Annika had zich door Emma een stil, schaduwrijk plekje aan de oever van de kreek laten wijzen, en daar lag ze nu heerlijk languit op het droge gras. Ze mijmerde wat over de sensatie om nu toch echt in Coopers Crossing te zijn, maar algauw vielen haar ogen dicht en sliep ze met het kabbelende water als achtergrondmuziek.

Het was al een stuk later toen ze wakker werd van een streep zonlicht die door de takken priemde.

"Oef..." Wat warm was die zon nog. Hoe laat zou het zijn?

Ze keek op haar horloge. Half vier geweest. Toch een aardig tijdje geslapen dus. Ze ging wat verliggen, zodat de zon niet meer in haar ogen scheen. Maar nu lag ze net op een stuk boomwortel, zodat ze gelijk goed wakker was. Nou ja... Ze zocht een beter plekje uit en strekte zich nog eens uit op het gras.

Wat een dag... Nog in haar stoutste dromen had ze niet durven hopen dat de eerste de beste kennismaking met de Flying Doctors al een rondleiding en een uitnodiging voor de lunch zou inhouden! Maar goed, de twee medewerkers die ze tot nog toe getroffen had waren ook beslist sympathiek. Al was het dan ieder op zijn eigen manier.

Ze grinnikte ineens bij zichzelf. Zoals die twee daarstraks bij de lunch om haar gunsten zaten te kibbelen! Dat kon nog leuk worden deze week. Die Emma had wel gelijk: zoiets is goed voor je gevoel van eigenwaarde. Benieuwd of het nu vanavond weer een Salomonsoordeel van haar kant zou vergen om te beslissen of en met wie ze zou dineren. Misschien kon ze ze maar het beste allebei te vriend houden.

´t Waren wel twee heel verschillende types trouwens. Met DJ kon je gekken en lachen. Een extraverte en vlotte knaap, niet op zijn mondje gevallen duidelijk. David kwam veel rustiger over, hoewel hij waarschijnlijk niet eens zoveel ouder was. Ze schatte hem beslist nog geen dertig; hooguit achter in de twintig. Een sympathieke, intelligente jongen, die zowel iets bevlogens als iets laconiek relativerends over zich had. Zoiets had je waarschijnlijk ook wel nodig bij dit werk, maar het maakte hem wel heel aantrekkelijk...

Ze zuchtte en draaide zich op haar buik. Ze trok een lange grashalm uit en bekauwde die. Ze moest zich niet zo aanstellen... Die jongen was gewoon aardig. En als je van de andere zijde van de planeet komt, ben je nu eenmaal een toeristische attractie voor de lokale bevolking. Zo was het immers al het hele jaar geweest. En kijk ook maar naar de anderen in het dorp: Mrs. Buckley van de pub, en Mrs. Carnegie in de winkel, en Emma, en DJ... ze zijn allemaal nieuwsgierig. Ze moest zich nu niet het hoofd op hol laten brengen door een jonge arts, want met een week was ze hier toch weer weg. En in liefdesverdriet had ze geen zin; zoveel tijd had ze niet meer in Australië.

Ze zuchtte eens diep en kwam overeind. Zou ze niet toch nog even bij de basis gaan kijken? Daarvoor was ze tenslotte naar Coopers Crossing gekomen. En DJ en David vonden het klaarblijkelijk gezellig als ze kwam aanlopen. Of die andere artsen over wie DJ haar verteld had - de vrouwelijke dokter Chris Randall, en de chefarts Geoffrey Standish die onlangs getrouwd was met hoofdverpleegkundige Kate - daar ook zo over te spreken zouden zijn viel nog te bezien...

Ze richtte dus haar schreden weer naar de basis. En nauwelijks was ze daar binnen gestapt, of ze hoorde Davids stem: "Inderdaad: ´s morgens bij het ontbijt twee, en ´s avonds voor het slapen gaan nog eens twee tabletten."

Ze aarzelde. Zat hij midden in dat radiospreekuur? Dan kon ze hem misschien beter niet storen... Hoewel, hij had zelf voorgesteld dat ze daar bij mocht zijn, dus... Voorzichtig liep ze verder en bleef staan in de deur van de radiokamer. David keek om en stak zijn hand op. De vrouw op de radio herhaalde wat hij zojuist had gezegd.

"Juist, Mrs. Powell," antwoordde hij toen ze uitgesproken was. "Zo zal het wel lukken, denk ik. En anders meldt u zich van de week nog eens, is dat goed?"

"Ja. Ja, dat zal ik doen. Dank u wel, dokter!"

"Graag gedaan, Mrs. Powell. Sterkte toegewenst! Over en uit."

Hij rekte zich en draaide zich naar haar om. "Kwam je toch nog even meeluisteren?"

"Als het echt niet tegen de regels is..." aarzelde Annika.

Maar David haalde zijn schouders op. "Zoals ik al zei: het halve district luistert mee, en dat weet iedereen die ons oproept. Eén luisteraar meer of minder maakt dus ook niet veel uit."

Hij gebaarde naar een piepklein keukentje bij de opnieuw onbemande receptie. Inmiddels kwam de volgende oproep al binnen, maar hij inviteerde rustig: "Pak een stoel en een mok koffie, en kom erbij zitten, zou ik zeggen." Pas toen wendde hij zich weer naar de microfoon en beantwoordde de oproep van een Mrs. Rogers.

Annika deed wat haar gezegd was, al prefereerde ze een glas koud water boven de aangeboden koffie. Ze zette zich aan de zijkant van het radiopaneel, zodat ze hem zo min mogelijk in de weg zou zitten. Hij grijnsde kameraadschappelijk naar haar, maar daarna concentreerde hij zich weer op de oproepen die achter elkaar binnen kwamen.

Annika beperkte zich tot luisteren, en nam zo af en toe een slokje uit haar glas. Ze had zo ook mooi de gelegenheid hem eens rustig op te nemen. Intelligente ogen had hij. Mooi ook, zo diep donkerbruin. Als hij lachte, werden het van die glimmende pretoogjes, dat had ze vanmiddag gezien. Zijn haar was van een rossig soort donkerbruin, zijn oren waren spits, zijn gezicht aan de smalle kant, maar met lachkuiltjes en een wilskrachtige kaak. Bepaald niet iemand die over zich zou laten lopen. Verder had hij mooie slanke handen, en hij was nogal tenger gebouwd. Veel langer dan zijzelf was hij niet, dat was haar vanmiddag al opgevallen. En...

Plotseling keek David haar aan. Ze voelde de kleur alweer naar haar wangen schieten; wat zat ze ook te staren...? Onbeleefd...

Maar hij schonk haar een aarzelende glimlach en concentreerde zich weer op de radio.

Langzaam draaiden de wijzers naar vijf uur. De oproepen begonnen elkaar minder snel op te volgen. Toch spraken ze niet met elkaar in die steeds langer wordende pauzes.

"Waar is DJ?" waagde Annika uiteindelijk te vragen.

"Hm?" David keek op uit zijn gepeins. "DJ? Die is altijd even echt vrij tijdens het radiospreekuur. De rest van de dag loopt hij, waar hij ook gaat, met een walkie talkie op zak om eventuele noodoproepen aan te nemen. Dit zijn zijn onbewaakte ogenblikken." Hij glimlachte verontschuldigend. "Sorry, ik ben niet het meest onderhoudende gezelschap op het moment, geloof ik. Zo´n hele dag in de papieren begraven zijn heeft een negatief effect op mijn sociale vaardigheden, ben ik bang."

Annika glimlachte. "Valt wel mee, hoor."

David verbeet een geeuw, en toen het vijf uur was draaide hij prompt het radiokanaal dicht. "Zo. Het zit er weer op voor vandaag. Nog even opruimen, en dan..."

"Maar als er nou een noodoproep komt?" verwonderde Annika zich. Die had met stomme verbazing gezien hoe hij de radio had uitgedraaid.

David slaakte een zucht. "Tja, dan ben ik natuurlijk toch nog de klos, aangezien Geoff en Kate nog niet terug zijn, en Chris bij een bevalling is zo´n twee uur hier vandaan. Laten we daar maar niet op hopen."

"Maar ik bedoel de radio! Of is hij niet echt uit?"

David schudde zijn hoofd. "Ik heb alleen dat kanaal dichtgedraaid. Radiospreekuur is van vier tot vijf, dus... Noodoproepen komen er altijd wel door. En DJ kan elk moment terug komen. Kate en Geoff trouwens ook."

Hij verdween in zijn spreekkamer met een bundel papieren, en Annika zette de stoel terug waar ze hem vandaan gehaald had. Zou ze ook maar even afwassen? Die paar bekers... of zou dat gek zijn? Nou, toe maar. Kleine moeite tenslotte, en David was duidelijk moe.

Ze was net op zoek naar een theedoek toen de buitendeur open ging. Een blonde man en een verpleegster kwamen lachend binnen met een paar koffers.

"´t Is ook altijd wat met hem," grinnikte de verpleegster, maar toen merkten ze Annika op.

"Hé, hallo!"

De man bekeek haar onderzoekend. Dit zou die chefarts weleens kunnen wezen, en die verpleegster was dan waarschijnlijk Kate. Hij vroeg: "Heeft het hoofdkwartier ons nu toch maar een receptioniste gestuurd of zo?"

Annika lachte. "Welnee. Ik ben gewoon komen aanwaaien. En nu help ik David even met opruimen, dat is alles."

"Ahaaa," zei de man langgerekt. "En u bent...?"

"Annika van Nieuwamerongen. Verdwaald toerist."

"Annika van wàt?" De verpleegster keek moeilijk.

"Nieuwamerongen. Maar houd het maar bij Annika, dat is makkelijker." Ze stak haar hand uit en schudde die van de verpleegster.

"Kate Standish," stelde die zich voor, "en dit is mijn man Geoff."

"Waar kom je vandaan dan?" wilde Geoff weten.

"Ja, om als toerist in Coopers Crossing te belanden moet je wel heel erg verdwalen," vond ook Kate. "Hier is nu werkelijk níets te beleven."

Annika slaakte een zucht. Hoe vaak zou ze dit nog moeten vertellen vandaag? "Ik kom uit Nederland, en ben nu voor een jaar in Australië. Mijn tijd hier zit er bijna op, maar ik was verschrikkelijk nieuwsgierig naar de Flying Doctors sinds ik daar een documentaire over had gezien. En aangezien die documentaire voornamelijk beelden van de basis in Coopers Crossing liet zien, wilde ik daar weleens een kijkje nemen. Vandaar."

Kates mond viel open. "Die documentaire? Die is al jaren geleden gemaakt! Harry Sinclair was hier toen nog arts, en ik was hier nog maar net in dienst!"

Geoff reageerde echter op wat anders: "Nederland? Is dat niet dat kleine landje dat ver beneden de zeespiegel ligt?"

Annika knikte.

"Dat lijkt me nou een heel rare gewaarwording, om onder zeeniveau te wonen," bepeinsde Geoff. "Heb je misschien zin om vanavond met ons in de bistro te gaan eten? Ik ben best benieuwd naar de situatie daar in Holland. En in koken hebben we toch nooit zoveel zin als we allebei op een clinicrun geweest zijn. Dus zou je onze gast willen zijn vanavond?"

"Graag," antwoordde Annika, en ze dacht onderwijl bij zichzelf: "Mooi, dat bespaart me weer zo´n Salomonsoordeel tussen David en DJ..."

David kwam net de spreekkamer uit, en Kate nodigde hem ook uit om vanavond bij hen aan te schuiven. "Annika hier heeft beloofd over haar land te vertellen, dus dat kan nog interessant worden," animeerde ze.

David keek naar Annika en knikte toen langzaam. "Okay. Hoe laat?"

"Zullen we zeggen half acht?" stelde Kate voor.

De anderen hadden geen bezwaar, en zo ging ieder zijns weegs, om elkaar later op de avond in de bistro weer op te zoeken.

xxxxx

Ze begonnen met z´n vieren die avond, maar voordat Vic hun bestellingen gebracht had was het merendeel van het Flying Doctors personeel al bij hen aangeschoven.

DJ, die jaloers had moeten toezien hoe David naast "zijn" speciale gast was gaan zitten, zette zich prompt aan haar andere zijde. Ook de beide piloten, Debbie en Sam genaamd, voegden zich bij hen, de laatste vergezeld van zijn vrouw Emma die Annika die middag al ontmoet had. Toen schoven ze met toestemming van Mrs. Buckley maar twee tafeltjes tegen elkaar, dat was wel zo praktisch en gezellig.

In het begin was het gesprek vrij algemeen, en Annika moest natuurlijk voor de zoveelste keer vertellen wat zij als Hollandse toeriste in Coopers Crossing te zoeken had. DJ bracht zijn visioenen inzake de toeristische ontwikkeling van de basis nog eens te berde, en er werd druk op los gefantaseerd over de mogelijkheden. En gelachen werd er nog meer.

Annika merkte wel - en zij niet alleen - dat DJ alles in het werk stelde om haar aandacht te monopoliseren. Maar daar wilde ze zich niet toe laten verleiden, dus zelf deed ze haar uiterste best haar aandacht min of meer gelijkelijk over al haar tafelgenoten te verdelen. Emma vermaakte zich kostelijk met dat schouwspel en grijnsde eens samenzweerderig naar haar.

"Laat die jongen zich maar uitsloven, hoor!" zei ze toen DJ een tweede glas sap was gaan halen. "Hij wil gewoon indruk maken."

"Als je het mij vraagt, stelt hij zich een beetje aan," was Geoff van mening, maar Debbie was zachter in haar oordeel: "Die jongen is gewoon helemaal van de kaart. Stapelverliefd op haar, dat is alles."

Sam grinnikte. "En jij kan het weten, hè? Miss Eeuwige Vrijgezel..."

Debbie grijnsde. En Annika zuchtte. "Ach ja. Ik kan het me wel een beetje indenken. Als je al zoveel jaar tussen de Aussies zit, en dan duikt er ineens een continentgenoot van je op..." vond ze vergoelijkend.

"Is dat een uitdaging?" giechelde Kate.

"Bovendien gaat die redenering niet op," grinnikte Emma. "Ik heb tenslotte met eigen ogen gezien hoe zo'n volbloed Aussie hier vanmiddag met DJ zat te wedijveren om je aangenaam bezig te houden!" Ze knipoogde plagend naar David. "Ja, nu houdt hij zich wel gedeisd, maar vanmiddag deed hij nauwelijks voor DJ onder. Waar of niet, David?"

David glimlachte nogal opgelaten, maar gaf geen antwoord.

"Heel verstandig, jongen," zei Geoff vaderlijk. "Haastige spoed is zelden goed; je kunt er beter alle tijd voor nemen!"

Waarop een honend geloei losbarstte, en Debbie haastig aan Annika verklaarde dat Kate en Geoff jaren om elkaar heengedraaid hadden voor ze überhaupt voor zichzelf durfden toe te geven dat ze van elkaar hielden.

Maar toen kwam DJ weer terug, en Geoff kwam op de proppen met zijn hernieuwde verzoek aan Annika om hen wat over Nederland te vertellen. "Australiërs komen net zo zelden in Europa als Europeanen in Australië. Het begint gewoner te worden de laatste tijd naar wat ik gehoord heb, maar voor de meesten is Holland nauwelijks meer dan een naampje op de wereldkaart. Dus...?"

"Als je het in één woord zou moeten omschrijven, wat zou je dan zeggen?" wilde Sam weten.

"Druk," antwoordde Annika prompt. "Zet de hele bevolking van Australië op Tasmanië en je hebt een aardige vergelijking."

Daar waren ze toch wel even stil van. En Annika schoot in de lach. "Nu begrijpen jullie ook meteen waarom ik zo van de weidsheid van Australië geniet!"

"Dat je dan nog terug wilt!" verbaasde David zich. "Heb je in de tijd dat je hier was nooit overwogen om je definitief in Australië te vestigen?"

Ze zuchtte en keek hem aan. "Jawel. Echt wel. Meer dan eens zelfs. Maar ik vrees dat ik met mijn opleiding alleen in de grote stad terecht kan, en wat schiet ik er dan mee op? Dan kan ik net zo goed in Nederland blijven."

Hij knikte begrijpend. "Wat doe je dan, als ik vragen mag?"

"Ik ben geograaf. Dat betekent dus ofwel werken op de universiteit, ofwel voor de overheid. Eventueel misschien voor projectburo´s. Verder ben ik ook leerkracht in het basisonderwijs, maar daar kom je hier ook niet ver mee. Ik heb er naar geïnformeerd, maar er is hier al een lerarenoverschot. Dan hoef je natuurlijk niet te denken dat je daar met een buitenlandse opleiding tussen komt. En dan te weten dat ze in Nederland om leerkrachten zitten te springen..."

"En jij zit doodgemoedereerd hier," grapte Sam.

"Maar vertel nou eens van Nederland. Hoe het is om onder water te wonen en zo," drong DJ aan.

En Annika grijnsde. "Onder zeeniveau, ja! Dat is niet hetzelfde als onder water!"