"Nou, daar zijn we dan." Annika nam een grote hap adem. "De basis van de Royal Flying Doctors!"

Een nieuwe ademteug, en toen opende ze de deur.

Bijna een half uur lang had ze rond lopen drentelen om de moed te vinden haar helden onder ogen te komen. En hier was ze nu: de basis binnen stappend alsof ze dat iedere dag deed!

Ze deed de deur achter zich dicht en liep zachtjes verder naar binnen, voorbij een receptie waar niemand zat. Voorzichtig keek ze om een hoek, maar ze foeterde zichzelf direct uit: "Waar ben je in vredesnaam mee bezig?! Je lijkt wel een insluiper!"

"Ja, die indruk heb ik ook," klonk plotseling een stem.

Annika verstijfde van schrik en staarde naar de persoon aan wie die stem toebehoorde. Een jonge knul, van haar eigen leeftijd ongeveer, met donkere ogen en een al dunnende bos donker haar. Hij was gekleed in een woest bedrukt T-shirt en een spijkerbroek, en droeg een blauwe pet waarop Def Jam stond.

"Ik... ik... Het spijt me... Ik wilde alleen... Ik ging alleen maar..."

"Was je op zoek naar de dokter?"

"Ja, inderdaad. Of eh... nee, eigenlijk niet. Ik wilde alleen maar..." Ze stokte weer. Hoe moest je in vredesnaam onder woorden brengen dat je puur uit nieuwsgierigheid kwam?

De jongen glimlachte, met de duidelijke bedoeling haar gerust te stellen. "Hallo, ik ben DJ." Hij stak zijn hand uit, en terwijl ze die schudde hervond Annika haar tegenwoordigheid van geest. Ze had nu tenminste al kennis gemaakt met één lid van het Flying Doctors team!

"Ik ben Annika. Hoi."

"Hoi. Maar Annika, als je hier niet voor de dokter komt, wat voert je dan hierheen? Je komt niet hier uit de buurt, of wel?"

"Nee, ik kom uit Holland," antwoordde ze, en DJ floot bewonderend.

"Wow, da´s een eind weg! Nou ja, ik kom zelf uit Griekenland, dus we zijn op z´n minst nog continentgenoten. Maar hoe kom je dan hier verzeild, in het goeie ouwe maar o zo saaie Coopers Crossing?"

Annika slaakte een lichte zucht van opluchting. Het ijs was gebroken! "Wel, een paar jaar geleden was er een documentaire op tv in Holland over het werk van de Royal Flying Doctor Service in Australië. Ze lieten hier wat zien en daar wat, maar het merendeel was opgenomen rond de basis in Coopers Crossing. Vanaf dat moment hebben die Flying Doctors me geïntrigeerd. Ik las alles wat ik erover kon vinden en zo. En op de één of andere manier bleef dat Coopers Crossing in mijn gedachten hangen. Bijna alsof er iets was dat me daarheen trok. Dus toen ik besloot op zo'n work-and-travel tour naar Australië te gaan, was ik natuurlijk vast van plan om ook een kijkje te nemen in dat beroemde Coopers Crossing. En bij die Flying Doctors basis dan natuurlijk."

DJ staarde haar met open mond aan. "Wil je zeggen dat je speciaal naar dit afgelegen gehucht bent gekomen om de basis van de Flying Doctors te zien?!"

"Ja, min of meer."

Hij schudde zijn hoofd. "Je bent hartstikke gek! Maar hé, nu je er toch bent: wat dacht je van een rondleiding op de basis?"

Annika aarzelde. "Zolang ik jullie niet van je werk houd..."

Maar hij lachte. "Maak je daar maar geen zorgen over. Ik ben DJ en ik ben verantwoordelijk voor de radio, en die radio kun je in elke kamer van dit gebouw horen. Tenminste: als we de deuren open laten. Er zijn geen patiënten - op dit moment niet in elk geval - en de enige aanwezige dokter is begraven in zijn administratie. Dus zo lang we hèm niet storen..."

"Goed dan." Er kwam een twinkeling in haar ogen. "Ik zou het hartstikke leuk vinden als je me rond wilt leiden!"

xxxxx

DJ maakte er een heuse rondleiding van. Hij liet alles tot in de kleinste details zien, en hij was duidelijk trots om alles eens te kunnen vertellen aan een geïnteresseerde toehoorder. Ze werden maar twee keer gestoord door een patiënt, maar dat hield enkel in dat DJ zijn hoofd bij David naar binnen stak met de mededeling: "Doc, je hebt een patiënt." Dan nam de dokter het verder over en DJ ging weer verder met zijn rondleiding. Annika zag de tweede keer wel dat die dokter een nieuwsgierige blik op haar wierp, maar aangezien hij niets zei, bepaalde ze haar aandacht maar weer bij DJ´s verhaal.

Tenslotte - het was waarschijnlijk al bijna lunchtijd - zaten ze samen aan het radiopaneel. DJ zat uitgebreid te vertellen waar het allemaal voor diende, toen die dokter plotseling in de deuropening opdook.

"Neem me niet kwalijk, DJ, maar als deze dame voor het spreekuur komt, dan zou ik haar nu wel graag willen spreken."

Annika draaide zich naar hem om en voelde hoe een diepe blos naar haar wangen vloog. Oef, wat een aantrekkelijke jongen was dat... Niet uitgesproken knap, maar hij had iets over zich dat haar direct de vlammen uit deed slaan. En dat ´iets´ was beslist meer dan alleen het interessante aureool van zijn Flying Doctorschap.

Ze wist even totaal niet wat te zeggen, maar gelukkig was DJ op z´n best: "Sorry mate, maar niet iedereen die hier binnenkomt is op zoek naar een dokter. Deze jongedame had een andere reden om ons op te zoeken!"

David trok zijn wenkbrauwen op en keek haar aan. "Wat dan?"

Annika keek terug, maar wist niets te zeggen. Het was dus maar goed dat DJ haar weer te vlug af was met antwoorden: "Dit is een heel speciale gast, doc! Ze is helemaal uit Holland in Europa gekomen om het beroemde Coopers Crossing te bezoeken, speciaal voor ons: de basis van de Flying Doctors. Is het niet fantastisch? We worden nog een heuse toeristische attractie! Voor je het weet hebben we hier rondleidingen en souvenirs en ansichtkaarten... En entreegeld heffen natuurlijk. Dat is nog eens een mooie manier om geld in te zamelen! Maar aangezien zij de eerste is, vond ik dat zij de hele boel wel gratis mocht krijgen. De rondleiding en zo... O, trouwens, Annika: mag ik je voorstellen aan een levensechte flying doctor?"

"Hallo," zei ze wat verlegen toen hij haar de hand drukte.

"Hallo, ik ben David Ratcliffe. Aangenaam kennis te maken."

Een vage glimlach glinsterde in zijn ogen; ze wendde haastig de hare af. Dit was gewoon te idioot voor woorden... Haar bakvisjaren was ze toch onderhand wel ontgroeid. En zo´n adonis was deze jonge arts nou ook weer niet. Vanwaar dan die verlegenheid? Nee, ze moest zien zich in de hand te houden. Gewoon doen.

David praatte inmiddels verder: "Zeg, zullen we met z´n allen naar de pub gaan voor de lunch? Misschien kun je ons dan vertellen hoe de Flying Doctors in de toeristenindustrie terecht gekomen zijn, want daar ben ik wel benieuwd naar!"

"Geen kans, doc. Ze heeft mij alles al verteld," kwam DJ wat geërgerd tussenbeiden.

"Ik heb het nog niet gehoord."

"Ik dacht dat je je zo´n zorgen maakte over je administratie! ´Het lijkt wel of daar nooit tijd voor overschiet´, en meer van dergelijke kreten!"

"Ja, nou ja, ik ben toch wel aan een pauze toe. Een hele dag met alleen maar papierwerk is een ramp. Dus: kom je of blijf je hier?"

"Ik kom," gromde DJ.

"En jij?" David realiseerde zich ineens dat hun Hollandse gast ook nog geen antwoord had gegeven. Maar dat viel mee: ze glimlachte en zei: "Ik heb honger als een paard, dus ik ga maar wat graag met jullie mee."

"Mooi." David beantwoordde haar verlegen glimlach, maar ze sloeg prompt haar ogen weer neer. Wat was er toch in haar gevaren?!

xxxxx

En zo kwam het dat Annika op haar allereerste dag in haar befaamde Coopers Crossing ging lunchen met een flying doctor en met de radio operator van de basis. Er kwam nog een vrolijke spontane meid bij hen zitten; ze heette Emma Patterson en werkte in de garage aan de overkant. Maar DJ merkte drommels goed dat zijn speciale gast, de eerste Flying Doctors-toeriste in Coopers Crossing, vrijwel volledig opging in haar discussie met David Ratcliffe.

"David," mompelde hij verongelijkt tegen Emma. "Wat heeft die knul dat ik niet heb?"

Emma grinnikte. "Een medi..."

"Ja, ja, ik weet het: een medische graad." DJ zuchtte eens diep. "Misschien moet ik ook maar medicijnen gaan studeren. Wie weet, wellicht helpt het..."

xxxxx

Intussen draaide Chris het erf van Watership Station op. Nog voor de auto goed en wel stilstond kwam Sean al naar buiten gerend.

"Doc, kom gauw! Het gaat helemaal mis; het wordt steeds erger!"

Chris grinnikte. "Dat is de normale gang van zaken bij een bevalling, Sean. Nou, vooruit maar, breng me maar bij Esther."

Ze pakte haar koffer uit de achterbak en volgde Sean naar binnen. Ze vonden Esther in de keuken, waar ze hangend op het aanrecht een wee probeerde op te vangen.

"Het gaat helemaal mis, doc!" bracht Sean uit toen hij zijn vrouw zo zag.

Maar Chris bleef kalm. "Sean, ik stel voor dat je me even een uurtje met Esther alleen laat. Het komt allemaal best in orde, maar dan kan ik haar even in alle rust onderzoeken."

Verbijsterd staarde Sean haar aan. "Wat moet ik dan doen?"

"O, er is vast wel iets te doen rondom het huis. Op een farm zijn er altijd wel klusjes, of niet? Maar blijf wel op het erf, ander kan ik je straks niet beroepen."

"Ja. Ja natuurlijk, dr. Randall." En nog helemaal perplex verdween Sean naar buiten.

Esther keek op en zuchtte. "Blij toe dat die zenuwpees even weg is. Hij werkt me werkelijk op de zenuwen vandaag! Gek, anders is hij altijd de kalmte zelf. En nu..."

Chris grinnikte. "Nou ja, vader worden is ook een spannende gebeurtenis," vergoelijkte ze. "Zelfs de meest geharde man vindt het ondraaglijk om zijn vrouw zo'n pijn te zien lijden terwijl hij zo weinig voor haar kan doen. Geloof me, ik heb ze nog wel erger meegemaakt dan Sean. ´t Hoort er gewoon bij, moet je maar denken."

"Net als die rotweeën zeker," mompelde Esther. "Goeie genade, wat een rotpijn is dat. En je kunt er niets mee! Duurt het nog lang, denkt u?"

"Laat ik je eerst maar eens onderzoeken voordat ik daar voorspellingen over doe," vond Chris nuchter. "Zullen we maar even naar de slaapkamer gaan? Dat onderzoekt wat makkelijker."

Ze onderzocht Esther zorgvuldig. Het zag er allemaal prima uit; ook de hartslag van de baby was normaal. Dus toen Esther met veel moeite weer overeind was gekomen, zei ze opmonterend: "Je doet het uitstekend, Esther. Als het een beetje meezit heb je nog voor middernacht je kindje in je armen!"

Maar Esther kreunde. "Dat is nog ruim twaalf uur!"

Chris glimlachte bemoedigend. "Tja, het is niet anders. Een bevalling is gewoon een zwaar karwei en een kwestie van een lange adem. Maar troost je: als je straks je kindje in je armen hebt, ben je dat allemaal zo vergeten."

"Vast niet," mompelde Esther nog, maar op dat moment kwam een volgende wee opzetten en had ze al haar aandacht nodig om die op te vangen. Chris ondersteunde haar en sprak haar moed in, en toen de pijn weer weggetrokken was stelde ze voor: "Zullen we anders even naar de babykamer gaan kijken? Daar had je laatst zulke verhalen over. Een beetje afleiding kan geen kwaad, en ik ben razendbenieuwd hoe het eruit ziet."

Esther schommelde voor haar uit naar een licht, zonnig kamertje aan de achterzijde van het huis. Eén muur was beschilderd met een zomers, bloeiend landschap, dat scheen te leven als je er lang naar keek.

"In één woord schitterend!" bewonderde Chris zachtjes. "Om zo te kunnen tekenen... Je zou er wellicht meer mee moeten doen; ´t is gewoon zonde om zo'n talent voor jezelf te houden."

"Ach ja, misschien als de baby er is," zuchtte Esther. "Het kwam er tot nog toe gewoon niet van."

"Daar zou ik maar niet teveel op rekenen; aan die baby heb je de eerste tijd je handen wel vol!"

Maar Esther kreunde en had de rand van de witgelakte wieg gegrepen om te proberen de volgende wee op te vangen. Chris sloeg een arm om haar heen. "Rustig aan. Inademen en weer uit. Probeer je spieren te ontspannen; laat het maar over je komen."

xxxxx

In de pub was inmiddels een interessante discussie losgebarsten. Het was begonnen toen David Annika uitnodigde om die middag aan te schuiven bij het radiospreekuur. "Dan krijg je een beetje een beeld van hoe het hier toegaat!"

"Dat heb ik haar vanmorgen allemaal al laten zien, hoor!" reageerde DJ gepikeerd voor Annika ook maar een woord had kunnen zeggen.

"De theorie, ja," meende David. "Om het in de praktijk te beleven is wel wat anders."

"En de medische ethiek dan? Geheimhoudingsplicht en zo?"

David haalde zijn schouders op. "Die moet je bij zo'n radiospreekuur toch al met een paar kilo zout nemen. Je weet zelf dat het halve district meeluistert. Eén luisteraar meer of minder maakt dan ook weinig verschil."

"Maar het hóórt niet," hield DJ vol.

Met een wat geërgerde verbazing keek David hem aan. "Sinds wanneer ben jij zo´n brave Hendrik dat je elk regeltje nauwkeurig nageleefd wilt zien?"

"Dat ben ik níet!" viel DJ uit. "Maar ik vind het bepaald unfair zoals je me mijn gast afhandig maakt!"

"Jóúw gast? Nee, nou wordt ´ie helemaal goed! Wie heeft haar uitgenodigd voor de lunch?"

"En wie heeft zich de hele ochtend voor haar uitgesloofd?"

Geamuseerd sloeg Annika de beide kemphanen gade. "Zeg, zijn jullie van plan om om me te gaan duelleren of zo?"

Wat schaapachtig keken ze haar aan, en Emma schoot in de lach. "Daar schiet je eigenwaarde met sprongen van omhoog, waar of niet? Maarre... heren: wiens gast is ze nu eigenlijk? Heb jij haar uitgenodigd naar Coopers Crossing te komen, David?"

David schudde bedremmeld zijn hoofd.

"Jij, DJ?"

"Nee, maar ik..."

"Oftewel: ze is hier uit zichzelf gekomen en dus niemands persoonlijke gast," onderbrak Emma hem. "Dan lijkt het me ook beter dat jullie de keuze van de middagactiviteiten aan haarzelf overlaten. Leg haar je plannen voor, dan kan ze zelf kiezen."

"Een Salomonsoordeel," grinnikte David.

Maar Annika keek verlegen van de één naar de ander. "Tja, ik weet niet... Ik voel me heel gevleid door al die tijd en aandacht die jullie aan me willen besteden, maar eigenlijk was ik van plan vanmiddag een uitgebreide siësta te houden. Zo´n hele nacht in de bus, dan komt er van slapen niet veel."

"Groot gelijk," knikte David haar toe. "Je blijft toch nog een paar dagen? Dan komt dat radiospreekuur nog wel een keer."

Ze knikte. "Graag. Ik vond het fantastisch om een rondleiding op de basis te krijgen, DJ. Bedankt. En jij, David, bedankt voor de uitnodiging voor de lunch. Maar ik laat jullie dadelijk toch weer aan je werk over. Wellicht dat we elkaar vanavond weer zien?"

"Ga je dan met mij eten?" zei DJ snel. "Vic en Nancy serveren werkelijk tongstrelende maaltijden hier in de bistro. Die moet je geproefd hebben!"

Annika lachte. "Dat zien we vanavond wel." Ze kwam overeind en knikte Emma toe. "Wel, werk ze allemaal!"

"En jij welterusten gewenst. Je komt maar naar de basis als je zin hebt en vroeger wakker wordt," stelde David nog voor. "DJ en ik hebben daar toch het rijk alleen vandaag, dus..."

"Ja, en dan elkaar nogmaals in de haren vliegen!" lachte Emma. "Enfin, dat zoeken jullie zelf maar uit. Ik ga ook weer eens aan de slag."