzy osiągnie dopiero wtedy, gdy połączy swoje losy z czarownicą z potężnego starożytnego rodu.

[Severus przez moment odczuł nieprzyjemny dreszcz. Fabuła musicalu okazała się niepokojąca zgodna ze stanem rzeczywistym, choć nawet sama Yen nie mogła o tym wiedzieć, ponieważ wielu faktów na swój temat była zwyczajnie nieświadoma. Dumbledore 1.0 skutecznie ukrywał przed nią to i owo. A jednak gdyby Lord Voldemort kiedykolwiek poznał jej historię… Cóż, sprawy mogłyby przybrać całkiem podobny obrót.]

Panna Lovely wpatrywała się w dyrektora z przerażeniem wielkimi, czystymi i niewinnymi oczami spłoszonej sarny.

– Och, nie! – szepnęła.

– Obawiam się, że tak. Lord Deathwish pragnie uczynić cię swoją żoną.

– Nie! – krzyknęła Leah. – Nigdy w życiu się na to nie zgodzę. Nie! Nie, ja nie…

Rozpłakała się żałośnie, opadając dramatycznie na szeroką pierś starszego czarodzieja. Długie rudozłote włosy rozsypały się malowniczo wokół niej, a histeryczne łkanie brzmiało podejrzenie rytmicznie i bardzo melodyjnie.

– Dlaczego akurat ja? – rozpaczała w dalszym ciągu Leah. – Jestem tylko prostą, skromną dziewczyną. Nigdy nie byłam specjalnie mądra ani utalentowana. Nawet nie wiem, czy rzeczywiście posiadam jakikolwiek dar. Jeżeli tak, to nigdy się nie ujawnił.

[Och, samokrytyka. Nareszcie!]

– Moc płynie w twojej krwi i w pełni ujawni się dopiero w pierwszym męskim potomku – wyjaśnił spokojnie starszy czarodziej.

Leah zbladła w jednej chwili.

– Potomku? – wyjąkała. – Ale… jak to? Więc właśnie o to mu chodzi? Nie! Błagam, nie!

Tragedia, histeria i melodramat w jednej chwili rozlały się na scenę wraz z upiorną muzyką, która nagle ozwała się z zagłębienia przeznaczonego dla orkiestry i teraz stopniowo narastała, biorąc w posiadanie cały teatr.

– Zrobię wszystko, aby uchronić cię przed tym strasznym losem – zapewnił dyrektor. – Dlatego poleciłem swoim ludziom jak najszybciej zabrać cię z domu i przyprowadzić tutaj. Jednak tak naprawdę niewiele możemy poradzić. Lord Deathwish ma serce czarne jak bezgwiezdna noc. Nie wiadomo, jak daleko się posunie, aby tylko cię odzyskać.

Muzyka nieco zmieniła charakter, złagodniała i teraz nieco przypominała kołysankę. Dyrektor głaskał Leah pocieszająco po plecach, a po chwili zaczął nucić przejmującą balladę:

.

Dark heart, black love

.

Who shall sing you

into the death-sleep state

As you walk the path of darkness

and the track you walk is cold, so cold

and they want to call it love

.

Dark is the heart of desire

Black is the love of Father Death

I know it all,

Where he hid his heart

Oh Father,

Tell my sisters

Not to do what I have done

.

[Severus Snape jęczał w duchu torturowany materializującą się na jego oczach wizją śpiewającego dyrektora.]

.

There's a beast and we set him free

Now he's running our way.

There are things we can't forgive.

But there's a gift that was sent,

It was sent our way

.

So take this knife

And know you are forgiven

There's a game that we all play

But there are rules that must be broken

.

Bumblebee śpiewał, a Leah wciąż łkała cichutko na jego piersi. Wreszcie sama dołączyła do jego pieśni swoim delikatnym, dźwięcznym głosikiem:

.

Black heart, dark love

He's not leaving me alone

Black heart, dark love

His eyes pierce me to the bone

.

Dyrektor kontynuował:

.

So take this knife

Cut the heart

Black as night

As your path

.

A Leah powtarzała swój refren z rosnącym zdenerwowaniem, które sprawiało, że głos łamał jej się z rozpaczy:

.

Black heart, dark love

He's not leaving me alone

Black heart, dark love

His eyes pierce me to the bone

.

Bumblebee kiwał głową w ponurym zamyśleniu:

.

I know we won't be forgiven

Take the knife and cut the heart

It's too late to run

.

It's the beginning of darkness

that consumes the life and the living

This twisted role you have been given

So take this knife

and cut the darkest heart

.

Wreszcie dokończyli razem ponuro i smutno:

.

Black heart, dark love

He's not leaving me alone

Black heart, dark love

His eyes pierce me to the bone

.

Starszy czarodziej zamilkł. Leah uniosła wreszcie głowę, a w jej oczach rozbłysło zdecydowanie. Postanowiła przestać się mazać i odważnie stawić czoła swojemu losowi.

– Czy w Hogwarcie będę bezpieczna?

Dyrektor posłał jej kolejne poważne spojrzenie.

– Niestety, muszę odpowiedzieć, że nie. Jakkolwiek strasznie to brzmi, szkoła nie stanowi dłużej pewnej kryjówki, jest stale inwigilowana. Zresztą, w tym wypadku nie miejsce stanowi dla ciebie najpewniejsze schronienie, ale stan…

– Stan? – powtórzyła jak echo.

– Tak – przyznał dyrektor. – Aby przepowiednia się sprawdziła, wszystko musi odbyć się zgodnie z przyjętym rytuałem. Innymi słowy, Lord Deathwish musiałby pojąć cię za żonę w majestacie prawa i zgodnie z panującym zwyczajem.

– Ależ ja nigdy się na to nie zgodzę!

– Oczywiście, nawet bym cię o to nie podejrzewał, moje dziecko. Jednak sama wola nie stanowi, niestety, dostatecznie dobrego zabezpieczenia. Istnieją zaklęcia, które mogą ją zmienić. Niemoralne środki, których można użyć. Szantaże, do których Deathwish na pewno się posunie.

– Więc co mam robić? – Załamała bezradnie dłonie Leah.

Dyrektor jakby tylko na to czekał.

[Jak na manipulanta przystało, ocenił natychmiast Severus. Yen najwyraźniej przemyciła do musicalu dominującą cechę charakteru Dumbledore'a.]

– Na szczęście jest inny sposób. Lord Deathwish nie zdoła cię poślubić, jeżeli wcześniej zostaniesz żoną kogoś innego.

– Ale ja… Ja nawet o tym nie myślałam!

– Świetnie to rozumiem, jesteś jeszcze taka młoda.

[KHM.]

– Poza tym, ja nie… Ja nawet nie… Za kogo miałabym wyjść za mąż?

– Och, o to się nie martw – pocieszył ją szybko starszy czarodziej. – Chyba znalazłem dla ciebie idealnego kandydata.

Leah wpatrywała się w niego w napięciu, podczas gdy muzyka zupełnie ucichła, a światła stopniowo gasły. Kurtyna opadała powoli…

Koniec pierwszej sceny.

§

Gdy kotara ponownie powędrowała do góry, na scenie w całej swej wspaniałości (mocno zresztą podkręconej i przepuszczonej przez dekoracyjny filtr Yen) panoszyła się już Wielka Sala Hogwartu. Czysta, błyszcząca i przynajmniej dwa razy większa. Stoły rozsunięto na boki, zostawiając na środku mnóstwo wolnej przestrzeni.

[Severus bezbłędnie odgadł, że nadszedł czas na pierwszy numer taneczny.]

Rzeczywiście, wkrótce pojawiło się kilku tancerzy-czarodziejów, którzy zaczęli uwijać się pracowicie tam i sam, wykonując do skocznej muzyki wymyślny układ choreograficzny. Można go było określić jako funky-baletową wariację na temat sprzątania i dekorowania.

[Czyli coś zupełnie w stylu Yenlli, ocenił mistrz eliksirów. Gdy tylko ponownie znalazła się w jego życiu, również najpierw przewróciła jego skromne mieszkanie do góry nogami].

Podczas gdy tancerze tupali i skakali, reflektor oświetlał punktowo niewielki stoliczek ustawiony z boku sceny, tuż przy widowni. Siedziało wokół niego kilka osób i żywiołowo dyskutowało.

[Mistrz eliksirów rozpoznał substytuty Blacka, Lupina i Rosmerty, a w pozostałych domyślał się wariacji na temat Moody'ego i McGonagall. Program spektaklu, który dostał na wejściu, głosił, że nazywają się: Kanis White, Romulus Moonlight, Berta Inkeer, Alfred Ultor i Morgana McDonald. Yenlla nie starała się specjalnie o zakamuflowanie pierwowzorów.]

– Myślicie, że naprawdę to zrobi? – zapytała Berta Inkeer.

[Severus domyślił się, że sobowtór Rosmerty znalazł się tam w zastępstwie Tonks, której Yen z oczywistych powodów nie chciała wciągać w fabułę swojego musicalu.]

– Oczywiście – przytaknęła surowa starsza czarownica, profesor McDonald. – Nie ma wyjścia.

– Podobno obiecał dyrektorowi – wyjaśnił nowy wilkołak, Romulus.

– To do niego niepodobne. Do tej pory nie chciał się angażować – dorzucił swoje White. – Ciekawe, jak dyrektor zdołał go przekonać.

– Nie musicie wiedzieć wszystkiego – przerwał te dywagacje najstarszy ze zgromadzonych, oznaczony szykowną czarną przepaską na oku auror Alfred. – Ważne, że trzymamy się planu. – Demonstracyjnie wstał, pociągając za sobą poważną czarownicę. – Morgano, najwyższy czas skontrolować zabezpieczenia. Pójdziesz ze mną?

Gdy starsze pokolenie opuściło scenę, atmosfera wyraźnie się rozluźniła. White zarzucił luzacko nogi na stolik, a Berta zachichotała, posyłając mu maślane spojrzenie. Tylko jeszcze bardziej skłonna do poświęceń i umartwienia wersja Lupina obejrzała się za przełożonymi.

– Nie powinniśmy im pomóc?

White machnął na to ręką.

– Nie zamierzam brać w tym wszystkim udziału.

– A ja nie wierzę, że to dzieje się naprawdę – dodała Miss Inkeer. – Biedna, słodka Leah! I ten okropny człowiek! Skąd pewność, że możemy mu ufać? Przez całe życie udowadniał, że lepiej odnalazłby się po drugiej stronie barykady, pośród innych mistrzów czarnej magii.

– To prawda, słyszałem, że Deathwish już kilka razy składał mu ofertę… – zauważył Romulus.

– Wątpię, aby był w stanie zaproponować mu atrakcyjny układ. Podobno wie wszystko na temat mrocznych klątw, więc Deathwish na pewno chciałby mieć go po swojej stronie, ale nie ma czym go kupić – mądrzył się Kanis.

– Och, Seraphinus Spencer – westchnęła Berta.

[…]

– Ten facet to absolutnie beznadziejny przypadek!

[Seraphinus Spencer?]

– I najgorszy nauczyciel w historii! – zaśmiał się White.

– Podobno zna wszystkie najczarniejsze zaklęcia – zamyśliła się Miss Inkeer. – I każde z nich przetestował osobiście.

– Deathwish nie mógłby go nauczyć nic nowego. – Pokręcił głową Moonlight.

– A ja słyszałem, że to dlatego, że Deathwish sam się go boi – wtrącił znowu White. – Nic dziwnego, gdyby Seraphinus nagle zainteresował się podbojem świata, bez problemu zająłby jego miejsce na tronie naczelnego mrocznego terrorysty.

[Seraphinus!]

– Na mieście szepczą, że zabrnął tak daleko w studiowaniu mrocznych sztuk, że zwyczajnie mu się to znudziło – ciągnął Kanis. – Dlatego się nawrócił i od wielu lat zachowuje się jak przykładny obywatel.

[Seraphinus, do kurwy nędzy?! Na dźwięk swojego scenicznego imienia Severus Snape przeżył taki szok, że nie był w stanie tego w jakikolwiek sposób skomentować. Ani skupić się na tym, co właśnie działo się na scenie.]

– Ha ha ha! Dobre sobie. Seraphinus Spencer to okropny człowiek. Ponury, lodowaty i wiecznie wkurzony – przypomniała Berta. – Nikt z własnej woli nie chciałby mieć go po swojej stronie.

– A może właśnie by chciał… – rzucił nagle tajemniczo Romulus, powstrzymując falę coraz bardziej rozszalałych domysłów na temat ekscentrycznego nauczyciela. – Może źle to wszystko interpretujemy, a dyrektor…

– Dyrektor nie robi tego tylko ze względu na Leę. Ma inny plan!

– Tak! Ogień trzeba zwalczać ogniem. Dyrektor na pewno wolałby mieć tak potężnego czarodzieja po swojej stronie, a nie za plecami, w które może w każdej chwili strzelić Avadą. A jaki jest najpewniejszy sposób, aby poskromić krnąbrnego mężczyznę? – zapytała bystro Miss Inkeer, wpatrując się z napięciem w swoich towarzyszy. Jej oczy połyskiwały psotnie, jakby właśnie odkryła wielki sekret. – Jak przekonać mężczyznę, aby zrobił coś, na co kompletnie nie ma ochoty?

– O czym ty mówisz? – zdziwił się White.

Berta zerwała się z miejsca i ku zdumieniu towarzyszących jej mężczyzn wskoczyła na niewielki, chybotliwy stoliczek, przy którym do tej pory siedzieli. Zaczerpnęła głęboko powietrza do płuc.

– Let's get him married! – zaintonowała dźwięcznie Rosmerta 2.0.

[No nie, kolejna piosenka! Niewrażliwy na uroki muzyki Severus miał ochotę wyć i tupać nogami, ale jakoś mu nie wypadało. W końcu sam się wpakował w ten żenujący spektakl.]

.

Let's get him married,

Marry the evil bastard off!

Why don't we just get him married,

Find a girl to make him stop

All those plans and meddling,

Sinister games and plots!

.

– Ej, co ty wyprawiasz?! – zawołał wstrząśnięty Romulus. – Zejdź, zanim zrobisz sobie krzywdę!

Tancerze wciąż krążący po Wielkiej Sali stanęli nagle na swoich miejscach i odwrócili się w stronę widowni, formułując prowizoryczny chórek dla panny Inkeer.

– Let's get him married! – powtórzyli z siłą letniego grzmotu.

– Kompletnie oszalałaś, Berta! – Kanis White złapał się za głowę.

– Wcale nie, posłuchaj tylko! – przekonywała go. – Powiedz sam, jak sprawić, aby najbardziej niesforny facet w mig spokorniał?

– Rzucić na niego potężne zaklęcie? – zaproponował Romulus Moonlight.

– Podać bardzo silny eliksir? – zgadywał White.

– Nie! – zaśmiała się Berta i zaśpiewała kolejną zwrotkę:

.

Listen close, let's get him married,

Find a girl to spy on him!

Listen now, let's get him married

Get some girl equally grim!

.

– Nadal nie rozumiem – narzekał Kanis. – Co to ma w ogóle do rzeczy?

– Ależ ty jesteś niemądry! – stwierdziła rozbawiona Miss Inkeer, zeskakując ze stolika prosto w ramiona zaskoczonego White'a. – Jak sprawić, aby nawet najbardziej uparty i aspołeczny facet w pełni oddał się słusznej sprawie?

– Przekonać go argumentami? – rzucił Moonlight.

– Zapłacić?

– Nie, nie, nie! – Kręciła głową Berta.

– To może polać więcej Ognistej?

– Też nie! Let's get him married! – zawołała znowu, chwytając ich obu za ręce i ciągnąc na środek sceny. Tancerze dołączyli do nich mrucząc i stepując do taktu. Wszyscy wirowali dłuższą chwilę w porywającym układzie choreograficznym.

.

Listen close, let's get him married,

Find a girl to spy on him!

Listen now, let's get him married

Get some girl equally grim!

.

Somebody sweet,

Somebody kind,

Some girl who'll sweep him off his feet!

.

– Some girl who's also, obviously, blind! – przerwał te wariackie popisy White. – Kto przy zdrowych zmysłach chciałby wyjść za starego Spencera?

– Ale co to pomoże? – marudził Moonlight. – To wszystko nie ma sensu!

– Ależ ma! – wtrącił się Alfred Ultor, stary auror, który właśnie zawirował tuż obok nich z nieco sztywnawą i wyraźnie oburzoną całym zamieszaniem Morganą McDonald w ramionach. – Znacznie więcej niż wam się wydaje!

– Oczywiście, że ma – poparła go natychmiast Berta. – Jak przekonać faceta, aby dał z siebie wszystko, nawet jeżeli nie ma na to ochoty?

– Naprawdę nie wiem… – Wzruszył ramionami White.

– Dać mu powód do walki! – zawołał tryumfalnie Berta.

– Kobietę, która obudzi w nim najlepsze cechy – zgodziła się Morgana.

– Żonę, dla której zrobi wszystko!

– Let's get him married! – ryknęli chórem.

.

Let's get him married,

Find a girl to spy on him!

.

Somebody sweet,

Somebody kind,

Some girl who'll sweep him off his feet!

.

Some girl who's both

Naughty and nice…

.

– Some girl who's not afraid to fight – wtrącił od siebie Alfred.

– That's right, my friend, she should be both – wyliczała profesor McDonald. – Gorgeous and bright. She should be…

Starszy auror gorliwie kiwał głową i podsumował te ustalenia w ostatniej, malowniczej zwrotce:

.

We need someone to pull off a bluff!

To put up with his every huff and puff!

We need her to be…

Simply put – hot.

He's not gonna fall for someone who's not.

.

– Let's get him married! – śpiewali wszyscy radośnie, skacząc, tańcząc i wywijając szalone piruety na scenie wraz z zastępami tancerzy.

– Teraz rozumem! – cieszył się White, prowadząc w tańcu zarumienioną Bertę. – To brzmi zupełnie jak plan godny dyrektora. Tylko czy to naprawdę ma szansę się udać?

– Naturalnie! – krzyknęła z przekonaniem Miss Inkeer. – Bo zakochany mężczyzna jest miękki jak wosk i twardy jak stal. Zdolny do największych poświęceń i walki do ostatniej kropli krwi z żył! Dlatego…

– Let's get him married! – zawołali zgodnie po raz ostatni.

Dzikie tańce trwały w najlepsze, gdy nagle muzyka zaczęła się zmieniać. W żywiołowy i bardzo wesoły song wkradły się niespodziewanie nowe tony, podejrzanie przypominające najsłynniejszy marsz na świecie. Marsz weselny. Tancerze rozstąpili się, odsłaniając w tyle sceny wysoki pulpit, za którym stał już dyrektor Bumblebee.

Chwilę później w całym tym zamęcie pojawiła się piękna Leah odziana w skromną białą sukienkę oraz – pewnie dla równowagi – niezwykle strojny i misternie upięty na głowie welon. Ruszyła z kulis tuż przy widowni, a następnie majestatycznym krokiem okrążyła całą scenę, podprowadzana coraz bliżej pulpitu przez kolejnych tancerzy. Trwało to dość długo, pewnie tylko po to, aby wszyscy zgromadzeni w teatrze zdążyli się dobrze przyjrzeć jej kreacji.

Dobrze, zatem pojawiła się panna młoda, ale gdzie był szczęśliwy małżonek? Długo dał na siebie czekać. Na tyle długo, że tłum gości weselnych zaczął rozglądać się nerwowo na boki, kreując iluzję powszechnego niepokoju i sprawnie tworząc Atmosferę.

Wreszcie i Seraphinus Spencer wkroczył na scenę. Poruszał się miarowym, dostojnym krokiem, a szatę miał tak obszerną i upiornie powiewającą, że nawet oryginalny hogwarcki mistrz eliksirów uznał ją za niepraktyczną. Był zresztą znacznie wyższy od swojego pierwowzoru i trzymał się prosto w sposób absolutnie nieosiągalny dla profesora Snape'a, na którym lata pochylania się nad kociołkami odcisnęły swoje piętno… Już jakiś czas temu zdołał dorobić się lekkiego zawodowego garba.

Leah i Seraphinus stanęli razem przy pulpicie. Mroczny mężczyzna wyciągnął do niej dłoń, a dziewczyna zadrżała, cofnęła się i spuściła głowę. Przez twarz Spencera przebiegł złośliwy uśmieszek. Sam zbliżył się i stanowczo chwycił jej rękę. Był ze wszech miar przerażający, otoczony upiorną aurą czarnego charakteru. Dyrektor Bumblebee uniósł dłonie nad ich głowami, a po niebie przetoczył się grom. Śluby zostały złożone i nie dało się ich odwrócić.

– Gratulacje! – krzyknęli zgodnie goście weseli.

Z sufitu posypały się kwiaty i kolorowe konfetti. Powróciła również muzyka z subtelną, o wiele spokojniejszą i bardziej romantyczną repryzą „Let's get him married". Seraphinus Spencer odwrócił się i ruszył przez tłum, prowadząc za sobą oszołomioną Leę. W którymś momencie chwycił ją mocniej, odwrócił ku sobie i zaczęli powoli tańczyć do cichej i powolnej melodii przypominającej walca. Zgromadzeni czarodzieje nieśmiało do nich dołączyli. Jednak nastrojowa scena nie trwała długo. Seraphinus zatrzymał się, unosząc ku sobie twarz Lei. Popatrzył jej w oczy, a potem z głośnym „pop" teleportował się wraz z nią z Wielkiej Sali.

§

Scenografia zmieniła się drastycznie, gdy w kolejnej scenie akcja musicalu przeniosła się do domu Seraphinusa Spencera.

[W którym Severus już z umiarkowanym zdziwieniem rozpoznał swoje własne mieszkanie – oczywiście odpowiednio przerobione.]

Wystrój lokum był zaiste przedziwny. Wielkie, sprytnie wyeksponowane i oświetlone słoje z utrwalonymi w formalinie dziwnymi elementami jeszcze dziwaczniejszych stworzeń zajmowały niemal wszystkie półki ciągnących się nieskończoność regałów.

[Mimo że sam profesor Snape trzymał podobne preparaty wyłącznie w swojej klasie w Hogwarcie, gdzie spełniały rolę nie tyle edukacyjną, co… Khm, wizerunkową.]

Pozostałą wolną przestrzeń dopchano podejrzanie wyglądającymi tomiszczami. Mroczne księgi i grymuary walały się całymi stosami na stolikach, regałach, parapetach i podłodze.

[Całkiem nieźle obeznany w temacie mistrz eliksirów nawet w najśmielszych snach nie wyobrażał sobie, aby powstało aż tyle zakazanych ksiąg… Ale na wszelki wypadek postanowił to jeszcze dokładnie sprawdzić.]

Jednym słowem, Severus i Seraphinus na pewno dogadaliby się w kwestii dekoracji wnętrz. Mrok, mrok, mrok i jeszcze nieco czerni do wykończenia na brzegach. Czarne meble, czarne ściany, czarne zasłony i dywany, a uzupełnienie tego wszystkiego stanowiło trupiozielone światło, które zalewało ponury pokój.

[Bardzo niepraktyczne, ocenił jednak Snape, bo nie dałoby się przy nim ani studiować niezliczonych manuskryptów dotyczących mrocznych sztuk, ani tym bardziej precyzyjnie odmierzać składników eliksirów.]

Zaiste, Seraphinusowi Spencerowi do szczęścia brakowało tylko węży i skorpionów pełzających w doskonałej komitywie po czarnym dywanie, bo wszelkie inne czarnoksięskie gadżety zdążył już zgromadzić.

[Chociaż kto wie, dumał filozoficznie Severus. Może węże pojawią się gościnnie w kolejnej scenie? Fantazja Yenlii była pod tym względem absolutnie nieprzewidywalna.]

Leah Lovely (obecnie Spencer) stała na środku salonu blada i drżąca, usilnie starając się obudzić wśród widzów powszechną litość i współczucie.

[W Severusie budziła wyłącznie irytację. Spokojna, nudna i bezwolna bidulka zupełnie nie pasowała do cholerycznej i bezpardonowej Yen. Zupełnie nie rozumiał, dlaczego zrobiła z siebie taką ofiarę losu.]

Tymczasem Seraphinus Spencer krążył wokół niej niczym mroczne widomo nieuniknionej zagłady. Majestatyczny, dystyngowany, lodowaty. Arystokratyczny i straszny w każdym calu.

[A do tego w sposób całkowicie obcy nieszczęsnemu mistrzowi eliksirów. Severus zaczynał powoli rozumieć, dlaczego Yen tak upierała się przy obsadzeniu w tej roli podstarzałego mistrza Sinclaira. Domyślał się, co chciała w ten sposób pokazać i po namyśle uznał to nawet za komplement. Podobna gracja była poza jego zasięgiem. Głównie dlatego, że zwykle po prostu miał to gdzieś.]

W skromnej białej sukience Leah wyglądała jak wcielenie uciśnionej niewinności. Spojrzała na miotającego się po pokoju męża wielkimi z przerażenia oczami, a tymczasem on uparcie ją ignorował. Nie odzywał się do niej, nie patrzył, nawet się do niej nie zbliżał, tylko omijał szerokim łukiem. Pewnie gdyby przypadkiem znalazła się na jego drodze, odsunąłby ją na obok jak zbędny mebel. Nic dziwnego, że czuła się zagubiona i oszołomiona. Ostatecznie w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin jej życie wywróciło się do góry nogami…

Wreszcie Leah zdobyła się na odwagę i dzielnie stawiła mu czoła.

– I co teraz będzie? – zapytała cicho, stając przed nim ze skromnie spuszczoną głową.

Właśnie w tej samej chwili – czystym przypadkiem, ale za to z idealnym wyczuciem dramatyzmu – jedno ramiączko jej sukienki osunęło się kusząco. Za oknami mieszkania powoli zapadał zmierzch, gwiazdy zaglądały ciekawie przez odsłonięte okna…

[Aha, pomyślał natychmiast Snape.]

Zaczynała się noc poślubna.

A w Seraphinusa Spencera jakby piorun strzelił.

– Głupia dziewczyno! – wykrzyknął. – Co ty sobie wyobrażasz?!

– Ja… – wyjąkała Leah. – Ja myślałam…

– Zatem przestań, bo najwyraźniej nie wychodzi ci to najlepiej! – zrugał ją z góry na dół. – Ten fikcyjny ślub niczego nie zmienia. Zgodziłem się na to tylko dlatego, że dyrektor mnie poprosił. Nie zamierzam w żaden sposób wykorzystywać sytuacji!

[Słuszna decyzja, ocenił zaraz hipokryta Snape, kompletnie puszczając w niepamięć fakt, że on w podobnej sytuacji postąpił zgoła inaczej.]

– Dziękuję – szepnęła uspokojona Leah, czym jeszcze bardziej go rozsierdziła.

– Dziękujesz?! Powinnaś się wstydzić, dziewczyno, że coś takiego w ogóle przyszło ci do głowy! Nie zapominaj, że jeszcze nie tak dawno byłem twoim nauczycielem, panienko!

Nowa pani Spencer poderwała głowę zaszokowana tym obrotem konwersacji.

– To było dawno temu. W innym świecie – zaprotestowała.

– Niestety, nie mogę się zgodzić. Kiedy ostatnio sprawdzałem, ten inny świat znajdował się w szkole w Szkocji – prychnął. – Może od razu wyjaśnijmy sobie jedno. Jestem poważnym człowiekiem i niczego nie cenię sobie wyżej od świętego spokoju. Nie życzę sobie żadnych problemów, żadnych histerii i melodramatów. – Profesor Spencer paradował przed nią sztywno, z rękami splecionymi na plecach, jak wojskowy dowódca. – Jestem również dość zajęty na co dzień, więc życzyłbym sobie, abyś mi nie przeszkadzała ani nie zawracała głowy bez potrzeby. Twój pokój znajduje się w końcu korytarza, proponuję, żebyś się tam rozgościła – powiedział takim tonem, jakby oczekiwał, że przez cały swój pobyt w jego włościach Leah w ogóle nie będzie go opuszczać.

Zaskoczona młoda kobieta niemal zapomniała wyglądać romantycznie, dramatycznie i nieszczęśliwie. Znowu wpatrywała się w niego niemądrze szeroko otwartymi oczami.

– Słucham? Więc… Co ja mam robić całymi dniami?

Seraphinus chyba tylko na to czekał. Jego czarne oczy połyskiwały zaczepnie w mroku.

– Nie wiem, to nie moja sprawa – zaczął, niby obojętnie wzruszając ramionami, ale ewidentnie dopiero się rozkręcał. – Jednak jeżeli miałbym coś zasugerować – dorzucił zaraz – zalecałbym się ogarnąć i na nowo przemyśleć swoje życie.

Leah przez chwilę na przemian otwierała i zamykała usta.

– Co takiego?! – wyrzuciła z siebie wreszcie, a jej głos nagle zabrzmiał mniej słodko i przymilnie.

– Na Marlina, dziewczyno! – wykrzyknął Spencer, który chyba od dawna chciał jej to wygarnąć. – Kiedy cię uczyłem, odniosłem wrażenie, że jesteś względnie bystra. Musiałem się dramatycznie pomylić, skoro, jak raczył mi donieść dyrektor, obecnie zajmujesz się szyciem kapeluszy dla Madame Kalkin!

– Lubię szyć…

– A zatem rób to w czasie wolnym – skontrował natychmiast. – Gardzę ludźmi, którzy idiotycznie marnują swój potencjał. Szycie kapeluszy, też coś! Weź się do nauki, dziecko! Zamiast myśleć o głupotach, pomyśl o swojej przyszłości!

[Severus znów jęczał w duszy. Domyślił się, że sztuka wkroczyła na grząski, edukacyjno-moralizatorski grunt. Oczywiście Yenlla nie mogła się bez tego obyć. Najwyraźniej przez te kilka lat, kiedy jej nie pilnował, panna Honeydell – żywy i oddychający koszmar wszystkich innych przedstawicielek swojej płci – zdążyła zostać wojującą feministką. Widać było to aktualnie modne w jej kręgach.]

Leah zwiesiła głowę. Spencer ewidentnie wygrał w tym starciu, a ostatnim komentarzem dosłownie zmiażdżył swoją nową żonę. Stała przed nim, zaciskając buntowniczo usta. Kompletnie nie wiedziała, co powiedzieć. Zaskoczył ją i zbił z tropu.

– A co, jeśli ja nie mam żadnej przyszłości?

[Ach, czyli jednak melodramat.]

Spencer prychnął.

[Severus również.]

– Oszczędź mi tych egzaltowanych bzdur, dziewczyno! – zagrzmiał. – Wojny przychodzą i odchodzą, a niedostatki edukacji zostają na całe życie. Niewielka rewolucja to kiepskie usprawiedliwienie dla własnej ignorancji i lenistwa.

– Niewielka… rewolucja? – wyjąkała.

– Za jakiś czas o Deathwishu nikt nie będzie pamiętał, wielkie wakacje się skończą i trzeba będzie wrócić do normalnego życia. Kto cię przygarnie, panienko, gdy ochrona dyrektora nie będzie dłużej potrzebna?

Przerażona tym nagłym wykładem pedagogicznym Leah nie znalazła żadnej sensownej odpowiedzi.

– No właśnie! – tryumfował Seraphinus Spencer. – A teraz proszę o wybaczenie, ale mam ważniejsze sprawy na głowie, niż zajmowanie się dziećmi. Dobranoc – rzucił, po czym zafalował szatami i zniknął w swoim gabinecie.

[Profesor Snape niespodziewania poczuł podziw dla swojego scenicznego alter ego. On sam rzadko wygrywał słowne potyczki z Yen.]

Pozostawiona samej sobie Leah jeszcze przez moment trzymała się dzielnie, pamiętając o dobrym wychowaniu i odpowiednim wizerunku. Opanowana, słodka i piękna. A jednak coś tu było wyraźnie nie tak. Coś, co od samego początku uwierało w tej wyidealizowanej Marysi Zuzannie, którą uczyniła z siebie Yen.

Raz, dwa, trzy!

Leah zawyła dziko i całkiem nieelegancko. Z frustracji. I absolutnie nietwarzowej złości. Tupnęła nogą. Zdjęła jeden but i cisnęła nim przez całą długość salonu.

– Co za wredny typ! – ryknęła, gdy była pewna, że jej nie usłyszy. – Jak on śmie! Jak on może! Praktycznie odesłał mnie do kąta! Co on sobie wyobraża?! Jestem dorosłą kobietą, do cholery!

Na dowód z furią rzuciła o ścianę drugim butem.

Maska opadła. Papierowa Leah w jednej chwili zamieniła się w żywą, kolorową i zezłoszczoną Yen.

– Cholerny stary Nietoperz!

[Dzikie owacja, jakie wstrząsnęły teatrem po ostatnim tekście Yen, podpowiedziały Severusowi, że na widowni znajduje się sporo jego byłych uczniów, którzy właśnie podłapali aluzję. Nie była zresztą zbyt subtelna…]

– Kazał mi się uczyć! Wrócić do szkoły? Za kogo on się uważa?! – grzmiała Leah w świętym oburzeniu. – Co za okropny facet!

W tym samym momencie wielka scena drgnęła i poruszona przez ukryty mechanizm lekko się przesunęła. Z góry sfrunęła kotara udająca ścianę pomiędzy dwoma pomieszczeniami. Teraz równocześnie było widać miotającą się w salonie Leę oraz Seraphinusa przemierzającego długimi krokami swoją ponurą prywatną pracownię eliksiryczną.

Pan Spencer krążył w tę i z powrotem po swojej samotni, udając, że jest potwornie zajęty, a jednak ewidentnie nie mógł się na niczym skupić. Przekładał papiery, otwierał i zamykał szuflady, wertował książki i zaglądał do kociołków. Wszystko to nieuważnie i bez wyraźnego celu. Był zbyt wzburzony, aby pracować.

– What ever happened to magical education? – westchnął ciężko.

A potem oparł się o wielkie czarne biurko i zaczął…

Tak, zaczął śpiewać.

[Severus osunął się w fotelu i cierpiał w milczeniu.]

.

What ever happened to magical education

Every single day there's more aberration

I have a feeling, a strange sensation

That everything is going the wrong way

.

It's bad

So bad

.

Seraphinus znowu kręcił się bez celu po gabinecie, a wszystko, co tam widział, zdawało się wprawiać go w coraz gorszy humor. Machnął nerwowo różdżką, posyłając w niebyt zawartość kolejnych kociołków.

.

What ever happened to magical education

It should've been our world's foundation

Ah, today's kids give me frustration

They have completely nothing to say!

.

It's bad

So very bad!

.

Seraphinus zapatrzył się filozoficznie w horyzont i kontynuował swoją popisową pieśń:

.

You want to give them

Magical education

But every word they say is profanation

.

I have to quit, I swear, my patience is running out!

.

Po drugiej stronie sceny, w wielkim mrocznym salonie, Leah padła dramatycznie na kanapę i zapatrzyła się z wyrzutem w niekończące się szeregi książek pokrywających regały jak bardzo mądra pleśń.

.

Who gives a damn about magical education

When the world falls into devastation

There is no time for contemplation

I just want to stay alive for one more day

.

Isn't this nice?

Nice indeed!

.

Leah wstała i przemaszerowała po kanapie. Zeskoczyła po drugiej stronie i teraz spacerowała wzdłuż długich regałów, zrzucając z nich z furią wszystkie księgi mądrości Seraphinusa.

.

Who gives a crap about magical education

Charms and potions and transfiguration

I have a feeling, a strange sensation

That Deathwish was first in his class

.

Isn't this nice?

Motivating!

.

Leah znowu zawyła z wściekłości, a potem kontynuowała, opierając wojowniczo ręce na biodrach:

.

Don't give me that

Magical education

Never said I wanted to improve my dissertation

.

I have to quit, I swear, my patience is running out!

.

Po swojej stronie sceny Seraphinus Spencer ciągnął smutno i refleksyjnie:

.

What ever happened to magical education

Where the hell's gone all that motivation

What to do with tones of information

There is so much I could teach!

.

Leah dodała od siebie cichutko:

.

A good education is what every girl needs

A lot of experience in no good deeds…

.

Od tej pory Leah i Spencer zaczęli (pozornie nieświadomie) dialogować ze sobą i oczywiście dogryzając sobie nawzajem:

– The subtle science – zanucił Seraphinus.

– And how to dance – dodała od siebie Leah.

– Exact act of potion-making…

– Divine art of heart-breaking.

– The delicate power of liquids – wymieniał dalej profesor Spencer.

– Not being fashion victims! – Leah nie pozostawała mu dłużna.

– Bewitching the mind.

– Making men blind.

– Ensnaring the senses – spróbował znowu Seraphinus.

– Covering make-up expenses – zaproponowała eks panna Lovely.

– I can teach you how to bottle fame… – obiecywał mężczyzna.

– To ignite the love flame – odparowała kobieta.

– Brew glory…

– Curling lashes theory.

– Stopper death…

– Kiss till you lose your breath!

– But no one cares about magical education! – zakończył dramatycznie Seraphinus.

– Who the hell cares about magical education? – śmiała się Leah.

Dziewczyna ponownie znalazła się na środku sceny, gdzie brawurowo (i bardzo agresywnie) dokończyła piosenkę:

.

Don't give me that

Magical education!

.

You go around like you know it all, but let me tell you this:

.

I never cared about my education!

I gave my life my own narration!

.

Stop insulting me, I swear, my patience's running out!

.

Stop giving me that

Magical education!

.

You being a teacher is a true damnation!

Be a doll and keep your sarcasm to yourself!

.

And would you stop giving me that

Magical education!

.

Leah wzniosła wyzywająco pięść do góry, zadarła wysoko głowę i bardzo zadowolona z siebie wymaszerowała do przydzielonego jej pokoju. Wymownie trzasnęła drzwiami.

Na scenie zapanowała ciemność. Koniec kolejnego aktu.

[Biedny Profesor Snape, nadal w stanie szoku, ledwo to zauważył.]

§

Następnego ranka Seraphinus Spencer siedział wygodnie rozparty przy stole i raczył się aromatyczną kawą. Dwa skrzaty uwijały się wokół niego, podając śniadanie i poważnie wyglądający, zapewne naukowy periodyk.

[Severus uświadomił sobie, że najwyraźniej na potrzeby alternatywnej wersji wydarzeń to on został wyposażony w skrzaty. Posiadanie niewolników na pewno zepsułoby wyidealizowany wizerunek Yen, za to do niego pasowało idealnie.]

Gdzieś w głębi sceny trzasnęły drzwi, zaskrzypiała podłoga i po chwili dołączyła do niego Leah.

– Czyżby burza minęła, rozszalałe wody dziewczęcej histerii cofnęły się szczęśliwie do brzegów, a zdrowy rozsądek ponownie zatryumfował? – rzucił potoczyście mężczyzna, siląc się na sarkazm. – Jak się dziś czujesz? Lepiej?

Było to z jego strony złośliwe pytanie, bo wystarczył zaledwie rzut oka, aby stwierdzić, że Leah przedstawia sobą obraz nędzy i rozpaczy. Blada, rozczochrana i wymięta wciąż miała na sobie wczorajsze ubranie, które chyba nie najlepiej zniosło nocleg. Niestety, nie posiadała żadnego innego zestawu na zmianę.

Nie odpowiedziała. W milczeniu zajęła miejsce naprzeciwko niego.

– Serdecznie prosiłbym – odezwał się znowu Seraphinus – abyś następnym razem postarała się kontrolować swoje emocje. Albo, jeśli okaże się to absolutnie niemożliwe, wyładowała nadmiar energii na swojej własności, nie mojej. – Wymownym gestem wskazał długie regały, na których troskliwa ręka (zapewne skrzacia) zdążyła już na powrót poukładać ciężkie tomy.

Leah spojrzała na niego z wyrazem absolutnej niewinności wymalowanej na ślicznej twarzy.

– To musiał być wiatr – stwierdziła z autentycznym przekonaniem.

– Och, doprawdy?

Nie dała się sprowokować. Spokojnie sięgnęła po bułkę i masło.

– Wiatr? – naciskał.

– Obawiam się, że tak – przytaknęła. – Takie rzeczy się zdarzają.

– Naturalnie.

Dłuższą chwilę siedzieli w milczeniu. Ciężkim i niezbyt przyjemnym, co podkreślała zgrzytliwa melodia snująca się gdzieś w tle.

Tym razem zaatakowała Leah.

– Czy mogłabym zadać pytanie, proszę pana? – podjęła nagle. Urocze „proszę pana" dosłownie ociekało jadem, ale Spencer puścił to mimo uszu.

– Tak – odpowiedział.

– Obawiam się, że to wszystko wydarzyło się tak szybko… – westchnęła ciężko nieszczęśliwa dziewczyna. – Nie zdążyłam zabrać rzeczy, a z pewnością będę ich potrzebować… – Uniosła wymownie w dwóch palcach dół swojej wymiętej sukienki.

Seraphinus obojętnie omiótł ją wzrokiem, ale później jakby coś sobie przypomniał.

– Ach, tak! Dyrektor przekazał mi kufer od twojej matki.

Bazyliszkowy wzrok Lei jasno dał mu do zrozumienia, co dziewczyna myśli na temat jego „zapominalstwa", a jednak odezwała się najuprzejmiej, jak tylko potrafiła:

– Och, jak to miło z jego strony. Czy nie mógł mi pan powiedzieć o tym wcześniej, proszę pana?

– Widać miałem ważniejsze sprawy na głowie. – Wzruszył ramionami.

– A moja mama? – ożywiła się nagle Leah, zapominając o wbijaniu szpilek. – Zostawiła dla mnie wiadomość?

– Skąd mam wiedzieć?

– Proszę sobie przypomnieć, to dla mnie bardzo ważne!

Jednak dla Seraphinusa takie nie było, więc kompletnie ją zignorował. Otworzył naukowy magazyn i zagłębił się w jakiś artykuł.

– Mogłabym ją odwiedzić. – Leah wpadła na nowy pomysł i natychmiast zerwała się z miejsca. – Nie była na moim ślubie. Może nawet o niczym nie wie? – wyrzucała z siebie z coraz większą prędkością i coraz bardziej histerycznie dziewczyna.

Profesor Spencer zerknął na nią znad gazety.

– Nigdzie nie pójdziesz – oświadczył kategorycznie.

– Ale dlaczego? To zajmie tylko chwilkę i…

– Siadaj! – polecił chłodno, a pod wrażaniem jego tonu Leah faktycznie odruchowo opadła z powrotem na krzesło. – Czy dyrektor nie wspominał, że już nie opuścisz tego mieszkania?

– Ale… Jak to? Nigdy?

– Nigdy – uciął brutalnie.

– Nie! – krzyknęła. – Co za absurd. To nie może być prawda!

Histeria narastała stopniowo. Leah znowu wstała i krążyła teraz niespokojnie po salonie, jakby szukała drogi ucieczki.

– Muszę wyjść! – upierała się idiotycznie. – Ja… Duszę się!

– Nie opowiadaj bzdur!

Seraphinus wreszcie stracił cierpliwość. Zerwał się z krzesła, chwycił ją za rękę i usadził na miejscu. Górował nad nią teraz w całej swojej mrocznej okazałości.

– Dość tego! Czy naprawdę jesteś tak głupia, aby nie rozumieć, co tu się dzieje? Dyrektor Bumblebee nic ci nie powiedział?

– Opowiedział mi o planach Lorda Deathwisha…

– Właśnie! I nie dało ci to do myślenia? – prychnął. – Użyj wyobraźni, podobno masz niezwykle bujną. Godząc się na plan dyrektora, weszliśmy w drogę potężnemu magowi. Ślub na pewno go rozwścieczył. Chyba łatwo się domyślić, że nie jest to bezpieczna zabawa. Podczas uroczystości twoja matka została przeniesiona do starannie pilnowanej kryjówki.

– Nawet nie zdążyłam się z nią pożegnać! – krzyknęła Leah ze łzami w oczach.

– Cóż, to nie mój problem.

– Być może nigdy więcej jej nie zobaczę, a wy nie pozwoliliście mi się z nią pożegnać!

– I po co ten melodramat? – dopytywał niewzruszony mężczyzna. – Rzuciliśmy wyzwanie Deathwishowi, więc wojna zapewne wkroczy teraz w ostateczną fazę. Wszystko niedługo się skończy.

– Skąd może pan to wiedzieć? Jak może pan tak mówić?

– Uspokój się, głupia dziewczyno!

– A do tego czasu jestem pana więźniem, tak?

Seraphinus zdecydowanie znalazł się na granicy wytrzymałości.

[Severus czuł się podobnie. Pamiętał dziesiątki podobnych, do niczego nieprowadzących pogawędek z rozhisteryzowaną Yen. Przynajmniej pod tym względem była wierna prawdzie historycznej.]

– Twoje życie jest w niebezpieczeństwie, do cholery! – krzyknął Spencer, potrząsając nią. – Gdyby Deathwish dostał cię w swoje ręce, a przepowiednia jakimś cudem okazała się prawdziwa, wszystkich nas czekałaby zagłada. Kilka tygodni pod kluczem w przyzwoitym czarodziejskim domu to nie jest zbyt wygórowana cena za przeżycie, prawda? Okaż nieco wdzięczności!

– Dla pana? – Znowu wypluła to słowo, jakby miało naprawdę paskudny smak.

Seraphinus skrzywił się nieprzyjemnie.

– Dla dyrektora, który to wszystko przewidział i postanowił ci pomóc – powiedział z wyczuwalnym wyrzutem.

[Aha, pomyślał zaraz czujny profesor Snape. A zatem dyrektor został w musicalu odpowiednio wybielony. No tak, Yen nie zamierzała ryzykować powodzenia sztuki, obrażając potężnego i powszechnie lubianego, jowialnego dyrektora. Bo za takiego uchodził w oczach tych, którzy niezbyt dobrze go znali.]

– Jeżeli o mnie chodzi – dokończył spokojnie Spencer – możesz robić, na co tylko masz ochotę. Tak bardzo spieszysz się na spotkanie z Deathwishem? Proszę bardzo!

Machnął różdżką, a wtedy wszystkie okna i drzwi mieszkania z hukiem stanęły otworem. Leah jednak jakoś nigdzie się nie wybierała. Skuliła się na krześle i popatrzyła na niego bystro.

– Jeżeli jest ci wszystko jedno, dlaczego się zgodziłeś? – zapytała, zapominając o tytułowaniu go „panem".

– Miałem swoje powody – odpowiedział szybko. Za szybko.

– Jakie?

– Nie twój interes, dziewczyno! – rzucił nagle podejrzanie agresywnie. – A teraz, jeśli mi wybaczysz, muszę iść do pracy.

Odwrócił się i wyszedł, zostawiając ją z mętlikiem w głowie.

Światła ściemniały, jakby za oknami zbierało się na burzę. Leah długo siedziała bez ruchu. Na spokojnie przetwarzała wszystkie informacje, które otrzymała… A potem się wkurzyła.

Krzesło trzasnęło z hukiem o podłogę, gdy dawna panna Lovely zerwała się na równe nogi. Odgarnęła z czoła długie włosy i potoczyła wokół groźnym wzrokiem, który mógłby ciąć metal.

– Wszystko sobie zaplanowali!

Tupnęła nogą.

– Wszystko sobie poukładali!

Kopnęła stół. Naczynia zadrżały niebezpiecznie.

– Mężczyźni! – wrzasnęła wściekła jak osa. – Za kogo oni się mają? Wszystko zawsze wiedzą najlepiej, na wszystkim się znają! Nie jestem niczyją marionetką, na mądrą Rowenę! Wszystko sobie obmyślili! Nastraszyli Deathwishem i zamknęli w domu! Zostawili z tym strasznym człowiekiem. O, nie, mister S.! Tak nie będzie! Ja chyba też mam tu coś do powiedzenia! Uch, mister S., jeszcze tego pożałujesz!

Leah zauważyła, że wychodząc w pośpiechu, Seraphinus zapomniał zabarykadować drzwi pracowni i skwapliwie skorzystała z okazji. Wpadła do gabinetu i zaczęła przeglądać zgromadzone tam utensylia. Reflektory natychmiast nabrały mocy, zalewając scenę połyskliwym, rozedrganym zielonym światłem. Misterna mechaniczna konstrukcja po raz kolejny ożyła. Scena uniosła się i zawirowała lekko. Skoczna, kabaretowa muzyka huknęła z pełną mocą, wstrząsając widownią.

– Niedoczekanie, mister S.! – zawołała buntowniczo Leah.

W gabinecie znalazła zapasową czarną szatę Spencera i narzuciła ją na siebie. Obszerny materiał całkowicie ją zakrył i snuł się za nią po ziemi. Leah zawirowała kilka razy wesoło wokół gabinetu. Wreszcie wyciągnęła różdżkę i zamarła dramatycznie w pięknej baletowej pozie.

– Bibbidi-bobbidi-boo – szepnęła.

Gabinet biednego Seraphinusa Spencera dosłownie oszalał. Kociołki jakby zerwały się z uwięzi i teraz maszerowały wokół niej, dymiąc, szumiąc i plując w górę kolorowymi iskrami. Słoiczki z ingrediencjami zerwały się do lotu i szybowały nad jej głową, zderzając się i postukując jak kastaniety. Niezliczone papiery fruwały pod sufitem, zwisające z powały pęki ziół tańczyły jak księżniczki w krynolinach. A Leah królowała wśród tego wszystkiego niczym rozbrykany uczeń czarnoksiężnika pod nieobecność mistrza. Naturalnie, wkrótce zaczęła także śpiewać.

.

You think you're oh so scary, you dungeon–dwelling git!

You think I'm just your prisoner, your prize and lucky hit!

You think you're oh so clever, well I'm gonna show you, yes!

Beware of my revenge, you poor old sod,

Be damned, my Mister S.!

.

Leah z wdziękiem i przerażającym talentem parodiowała wyniosłe miny, wielkopańskie gesty i ironiczne spojrzenia Spencera.

[W których Severus natychmiast rozpoznał siebie. Musiał przyznać, że szelmie absolutnie nie brakowało zmysłu obserwacji i niepokojącego talentu do parodii. Widzowie wokół wyli ze śmiechu i tupali z uciechy, budząc w biednym mistrzu eliksirów niezbyt przyjemne uczucia.]

.

Oh, I can almost see him strolling around

His old classroom, grading some test!

Oh, I can almost see those questions and tasks

No–one but him could ever guess!

Let me tell you though, you high and mighty pest –

You are no god, you're just like us rest!

.

Leah z przemądrzałą miną spacerowała w tę i z powrotem po scenie, udając, że jest mistrzem eliksirów i właśnie prowadzi lekcję. Fachowo powiewała peleryną i mroziła wzrokiem. Świetnie sprawdzała się jako przerażający Nietoperz z Lochów.

[Nawet Severus nie mógł się przyczepić do wykonania.]

.

I'm gonna show you how a woman wins her fights!

Oh, let me just show you how it feels

When someone takes away your rights!

You're gonna beg and plead and be the one who kneels!

.

Koszmarna kobieta ani trochę się nie męczyła. Z wprawą dyrygowała swoim obłędnym spektaklem. Machała różdżką, a zastępy kociołków, słojów i ciężkich tomiszczy tańczyły wraz z nią po gabinecie profesora Spencera. Niczym potężny władca marionetek pociągała za wszystkie sznurki i znosiła się śmiechem. Scena wirowała, trzeszczała i szalała wraz z nią. Zapadnie otwierały się, wyrzucając z siebie kłęby barwnej mgły, wielkie panele sfruwały z góry, zmieniając dekoracje, a nad głową Lei trzaskały fajerwerki, które za moment wystrzeliły także w stronę widowni. Wszystko drgało, szalało, strzelało i powalało przepychem efektów.

[Severus skonstatował, że skomplikowany mechanizm musiał zostać osobiście przez nią zaprojektowany i kosztować majątek. Nigdy nie widział czegoś podobnego. Nowoczesna, innowacyjna scena popisywała się w tym spektaklu nie gorzej niż Yenlla.]

.

Just look at this, look at that man, look at this mess!

To think that I would ever let someone like him

Boss me around!

Oh, look at me! I am up here,

All dark, forever frowned!

I am the one and only

High and mighty, yes!

Mister S.!

.

I'm not the girl with whom someone could mess!

I'm warning you, don't put me down,

Dear Mister S.!

.

Zakończyła najbardziej widowiskowy numer Leah, otrzymując w nagrodę burzę oklasków. Radosne krzyki, owacje na stojąco i ryki uwielbienia długo nie pozwalały jej zejść ze sceny.

Wreszcie światła zgasły i kolejna scena dobiegła końca.

[Severus Snape ostatecznie skapitulował. Zrozumiał, że choćby nie wiadomo co się działo, do samego końca nigdzie się stąd nie ruszy. Musi zobaczyć, co będzie dalej.]

§

Berta, Kanis i Romulus siedzieli w gabinecie i czekali na przybycie dyrektora Aureliusa Bumblebee. Wyglądali na nieco znudzonych.

– Czy myślicie, że stary Spencer już ją porąbał i zakopał w ogródku? – zapytał filozoficznie White.

– Nie wydaje mi się, żeby miał ogródek, przyjacielu – stwierdził Moonlight.

– Za to piwnicę ma na pewno. Tam mógłby ukryć zwłoki – zauważyła bystro Berta.

– Nie, to zbyt oczywiste… – skontrował natychmiast Kanis. – Piwnica to pierwsze miejsce, w którym zaczęlibyśmy szukać. Na pewno wymyślił jakąś mniej oczywistą kryjówkę. Ja bym tak zrobił.

– Może… Może… – zastanawiała się głośno kobieta. – Może pod łóżkiem?

– Albo raczej w łóżku! – wybuchł śmiechem.

– Dajcie spokój! – przerwał te szalone dywagacje Romulus. – Z pewnością jej nie skrzywdził. Leah jest cała, zdrowa i bezpieczna.

– I przykuta łańcuchami w lochach! – chichotał dalej Kanis.

– Hm… Gdzie można by ukryć zwłoki? – gdybała dalej Berta, odchylając się na krześle i paznokciami wystukując na oparciu rytmiczne staccato. – Może wrzucił je do rzeki?

– Zbyt ryzykowne – ocenił fachowo White.

– Ukrył pod podłogą…

– Zbyt oczywiste.

– W żyrandolu?

Kanis ze śmiechu omal nie stoczył się z krzesła.

– Ha, ha, ha! A to dobre!

– Ale równie niebezpieczne, gdyby jakiś kawałek nagle spadł na głowę przypadkowemu gościowi… – Sceptyczny do tej pory Moonlight dał się wciągnąć do zabawy.

– Nie wydaje mi się, aby Nietoperz miał jakichkolwiek gości.

[W rzeczywistości miewa czasami więcej, niżby chciał, dodał od siebie udręczony Severus.]

– A może po prostu wrzucił ją do kociołka? – podrzuciła znowu Berta.

– Tak! – ucieszył się Kanis. – I to jest dobra myśl! Plan szczwany jak nasz stary Spencer. Coś takiego zdecydowanie mógłby zrobić.

– Ostatecznie dziewicza krew to zapewne rzadki i pożądany składnik. – Kiwała zgodnie głową panna Inkeer.

Mężczyźni popatrzyli na nią nieco zmieszanym wzrokiem.

– O ile, oczywiście, Leah jeszcze jest… – zaczął White z szatańskim uśmiechem, a zarumieniona jak piwonia Berta od razu mu przerwała:

– Przestań! Przestań! Czy myślisz, że…

– A nie? – wyszczerzył się Kanis.

– Profesor Spencer na pewno lekkomyślnie nie zmarnowałby tak cennej ingrediencji – odpowiedziała, czerwieniąc się jeszcze bardziej uroczo.

[Profesor Snape podążył w jej ślady. Niezwykle wręcz subtelny humor zastosowany w tej scenie nie bardzo przypadł mu do gustu…]

– Nie, ale zawsze mógł wytoczyć jej krew wcześniej… – parsknął White.

Teraz już cała trójka zaśmiewała się z jego przedniego dowcipu.

– Czy biedna dziewczyna żyje jeszcze czy już nie? – pytał retorycznie raz za razem przystojny pan White. – Żyje czy nie? Kto też wygrał to straszne starcie?

Wstał i podał dłoń nader chętnej Miss Inkeer.

– Is she alive or is she not? – zanuciła wesoło Berta.

– Is she dead or is she not? – dołączył do niej Kanis.

– Dead? Alive?

– Alive? Dead?

– Poor girl! – westchnęła fałszywie dziewczyna.

– Oh, poor, poor girl – zgodził się Kanis. – Half-alive, half-dead like Schrödinger's dragon pet!

[Och, nie! Pod wpływem kolejnej piosenki Severus zaczął nagle marzyć o słodkiej śmierci. Nie spodziewał się, że wesoła trójca Inkeer-White-Moonlight, ewidentnie stworzona przez Yen w celach humorystycznych, tak szybko zacznie go znowu dręczyć.]

Berta zawirowała zgrabnie, powiewając długą spódnicą, a następnie przedefilowała przez scenę, aby w dramatycznej pozie oprzeć się o okienną wnękę. Spojrzała na horyzont i westchnęła ciężko.

A potem, naturalnie, zaczęła śpiewać:

.

Alive or dead?

Don't know, let's hope she keeps her head!

Is she alive or is she not?

Nobody knows, nobody knows!

Around such man one walks on tiptoes.

Poor girl won't even know what hit her

To think she must be his completely!

Is she alive or is she a corpse?

How can he just keep her indoors…

.

Kanis chętnie do niej dołączył. On dla odmiany narzucił sobie na głowę długą czarną pelerynę, stanął na krześle i udawał, że przemawia na pogrzebie. Jego twarz i głos stały się nagle bardzo poważne.

.

Can you imagine our Potions Master?

One wrong move and there's your disaster!

He'd hang us all by our fingernails

I swear, underneath all that black he's covered in scales!

.

Romulus również westchnął, ale jakoś tak romantycznie.

[Severus w mig domyślił się, że nadszedł czas, aby w prostym i słodkim musicalu Yenlli zasugerować jakieś potencjalne trójkąty.]

.

Will we ever see her again?

Is she alive or already insane?

.

Kanis nieoczekiwanie zmienił podejście i zamiast udawać żałobę, przeszedł do kontrataku. Skoczył za biurko dyrektora i zerwał ze ściany lśniący dwuręczny miecz.

.

I wouldn't blame her if she wanted to run

Hell, if I could I'd lend her my gun!

Can you imagine such horror and terror?

Living together with Hogwarts' worst error?

.

Cudownego, skłonnego do współczucia i miłości bliźniego nawet wbrew zdrowemu rozsądkowi Romulusa uderzyły nagłe wyrzuty sumienia:

.

Come on, dear friends, let's not jump to conclusions!

I'm sure there must be something about him…

.

– Delusions! – ryknął White. – The man is a snake!

– Oh, for Merlin's sake… – jęknął Moonlight.

– A common rascal! – dorzuciła wesoło Berta, wpadając w psotny nastrój. – Philistine!

– Beast! – zgodził się ochoczo White.

– Not to mention his physique is just…

– Greased?

Niepoprawna dwójka wybuchła śmiechem, ale Romulus postanowił być lepszym człowiekiem i tylko kręcił nad nimi głową.

W komnacie nadal panowała atmosfera nieposkromionej wesołości, gdy drzwi nagle się otworzyły i wszedł przez nie Seraphinus Spencer we własnej osobie. Przez chwilę stał w progu, mierząc ich nieprzychylnym spojrzeniem i czekając, aż go zauważą. Wkrótce rzeczywiście tak się stało i temperatura na scenie opadła o kilkanaście stopni.

[Tak, Snape znał dobrze ten efekt i bardzo go sobie cenił.]

Berta, Kanis i Romulus zaraz się uspokoili i pokornie opadli na swoje miejsca. White musiał najpierw odwiesić miecz pod badawczym spojrzeniem oburzonego profesora.

– Dzień dobry – przywitał się mistrz eliksirów pozornie uprzejmie, ale takim tonem, jakby bardzo cierpiał, że ten właśnie dzień zaskoczył go ich towarzystwem. – Czy zastałem dyrektora?

– Powinien zaraz się zjawić – odpowiedział uprzejmie Moonlight. – My również na niego czekamy. Może usiądziesz?

Zaproszenie ewidentnie nie było Spencerowi w smak, ale widać jego sprawa była na tyle istotna, że nie miał ochoty czekać, aż Bumblebee skończy rozmowę z niezbyt mądrą trójcą, która naturalnie nie mogła mieć do przekazania nic ważnego ani niecierpiącego zwłoki.

Usiadł.

Ponury nastrój natychmiast wypłoszył dawną wesołość. Teraz tylko Spencer wydawał się w miarę zadowolony i zrelaksowany, pozostała trójka wyraźnie się denerwowała. Berta znowu wystukiwała paznokciami irytującą melodyjkę na oparciu krzesła. Dołączył do niej Moonlight, który nieświadomie rytmicznie przytupywał, i Kanis, który nerwowo dzwonił kluczami w kieszeni. Melodia, którą stworzyli, żywo przypominała uproszczoną wersję odśpiewanego wcześniejszego numeru Alive or Dead.

Wreszcie do gabinetu wkroczył dyrektor.

– Och, Seraphinusie, jakże się cieszę, że do nas dołączyłeś. Czyżbyś zmienił zdanie i postanowił…

– Nie – przerwał mu stanowczo mężczyzna. – Niejednokrotnie wspominałem już, że nie dam się wmanewrować w całą tę dziejową kabałę, dziękuję serdecznie. Jestem zbyt stary na wojenki.

Kanis popatrzył na niego z gniewem w oczach, groźnie odsłaniając przy tym ostre zęby.

– Uważaj, Spencer – warknął. – Nie podoba mi się twoja postawa.

Mistrz eliksirów wzruszył ramionami.

– Chyba mam prawo do wyrażenia własnej opinii?

– Twój pogardliwy ton mnie obraża. Mówisz o tym tak, jakbyś sugerował, że tylko się bawimy…

– A nie? – zdziwił się uprzejmie mistrz eliksirów. – Przynajmniej ja dotąd nie zauważyłem jakichś wymiernych efektów tych wszystkich tajnych spotkań i niekończących się konspiracji.

– Ty pieprzony czarnoks…

– Ależ panowie! – uspokoił ich stanowczo Bumblebee. – Nie życzę sobie kłótni w moim gabinecie.

White odwrócił się obrażony, Spencer posłał mu w odpowiedzi grymas pełen tryumfu i samozadowolenia.

– A zatem, jak mówiłem, zanim mi przerwano, dziejowe zawieruchy mnie nie interesują – przypomniał profesor. – Sprowadzają mnie tu wyłącznie pilne sprawy szkoły.

Dyrektor wyglądał na rozczarowanego, ale nie naciskał. Widać było, że nie po raz pierwszy przeprowadzają tę rozmowę, a on nie ma odpowiednich środków, aby wpłynąć na podwładnego.

– No dobrze, Seraphinusie, ale pamiętaj, że gdybyś kiedykolwiek zmienił zdanie…

– Nie zmienię – rzucił zarozumiale. – Po moim trupie.

Podniósł się i wyszedł z gabinetu, powiewając kilometrami czarnej szaty. Zdecydowanie wyglądał przy tym imponująco.

– Palant – mruknął wściekły Kanis, ale dyrektor znowu go uciszył.

– Nie oceniaj po pozorach, mój drogi – powiedział filozoficznie. – Nigdy nie wiesz, kiedy się pomylisz.

§

W następnej scenie rozpoczęła się kolejna widowiskowa sekwencja taneczna, której głównym celem było ukazanie powoli mijających dni pod dachem Spencera. Na scenie ponownie pojawiło się ponure mieszkanie mistrza eliksirów. Leah i Seraphinus wędrowali po nim w tę i z powrotem, udając bardzo zajętych i bardzo nie zauważali siebie nawzajem, a tymczasem scena zwyczajowo wirowała wraz z nim. Towarzyszyła temu wszystkiemu lekka i skoczna, bardzo optymistyczna melodia.

Scena obracała się powoli wokół własnej osi, a wraz z nią, jak na karuzeli, zmieniały się dekoracje. Czasem z przodu znajdował się salonik Spencera, innym razem gabinet czy pokój przeznaczony dla Lei – mały, smutny i nieciekawy; właściwie przypominał nieco schowek na szczotki. Jednocześnie światła gasły i zapalały się, symbolizując kolejne dni.

[A wszystkie pomieszczenie wyglądały dla nieszczęsnego Severusa bardziej niż znajomo.]

Leah wyszła na środek i rozejrzała się ostrożnie. Postąpiła kilka tanecznych kroków i znowu stanęła. Z początku poruszała się nieśmiało, jakby badała teren, jednak z czasem nabrała pewności siebie. Wykonała kilka piruetów, kilka dziwacznych wygięć, przegięć i innych osobliwych i zapewne niezwykle artystycznych figur baletowych. Tańczyła, skakała i skradała się na przemian.

[Pewnie miało to oznaczać stopniowe oswajanie się z nowym miejscem, chociaż kto ją tam wie? Mistrz eliksirów nie znał się specjalnie ani na balecie, ani tańcu nowoczesnym. Nie dał sobie aż tak bardzo wyprać mózgu, chciał jeszcze z niego swobodnie korzystać przy innych okazjach.]

Seraphinus krążył w tym czasie na obrzeżu sceny, niemal poza polem widzenia, jak mroczne fatum.

Wtem sceny zaczęły się zmieniać jeszcze szybciej, jak w kalejdoskopie – podobnie zresztą jak stroje i nastroje Lei. Smutek, depresja, pogodzenie z losem, radość i psotny nastrój. Jej sukienki stawały się coraz ładniejsze i krótsze, włosy coraz misterniej uplecione, spojrzenie wielkich oczu coraz jaśniejsze. Przestała rzucać się po scenie chaotycznie, teraz robiła to o wiele zgrabniej i zdecydowanie. Widać było jednak, że nie ma co robić i strasznie się nudzi. Wreszcie, w desperacji, zatrzymała się przed półką z książkami. Wzięła jedną do ręki i przekartkowała. Odłożyła i sięgnęła po kolejną. Przejrzała, położyła z powrotem. Trzecia wreszcie ją zainteresowała.

Punkt dla Spencera.

Leah usiadła i zaczęła czytać. Teraz z kulis wysunęły się skrzaty z krótkim układem tanecznym pod tytułem: „Sprzątamy lochy mrocznego czarodzieja".

[Severus tego już nie zdzierżył i zamknął oczy, dopóki sobie nie poszły.]

Wtem Seraphinus nieoczekiwanie pojawił się na pierwszym planie. Spojrzał na Leę, wzruszył ramionami i poszedł dalej. Kręcił się niespokojnie po domu w tę i z powrotem. Raz pochylał nad kociołkiem, innym razem siedział w fotelu, pił kawę i czytał gazetę. Scena wirowała teraz w rytm jego kroków. Gabinet, salon, jadalnia, gabinet…

Leah wstała, minęła go i wzięła kolejną książkę. Przedefilowała z nią tanecznie wzdłuż pokoju, potem sięgnęła po pióro i pergamin i usiadła przy biurku. Spencer również znalazł się w salonie i spojrzał na nią ze zdziwieniem, ale i z cieniem aprobaty. Kobieta notowała coś zawzięcie, gdy za jej plecami przemknął dyrektor, a potem – w dzikim korowodzie – Berta, Kanis i Romulus. Na końcu tę samą trasę w rytmie walca przemierzyli Alfred z Morganą w ramionach.

[W jakim celu? Tego mistrz eliksirów nie wiedział, ale ocenił, że Yen wykazała się wyrafinowaną złośliwością, każąc Żelaznej Dziewicy tańczyć z Szalonookim przez większość musicalu.]

Dawna panna Lovely znowu się podniosła i wzięła jeszcze jedną książkę, Spencer wyszedł jej naprzeciw. Stanęli naprzeciwko siebie, starannie unikając kontaktu wzrokowego, a potem ruszyli! Krok za krokiem, gest za gestem, powtarzając swoje ruchy jak w wielkim zwierciadle. Melodia się zmieniła, zwolniła, stała się bardziej intymna i subtelna, przeszła w rytm spokojnego, romantycznego walca.

[Był to najdziwniejszy balet, jaki Severus w życiu widział – nie żeby widywał ich zbyt wiele. Nie wątpił też, że obłędna symbolika tego specyficznego tańca została starannie przekalkulowana. Tu i tam słyszał za plecami westchnienia wzruszonych czarownic.]

Krążyli wokół siebie jak ćmy wokół płomienia, jak ślepcy szukający się w ciemności. Starannie omijali się wzrokiem, zawsze patrzyli w przeciwną stronę, jakby nie widzieli się nawzajem. Ich misterny balet był niezwykły, niesamowity, magiczny… Hipnotyzujący. Zbliżali się do siebie, już niemal się dotykali, zanim znowu się minęli.

Wreszcie zatrzymali się, podnieśli głowy i popatrzyli na siebie. Leah się uśmiechnęła, Spencer z ciekawością przekrzywił głowę. Potem jedną ręką chwycił jej dłoń, drugą objął w talii. Leah upuściła książkę i poddała się mu zupełnie. Tańczyli teraz razem, wirując po całej scenie w idealnej synchronizacji. Piękna panna Lovely pozwalała się prowadzić i błyskawicznie odpowiadała na każdy jego najdrobniejszy gest. Spencer zaś zdecydowanie wiedział, co robi. Wyglądali razem niezwykle malowniczo.

Nie trwało to długo. Światła przygasły, na stole w salonie nagle pojawiła się świeca. Muzyka ucichła, Leah i Seraphinus rozdzielili się. Mężczyzna zasiadł w fotelu, kobieta przycupnęła na kanapie. Oboje zagłębili się w lekturze jak gdyby nigdy nic.

[No tak, uświadomił sobie Snape. Taniec był tylko – och, jak bardzo! – kreatywną i poetycką metaforą.]

– Nie powiedziałaś mi, że dostałaś się na mistrzowski kurs eliksirów – odezwał się niespodziewanie profesor Spencer.

Leah wzruszyła ramionami.

– Jakie to ma znaczenie?

– Dlaczego zrezygnowałaś?

– Mój ojciec… zginął tego lata, tuż przed rozpoczęciem semestru – wyznała, tępo wpatrując się w książkę. Jej oczy przestały wędrować po tekście.

– Od tamtej pory minęło sporo czasu – zauważył rozsądnie Seraphinus. – Powinnaś spróbować ponownie.

Kolejne wzruszenie ramion.

– Leah? – naciskał.

– Wolałabym o tym nie rozmawiać, jeśli można.

– Przypominam, że jestem mistrzem eliksirów, mógłbym…

Dłonie Lei zadrżały, ciężka książka sama się z nich wysunęła. Kobieta skuliła się na kanapie, umykając przed nim spojrzeniem.

– Proszę – szepnęła.

[Według Severusa wyglądała tak słabo i krucho, jak tylko żmija potrafiła. Każdy by się wzruszył.]

– Mam teraz mnóstwo pracy – powiedział po chwili Spencer dziwnie łagodnym tonem. – Czasami myślę, że bardzo przydałaby mi się asystentka…

Jego przypadkowa żona uspokoiła się i zerknęła na niego z ostrożnym zainteresowaniem.

– Asystentka?

– Znasz się na ziołach, prawda?

Przytaknęła.

Światła zgasły.

§

[W trakcie kolejnych scen mistrz eliksirów nieco się wyłączył i nie śledził akcji zbyt uważnie. Wątek pedagogiczny powrócił z całą mocą. Teraz Leah i Seraphinus razem przesiadywali w jego pracowni pośród stosów ingrediencji oraz parujących kociołków. Szybko okazało się, że dziewczyna jest tak absolutnie bystra, pomocna i napakowana eliksiryczną wiedzą, że aż trudno uwierzyć, iż przez te wszystkie lata profesor Spencer jakoś sobie bez niej radził. To Leah nagle w przebłysku geniuszu wymyślała kreatywne rozwiązania rozlicznych problemów, z którymi nie mógł sobie poradzić, wskazywała na brakujące składniki i właściwie co chwilę odkrywała jakąś eliksirową Amerykę. Leah Lovely-Spencer była po prostu niezastąpiona.

A Severus przekonany, że jego sceniczne alter ego nie jest zbyt dobrym fachowcem… I w ogóle jakim prawem używał tytułu mistrza?!]

Naturalnie, wspólna praca bardzo ich do siebie zbliżyła i teraz wydawali się całkiem usatysfakcjonowani swoim towarzystwem. Dużo rozmawiali, przekomarzali się i nawet żartowali.

[Te fragmenty już zupełnie Severusa nie interesowały, bo w większości składały się z autentycznych dialogów/kłótni jego i Yen. Nie musiał ich słuchać, skoro znał je bardzo dobrze. I w związku z tym ponownie rozważył zwrócenie się do bezczelnej szelmy z żądaniem odpowiedniego wynagrodzenia z racji naruszonych praw autorskich.]

A tymczasem Leah i Seraphinus pochylali się nad kolejnym kociołkiem. Nie trzeba było wielkiego znawstwa i empatii, aby zauważyć, że dziewczyna zerka na swojego mistrza coraz to bardziej maślanymi oczami, a jej spojrzenie staje się niepokojąco rozmarzone. W końcu to był musical, a do tego romantyczny, więc coś wreszcie musiało się wydarzyć.

Sam profesor również nie pozostał obojętny, choć zaznaczono to w znacznie subtelniejszy sposób. On rzucał Lei osobliwe spojrzenia tylko wtedy, gdy był absolutnie przekonany, że tego nie widzi.

– Jesteś bardzo zdolna – chwalił ją czasami. – Musisz pomyśleć o powrocie do szkoły.

– Być może? – Uśmiechała się do niego, zamiast buntować i krzyczeć.

– Gdybyś zgłosiła się do…

Pokręciła głową energicznie i zdecydowanie.

– Proszę, nie teraz.

– Dobrze – zgodził się. – Jednak gdy całe to zamieszanie się skończy, powrócimy do tej rozmowy.

Leah odeszła nieco na bok i udając, że układa coś w szafce, aby nie widział jej twarz, uśmiechnęła się do siebie gorzko.

– Jeśli się skończy – zastrzegła scenicznym szeptem.

Wyglądała uroczo z włosami grzecznie zaczesanymi do tyłu i w opinającym ją roboczym fartuszku.

[Severus złośliwie pomyślał, że musiała wybrać rozmiar dziecięcy, aby tak bardzo ścisnąć się w talii poczciwym ubraniem roboczym.]

Spencer zaś dla wygody pozbył się swojej czarnej jak senny koszmar, snującej się na dziesięć kilometrów i powiewającej aż pod sufit szaty. Wysoko podwinął rękawy i starannie szatkował składniki. W tej postaci wydawał się młodszy i minimalnie bardziej zadowolony z życia.

[Oczywiście, znowu ohydny propagandowy przekaz o zbawiennym wpływie żony! Severus nie spodziewał się po Yen niczego innego. Gdyby był ze sobą szczery, przyznałby również, że ten stan yenllowatego przedawkowania jest mu bardzo dobrze znany.]

A zaraz potem, kiedy tylko komitywa i wzajemna sympatia państwa Spencer stała się oczywista nawet dla najmniej rozgarniętego widza, wkroczyła wesoła, skoczna i wpadająca w ucho muzyka.

[Oj.]

– Czuję się zupełnie jak w szkole – odezwała się znowu Leah. – Pamiętasz? Kiedy zadawałeś nam te zwariowane projekty, siedziałyśmy z koleżankami w pracowni do rana.

Profesor Spencer bynajmniej nie wyglądał na zmartwionego losem dręczonych uczniów.

– Cóż, w zasadzie na tym polega proces nauczania. Za brak rozumu i zdolności, który zmuszał was do warzenia jednego eliksiru po dziesięć razy, nie można mnie chyba winić, prawda? Ostrzegałem, że rozszerzone eliksiry to nie zabawa.

– To było trudne!

– Ale się opłaciło, prawda?

– Jesteś zbyt okrutny! Miałyśmy dużo innych zadań domowych i obowiązków! Każdy nauczyciel uważa, że jego przedmiot jest najważniejszy.

– Jednak tylko w przypadku mojego to prawda – rzucił zarozumiałe, rozbawiając ją niemal do łez. Sam również wyraźnie poweselał. – Poza tym, z tego, co pamiętam, niespecjalnie poświęcałyście czas nauce. Dni upływały wam raczej na chichotaniu i flirtowaniu.

– To niesprawiedliwe!

– A jednak prawdziwe – upierał się. – Dobrze pamiętam, jak zachowywałaś się w szkole, panno Lovely.

– Mam dziwne przeczucie, że nie usłyszę nic dobrego…

– I bet you got all the boys at school while the other girls could only hope – zanucił Spencer, który był tego dnia w szczególnie pokojowym nastroju.

Zaśmiała się.

– I bet you just sat alone and brewed potions thinking love's a form of trope!

– What?! Preposterous!

Minęła go – oczywiście bardzo blisko – i sięgnęła po coś na wysokiej półce. Nie dosięgła, więc Spencer musiał jej pomóc. Całkowitym przypadkiem ich dłonie się zetknęły… I w tym samym momencie odskoczyli od siebie jak oparzeni.

Leah ponownie zaśpiewała, przekomarzając się z nim:

.

I like you just because

Even though you have your flaws

Some mistakes of the past…

.

– Yeah, it was a blast – odpowiedział gorzko.

Nagle zaczął z większym zaangażowaniem szatkować nieszczęsne paskudztwo, które miało lada moment skończyć w kociołku. Przeszłość to ewidentnie nie był dla niego miły temat.

– But they were all wrong! – pocieszyła go zaraz. – You must admit we're finally getting along.

– I think you're just conflicted, girl. I was convicted! The famous Dark Lord. Only… Retired.

Znowu zachichotała ślicznym I zaraźliwym śmiechem Yenlli.

– Well, frankly, I don't give a damn.

– I guess it's time to show you just how wrong you really are! – Odwrócił się do niej, wycierając upaprane dłonie i robiąc bardzo groźną minę.

– You are just afraid I'm gonna leave you with another scar! – Leah zatrzymała się przy nim, przechylając głowę i przyglądając mu się uważnie.

Nastrój nagle się zmienił. Zrobiło się poważnie i jakoś tak intymnie. Zdecydowanie nie przeszkadzało im już, że znajdują się w jednym pomieszczeniu, i to dosłownie na wyciągnięcie ręki od siebie.

– Don't be absurd! – bronił się.

– I like your twisted humour! – zauważyła wesoło.

– It might be a brain tumour…

Leah udała, że się na niego gniewa i w żartach zamierzyła się na niego ręką. Chwycił jej dłoń i przytrzymał. Zrobiło się naprawdę niebezpiecznie. Leah spoważniała i zaśpiewała kojącym, uspokajającym głosem:

.

Let go of your past,

We're having a blast!

Look how we're

Magically…

.

– Tragically… – poprawił ją.

– Wonderfully! – upierała się – Look how we're getting along!

– Sam nie wiem, jakim cudem – rzucił z westchnieniem, przerywając piosenkę. – Nie wybrałbym takiego towarzystwa, gdybym miał w tym temacie coś do powiedzenia.

– A ja wprost przeciwnie – zapewniła, puszczając do niego oko. – Yes, sir! You're the one professor that I'd like detention from!

– Leah!

– Yes, sir! You're the only one…

– I'll get the door…

Chciał odejść, ale teraz to ona go zatrzymała.

.

Oh, you'll get much more!

Either way this can't be wrong!

Look how we're just magically, wonderfully, romantically

Getting along!

.

Nagle uświadomiła sobie, że powiedziała za wiele. Straciła pewność siebie, a wraz z nią grację ruchów. Zachwiała się i wpadła na pobliski stolik. Eliksiryczne utensylia, które tam stały, z trzaskiem poleciały na podłogę. Leah spłonęła rumieńcem i spuściła wzrok. Spencer zatrzymał się w pół kroku i zmarszczył brwi. Nie mogła znieść jego badawczego spojrzenia.

– Przepraszam! – krzyknęła. – Zaraz wszystko pozbieram. Mam nadzieję, że nic się nie zniszczyło.

– Po prostu to zostaw – westchnął. – Skrzaty posprzątają.

[Severus, który nie znosił skrzatów i nigdy w życiu świadomie się nimi nie wysługiwał, jeżeli naprawdę nie musiał, jęknął w duchu.]

– Ja to zrobię, naprawdę, nie ma problemu – wyrzucała z siebie szybko, nerwowo. – Wszystko posprzątam – zapewniła, padając na kolana i faktycznie zabierając się do roboty. Zrobiłaby wszystko, aby tylko nie musieć w tej chwili patrzeć mu w oczy.

– Jak chcesz. – Wzruszył ramionami. – W każdym razie, czas już na mnie. W przeciwieństwie do niektórych, ja nadal muszę chodzić do szkoły. Dokończymy, kiedy wrócę, dobrze?

Pokiwała głową, ani na milimetr jej nie podnosząc. Udawała niezwykle przejętą spowodowanym przez siebie bałaganem. Układała na stoliku miseczki i fiolki, gołymi rękami zbierała potłuczone szkło. Usłyszała, jak zamyka za sobą drzwi i dopiero wtedy odetchnęła.

– Och, Helgo, Morgano i Roweno! – westchnęła. – Ałć!

Ukłuła się w palec i szybko wstała, żeby poszukać czystej szmatki. Owinęła ją wokół dłoni i bezradnie oparła się o ścianę.

– Och! – jęknęła. – Ojejku, jej! Tylko nie to!

Obrzuciła pracownię tęsknym, rozmarzonym spojrzeniem i opuściła ją, wzdychając raz za razem. Scena uprzejmie przesunęła się wraz z nią i teraz Leah znalazła się w salonie. Padła na kanapę i schowała twarz w dłoniach.

– Nie, nie, nie – szeptała. – Wszystko, tylko nie to. Nie mogę znowu… Nie, to nie dzieje się naprawdę! Profesorze Spencer… Nie mogę się znowu w tobie zakochać.

Załamała dłonie. Wstała na moment i ponownie usiadła. Zdjęła fartuszek i odrzuciła go na bok. Przygładziła włosy, choć wcale tego nie wymagały – twarzowa fryzura trzymała się idealnie. Podniosła porzuconą na kanapie książkę, otworzyła ją, przerzuciła kilka kartek i znowu ją odłożyła. Nie mogła znaleźć sobie miejsca. Wreszcie zerwała się z kanapy i przespacerowała kilka razy w tę i we w tę po pokoju.

Wreszcie stanęła na samym brzegu sceny. Uniosła głowę i spojrzała gdzieś w ciemność ponad widownią. Zupełnie jakby rozmawiała z kimś, kogo tylko ona mogła widzieć.

– Nie flirtowałam w szkole, panie profesorze. Jak może mnie pan tak źle oceniać? Czyżby mnie pan nie znał? Był ślepy albo zupełnie nie umiał patrzeć? – mówiła cichym, spokojny, lekko nieobecnym głosem, mogłoby się wydawać, że opowiada komuś swój sen. W tle odezwała się dopasowana do jej monologu, łagodna, senna melodia. – Nie flirtowałam z chłopcami, bo moje serce od dawna było zajęte, nie wiedział pan o tym? Jaka szkoda! Kiedy zobaczyłam pana pierwszy raz, mój los został przesądzony, chociaż naturalnie nie zdawałam sobie z tego sprawy. Ba, z początku nawet nie lubiłam eliksirów! A potem, kilka lat później, zobaczyłam pana… Po raz pierwszy tak naprawdę zobaczyłam i przepadłam. Mistrz i uczennica, jakie to banalne, panie profesorze! Jakie żałosne! A jednak zauroczył mnie pan kompletnie. Ten poważny wzrok, zmarszczone brwi, pewne ruchy szczupłych palców. Skupienie, wieczne skupienie wymalowane na ponurej twarzy. Dlaczego tak rzadko się pan uśmiecha, profesorze? Prawie wcale. Chciałam zasłużyć na ten uśmiech, na pochwałę, na aprobatę wyrażoną jedynie nieco mniej niż zwykle rozczarowanym wzrokiem. Był pan dla nas taki surowy. Mogłam tylko patrzeć. Musiałam być ostrożna. Bałam się, że cokolwiek zauważysz, panie profesorze.

[Monolog wybitnie nie spodobał się Severusowi. Był osobliwy i sprawiał, że czuł się nieprzyjemnie. Wyważone, spokojne i z pozoru niewinne słowa wypowiadane przez Yen na scenie sprawiały, że jeżyły mu się włosy na karku. Nie miał pojęcia dlaczego.]

Leah zamilkła na moment i pozwoliła muzyce zawładnąć przestrzenią. Postąpiła kilka kroków i stanęła na środku. Światła przygasły, pojedynczy reflektor skupił się wyłącznie na niej. Zniknęła scena, zniknęło mieszkanie Spencera, zniknął cały wszechświat… Została tylko Leah.

[Yen.]

Skromna, śliczna, smutna i wzruszająca. Samotna na wielkiej scenie, skąpana w potokach klimatycznego światła i dźwiękach delikatnej melodii. A potem zaczęła śpiewać:

.

One quick look

One shy smile

You gave me nothing

I built it all…

.

Built it all from nothing, from scraps and nothing at all

From nothing at all

.

Little love

Imaginary

Small

That I can't deny

But it was all for nothing

And nothing at all

.

[W tej piosence nie było zbyt wielu słów ani nie były specjalnie wyszukane, ale wykonanie… Ewidentnie utwór został napisany wyłącznie po to, aby wykonująca go artystka mogła popisać się wokalnym kunsztem. Technicznie numer okazał się niezwykle trudny. Głos Yen wznosił się na niesamowite wyżyny, a potem smutno opadał. Snape nigdy nie słyszał, aby śpiewała w ten sposób. Popisywała się absolutnie skandalicznie.]

.

One dull day

Lesson learnt

I've heard your soft voice

When the mask came down

.

I saw who you really are

Or maybe it was nothing

And nothing at all

.

Little love

Silly

Unreal

However I put this

There is nothing to feel

And nothing at all

.

How could there be something?

.

One quick look

You didn't see me

One shy smile

I just imagined

.

It was all for nothing and nothing at all

All for nothing and nothing at all

Little love

Crazy

Pathetic!

Immoral, unethical

But it was all for nothing

And nothing at all

.

Because there was nothing

And nothing at all

Always and forever

Nothing

And nothing at all

.

Głos Lei wzniósł się tak wysoko, że wydawało się to niemal niemożliwe. Kunsztowne ozdobniki i niemal bolesne dla uszu częstotliwości, które osiągała aktoreczka, rozsadzały budynek. A chwilę później niespodziewanie nastąpił koniec. Piosenka urwała się nagle, nie wybrzmiewając do końca. Światła pogasły w jednej chwili, pogrążając teatr w ciemności.

I w tym wszechogarniającym mroku wyraźnie było słychać tylko dźwięczne słowa Lei:

[Albo Yenlli.]

– Potrzebuję pomocy…

§

Gdy reflektory ponownie rozbłysły, niepokojący moment miłosnego melodramatu chyba minął.

[Oby.]

Leah krążyła po pokoju, przeszukując poniewierające się tu i tam słoiczki i szkatułki w poszukiwaniu czegoś niesamowicie ważnego.

[Snape przewidywał, że zamierza dokonać kolejnego epokowego odkrycia w dziedzinie eliksirów. Niestety, bardzo się pomylił. Na swoją obronę mógłby powiedzieć tylko tyle, że nigdy, nawet za milion lat, nie domyśliłby się podobnego rozwoju wypadków.]

– Jest! Wreszcie! – ucieszyła się dziewczyna, ściskając coś w dłoni.

Zbliżyła się do kominka i usiadła na podłodze. Różdżką rozpaliła ogień i niecierpliwie pochyliła się do przodu. Wrzuciła w płomienie nieco proszku Fiuu. Błysnęły soczystą zielenią.

– Mamo? – szepnęła Leah w stronę paleniska.

[Mistrzowi eliksirów zrobiło się zimno. Pomyślał, że chyba nawet Yen nie była na tyle szalona, żeby… Nie, to niemożliwe, aby z własnej woli… Żeby sama to sobie zrobiła. Nie odważyłaby się.]

– Mamo? – powtórzyła zdenerwowana pani Spencer, wpatrując się w płomienie, jakby chciała je zahipnotyzować. – Mamusiu?

[No tak, przypomniał sobie Severus. W tej wersji nie żył tylko ojciec Lei, a zatem… A zatem już wiedział, kto za moment wyłoni się z kominka.]

Zielone płomienie zafalowały i wystrzeliły w górę. Leah odskoczyła od paleniska, ale nadal namiętnie się w nie wpatrywała. Wreszcie pośród strzelającego ognia pojawiła się sylwetka. Zdecydowanie kobieca.

[Snape tylko raz widział panią Honeydell, lecz właśnie tak ją zapamiętał. Yen dobrała aktorkę wprost idealnie. Miała w sobie coś takiego… Mogłaby w zasadzie grać każdą matkę. Widział w niej nawet… nawet swoją własną. Przeżycie było absolutnie straszne. Kiedy chwilę później Severus zobaczył, jak żywa Herballa Honeydell wyłania się z kominka i chwyta Yen w ramiona, poczuł najsilniejszy jak do tej pory impuls, aby natychmiast wstać i znaleźć się jak najdalej stąd. Uciec od obłąkanego musicalu i przerażającej psychodramy Yenlli, która wskrzesiła swoją zmarłą matkę i teraz, na oczach tych wszystkich obcych ludzi, ostatecznie się z nią żegnała.]

– Leah!

– Mama!

Kobiety długo tuliły się do siebie w przepełnionej wzruszeniem i łzami, intymnej ciszy.

– Nie zdradzili mi miejsca, w którym cię ukryli, ale pomyślałam, że jeżeli użyję sieci Fiuu, na pewno mnie usłyszysz – chlipała Leah.

[Mistrz eliksirów pomyślał, że to największa bzdura, o jakiej kiedykolwiek słyszał, i nie ma nic wspólnego z rzeczywistością, ale rozlegające się za jego plecami pociągnięcia nosem świadczyły, iż tylko on zwrócił na to uwagę. Reszta widowni dała się porwać sile uczuć.]

– Oczywiście, kochanie – zapewniła córkę pani Lovely. – Zawsze cię odnajdę, gdy tylko będziesz mnie potrzebować. Co się stało?

Leah wybuchła płaczem i ukryła twarz na jej piersi.

[Snape nie mógł na to patrzeć ani tego słuchać. To było zbyt chore. Nie potrafił odgadnąć, co strzeliło Yen do głowy, i nie wyobrażał sobie, że odgrywała tę scenę niemal każdego wieczoru. Sama myśl o tym wydawała się zbyt straszna. Nigdy nie sądził, że Yenlla po tych wszystkich latach nadal… Że nigdy się z tym nie pogodziła.

Przestał śledzić akcję. Nie miał na to siły. Domyślał się przecież, że teraz Leah streszcza matce przebieg kilku ostatnich scen. Ocknął się dopiero, kiedy usłyszał muzykę. Przypominała łagodną kołysankę.]

Obie kobiety siedziały teraz na kanapie. Matka głaskała Leę po głowie i nuciła słodkim melodyjnym głosem:

.

My sweet baby girl

I have nothing left to give

There's a chance we will not live

Know that my prayer is true,

A mother's prayer

That goes to you.

.

Leah przytuliła się do niej mocniej. Ufna i spokojna jak małe dziecko. Bezpieczna w jej ramionach.

.

Leah, my baby

Be still, please don't cry.

I watched you grow

So gorgeous and strong

I kept you safe through these years

But now you must move on.

.

And as you go and face your fate

And as the pain goes through your head

Think of your mother instead.

.

The future looks dreadful but

You must stand your ground

Please, turn your head on what's past.

I ask for God and his angels to bless you

For you must grow up too fast.

.

– Ale ja nie chcę – jęknęła znowu dziewczyna.

Matka pocałowała ją uspokajająco w czubek głowy.

– Tak mi przykro, że akurat ciebie to spotkało, ale nic na to nie poradzimy. Los tak chciał.

– To niesprawiedliwe!

– Cóż, życie nie jest sprawiedliwe, a mimo to piękne i drogocenne, prawda? – Uśmiechnęła się pani Lovely.

.

Think of the families,

The loved ones never returned.

Think of the future, my darling,

The mother's love that is true

Because the past,

The past won't remember you.

We have each other and dear memories.

Leah, please don't you cry,

We'll see each other, it's not a goodbye.

I'll see you again,

I promise to shout your name,

When I'll see you again

.

Łagodne słowa i melodia działały jak balsam. Delikatny jak dotyk kochającej rodzicielskiej dłoni układającej dziecko do snu.

.

I stand here beside you

My baby, my dear

Wipe away all your sorrow

There is no time for fear

You must be strong for us both

And when they come for us

When it's our time to die

I will see you again

Just look up to the sky

.

Leah podniosła głowę i popatrzyła jej w oczy.

– Nie chcę tej wojny!

– Wiem, kochanie.

– Ja go kocham, mamo – wyznała cicho. – Zawsze go kochałam. Powiedz mi, co mam robić, proszę.

Herballa 2.0, która pod względem urody w niczym nie ustępowała córce, uśmiechnęła się do niej ciepło i w zamyśleniu postukała się palcem w brodę.

– Może po prostu mu o tym powiedz?

– Nigdy w życiu! – Leah wydawała się śmiertelnie przerażona podobną sugestią. – Wyśmiałby mnie.

– Szczerze w to wątpię.

– On na pewno… To niemożliwe, żeby on… On nigdy… – plątała się biedna dziewczyna. – Nie mógłby nic do mnie czuć.

– No nie wiem. Przyjął cię pod swój dach, kiedy tego potrzebowałaś, i wciąż dba o twoje bezpieczeństwo. Moim zdaniem to coś znaczy.

– Wypełnia tylko swój obowiązek.

– Obowiązek? – zaśmiała się dźwięcznie matka. – Nie ma wobec ciebie żadnych obowiązków, a zatem musi istnieć inny powód, dla którego to robi… – Rzuciła jej znaczące spojrzenie.

Leah spłonęła pięknym panieńskim rumieńcem.

– W każdym razie, nie dowiesz się, dopóki nie zapytasz – zauważyła pani Lovely, ponownie ją przytulając i gładząc po włosach.

– A potem spłonę ze wstydu?

– Jeżeli nawet, to chyba warto, mam rację?

– Być może – westchnęła Leah, ale nie wydawała się przekonana. – Zostaniesz na dłużej? – poprosiła.

– Niestety, nie mogę. To niebezpieczne.

– A i owszem!

Seraphinus wsunął się na scenę bezszelestnie jak jego pierwowzór, dlatego nie zdały sobie sprawy z jego obecności, dopóki się nie odezwał. Leah natychmiast zbladła, zastanawiając się, ile usłyszał z ich rozmowy.

– Czy mógłbym wiedzieć, co tu się wyprawia?! Co pani robi w moim domu? Pod żadnym pozorem nie powinna pani opuszczać miejsca, w którym panią ukryliśmy! – zaatakował kobiety z całym impetem swojej mrocznej, onieśmielającej osobowości. – Żądam wyjaśnień.

Matka Lei nie dała się zbić z tropu.

– Odwiedzam córkę. Potrzebowała mnie.

– Ciekawe z jakiego powodu – rzucił sarkastycznie. – Zapewniam, że nie dzieje jej się żadna krzywda. Tak jak obiecałem. Ma co jeść i gdzie spać. Pragnę również zawczasu uspokoić, że jej miejsce spoczynku znajduje bardzo daleko od mojego, jeżeli na tym gruncie powstały jakiekolwiek wątpliwości. Wolałbym, aby to było jasne. Jestem pedagogiem i bardzo bym nie chciał, aby ktokolwiek pomyślał, że mam osobliwe zainteresowania.

– Osobliwe? – zdziwiła się uprzejmie pani Lovely z podejrzanym błyskiem w oku. – Moja córka jest dorosła.

– To moja uczennica!

– Była uczennica, profesorze. Nie ma w tym nic niestosownego.

Leah spłonęła szkarłatnym rumieńcem.

Seraphinus zamarł z otwartymi ustami i niezbyt mądrą miną.

[A Severus był pewien, że jeżeli jego sceniczne wcielenie odziedziczyło po nim przewrotny umysł, to pewnie pomyślało w tej chwili dokładnie to samo, co on: zombie-matka Yen w nowym wcieleniu najwyraźniej postanowiła zostać rajfurką.]

– Szanowna pani, czy pani coś insynuuje?! – zapytał Spencer oburzonym tonem.

– Oczywiście, że nie. Przepraszam – zmitygowała się natychmiast. – Lepiej już pójdę. Chyba czeka was długa rozmowa.

– Zapewne – mruknął, patrząc wymownie na Leę, która ze strachu i wstydu starła się wtopić w tło.

Matka również rzuciła jej przenikliwe spojrzenie i dziewczyna poczuła się otoczona przez dwie jednostki o wyjątkowo ekspansywnej osobowości. Pani Lovely ruszyła w stronę kominka.

– Nie zalecałbym korzystania z sieci Fiuu – zatrzymał ją Spencer. – Pani pozwoli, że sam panią odprowadzę.

– Nie chciałabym robić kłopotu.

– Zapewniam, że to nie żaden…

– Nie, dziękuję – uparła się. – Dobranoc, Leah. Na pewno niedługo się zobaczymy. Dobrej nocy, profesorze. Jestem wdzięczna za wszystko, co pan dla nas zrobił. Nie będziemy więcej sprawiać problemów, obiecuję.

Sięgnęła po proszek Fiuu i wsypała garść do kominka. Spencer zdecydowanie ruszył do przodu, aby ją powstrzymać, ale nie zdążył. Zanim do niej dotarł, wkroczyła w zielone płomienie.

– Niech to! – zaklął pod nosem. – Sieć Fiuu! Znakomicie! – Odwrócił się gwałtownie ku Lei. – To twój najgłupszy pomysł, dziewczyno! Przecież cię ostrzegałem. Myślałem, że wreszcie coś zrozumiałaś, ale widocznie bardzo się pomyliłem.

– Chciałam tylko porozmawiać z mamą. Co w tym złego?

– Po co?! – pieklił się w dalszym ciągu wściekły mistrz eliksirów. Krążył po salonie niespokojnie, powiewając peleryną. – Aby ustalić z nią najbardziej dogodny termin wizyty u Lorda Deathwisha?

– Słucham?!

– Bo właśnie taki będzie finał tej historii. Sieć Fiuu! Trzeba było od razu wezwać jego samego, zaoszczędziłybyście wszystkim kłopotu. Kominki są pod stałą obserwacją, nigdy nie wiadomo, kto podsłuchuje rozmowy. Muszę to jak najszybciej zgłosić. Przy odrobinie szczęścia może uda się zorganizować dla twojej matki inną kryjówkę. Jednak jeżeli cokolwiek jej się stanie, wina w całości spocznie na tobie, panienko. Mam nadzieję, że zdajesz sobie z tego sprawę i zdołasz jakoś z tym żyć.

– Nie! – krzyknęła Leah. – Przepraszam, ja…

– Nic mnie to nie obchodzi – uciął brutalnie Spencer. – Trzeba było pomyśleć o tym wcześniej.

[Snape z aprobatą pokiwał głową. Skądś to znał.]

Seraphinus wyszedł z salonu, trzaskając drzwiami. Leah zwinęła się na kanapie i zalała się łzami. Koniec kolejnej sceny.

§

Spencer nie wrócił na noc ani przez cały kolejny dzień. Leah snuła się po domu, załamując ręce, wyglądając przez okna i całą sobą wyrażając zdenerwowanie. Martwiła się i dręczyły ją wyrzuty sumienia. Czy naprawdę naraziła matkę? Spencera? Tajną organizację dyrektora Bumblebee?

Pan domu wrócił wreszcie zmęczony i wściekły. Nie patrzył na nią ani z nią nie rozmawiał. Napięcie powróciło ze zdwojoną siłą. Seraphinus miotał się i ciągle znikał, a Leah wyglądała na coraz bardziej załamaną.

[Ten fragment historii również wydawał się Snape'owi podejrzanie znajomy, dlatego nie skupiał się na nim specjalnie. Wciąż był nieco wytrącony z równowagi po wskrzeszeniu teściowej. Nie swojej, naturalnie. Lupina.

Chwilę później jednak akcja gwałtownie przyspieszyła, zmuszając go do koncentracji.]

Gdy Seraphinus wyszedł na lekcje, a Leah została sama, kominek w mieszkaniu mistrza eliksirów ponownie rozjarzył się znajomymi, zielonymi płomieniami. Dziewczyna natychmiast do niego podbiegła, prawdopodobnie spodziewając się kolejnej wizyty. Tymczasem zielony ogień wypluł z siebie jedynie lekko nadpalony świstek pergaminu.

[Oczywiście.]

– Droga panno Lovely – odczytała na głos z drżeniem. – Składam na pani ręce serdeczne podziękowania za pomoc i współpracę. Doprawdy nie wiem, jak długo jeszcze musiałbym czekać na nasze, niecierpliwie wyczekiwane przeze mnie, spotkanie, gdyby nie pani godna pochwały postawa. Nie ukrywam, że być może nigdy nie odkryłbym, gdzie przebywa pani matka, gdyby pani sama uprzejmie nie wskazała mi miejsca. A teraz niniejszym mam przyjemność zaprosić panią na wielki finał. Czekamy na panią jutro w południe u bram Hogwartu. Matka prosi, aby przekazać, że bardzo się niecierpliwi. Ja również, droga panno Lovely. Wyrazy uszanowania, Lord Deathwish.

List wyślizgnął się z dłoni Lei. Opadła na kolana i schowała twarz w dłoniach. Kurtyna opadła łagodnie.

§

Kolejna scena ukazała malowniczy widok na Hogwart. Zamek wznosił się w oddali w całej swej krasie, wymalowany pięknie promieniami popołudniowego słońca.

[Naturalnie miał również o połowę więcej wieżyczek, krużganków i innych sterczydeł, które znacznie powiększyły jego znajomą bryłę.]

Poniżej szkoły, na rozległych i znacznie bardziej zielonych błoniach, aż roiło się od ludzi. Czarodzieje i czarownice krążyli wokół poruszonego dyrektora Bumblebee. Wszyscy wyglądali na zmartwionych i zdenerwowanych. Napięcie wyraźnie dawało się wyczuć w powietrzu.

[Głównie z powodu mrocznej i niepokojącej muzyki, jak uświadomił sobie Severus. Znał już trochę teatralne sztuczki Yen.]

– Stało się! – Aurelius Bumblebee przemawiał do swoich ludzi, zagrzewając ich do walki. – Wróg stanął u naszych bram, ale to nic! Stawimy mu czoła jak tyle razy wcześniej, jak zawsze.

– TAK! – odpowiedzieli mu jednym głosem.

– Nie damy się zastraszyć – dodał White, unosząc w górę zaciśniętą pięść.

– Zwyciężymy gada! – rzuciła dzielnie Berta, choć nienaturalnie wysoki pisk, jaki z siebie wydała, zdradzał jej zdenerwowanie.

Wszyscy zgodnie ruszyli ku bramie wyjściowej, chwytając różdżki i rzucając na próbę podstawowe zaklęcia. Tylko dyrektor został tyłu, na niewielkim pagórku, obserwując z oddali swoje zastępy.

– Stand your ground! – zaintonował.

– Stand your ground! – powtórzył Alfred Ultor, jego pierwszy porucznik. – Count your men.

Stojąc na tle zamku i zachodzącego słońca Aurelius Bumblebee śpiewał bojową pieśń obrońców szkoły:

.

Stand your ground

Take my hand

Count your men

.

Stand your ground

Make amends

Pay your debts

.

Ooh, there is a devil at our doors

Ooh, he's coming

He's coming

For our souls

.

You better think twice

They're not gonna play nice

There's still time to run

.

To była zaiste potężna pieśń, która sprawdziłaby się podczas każdej wojny. Do tego w tym konkretnym wypadku wyraźnie przywodziła na myśl wielką Bitwę o Hogwart. Można to było wyczuć w panującym na widowni podniosłym nastroju. Niektórzy czarodzieje wstali z miejsc, przykładając prawą rękę do piersi. Mogłoby się wydawać, że wszyscy biorą udział w jakimś podniosłym misterium.

.

Ooh, there is a devil at our doors

Ooh, he's coming

He's coming

For our souls

.

– Stand your ground! – zawołał znowu Bumblebee.

– Count your men! – odpowiedzieli jego ludzie.

– Ooh, there is a devil at our doors – ostrzegał.

.

Stand your ground

Make amends

Pay your debts

.

Końcówkę zaśpiewali już wszyscy razem: dyrektor-generał, sceniczne wcielenie jego Zakonu Feniksa oraz – nieco fałszywie, ale z wielkim zaangażowaniem – zgromadzona w teatrze publiczność.

[Snape dosłuchał się w tym porywającym tłumie nawet dźwięcznego jak srebrne dzwoneczki głosu nieobecnej aktualnie na scenie Yen.]

.

Ooh, there is a devil at our doors

Ooh, he's coming

He's coming

For our souls

.

§

Scena drgnęła i Hogwart usłużnie przesunął się na bok, odsłaniając widok na pola tuż za murami szkoły. Po drugiej stronie bramy roiło się od mężczyzn w czarnych pelerynach i lśniących białych maskach. Śmierciożercy wyglądali w tym wydaniu jeszcze bardziej elegancko, ale niestety o wiele mniej groźnie. Głównie dlatego, że kołysali się delikatnie i śpiewali unisono:

.

Black heart, dark love

He's not leaving her alone

Black heart, dark love

His eyes pierce her to the bone

.

Na środku szalał zaś sam Lord Deathwish.

[Snape z ulgą stwierdził, że ani trochę nie przypomina Voldemorta. Nawet rozmiłowana w skandalach szelma się na to nie odważyła, było zbyt wcześnie i widownia nie zniosłaby podobnego widoku. Severus tym bardziej.]

Lord Deathwish miał nos na właściwym miejscu, fikuśnie ufryzowane czarne włosy poprzetykane pasemkami szlachetnej siwizny i szpiczastą bródkę. Nosił długą szatę w ślizgońskiej zieleni i w zasadzie przypominał nieco Salazara Slytherina. Nerwowe ruchy i skłonność do nagłych wybuchów mrocznego śmiechu dodatkowo różniły go od pierwowzoru.

[Voldemort był chłodnym, ponadprzeciętnie inteligentnym psychopatą, a ten tutaj – klasycznym czarnym charakterem, jak ocenił mistrz eliksirów.]

Na scenę wkroczyło dwóch kolejnych Śmierciożerców, prowadząc między sobą bladą Leę.

– Ach! Panno Lovely! – ożywił się Deathwish na jej widok. – Jak to miło, że zechciała pani do nas dołączyć. Szczerze liczyłem na pani zdrowy rozsądek.

Leah strząsnęła z siebie dłonie przytrzymujących ją zakapturzonych mężczyzn.

– Gdzie moja matka? – zapytała.

– Wszystko w swoim czasie.

Czarnoksiężnik ruszył ku niej i uważnie się jej przyjrzał. Kobieta drgnęła i odsunęła się od niego. Okrążył ją, mrucząc z zadowoleniem. Jednak gdy spróbował jej dotknąć, fuknęła na niego jak wściekła kotka.

– Chcę ją zobaczyć! – zażądała.

– Ależ naturalnie – zgodził się. – Zapewniam, że pani matka będzie obecna, panno Lovely. Musi nam wystarczyć, skoro z powodu niefortunnego zbiegu okoliczności nie mogę poprosić o twoją rękę ojca…

– Zabiłeś go! – wykrzyknęła oskarżycielsko Leah.

Wyciągnęła różdżkę, ale nawet nie zdążyła przyjąć odpowiedniej pozy. Lord Deathwish był szybki, o wiele za szybki dla niedoświadczonej dziewczyny. Nawet nie użył magii, po prostu wyrwał jej różdżkę i od razu przełamał na dwie części. Krzyknęła i rzuciła się na niego z pazurami. Usłużni Śmierciożercy przytrzymali ją w bezpiecznej odległości.

– Trudno mnie za to winić – stwierdził spokojnie Mroczny Lord. – W przypadku aurora nazwałbym to raczej ryzykiem zawodowym.

– Ty bydlaku!

– Ależ droga panno Lovely, po co te mocne słowa?

– Nie jestem już panną – wypaliła nie bez satysfakcji. – Niezmiernie mi przykro, ale chyba pokrzyżowałam twoje plany.

Deathwish jakby stracił swój sztucznie dobry humor. Zgrzytnął zębami, po czym warknął z ogniem w oczach:

– Nieznacznie. Zaledwie nieznacznie. – Opanował się w mgnieniu oka i ciągnął tym samym upiornie wesołym tonem: – Słyszałem o tym nieszczęsnym wypadku, pani SPENCER, ale zapewniam, że nie stanowi to wielkiego problemu i wszystko jeszcze da się naprawić. Gdy szanowny małżonek pojawi się, aby uratować swoją damę z opresji, przeprowadzimy szybki i możliwe bolesny rozwód.

Teraz zaśmiała się Leah.

– Ten plan również zawiera poważną lukę. Dlaczego Seraphinus miałby się po mnie zjawić? Nie jest na tyle głupi. Wszyscy wiedzą, że nie zamierza brać udziału w tej idiotycznej wojnie.

– Och, na pani miejscu bym się tym nie martwił. Przyjdzie.

– Bynajmniej – prychnęła.

Lord Deathwish zafalował długą szatą i w dwóch szybkich krokach znalazł się przy niej. Popatrzył jej głęboko w oczy, jakby chciał wyczytać najgłębsze tajemnice prosto z jej duszy. Spuściła wzrok.

– Ależ tak! I sama bardzo dobrze o tym wiesz, panno Lovely. – Przytrzymał jej brodę i zmusił, aby na niego spojrzała. – Biedna, mała, smutna dziewczynko – zatroskał się fałszywie.

A potem zamiótł scenę peleryną, przespacerował się wzdłuż krawędzi, rzucając widowni wyniosłe spojrzenia i wreszcie stanął na samym środku. Śmierciożercy otoczyli go niczym surrealistyczna dekoracja lub nieco ekscentryczna grupa baletowa.

[Snape z przerażeniem stwierdził, że pewnie właśnie nadszedł ten moment. Zapewne najbardziej żenujący w całym tym dziwacznym musicalu: Bad Guy Song.]

Śmierciożercy zanucili swój ponury refren:

.

Black heart, dark love

He's not leaving her alone

Black heart, dark love

His eyes pierce her to the bone

.

Deathwish zaczerpnął głęboki oddech i się zaczęło…

.

Immortal power is my name

Evil hearted constant game

Secrets and poison run

Through my vein

Blackness walks by my side

You won't make it out alive

.

Black poison is my name

So go and challenge me

You can try but it's my game

.

Leah podniosła głowę i spojrzała na niego w taki sposób, jakby był czymś wyjątkowo paskudnym, co przyczepiło się do jej buta. Nie mogła pozostawić tego bez odpowiedzi. Nie zamierzała dać się złamać.

.

Your heart is black as poison

Your humanity is frozen

My mother was a witch

And you're the one who's

Gonna fry!

.

– Ha ha ha! Fifty seconds and you're gonna cry – zapewnił ją ze złowieszczym śmiechem.

.

So look right into my eye

And take my side

Be my wife

Am I evil?

Oh yes I am!

I am bad, oh yes I am!

.

Leah szarpała się uparcie i próbowała uwolnić od przytrzymujących ją mężczyzn. Gdyby tylko jej się udało, bez wątpienia wydrapałaby mu oczy.

.

I'll take my chances,

Go and ride pale rider's horse

You'll see my force

You'll see I am the one who's bad!

.

Jednak Deathwish nic sobie z niej nie robił. Był królem swojej sceny. Krążył wokół ofiary niczym kot. Nie zamierzał atakować, planował dłużej się pobawić, drażnić, prowokować, doprowadzić ją na skraj rozpaczy. Albo szału.

.

Take my hand, don't try so hard

Be my wife

Am I evil? I am bad!

Am I evil! I am mad!

Black poison is my name

So go and challenge me

You can try but it's my game

.

– Yes, you're evil! – krzyknęła Leah.

– And you're no man! You want to challenge me?

– You are evil!

– I have my ways – zapewnił tonem słodkiej obietnicy, pochylając się do jej ucha. Leah odrzuciła gwałtownie głowę w bok, ale go nie trafiła.

– You are evil! – powtórzyła. – But bitch, count your days!

Zaśmiał się z jej idiotycznej groźby.

.

Ha ha ha!

You stand no chance!

Yes, I will have you!

Yes, you will dance!

I'm gonna have you

Stop tryin' to fight

Bitch I'm your poison

With all my might

.

Leah znalazła w sobie na tyle siły i charakteru, aby go kopnąć. Skrzywił się, więc zdecydowanie trafiła. Uderzył ją w twarz. Szarpnęła się, ale jego ludzie nadal mocno ją trzymali.

– Nigdy nie zostanę twoją żoną! – rzuciła z mocą. – NIGDY!

– Trudno – wysyczał z wściekłością Lord Deathwish. – Ale nawet jeżeli nie, to nic nie szkodzi. Nie potrzebuję ślubu, aby mieć z tobą syna, panno Lovely, a właśnie o to w tym wszystkim chodzi, prawda? Zakładam, że Bumblebee dokładnie wytłumaczył pani sytuację.

Leah zaczęła potwornie wrzeszczeć, jakby ten hipotetyczny syn miał już zaraz się z niej wydostać. Zawyła tak strasznie, że aż echo potoczyło się po błoniach, płosząc tłumy zgromadzonych wokół niej Śmierciożerców.

Zanucili ponuro:

.

Black heart, dark love

He's not leaving her alone

Black heart, dark love

His eyes pierce her to the bone

.

– O tak, panno Lovely, proszę krzyczeć do woli – zaśmiał się Deathwish. – Wprawdzie nic to pani nie pomoże, ale zapewniam, że to prawdziwa muzyka dla moich uszu.

– Cóż, na kiepski gust nie sposób nic poradzić – odezwał się nowy głos.

Seraphinus wkroczył na scenę ze znajomym wyczuciem dramatyzmu. Mroczny, złośliwy i powiewający, czym tylko miał.

– NIE! – krzyknęła Leah.

– Tak! – zawtórował jej Lord Deathwish. – Witamy, witamy w naszych skromnych…

Profesor Spencer nie miał jednak nastroju na niekończące się przemowy czarnych charakterów. Wyciągnął różdżkę, wycelował i rzucił pierwsze zaklęcie. A potem następne. I kolejne.

Deathwish zgrabnie umykał przed każdym z nich, ale nie szło mu tak dobrze, jak można by się spodziewać. Nie był chyba ani tak szybki, ani sprytny, skoro nawet nie zdążył sięgnąć po różdżkę i odpowiedzieć.

– Do mnie! Do mnie! – krzyczał tylko, mobilizując ludzi do akcji.

Śmierciożercy z różdżkami otoczyli go ochronnym kołem.

– Samotny bohater zjawia się na ratunek – zakpił czarnoksiężnik, gdy poczuł się bezpieczny. – Wydaje ci się, że masz jakieś szanse, profesorze Spencer?

– Samotny? – zdziwił się uprzejmie Seraphinus, bez najmniejszego problemu utrzymując wokół siebie potężną tarczę, której mimo prób nikt nie zdołał spenetrować. – Tylko skończony idiota zjawiałby się w gościnie bez drobnego upominku – oświadczył tajemniczo, po czym ukłonił się i wolną ręką wykonał w jego stronę jakiś wymyślny gest.

A wtedy tuż za nim na scenę wmaszerował dyrektor Bumblebee wraz ze swoją armią. Jego ludzie byli dumni, potężni, zdecydowani walczyć z wrogiem do ostatniej kropli krwi. Pieśń bojowa zabrzmiała ponownie niczym huragan:

.

Ooh, there is a devil at our doors

Ooh, he's coming

He's coming

For our souls

.

§

To, co działo się później, trudno byłoby opisać słowami. Na scenie zapanował totalny szał. Zakon dyrektora ruszył do ataku z pieśnią na ustach, Śmierciożercy zawyli i odpowiedzieli ogniem. Różdżki poszły w ruch, zaklęcia poszybowały w powietrze, marszowa muzyka niemal rozsadzała bębenki w uszach. Czarodzieje w walecznej choreografii tarzali się po scenie, fruwali w powietrzu, biegali pomiędzy oszołomionymi widzami. Wypadali z kulis i pędzili w tę i z powrotem po schodach na widowni. Nagle cały teatr stał się polem bitwy.

[Severus szybko się domyślił, że na sceny batalistyczne Yen musiała przeznaczyć grubo ponad połowę budżetu, bo w powodzi zdarzeń i efektów pogubił się w ciągu pięciu minut.]

Pośród szalejącego wokół niej zamętu, mrożących krew w żyłach okrzyków i wybuchających nad głową fajerwerków zaklęć Leah kuliła się jak zagubiona mała dziewczynka, nie wiedząc, gdzie się ukryć. Wszędzie biegali zaaferowani czarodzieje: swoi i wrogowie, trzaskały zaklęcia. Śmierciożercy i członkowie armii dyrektora Bumblebee wirowali w dzikim nowoczesnym balecie po całej scenie. Choreografia była absolutnie perfekcyjna, żywiołowa i przerażająca.

[O wiele straszniejsza i wymyślniejsza od jakiegokolwiek prawdziwego pojedynku, w jakim Snape uczestniczył lub chociaż obserwował.]

Dziewczyna przemykała pomiędzy wijącymi się ciałami. Czasami odskakiwała, innym razem dawała się porwać w obłędny taniec. Partnerzy przerzucali ją z kąta w kąt, unosili niemal pod sam sufit i zmuszali do niekończących się i wyczerpujących piruetów.

[Zszokowany mistrz eliksirów nie tyle dziwił się, że ktokolwiek jest w stanie zapamiętać gwałtownie zmieniające się sekwencje kroków, ile temu, że da się przeżyć podobne tempo, nie padając z miejsca trupem.]

Wreszcie fala miotających nią tancerzy ustąpiła. Biedna Leah Lovely została sama i obronnie skuliła się w sobie. Nie była w stanie się ruszyć. Czuła, że zaraz upadnie i już się nie podniesie. Strach ją paraliżował.

– Leah!

Seraphinus przedzierał się do niej przez tłum walczących. Mimo wszechogarniającego chaosu zauważył ją i zdołał się zbliżyć, jakby niosła go ku niej jakaś nadnaturalna moc. Mężczyzna dopadł do niej, odruchowo objął i przytulił. Był to pośpieszny, krótki i jakby agresywny uścisk. Gdy tylko uświadomił sobie, co właściwie robi, natychmiast ją puścił.

– Jesteś najgłupszą dziewczyną, jaką kiedykolwiek miałem nieszczęście spotkać – oświadczył wściekle.

– Wiem! – przyznała ze skruchą.

– Jak mogłaś sama tu przyjść?

– Moja matka…

– Trzeba było mi o tym powiedzieć!

– Nie mogłam, wiedziałam, że to pułapka.

– Właśnie o tym mówię! – zirytował się.

– Ale tylko w połowie na mnie – wyjaśniła szybko. – Nie chciałam, aby ktokolwiek mi towarzyszył. Nie mogłam pozwolić, aby coś ci się stało.

– Idiotka! – warknął na nią.

Skuliła się.

– Przepraszam.

– Masz o mnie tak niskie mniemanie? Myślisz, że nie poradziłbym sobie z bandą dyletantów, którym się wydaje, że znają się na czarnej magii?

Słysząc te słowa, Leah zamrugała kompletnie zdezorientowana.

– Ja… Nie…

– Powinnaś być mądrzejsza! – przerwał jej znowu.

Chwilę później znów wchłonął ich dziki balet czarodziejów i czarnoksiężników. Walka trwała w najlepsze, przewalając się w tę i z powrotem po całej scenie. Seraphinus machał różdżką na wszystkie strony, władczym tonem rzucając kolejne zaklęcia. Wolną ręką mocno trzymał dłoń Lei.

– Uwaga! – krzyknął nagle ostrzegawczo Kanis White.

Spencer objął mocno dziewczynę i pociągnął ją w dół. Oślepiające światło zalało całą scenę. Śmierciożercy z rykiem rzucili się do ataku. Wiązanka wymyślnych zaklęć omal nie zdmuchnęła dachu teatru. Wojenny taniec trwał w najlepsze.

Ale Seraphinus i Leah nie byli już jego częścią. Niewielki podest, na którym stali, powędrował w gorę, symbolicznie unosząc ich ponad przewalający się w dole tłum. Światła pogasły, tancerze poruszali się wolniej. Reflektor oświetlający główną parę jasno dawał do zrozumienia, kto tu jest najważniejszy.

– Leah, jesteś nieznośna – rzucił znowu Spencer z pretensją w głosie.

Mocno trzymał ją za ramiona, jakby się bał, że lada moment zginie mu w ogarniającym błonia pandemonium.

Pokiwała głową.

– Nieodpowiedzialna - dodał.

– Nic na to nie poradzę.

– Zwyczajnie głupia!

– Przepraszam.

– Mogłaś narazić nas wszystkich.

– Nie chciałam.

Stali obok siebie pośród szalejącego Armagedonu. Bardzo blisko siebie. Tak blisko, jak nie znaleźli się jeszcze nigdy.

– Jesteś absolutnie niezdolna do racjonalnej oceny sytuacji.

– Niestety.

– Jesteś niereformowalna.

– Tak.

– Jesteś beznadziejna!

Z każdym słowem Seraphinus coraz bardziej się nad nią pochylał, a Leah przeciwnie – unosiła twarz, wznosiła się ku niemu cała niczym kwiat do słońca, stała już niemal na palcach. Z każdą chwilą bardziej przysuwali się do siebie, lgnęli do siebie w sposób wręcz nieprawdopodobny. Po chwili już niemal stykali się nosami.

– Jesteś…

– Tak? – zapytała pokornie Leah, szykując się na najgorsze.

– Jesteś…

– Seraph…

– Moja – powiedział.

A ponieważ znajdowali się już tak bisko, nie miał innego wyjścia, jak tylko ją pocałować. Leah nie pozostała mu dłużna. Zarzuciła mu ramiona na szyję i przylgnęła do niego, jakby od tego miało zależeć jej życie. Może nawet rzeczywiście tak było?

– Przyszedłeś po mnie! – zawołała uszczęśliwiona dziewczyna, kiedy wreszcie zdołał się od niej oderwać. Dopiero teraz wszystko powoli do niej docierało.

– Musiałem.

– Dlaczego to zrobiłeś? Przecież nie chciałeś brać udziału w wojnie.

Westchnął ciężko i nieco marudnie, ale mimo to nie wypuścił jej z objęć.

– Sądziłem, że do tej pory sama się domyśliłaś.

– Czego?

– Że nie jesteś mi obojętna, Leah – wyznał z trudem, patrząc jej głęboko w oczy.

– Och! – Zarumieniła się aż po linię włosów i schowała płonącą twarz na jego piersi. – Naprawdę? Ja… Och! – Nie była w stanie wydusić z siebie pełnego zdania. Obezwładniająca radość odebrała jej zdolność mówienia w ludzkim języku.

– Od dawna – ciągnął Spencer. Traumatyczne przeżycia chyba poruszyły w nim jakąś wrażliwą strunę i teraz wyrzucał z siebie kolejne wyznania, jakby się obawiał, że nie zdąży powiedzieć jej wszystkiego, zanim powróci do swojej codziennej, oziębłej i zdystansowanej postaci. – To się zaczęło jeszcze w szkole… To znaczy – poprawił się błyskawicznie – nie od razu, naturalnie. Nie cierpię na żadne zaburzenia, na Merlina! Zwróciłem na ciebie uwagę dopiero, gdy było to biologicznie uzasadnione i prawnie akceptowalne… – zaplątał się nieco w kulawych objaśnieniach.

Leah wybuchła nerwowym chichotem.

– To doprawdy osobliwe wyznanie!

– Daj mi skończyć – poprosił, całując ją w czubek głowy. – Właśnie dlatego nie chciałem, abyś uczęszczała na zaawansowane eliksiry. Bałem się, że… Czułem, że to niebezpieczne. Że mógłbym zrobić coś… Coś niewłaściwego. Leah, ja…

– Dlaczego mi o tym nie powiedziałeś?

– Bo to byłoby nie w porządku! Byłem twoim nauczycielem, nie powinienem myśleć o tobie w ten sposób. To było złe. Nigdy nie powinno się wydarzyć.

Leah popatrzyła na niego poważnie, czule obejmując dłońmi jego twarz.

– Seraphinusie, kocham cię, odkąd skończyłam piętnaście lat – powiedziała po prostu, a jej policzki ponownie pokryły się zdradziecką czerwienią.

Wyglądał na oszołomionego.

– Ja… Cóż… Tak? – zająknął się. – Zatem myślę, że po powrocie do domu czeka nas długa rozmowa.

– Och, tak! – Uśmiechnęła się wariacko. – Na pewno.

Nadal trzymali się za ręce i patrzyli sobie w oczy, gdy dziwaczna maszyneria, która powiozła ich w górę, zaczęła powoli opadać. Magiczny moment minął. Nagle znów znaleźli się w samym środku wojennego chaosu. Światła rozbłysły, zaklęcia poszybowały w górę. Śmierciożercy otoczyli ich kołem. Mroczna muzyka narastała falami, budząc nieprzyjemne dreszcze. Coś musiało się wkrótce wydarzyć. Coś bardzo, bardzo złego.

– Wrócimy do tego, Leah – obiecał Spencer tuż po tym, jak rozejrzał się czujnie na boki i ocenił sytuację. – Ale najpierw zabiorę cię w bezpieczne miejsce. Chodźmy.

Już miał się odwrócić i pociągnąć ją za sobą, gdy nieoczekiwanie ich zatrzymano. Ktoś krzyknął. Leah zatrzymała się w pół kroku i zerknęła za siebie. Lord Deathwish wpadł pomiędzy walczących – już nie tak imponujący i budzący grozę, ale raczej wymięty i oszalały. Uniósł różdżkę i wykrzyknął zaklęcie.

Wszystko wydarzyło się w jednej chwili. Leah zamarła, Seraphinus chwycił ją za rękę i przyciągnął do siebie, jak najdalej od obłąkanego czarnoksiężnika. Jednak było już za późno, zaraz potem otoczyła ich eksplozja zielonego światła.

Cały świat nagle znieruchomiał, jakby czas stanął w miejscu. Aktorzy, tancerze i statyści, czarodzieje i czarnoksiężnicy zamarli w swoich pozach. Niepokojąca muzyka odezwała się w tle jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Światła pogasły, ponownie ostał się tylko jeden jedyny reflektor oświetlający Leę i Seraphinusa. Tylko oni nadal poruszali się w normalnym tempie. Kobieta osunęła się miękko w jego ramiona. Spróbował ją przytrzymać, lecz był na to zbyt zszokowany, zbyt trzęsły mu się ręce. Ułożył ją delikatnie na ziemi i zaraz się nad nią pochylił.

– Ani mi się waż, Leah – szepnął.

Nie zareagowała. Leżała w jego rękach zimna i bezwolna. Jak martwa.

– Leah – wzywał ją z oddali. – Przestań. Nic ci nie jest.

Żadnej odpowiedzi. Spencer potrząsnął nieprzytomną kobietą, jakby chciał wybudzić ją ze snu.

– Leah, zaklęcie nawet cię nie drasnęło. Przeleciało tuż nad twoją głową. Leah…

[Seveus wpatrywał się w scenę niewidzącym wzrokiem. Nie miał już więcej sarkastycznych komentarzy, żadnych złośliwych uwag, wyczerpał limit ironicznych spojrzeń i udręczonych westchnień. Tak samo jak Seraphinus nie mógł oderwać oczu od martwej Yenlli.

Nie wierzył, że była na tyle bezczelna, aby wykorzystać ten moment. Mogła się z niego śmiać, mogła go parodiować, paradować w jego szatach, wyśmiewać jego pracę i przekręcać na swoją korzyść wszystkie jego wypowiedzi. Mogła zrobić z niego pośmiewisko w całym magicznym świecie, trudno. Nie stanowiło to większego problemu i jakoś by się z tym pogodził. Mogła odgrywać w teatrze wszystko, co chciała, ale nie TO. To była ta jedyna, święta rzecz, której nie wolno jej było ruszać. Nigdy i pod żadnym pozorem.

Avada.

Ten jeden moment, gdy…

Kiedy myślał, że…

Nie, posunęła się za daleko. Zawędrowała tam, skąd nie ma już powrotu. Nie powinna była tego robić. Po prostu nie.]

– Leah? – wzywał ją Spencer, powoli tracąc wszelką nadzieję.

Upiorna muzyka urwała się nagle. Zamiast niej scenę opanował grzmiący chór męskich głosów nucących w ponurym stylu przypominającym chorał gregoriański. Z początku trudno było rozróżnić słowa. Śpiew przypominał bardziej mroczne szepty rodem z nocnych koszmarów, które dopiero później ułożył się w słowa:

.

Everything fades and everything ends

Everything ends, even family and friends

Everything ends, it doesn't have to make sense

Everything ends, you've made your amends

Everything changes and the world still goes on

Everything fades, let's just carry on

.

W odpowiedzi odezwali się Śmierciożercy ze swoim upiornym refrenem:

.

Black heart, dark love

He's not leaving her alone

Black heart, dark love

His eyes pierce her to the bone

.

Jednak grzmiący chór bez trudu przyćmił ich swoją mistyczną pieśnią:

.

It's just what it is, don't try to fix it

Don't try to hold on, don't try to fix it

You just can't keep things like they used to be

Let go of the past and painful memories

.

Everything fades and everything ends

Everything ends, even family and friends

Everything ends, it doesn't have to make sense

Everything ends, you've made your amends

Everything changes and the world still goes on

Everything fades, let's just carry on

.

– Leah – szepnął znowu Spencer.

[Ten moment.]

Seraphinus pochylił się, biorąc ją w ramiona i z całych sił przyciskając do siebie. Całował jej czoło, oczy, włosy…

.

We can't go on like this anymore

Don't try to change or even out the score

You just can't control everything around you

You know I'm right and what I say is true

.

[Ten jeden moment, w którym Severus Snape całkiem się odsłonił.]

– Leah, proszę…

.

Everything fades and everything ends

Everything ends, even family and friends

Everything ends, it doesn't have to make sense

Everything ends, you've made your amends

Everything changes and the world still goes on

Everything fades, let's just carry on

.

Dziewczyna westchnęła i otworzyła oczy.

– Seraphinus? – wyszeptała zdezorientowana. – Co się stało?

Wpatrzył się w nią, jakby nie do końca ufał swoim zmysłom i raczej spodziewał się halucynacji niż jej faktycznego zmartwychwstania. A potem odrzucił głowę do tyłu i wybuchł głośnym, wyzwalającym śmiechem.

– Powinnaś być aktorką, Leah! – rzucił. – Prawie się nabrałem.

Usiadła i rzuciła mu kolejne pytające spojrzenie. Spencer klęczał obok niej i zanosił się niepohamowanym, zupełnie do niego niepasującym śmiechem. Leah wpatrywała się w jego bladą twarz i powoli wszystko sobie przypominała. Zrozumiała, co się wydarzyło, i że on… On… Była zbyt oszołomiona, aby w jakikolwiek sposób to skomentować, dlatego po prostu przyciągnęła go do siebie i zmusiła, żeby znowu ją pocałował. Nie opierał się specjalnie. A właściwie wcale.

– We can go home! – przerwał im nagle czysty i dźwięczny głos Aureliusa Bumblebee.

Wkroczył na scenę w całym imponującym majestacie największego i najpotężniejszego współczesnego czarodzieja. Przed sobą prowadził upokorzonego, skutego w magiczne kajdany Lorda Deathwisha. Pokonany czarnoksiężnik padł u jego stóp na kolana.

Na scenie znów zaroiło się od aktorów i statystów. Pojawiły się wszystkie najważniejsze postaci: Berta Inkeer, Kanis White, Romulus Moonlight, Alfred Ultor i Morgana McDonald oraz wielu anonimowych czarodziejów i Śmierciożerców.

– We can go home! – zakrzyknął Kanis, wymachując różdżką i wystrzeliwując z niej kolorowe iskry.

Dyrektor stanął na ich czele i zaśpiewał przejmująco:

.

Some get to choose how they go, some of us don't

We've said our goodbyes, we can go home

Just let go, don't hold on to what is past

You know I'm right, memories never last

Please accept what's out of your control

Just let go and don't try to fix the world

.

Wszyscy zgromadzeni, przy wsparciu chóru, powtórzyli refren:

.

Everything fades and everything ends

Everything ends, even family and friends

Everything ends, it doesn't have to make sense

Everything ends, you've made your amends

Everything changes and the world still goes on

Everything fades, let's just carry on

.

Bumblebee ciągnął o wiele łagodniej, uspokajającym tonem:

.

The ones that loved us never really leave

The ones we loved never truly leave

You've done your part, I've done my part,

My dear, we can go home

Let's all go home, Lord Deathwish is gone

.

– Stand your ground! – zaintonował Alfred Ultor jako drugi najważniejszy czarodziej po dyrektorze. – Count your men.

Odpowiedziały mu zgodnie głosy wszystkich zgromadzonych:

.

Ooh, there is a devil at our doors

Ooh, he's coming

He's coming

For our souls

.

But!

.

Everything ends, you've made your amends

Everything changes and the world still goes on

Everything fades, let's just carry on

.

Please accept what's out of your control

Just let go and don't try to fix the world

.

– We can go home now! – zaśpiewała matka Lei, wkraczając na scenę.

Momentalnie znalazła się przy córce. Seraphinus próbował się odsunąć, lecz nie pozwoliła mu na to. Przygarnęła do siebie ich oboje i mocno uścisnęła. Wokół rozległy się oklaski i radosne okrzyki.

Minęło wiele cudownych chwil, zanim sielankowa scenka rodzinna wreszcie dobiegła końca. Leah Lovely-Spencer cała aż promieniała szczęściem, mimo paskudnego siniaka, który wykwitł na jej twarzy w miejscu, gdzie Deathwish ją uderzył. Seraphinus pomógł jej wstać i przytrzymał, gdy zachwiała się na skręconej kostce. Matka podtrzymała ją z drugiej strony, tuląc, głaszcząc i śmiejąc się dźwięcznie. W ich stronę zbliżał się już dyrektor Bumblebee otoczony swoimi najwierniejszymi ludźmi, w tym oczywiście świętą trójcą Inker-White-Moonlight.

– Spencer?! – zdziwił się Kanis. – Co ty tu robisz? Czyżbyś zażył jakiś eliksir na zajęcze serce?

Nie dał się sprowokować.

– Wykonuję tylko swoje zadanie – odpowiedział spokojnie.

– CO?! – ryknęli wszyscy chórem.

– Ależ tak! – tryumfował dyrektor. – Dogi Seraphinus od samego początku był po naszej stronie i ciężko pracował na dzisiejszy sukces.

– CO?!

– Dlaczego nic o tym nie wiedzieliśmy? – dopytywał nadal uprzedzony White.

– Względy bezpieczeństwa – pospieszył z wyjaśnieniami Bumblebee. – Nikt nie mógł choćby podejrzewać, że mamy wsparcie wielkiego profesora Spencera. Gdyby to wyszło na jaw, Deathwish zachowywałby się zupełnie inaczej. Byłby ostrożniejszy, jeszcze długo nie odważyłby się zaatakować otwarcie. Dlatego przez cały ten czas odgrywaliśmy przed wami nasze małe przedstawienie, prawda, mój drogi?

Dyrektor zbliżył się i poklepał po ramieniu swojego mistrza eliksirów. Ten skrzywił się całkiem severusowato, ale pokornie skinął głową.

– Od początku działaliśmy razem – zapewnił Bumblebee. – I dziś razem tryumfujemy. Lorda Deathwisha spotka zasłużona kara, macie na to moje słowo. We can go home now!

Zgromadzeni wokół podwładni dyrektora zaczęli klaskać, wiwatować i nucić zwycięską pieśń.

– Nie stójmy bez sensu na błoniach – oświadczył rozbawiony Bumblebee. – Zbrodniarze powinni zostać odprowadzeni do cel, chorzy otrzymać pomoc, a my… My wszyscy spotkamy się dziś w Hogwarcie, aby uczcić to wspaniałe zwycięstwo! – zawołał, unosząc wysoko ręce.

– Hurra! – radosny okrzyk wzniósł się aż pod niebo.

Aurelius Bumblebee podał ramię matce Lei i wraz z nią ruszył w stronę majaczącego na horyzoncie zamku. Za nimi barwnym korowodem pomaszerowali wszyscy obecni.

.

Everything ends, you've made your amends

Everything changes and the world still goes on

Everything fades, let's just carry on

.

Seraphinus i Leah zostali sami i jeszcze długo patrzyli sobie w oczy. Wreszcie mistrz eliksirów chwycił dłoń swojej żony i razem wolno podążyli za resztą.

§

Podniecona Leah kręciła się po szkolnej kwaterze Seraphinusa, niecierpliwie oczekując jego powrotu. Zdążyła się już przebrać przed oficjalną uroczystością i teraz nacierała twarz specjalnym specyfikiem, który miał zmniejszyć opuchliznę jej obitego policzka. Nuciła i tańczyła po pokoju. Od razu było widać, że rozpiera ją energia i szczęście.

– Pani Spencer – powiedziała do siebie na głos i znowu uroczo się zarumieniła. – Pani Leah Spencer.

Zaśmiała się i zawirowała w zgrabnym piruecie.

– Chcę śpiewać i tańczyć całą noc! – zawołała. – A potem… Potem…

Policzki Lei zrobiły się tak czerwone, że niemal świeciły w ciemności.

– Potem! – powiedziała zdecydowanie i uśmiechnęła się do siebie.

Drzwi komnaty otworzyły się i stanął w nich Spencer. On bynajmniej nie wyglądał na zadowolonego. Wrócił ponury i ponownie odległy, jakby znajdował się na innej planecie. Leah z pewnością coś by zauważyła, gdyby nie była tak bardzo szczęśliwa i zaślepiona.

– Seraphinus! – krzyknęła radośnie, podbiegając do niego.

Chwyciła go za ręce i wciągnęła do środka. Opierał się, ale jednak pozwolił się poprowadzić.

– Leah, musimy porozmawiać – zaczął.

Ten ton powinien ją zaalarmować, bo zdecydowanie dawał do myślenia. Głowa Lei zajęta była jednak czymś zupełnie innym. Zawirowała przed nim i ukłoniła się z gracją.

– Zatańczymy? – zaproponowała.

– Co takiego? – Zamrugał oczami ze zdziwienia.

– Zatańcz ze mną! – poprosiła. – Chcę, muszę z tobą zatańczyć! – oświadczyła i zaczęła śpiewać:

.

When I was a girl

A little, lonely girl

I often sat alone

Like a miserable little gnome

I cried into my arm

Waiting for my prince to come

But my prince never came

I had my lonely self to blame

.

Kręciła się wokół niego, próbując zmusić go do jakiejś reakcji, ale ponieważ nic nie osiągnęła, sama przed zatańczyła, licząc, że może w ten sposób go skusi.

.

And then I heard a tune…

Started to swoon

I heard this song

I felt so strong!

And I sat up

Did a little

Tap!

I just sat up!

Gave up romance

Begun to dance!

.

– Leah – przerwał jej. – Mówiłem poważnie. Porozmawiajmy.

– Nie! Wolę tańczyć!

Chwyciła go w pasie i zmusiła do kilku niezgrabnych kroków.

.

So move your feet!

Move your boring feet!

Just feel that beat,

Just feel the beat!

Go on and do a big ol' twirl!

.

– Leah – upierał się, ale go nie słuchała.

.

Shut up and dance!

Give up romance!

Who needs a prince

I can convince

The world to dance!

.

Ułożyła jego dłonie na swojej talii i poprowadziła go do dziwacznego, koślawego tańca. Ponieważ Seraphinus wybitnie nie miał na to ochoty, zabawa Lei nie przerodziła się w kolejny intrygujący popis choreograficzny, a mimo to wyglądała słodko i uroczo. Pewnie dlatego, że wyprostowany i przystojny mężczyzna naprawdę dobrze prezentował się w tańcu.

.

So dance with me!

Dance with me, you boring bat

Just dance with me!

Move your feet, you flying rat!

Just dance with me!

Let's dance and dance, forget romance!

.

– Usiądźmy, Leah – odezwał się znowu. – To bardzo ważne.

.

Funny how the tables have turned

My prince exists, or so I've learned

He is a little shady, it's true

But I don't care – he's really there

PS – it's you!

.

Po tych słowach zdecydowanie jej przerwał. Zatrzymał się w pół kroku i łagodnie odsunął ją od siebie. Dziewczyna wreszcie zrozumiała, że coś tu jest bardzo nie tak. Spencer poważnie popatrzył jej w oczy.

– Leah, to nie ma najmniejszego sensu – powiedział.

– Co nie ma sensu? – nie zrozumiała.

Mistrz eliksirów zatoczył ręką krąg, wskazując ogólnie na pokój i ich dwoje.

– To wszystko. My.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – szepnęła pobladłymi wargami.

– Usiądź, proszę.

– Nie, dopóki mi nie wyjaśnisz!

– Wobec tego ja usiądę.

Minął ją obojętnie i zajął miejsce na stojącym przy kominku głębokim fotelu. Zaniepokojona Leah podreptała za nim.

– Co się stało? – dopytywała. Chyba myślała, że to wszystko jest jakimś okropnym, złośliwym żartem.

– Poprosiłem dyrektora, aby jeszcze dzisiaj unieważnił nasze małżeństwo – poinformował ją.

– Co? Dlaczego?

– Bo to jedyna słuszna decyzja.

– Ale… Pocałowałeś mnie!

– To była wyjątkowa sytuacja.

– Przyznałeś, że coś do mnie czujesz. Że zawsze tak było.

– Nie powinienem tego mówić. Przepraszam – dodał nieswoim głosem.

Leah uklękła obok niego na podłodze. Chciała złapać go za rękę, lecz natychmiast odsunął się na bezpieczną odległość, więc tylko wpatrywała się w niego, nic z tego nie rozumiejąc. Wyglądała jak zbity pies.

– Myślałam, że… – zaczęła i urwała.

– Jestem dla ciebie za stary, Leah – wytłumaczył z westchnieniem. – Mógłbym być twoim ojcem.

– Nieprawda! Jesteś młodszy od mojego ojca.

– O ile?

– Rok – palnęła bez zastanowienia. – Może dwa.

– Merlinie, miej litość nade mną! – rzucił ze śmiechem, który wcale nie zabrzmiał wesoło.

– Ale to nieważne! – zapewniła go szybko. – Dla mnie to nie ma znaczenia.

Uniósł ku sobie jej twarz, jakby chciał się jej przyjrzeć ostatni raz.

– Dla mnie ma. Masz przed sobą całe życie.

– Nie chcę takiego życia!

– Byłabyś bardziej odpowiednia dla mojego syna.

– A masz syna?

– O nie! Zdecydowanie nie, broń Salazarze!

– Zatem nie mam wyjścia – powiedziała, pewna, że wyciąga w tej dyskusji koronny argument. – To musisz być ty!

– Nie, Leah.

– Ale ja cię koch…

Powstrzymał ją, zanim dokończyła.

– Nie – powtórzył kategorycznie.

Wyglądała na rozczarowaną, ba!, kompletnie załamaną. Seraphinus podniósł się z fotela, a następnie pomógł jej wstać. Poruszała się automatycznie, jak robot. Tak jednoznaczne odrzucenie złamało jej serce.

– Idź do dyrektora – polecił wyjątkowo łagodnym tonem Spencer. – Pragnie zamienić z tobą słowo na osobności. Spotkamy się później w Wielkiej Sali.

Chciała jeszcze z nim dyskutować, ale nie dał jej szansy. Odprowadził ją do drzwi, a następnie odwrócił się i powędrował w głąb pokoju. Udawał, że przekłada jakieś papiery na biurku. Leah rzuciła mu ostatnie powłóczyste spojrzenie i wyszła, cicho zamykając na sobą drzwi.

§

Seraphinus został sam w swojej kwaterze. Kręcił się równie niespokojnie jak chwilę wcześniej Leah. Ewidentnie nie wiedział, co z sobą począć, więc tylko kiwał głową i mruczał do siebie.

– Tak, to właściwa decyzja – powiedział.

Usiadł przy biurku, wysunął szufladę, pogrzebał w niej chwilę. Prychnął. Zatrzasnął szufladę. Wstał i podszedł do szafki. Popatrzył na nią przez moment pustym wzrokiem.

– Najlepsza możliwa decyzja – przekonywał sam siebie.

Założył ramiona do tyłu i przespacerował się do pokoju.

– To absolutnie niepoważne – poinformował półkę z książkami.

Nie doczekał się odpowiedzi.

– Jest o wiele za młoda – spróbował znowu z wieszakiem na płaszcze, ale ten również nie miał nic do powiedzenia.

– To fakt, że ładna – wyznał jednemu z preparatów w formalinie. – Śliczna nawet. Ale zupełnie głupiutka.

Usiadł w fotelu. Wstał. Przysiadł na brzegu wielkiego biurka.

– Nie, nie, nie! – zwołał zdecydowanie. – To zupełnie bez sensu!

I zaśpiewał swój ostatni, wielki numer:

.

Wherever she goes, she causes chaos!

The vicious creature is simply mad!

She turned my life in living nightmare

Now that she's gone, I'm frankly glad!

Should I be honest? I think it's fair

.

– Właśnie, głupia dziewczyna! – oświadczył z przekonaniem stojącej w kącie lampie. – Głupia, pusta laleczka! Teraz wydaje jej się, że… A przecież… Znudziłbym jej się w tydzień!

.

Now I will never take her back!

Let her run off to faraway places,

Let her have lovers, admirers – all that!

I couldn't care less, I couldn't bother

To think about her, to even wonder!

Should I be honest? I think I should be.

Frankly, I'm glad – anyone would be!

Too long I've been afraid of

Losing or dying

Too long have I been

Chased 'round or spying!

.

Jednak coś nadal go niepokoiło, a rozmowy z kolejnymi elementami wystroju jakoś nie rozwiewały jego wątpliwości.

– Po tygodniu uciekłaby stąd w popłochu! – rzucił, gwałtownie gestykulując rękami.

Strącił z biurka stos papierów i schylił się, żeby je pozbierać.

.

Although,

To be honest,

And perfectly clear

Aside from nonsense, from this

A bit trumped-up cheer

I think I can imagine

The following year:

.

She will be famous

She'll be herself

She will be no-one's

Servant girl

She will be glamorous

She will have jewellery, admirers and cars

She will be picky – she can afford it

She'll stop being sneaky, she'll be at home with…

.

Wstał, rzucił papiery na stolik. Natychmiast znowu się zsunęły, ale tym razem je zignorował. Wznowił bezsensowny spacer po pokoju.

– Na pewno szybko sobie kogoś znajdzie. Jest taka młoda i ładna. Mogę się założyć o wszystko, co mam, że wpadnie w łapy jakiegoś kompletnego idioty.

.

Some cocky, handsome Smith

Maybe some famous lad

Who drinks martinis all day

And maybe is named Chad.

She will want

Kids, wallpapers, home-cooked meals!

She'll want a bed of roses and maybe…

.

Zaśmiał się gorzko i znowu pokręcił głową.

.

Well, what comes around and so on!

She will not last a minute

In such life of yawn!

Let's all be honest –

.

Westchnął ciężko i zapatrzył się w okno. Kolejną zwrotkę zaśpiewał o wiele ciszej i mniej pewnie.

.

I am the only one who

Can stand her and her mood

I am the only one who

Can stomach her home food!

Her little husband won't last

That I can guarantee

Her little plan and scheming

Will never work on me!

.

– Leah – odezwał się zapewne tylko po to, aby znowu usłyszeć jej imię. – Leah Lovely, co za idiotyzm. Co za… Ona… Cóż, z pewnością będzie tu bez niej pusto – przyznał szczerze.

.

Shall I be honest? I think I can…

She made me feel like maybe

I was an honest man

And though I am a one big

Not very handsome quirk

And though I have my flaws she

She really has hers too

I think that maybe we could

Become a one from two?

.

Rozejrzał się po pokoju i jego wzrok padł na zegar. Wzruszył ramionami i ruszył do drzwi. Narzucił na siebie imponującą czarną pelerynę i powiewając nią dookoła, opuścił kwaterę. Poszedł na wielką uroczystość, aby unieważnić wreszcie swoje dziwaczne małżeństwo.

§

Na scenie ponownie królowała przepięknie ozdobiona i pełna rozbawionych gości Wielka Sala Hogwartu. Stoły uginały się od jedzenia i picia, pod sufitem fruwały świece, a w tle unosiła się spokojna, relaksująca muzyka. Alfred Ultor wprowadził do środka profesor McDonald, a za nimi weszli Berta, Kanis i Romulus.

– A więc jednak rozwód – odezwała się panna Inkeer.

– I nic dziwnego. – Pokiwał głową White. – Nie mogło być inaczej. Kto wytrzymałby pod jednym dachem z takim potworem?

– Jak możesz tak mówić po tym, co zrobił? – zdziwił się Moonlight. – Ostatecznie okazał się porządnym facetem.

– Bohaterem! – dodała podniecona Berta.

– Właśnie!

– Hm, nie wyciągałbym pochopnych wniosków. W końcu to tylko jeden raz… - zauważył sceptycznie Kanis.

– Słuszna uwaga – pochwalił go Ultor. – Trzeba zachować czujność, zawsze to powtarzam.

Barta przewróciła oczami, a potem ciężko westchnęła.

– Jednak trochę żal mi Lei. Mogła być z tego taka romantyczna historia…

– Teraz już na to za późno – zgasił ją brutalnie White. – Podobno Spencer sam poprosił o unieważnienie małżeństwa i oboje zaraz się tu zjawią.

– Nie wierzę w to! Nie tak powinno być.

– Cóż, to prawdziwe życie, a nie kiepski romans.

– I całe szczęście! – prychnęła pogardliwie Morgana McDonald. – Cały ten ślub to od początku był głupi pomysł. Dobrze, że wariactwo wreszcie się skończy i będzie można wrócić do normalnego prowadzenia lekcji. W końcu to szkoła, a nie dom schadzek.

Panna Inkeer rzuciła jej zszokowane spojrzenie, a potem wzięła Romulusa i Kanisa pod ramiona i odciągnęła na bok.

– Co za oziębła kobieta – rzuciła scenicznym szeptem. – Niewiarygodne. A co wy myślicie? Naprawdę się rozwiodą?

– Jasne! – Kanis zwrócił się do niej, chwycił za rękę i okręcił. – How can you all just sit here and stare? We can divorce them – for good! – zaśpiewał.

– Nie! – zaprotestowała żywo. – Let's get him married. Marry the evil bastard off!

– To już było! – zaśmiał się. – Teraz czas na wielki finał!

.

How can you constantly meddle and tear

She obviously hates him – and should!

.

Ale Berta wciąż kręciła głową.

– Wciąż jest nadzieja. Podobno umiera ostatnia.

Pociągnęła go za sobą i z wielkim zaangażowaniem, jakby tłumaczyła mu coś niesamowicie skomplikowanego, zanuciła:

.

Let's get him married,

Marry the evil bastard off!

Why don't we just get him married,

Find a girl to make him stop

All those plans and meddling,

Sinister games and plots!

.

Romulus Moonlight poczuł się zmęczony tą kłótnią, więc dołączył do dyskusji jako głos rozsądku:

.

Please, everybody

It's not our place –

Deciding the rights and wrongs!

.

Berta bynajmniej się z nim nie zgodziła:

.

The way that I see it

He obviously cares

In his arms' where she belongs…

Why not! Why can't we just…!

Get them married, marry those little bastards off?

Why can't we just get them married

Why can't they simply tie the knot?

.

– Co za głupoty! – włączyła się do ich rozmowy Morgana i po raz pierwszy sama zaśpiewała:

.

Well it's not that easy and simple, you see

It was a scam through and through!

It's not that clear, at least not to me

Why are you always so immature?

.

– Let's get him married! – upierała się panna Inkeer.

Wskoczyła na stół i wyciągnęła dłoń w górę, jakby dowodziła armią.

– Divorce! – Kanis wdrapał się na drugi stół i wiernie naśladował jej ruchy. – She obviously hates him – and should!

Emocje w Wielkiej Sali sięgały zenitu. Na całe szczęście dokładnie w tym momencie dołączył do nich dyrektor Bumblebee, prowadząc ze sobą Leę. Była blada, smutna i milcząca.

– Wystarczy już tego śpiewania! – przerwał im zdecydowanie. – Najpierw obowiązki, później zabawa – oświadczył.

.

Friends and beloved! I really must add –

They love each other!

Or at least – they had…

.

Wszystkim zrobiło się trochę głupio, ale najbardziej chyba Lei, która spuściła głowę i na nikogo nie patrzyła. Berta i Kanis zeskoczyli ze stołów i grzecznie odeszli na bok, przepuszczając dyrektora i dziewczynę przodem. Dyrektor poprowadził ją do tego samego pulpitu, przy którym parę miesięcy wcześniej udzielił jej ślubu. Teraz ponownie zajął swoje miejsce, a Leah stanęła poniżej, cierpliwie czekając na swojego męża, który znowu się spóźniał. Czuła się idiotycznie tak wystawiona na widok publiczny… Chciałaby już iść do domu i wypłakać się za wszystkie czasy.

Seraphinus wreszcie się zjawił. Czarna peleryna falowała wokół niego imponująco, ludzie rozstępowali się na boki, aby go przepuścić.

– Let's get him married – zanuciła za nim cichutko i nieśmiało stojąca z przodu sceny Berta.

Odwrócił się błyskawicznie i zmierzył ją takim spojrzeniem, że głos natychmiast jej zamarł. Wers urwał się nagle jak ucięty nożem. Kanis opiekuńczo objął ją ramionami.

Spencer zatrzymał się przy pulpicie, nie patrząc na Leę, tylko na dyrektora, jakby chciał go popędzić. Aurelius Bumblebee odchrząknął znacząco.

– A więc moi drodzy, zgromadziliśmy się tu, aby oficjalnie zakończyć małżeństwo Lei i Seraphinusa. Pannie Lovely nie grozi już dłużej niebezpieczeństwo, a zatem jest wolna. No chyba że w międzyczasie coś się zmieniło…

Rzucił obojgu przenikliwe spojrzenie, które Spencer zignorował, a Leah gwałtownie uniosła głowę, jakby dyrektor był jej ostatnią deską ratunku. Popatrzyła najpierw na niego, a potem na Spencera, który nadal uparcie unikał jej wzroku. Postąpiła krok do przodu i zbliżyła się do niego. Jej oczy niemal przepalały go na wylot.

– Leah, Seraphinusie, czy chcecie cofnąć swoje ślubowania? – zapytał dyrektor.

Dziewczyna zrobiła kolejny krok w stronę Spencera.

– Któreś z was musi to powiedzieć na głos i przy świadkach, abym mógł przeprowadzić ceremonię – ponaglił łagodnie Bumblebee z domyślnym uśmiechem.

Było absolutnie jasne, że dziewczyna tego nie zrobi. Stała tuż obok mistrza eliksirów i nawet nie mrugała. Liczyła, że wreszcie zwróci na siebie jego uwagę.

– Czy chcecie zakończyć wasze małżeństwo? – powtórzył dyrektor.

Napięcie na sali sięgnęło zenitu. Wszyscy wstrzymali oddech.

Leah nie odezwała się ani słowem, jedynie patrzyła, ale za to w sposób, który wyrażał więcej niż milion słów. Seraphinus planował ignorować ją do samego końca. Wiedział, że jeżeli spojrzy jej w oczy… Nie. Przyszedł tu, żeby to wreszcie zakończyć. Zaraz powie dyrektorowi głośno i wyraźnie, co o tym wszystkim myśli. Wyrzuci z siebie twarde, zdecydowane „TAK", bo właśnie to powinien zrobić. Tak, to właściwa decyzja. Najlepsza z możliwych. Wszystkie te myśli wyraźnie odmalowały się na jego twarzy, gdy odruchowo zerknął w bok i zobaczył zapłakaną Leę unoszącą ku niemu śliczną buzię.

Patrząc jej głęboko w oczy, otworzył usta i powiedział:

– Nie.

Leah pisnęła i natychmiast rzuciła mu się na szyję, omal nie przewracając na podłogę.

– Och, Seraphinusie! Naprawdę?

Przewrócił oczami.

– Cóż, skoro i tak zaczynam nowe życie, równie dobrze mogę zabrać cię ze sobą. Zanim zrobi to ktoś inny.

– Och, tak, tak, tak!

Dyrektor klasnął w ręce. Kanis złapał się za głowę. Berta zachichotała dziko z drugiego końca sali.

– Tak, tak, tak! – powtórzyła za Leą.

.

Let's get him married,

Marry the evil bastard off!

Why don't we just get him married,

Find a girl to make him stop

.

– Marry Mister S.! – odpowiedział jej chór zgodnych głosów.

Orkiestra wybuchła kakofonią dźwięków, w których dało się rozpoznać wszystkie wiodące melodie musicalu jednocześnie. Dryfujące pod sufitem świece wybuchały jak fajerwerki, obsypując zgromadzonych potokami konfetti. Zbliżał się wielki finał. Goście ustawili się parami wokół Wielkiej Sali, zostawiając cały środek dla państwa Spencer. Zanucili chórem:

.

Oh, look at me! I am up here,

All dark, forever frowned!

I am the one and only

High and mighty, yes!

Mister S.!

.

– Dear Mister S.! – dołączyła do nich Leah, podając mu rękę, którą nader chętnie chwycił.

Razem ruszyli do przodu tanecznym krokiem. Uśmiechali się do siebie i prawdopodobnie tylko siebie nawzajem w tej chwili widzieli. Inne pary kornie ruszyły za nimi:

.

Let's get him married,

Marry the evil bastard off!

Why don't we just get him married,

Find a girl to make him stop

.

– Shall I be honest? I think that maybe we could… Become a one from two? – zanucił miękko Seraphinus tonem intymnego wyznania.

Tym razem nie musiała go o nic prosić. Sam chwycił ją wpół i poprowadził do tańca.

– Who needs a prince? I can convince the world to dance! – odpowiedziała fragmentem kolejnej piosenki, pozwalając, aby porwał ją w ramiona.

Tańczyli wspaniale, wyglądali pięknie i ewidentnie sprawiało im to przyjemność. Kolejny układ choreograficzny przemienił się w imponującą scenę balu na sto par. W wymyślnych piruetach wirowali Barta i Kanis, Alfred z Morganą, a nawet dyrektor z matką Lei. Jednak ani przez chwilę nie było wątpliwości, co do tego, która para króluje na parkiecie.

– Little love. Silly. Unreal! – śpiewała znowu uszczęśliwiona małżonka. – However I put this, there is so much to feel!

– We could… Become a one from two – szeptał do jej ucha.

Towarzyszące im pary powoli znikały, chowając się w kulisach. Wkrótce państwo Spencer zostali sami na wielkiej scenie. Tańczyli coraz wolniej, coraz spokojniej, coraz bliżej siebie. Muzyka również się zmieniła, stała się wolna i poważna, a jednocześnie przejmująca. Po raz ostatni wkroczył do akcji majestatyczny męski chór:

.

Everything ends, you've made your amends

Everything changes and the world still goes on

Everything fades, let's just carry on

.

The ones that loved us never really leave

The ones we loved never truly leave

.

– Let go of your past, we're having a blast! – podjęła ponownie Leah. – Look how we're magically…

– Romantically – zgodził się tym razem z uśmiechem.

– Look how we're finally getting along! – zakończyła, zarzucając mu ramiona na szyję.

Uniósł ją i namiętnie pocałował.

Fajerwerki po raz ostatni strzeliły nad ich głowami, orkiestra wzniosła się aż na szczyt obłędu, chór wyciągał ostatnie dźwięki aż do nieba.

A potem miękko opadła kurtyna.

KONIEC

§§§

Huragan oklasków w końcu wyrwał Severusa Snape'a z ponurego zamyślenia, w którym tkwił od pamiętnej sceny. Yenlla zaskoczyła go, zszokowała i wytrąciła z równowagi, a to nigdy nie było przyjemne uczucie. Zdecydowanie należała jej się za to jakaś kara. Możliwie wymyślna i bolesna.

Kurtyna ponownie uniosła się w górę, ukazując uśmiechniętych Yen i lorda Sinclaira. Wyglądali tak samo, a jednak inaczej. Gładko wyszli z roli i teraz znowu byli sobą. Kłaniali się uprzejmie raz za razem, a potem lekko odsunęli, ustępując miejsca reszcie obsady. Dziesiątki aktorów, tancerzy, śpiewaków i statystów przedefilowało przez scenę, a na widowni rozpętało się istne piekło. Ludzie wstawali z miejsc, klaskali jak wariaci, śmiali się, płakali, krzyczeli, piszczeli… Yenlla i Sinclair musieli się ponownie zaprezentować, bo inaczej publiczność najpewniej rozniosłaby teatr w drzazgi.

Mistrz eliksirów zupełnie tego nie rozumiał. Od początku nie zamierzał się zniżać do oklasków, aczkolwiek było w tym musicalu coś, co bardzo przypadło mu do gustu. Mianowicie sposób, w jaki szelma z wrodzonym sobie wdziękiem i niewinnością usunęła z historii jej głównego bohatera. Harry'ego Pottera…

A tymczasem obłęd na widowni trwał w najlepsze. Zachwyceni widzowie i najwierniejsi fani zgromadzili się pod sceną i próbowali wedrzeć na górę. Niektórych musiała pacyfikować ochrona teatru. Rzucali aktorom kwiaty i drobne upominki. Yenlla na przykład przyciskała właśnie do piersi olbrzymiego pluszowego nietoperza, którego najwyraźniej ktoś jej podarował. Promieniowała radością nie gorzej od swojej bohaterki. Kłaniała się, uśmiechała, ściskała wyciągnięte ku niej ręce. Kilka razy omal nie spadła, ale sceniczny partner dzielnie ją przytrzymywał, chociaż wydawał się nieco przerażony absolutnym obłędem, jaki ogarnął wielbicieli musicalu.

Profesor Snape rozumiał go doskonale, w końcu połączyła ich ta dziwaczna nić porozumienia. On też nie wierzył w to, co się dzieje. Gdy tylko napierający na scenę tłum nieco zelżał i mistrz eliksirów mógł bezpiecznie wydostać się z miejsca, skwapliwie skorzystał z okazji. Opuścił teatr z mętlikiem w głowie.

§§§

Przedstawienie Narzeczonej dla czarnoksiężnika dobiegło końca dawno temu. Yenlla siedziała w teatralnej garderobie i niewidzącym wzrokiem wpatrywała się w okno. Zdążyła się już przebrać i teraz miała na sobie ekscentryczny jedwabny szlafroczek obszyty na kołnierzu i rękawach kolorowymi piórami. Był absolutnie okropny, ale ponieważ dostała go w prezencie od znanego projektanta, który upatrzył ją sobie na nową muzę, zwyczajnie nie mogła go wyrzucić. Poza tym Marisol dosłownie zieleniała z zazdrości na jego widok, więc Yenlla nosiła szlafroczek non stop.

Siedziała całkiem sama pośród subtelnego światła świec i rozmyślała. Po każdym kolejnym wystawieniu Narzeczonej wpadała w tajemnicze stany, czuła się dziwnie słaba i jakby… chora? Jasne, sama napisała ten musical – w dodatku w ramach dziwacznie pojętej autoterapii – ale nigdy nie podejrzewała, że okaże się aż takim hitem. Nie schodził z afiszy od blisko dwóch lat, a ona niemal co wieczór musiała odgrywać wciąż na nowo swoje traumatyczne przeżycia. Powoli miała tego dość. Całkiem poważnie zastanawiała się, czy nie powinna rzucić tego w cholerę i odstąpić roli Marisol. Skądinąd wiedziała, że młoda aktorka zna już wszystkie kwestie na pamięć i tylko czeka na swoją wielką szansę.

Och, Yen była zmęczona, potwornie zmęczona i zniechęcona. Miała po dziurki nosie odtwarzania swojego życia przed całym światem. Zwłaszcza że w jej wypadku wszystko skończyło się zgoła inaczej… Mroczny mężczyzna nie dał sobie tak łatwo zawrócić w głowie. Nie było happy endu.

Zerknęła tęsknie w kierunku stojącej pod oknem wygodnej otomany. Leżał już na niej absolutnie uroczy pluszak w kształcie wielkiego nietoperza, którego niedawno dostała. Dziś wypadała pełnia księżyca, więc nie było sensu wracać na noc do domu. Może powinna zostać tutaj?

Nagle ktoś zastukał do drzwi jej garderoby, a zaskoczona Yenlla drgnęła. Było już bardzo późno, a spektakl skończył się całe godziny temu, więc wszyscy najprawdopodobniej poszli do domów. Nocami po teatrze snuła się tylko ona… No i ewentualnie Marisol, która dzielnie brała przykład z dawnej panny Honeydell i praktycznie spała w teatrze – oraz z większością pracowników. Aha, no i był jeszcze Mundungus, który pojawiał się od czasu do czasu, jeśli akurat wyrzucili go z kolejnego wynajmowanego mieszkania.

– Proszę! – zawołała Yen, odwracając się w stronę drzwi.

Severus Snape cicho wsunął się do garderoby, a potem starannie zamknął za sobą drzwi.

Yenlla zerwała się na równe nogi i zamarła, patrząc na niego w totalnym osłupieniu.

– Ty? Co ty tu robisz?! – krzyknęła.

Nie wyglądał dobrze. Był blady i patrzył na nią jakimś takim głodnym wzrokiem.

– Widziałem musical – powiedział.

Właściwie wyglądał na chorego. Zupełnie jak ona.

– Och, Sever! – Załamała dramatycznie ręce. – Dlaczego? Prosiłam cię, abyś tego nie robił.

Nie odpowiedział. W ogóle nie sprawiał wrażenia, jakby był w nastroju do rozmowy. Po co zatem przyszedł? Tak szczerze, trochę ją przerażał.

– Sever… Co ci się stało? – zapytała zaniepokojona.

Ale on tylko się w nią wpatrywał.

Yen zadrżała.

– Sever?

Znalazł się przy niej w dwóch krokach. Chwycił ją mocno w talii, przyciągnął do siebie i pocałował. Mocno i zdecydowanie. Yen nawet nie pomyślała o tym, aby się bronić. Przecież od początku było wiadomo, że tak to się skończy. Severus był zbyt bystry, dlatego nie mógł zobaczyć musicalu. Mogła oszukać całą magiczną Wielką Brytanię i sporą część kontynentu, ale on natychmiast ją rozszyfrował. Domyślił się, czym ten musical naprawdę jest. Wcale nie epicką zemstą ani złośliwym pamfletem, ale najbardziej przewrotnym, pokręconym i obłąkanym wyznaniem miłosnym w historii.

To było nieuniknione. Koniec udawania, do diabła z niekończącymi się podchodami.

Żadne z nich nic nie mówiło. Nie musieli. Dawno przekroczyli moment, gdy słowa jeszcze coś znaczyły. Teraz tylko zaciemniały obraz i powodowały więcej zamętu.

Snape chyba nieźle orientował się w topografii jej garderoby, bo sprawnie kierował ją w stronę stojącej pod oknem otomany. Yen cofała się przed nim posłusznie, jednak miała coraz większy problem z utrzymaniem się na niepewnych nogach. Mistrz eliksirów uniósł ją i sam dostarczy na miejsce. Ułożył ją ostrożnie na niewielkim tapczanie, a ona pociągnęła go za sobą. Drogocenny szlafroczek poszedł w perzynę, jednym szarpnięciem rozdarty na strzępy. Kolorowe pióra wirowały i padały wokół nich jak dziwaczny śnieg. Nic już się nie liczyło. Nic nie miało znaczenia. Tylko usta Severusa przyciśnięte do jej szyi, wędrujące coraz niżej i niżej…

Jak mogła być tak ślepa? Jak mogła być tak głupia? Jak mogła choć próbować od tego uciec?

W jej głowie kłębiły się myśli gorące jak rozpalone do białości żelazo. Kiedy ostatnio ktoś tak ją całował? Kiedy ostatnio ktoś dawał jej to, co Severus rozrzucał teraz z hojnością króla wędrującego pośród żebraków. Kiedy ostatnio tak się czuła? Jakby miała w jednej chwili spłonąć w niewyobrażalnym żarze i zmienić się w popiół. Bez krztyny żalu. Kiedy… Kiedy… Kiedy…

Odpływała powoli. Myśli stapiały się w jej głowie w bezładną mieszaninę poplątanych wrażeń. Nie mogła się już na nich skupić. Rozpraszało ją zbyt wiele innych rzeczy. Ogarniał ją znajomy, przyjemny obłęd. Nie chciała, aby kiedykolwiek się skończył. Nigdy.

Gdy było po wszystkim, Yen opadła na miękką otomanę wyczerpana, jakby przed chwilą przeszło przez nią tornado. Długo trwało, zanim zdecydowała się otworzyć oczy. Bała się, że to tylko sen, który zaraz się skończy.

Severus w międzyczasie zdążył doprowadzić się do porządku i przysunąć sobie krzesło. Rozparł się na nim, patrząc na nią z krzywym półuśmieszkiem. Oczy połyskiwały mu złośliwie w półmroku jak kotu. Uosobienie spokoju i chłodnej obojętności. Zdradzało go tylko zaplątane we włosy piórko i jeden krzywo zapięty guzik przy koszuli.

– Chyba już możemy pójść na tę kolację, której tak bardzo się bałaś – stwierdził nonszalancko.

Yen z początku go nie zrozumiała, ale gdy pojęła, czego dotyczyła ta aluzja, wybuchła śmiechem.

– Lepiej późno niż wcale.