"De Wegisweg?" vroeg Rachel. Ron knikte.

"Goed, ik stel voor dat je begint met je zweinsteinuniform. Ga alvast, ik ben zo terug. Gewoon even goudgrijpzaken doen. Je kent het wel."

Rachel opende haar mond om te vragen wat goudgrijp precies was, maar Ron was al vertrokken. Hij had alleen vergeten te zeggen waar ze een zweinsteinuniform kon vinden.

"Excuseer me?" vroeg ze aan een toevallige voorbijganger. "Waar kan ik een uniform voor Zweinstein vinden?"

"Weet je dat niet?" siste een bleke blonde man. "Jezus, jij bent zeker een modderbloed hé?"

"Luister niet naar hem." Zei een vriendelijke stem. Rachel keek in de ogen van een vriendelijke man. Zijn zwarte haar stond alle kanten uit en hij droeg een bril met ronde glazen. Zijn linkerhand rustte op Rachels schouder, met zijn rechterhand veegde hij rusteloos het zweet van zijn voorhoofd weg. Een litteken in de vorm van een bliksemschicht verscheen.

"Meneer Potter is de naam." Zei de man wat onwennig. "Maar zeg gerust Harry."

"Rachel. Rachel Berry meneer."

"Dus jij hebt een Zweinsteinuniform nodig hé? Wel als je die winkel binnengaat, zal mevrouw Broom je met alle plezier helpen. Let maar niet op haar ietswat euhm… uitbundige enthousiasme."

"Duizend maal bedankt meneer Pot… Harry, bedankt Harry."

"Heel graag gedaan! Maar als je me nu wilt excuseren, ik heb een afspraak op goudgrijp."

Nieuwsgierig opende Rachel de deur. Een roze deur weliswaar. De etalages waren versierd met rondvliegende papieren hartjes in alle kleuren. Dit tafereel maakte het moeilijk om de etalagepoppen goed te bekijken. Het was druk in de winkel. Overal vlogen kleren in het rond. Een jongen en een moeder stonden voor de spiegel. "Dit past je niet, jongen" zei ze. De vrouw zwaaide met haar toverstok en opeens was zijn hele outfit verandert. Rachel geloofde haar eigen ogen niet. Was dit echt? Met open mond bleef ze het duo observeren.

"Ja liefje? Kan ik je helpen of ga je de hele dag doorbrengen met staren naar vreemden?" zei een licht irriterend hoog stemmetje. Er stond een vrouw naast haar. Ze had haar haren samengebonden in een paardenstaart. Een kitscherige, rode strik maakte het plaatje helemaal compleet.

"Ik …"

"Ja liefje?"

"Ik zoek een zweinsteinuniform."

"Maar natuurlijk! Uit de dreuzelwereld kom je zeker hé?"

Rachel knikte voorzichtig. Ze wist niet of dat een goed of een slecht teken was.

"Nou, dan ben je bij Belinda Broom aan het juiste adres. Ik zal je meteen onze modellen laten zien. Ik heb ook roze uniformen besteld, maar die kan je natuurlijk niet aan als schooluniform. Maar zou je er eentje willen? Ik ben er zeker van dat het je zou staan! De jongens zullen gek op je zijn!"

"Euh bedankt, maar ik heb eigenlijk enkel een schooluniform nodig."

"Juist ja. Volg mij. Heb je een vriendje? Wil je er een? Op wat voor jongens val je?"

Mevrouw Broom bleef maar ratelen en vragen stellen over Rachels liefdesleven. Ze was blij toen ze eindelijk Ron Wemel aan het etalageraam zag staan. Ze deed teken dat hij binnen moest komen, maar Ron schudde zijn hoofd en wachtte geduldig tot Rachel klaar was.

"Waarom kwam je niet binnen?" vroeg ze aan Ron. Haar nieuwsgierige aard kwam naar boven.

"Euhm, wel het zit zo. Belinda en ik, we hebben nogal een pijnlijk verleden."

"Oh?"

"Wel toen ik nog op zweinstein zat… wel we hadden even iets met elkaar."

Rachel keek Ron in shock aan. "Jij en Belinda?! Dat meen je niet!"

Ze kon zich de twee moeilijk met elkaar voorstellen.

"Jullie passen totaal niet bij elkaar." Mompelde ze zachtjes.

"Dat is dan ook de reden waarom we niet meer samen zijn. Maar genoeg over mijn liefdesleven, daarvoor zijn we hier niet. Goed, laten we je toverstok halen."

Een man met een grijze baard keek haar aan. "Zeg het eens, mevrouw Berry." Mompelde hij en keek hem verrassend aan. Hoe wist hij haar naam?

"Je naam staat op je halsketting." Voegde de man eraan toe toen hij Rachel met verbazing zag staren.

"Oh, juist." En ze voelde met haar duim over de gegraveerde letters in haar gouden ster. Ze had deze ketting gekregen van haar vaders en ze droeg hem dag en nacht.

Ze kreeg een houten stok in haar handen geduwd.

"Gemaakt van drankenbloed en eenhoornhaar"

De man keek haar verwachtingsvol aan. "Doe maar. Zwaai maar."

Rachel zwaaide en gouden sterren verschenen uit haar toverstok.

"Wel, jij bent de makkelijkste klant die ik heb gehad in jaren. Normaal duurt het wel even voor de toverstok je kiest. En krijg je bijvoorbeeld gebroken glazen. Eén jongen zorgde er zelfs voor dat mijn hele winkel in brand stond. Gelukkig zijn we voorbereid op zulke noodgevallen. Stel je voor! Al die prachtexemplaren van toverstokken! Die moeten we beschermen, nietwaar?"

Rachel knikte.

"Nou, gefeliciteerd met je aankoop, juffrouw. Veel plezier ermee."

"Zo" zei Ron. "Ik ben het dreuzelgeld dat je vaders me gegeven hebben gaan inruilen voor galjoenen in goudgrijp. Daar ben je tenminste iets mee op de wegisweg. Maar goed ik heb het bedrag dat ik je voorgeschoten heb alvast genomen. Met deze galjoenen kunnen we je laatste inkopen doen en misschien zelfs een huisdier?"

"Een huisdier?"

"Voor op zweinstein! Kan je wat gezelschap houden. Ik kreeg altijd tweedehandsdieren. Mijn rat, Schurfie, wel die bleek toch niet zo tweedehands te zijn als eerst gedacht. Maar een dooddoener! Mijn God. De meest onbetrouwbare, onbruikbare dooddoener ooit. Maar toch. Het blijft een dooddoener. En eentje die Harry's vader serieus een mes in de rug heeft gestoken."

Zei hij nou Harry? Zou het gaan om dezelfde man die ze eerder was tegengekomen.

Vast niet. Het zou vast toeval zijn.

Ze kochten nog boeken, gingen een vreemde maar interessante fop – shop winkel binnen (niet dat Rachel er iets kocht, maar de liefdesdrank was een beetje moeilijk om te negeren) en ze kocht een harige, rosse kater om haar te vergezellen op Zweinstein.

"Hoe ga je haar noemen?" vroeg Ron.

"Hem. Het is een hij."

"Sorry, het is gewoon. Hij lijkt nogal op de vroegere kat van mijn vrouw, Hermelien."

"Oh. Nou ik dacht aan Socrates."

"Wie is Socrates?"

"Euhm, enkel één van de meest beroemde filosofen?"

Ron's blik verried niets van herkenning.

"Hmm, juist ja. In de dreuzelwereld is hij beroemd." Voegde Rachel er aan toe.

"Oké, je kan naar huis. Maar laat ik je eerst vertellen hoe je perron 9 ¾ vind. Mijn maatje Harry, was bijna niet op Zweinstein geraakt erdoor. Hij ging het vragen aan een dreuzelconducteur! En we willen niet dat jij dat ook doet hé, Rachel?"

"Wel gewoon tussen perron 9 en 10 met je bagage richting de muur lopen. En niet stoppen. En zien dat de dreuzels je niet zien. Geen zorgen! Het gaat vanzelf. Wel tot op Zweinstein!"

Geen zorgen maken, leek haar iets te simplistisch voorgesteld. Het idee om tegen een muur te lopen leek haar toch wat vreemd. En beangstigend.

Ze keek uit naar haar eerste schooldag, maar tegelijktertijd had ze ook schrik. Wie weet was het allemaal een mooie droom en zou ze gauw ontwaken.

Rachel nam de trein terug naar huis en haar ouders stonden haar al op te wachten aan het station. Het was vrijdagavond en dat was performance night. Vandaag zou ze het liedje "I will always love you" zingen van Whitney Houston voor haar vaders. Daarna was het tijd om samen liedjes te zingen tot laat in de nacht.

Oh wat had ze er zin in!

En Zweinstein was voor later. Een maand later om precies te zijn.