Nagle pojawiła się kelnerka z ich zamówieniem. Zastawiła maleńki stoliczek filiżankami, talerzykami i serwetkami. Zsunęli dłonie, bo już zabrakło na nie miejsca. Spojrzeli na siebie ciepło i sięgnęli po swoje filiżanki z gorącą czekoladą.
- Mmmm… - mruknęła Marinette. – Niebo w gębie. Uwielbiam czekoladę.
- Ciekawych rzeczy się o tobie dowiaduję. – Uśmiechnął się Adrien.
- Na przykład?
- Że lubisz czekoladę bez dodatków.
- Och, taka jest najlepsza! Doskonałość w czystej postaci. Po co to psuć?
- Z cynamonem jest o wiele lepsza. – Pokręcił głową.
- Nieprawda. – Nie zgodziła się.
- Spróbuj mojej. – Podał jej filiżankę. – A potem z ręką na sercu przyznaj, że byłaś w błędzie.
Upiła łyk. Oddała mu filiżankę z figlarnym uśmiechem.
- Z ręką na sercu mogę przyznać… - zaczęła, patrząc jak na jego twarzy pojawia się szeroki uśmiech. - …że moja czekolada jest o niebo lepsza.
- Daj spróbować! – Sięgnął po jej filiżankę. Napił się i spojrzał na nią z namysłem. – No… Nie przestajesz mnie zaskakiwać – wyznał.
- No, wykrztuś to, Kocie.
- Byłem w błędzie. Twoja czekolada bez dodatków jest lepsza, Moja Pani – powiedział uroczyście. – I miałaś absolutną rację. Nie należy psuć doskonałości.
- Lepsze jest podobno wrogiem dobrego – mruknęła pod nosem. – Jestem zwolenniczką prostoty.
- Od dzisiaj będę się uczył tego od ciebie – obiecał.
Spojrzeli na siebie rozbawieni. Niezręczność sprzed paru minut minęła niepostrzeżenie. Teraz bawili się naprawdę wyśmienicie, częstując się nawzajem deserami i walcząc o czekoladę Marinette, bo Adrien stwierdził, że jego cynamonowa już mu nie smakuje.
- Jak tu tak siedzimy, to w ogóle nie chce mi się stąd wychodzić… - wyznał Adrien.
- Kiedyś będziemy musieli – szepnęła. – Jutro musimy iść do szkoły, pamiętasz?
- Och, szkoła… - Westchnął. – Szkoda, że nie możemy iść razem na jakieś wagary.
- I tak mamy dużo zaległości przez te nasze „alternatywne" obowiązki – odpowiedziała mu, jak zwykle rozsądnie Marinette. – Moi rodzice już raz dali mi za to szlaban.
- Ooo… - Wyrwało się Adrienowi.
- No, co tam?
- Teraz sobie uświadomiłem, że zazwyczaj oboje jesteśmy wtedy zajęci.
- No, raczej – przytaknęła. – I nie zazwyczaj. Tylko zawsze.
- Do tej pory nikt jakoś nie łączył naszego wspólnego znikania w tym samym czasie. Teraz wszyscy będą nas obserwować.
- Czemu mieliby nas obserwować?! – wykrzyknęła przestraszona Marinette.
- Nooo… Nie sądzisz, że będą zainteresowani tym, że jesteśmy parą?
- O, Boże… Masz rację! – jęknęła zażenowana i zaczerwieniła się gwałtownie. – Ojej, ojej, ojej… W co ja się wpakowałam! – Zaczęła panikować.
- Hej, Marinette! – przywołał ją do porządku Adrien. – Pamiętaj, że nie jesteś z tym sama. Ja zawsze jestem obok ciebie.
- Boże… - Nie słuchała go. – Będą się gapić cały dzień. Będą się podśmiewać. Będą pokazywać palcami.
- Marinette… - Westchnął zrezygnowany, czekając, aż przejdzie jej ten atak paniki. – Wstydzisz się mnie? – zapytał wreszcie z uśmiechem, przypominając jej wczorajsze wymówki.
- Nie, no coś ty! – zaprzeczyła szybko, po czym zreflektowała się. – Czekaj… Już odbywaliśmy tę rozmowę.
- Wiem. – Uśmiechnął się jeszcze szerzej.
- Dużo się jeszcze muszę nauczyć. – Pokręciła głową. – I przyzwyczaić. Że też mi się zachciało zakochiwać w najpopularniejszym chłopaku w mieście!
- Ja tam nie narzekam. Bardzo dobrze, że ci się zachciało.
Znów zatopili w sobie spojrzenia. I znów ten moment zrujnowała im kelnerka, która pojawiła się z tekstem „Podać coś jeszcze?"
- Poprosimy rachunek – odpowiedział jej Adrien.
A Marinette nagle zrobiło się smutno, że ich randka dobiega końca.
- Hej, Księżniczko? – Adrien od razu wyczuł zmianę jej nastroju.
- Hm?
- Nie smuć się. Jeszcze nie odprowadzam cię do domu – odpowiedział na pytanie, którego nie zadała. Nie musiała. Niesamowite, jak dobrze się rozumieli.
- Yhm. Kiedyś będziesz musiał.
- Do północy jeszcze daleko – przypomniał ustaloną z jej tatą godzinę powrotu.