Toen hij ze even later uitliet, schoot hij meteen Debbie aan die bij de buitendeur stond. "Debbie, die Mrs. Thurlings wil ik hier niet meer binnen zien vandaag. Zou jij daarvoor kunnen zorgen, alsjeblieft?"

Debbie knipoogde samenzweerderig. "Ay ay, doc! Komt voor mekaar!"

Ze leidde een volgende patiënt naar binnen en David stak hem zijn hand toe. Maar het volgende moment deinsde hij griezelend achteruit en staarde naar de handen van de man. Als je het nog handen kon noemen... Stompjes van wit, rood en zwart vlees met hier en daar een stukje vinger.

Pijnlijk getroffen keek de man hem aan. "Lepra."

David knikte en voelde zich een onmens. "Het spijt me," zei hij zacht. "Ik ken het uit boeken. Ik had het nooit in zo´n vergevorderd stadium gezien. Vergeef me mijn eerste reactie alstublieft..."

De man keek hem bedroefd aan. Had hij wel begrepen wat hij zei?

David vermande zich en stapte over zijn afkeer heen. Hij reikte de man opnieuw zijn hand, en drukte die nu voorzichtig. Maar zijn ogen keken vast in die van zijn patiënt. "Goedemorgen. Ik ben dr. Ratcliffe."

"Ik ben Django," antwoordde de man. "Uit Indonesië. Als paria weggejaagd voor de lepra. Maar Australië niet veel beter..."

David knikte beschaamd. Daar had hij net zelf nog een staaltje van weggegeven. Hij, een arts nota bene, die wist dat die ziekte - hoe afschuwelijk het er ook uitzag - nauwelijks besmettelijk was... Gelukkig leek de man de taal vrij goed te beheersen.

"Komt u even zitten."

Hij bekeek en betastte wat er van Django´s handen over was, en probeerde zijn menselijke afkeer diep weg te duwen.

"Ik zal het schoonmaken zover als ik erbij kan," besloot hij, en Django knikte.

David pakte de benodigde instrumenten en een afvalbakje en begon aan het karwei dat hij nooit eerder bij de hand gehad had. Django keek rustig toe; het leek hem niets te doen, en hij voelde duidelijk nauwelijks pijn meer in zijn stompjes. David werkte voorzichtig en zorgvuldig, bang als hij was om onnodige schade toe te brengen. Toch kon hij niet verhinderen dat één van de resterende vingerkootjes afbrokkelde. Geschokt raapte hij het op en legde het in het afvalbakje.

"Geeft niet, doc. Ik weet dat het bijna gebeuren moest."

David keek op in het rustige gezicht van zijn patiënt. De berusting, de zelfbeheersing van deze man... daar kon hij nog bewondering voor hebben!

Nederig maakte hij het karwei af, en probeerde maar niet teveel na te denken bij wat hij deed. Tenslotte verbond hij de stompjes voorzichtig, bang om nog meer te beschadigen.

"Bedankt, doc," zei Django kalm toen hij daarmee klaar was. "Hebt u ook medicijnen?"

"Ik zal even kijken," knikte David, en hij kwam terug met een grote pot kleine pilletjes. Django klemde de pot tegen zijn borst en drukte hem de hand.

"Bedankt, doc," zei hij nog eens. Maar toen hij bij de deur was draaide hij zich om: "Ik ben gewend. Toch geeft het pijn als mensen schrikken. Meer pijn dan de ziekte. U schrikt ook. Normaal. Ik vergeef u."

Toen stapte hij naar buiten, en liet David zowel opgelucht - voor zijn begrip - als beschaamd achter. Hij ruimde de boel op, en ondanks zichzelf waste hij zijn handen extra zorgvuldig voor hij zijn volgende patiënt bij Debbie ging halen. Een hoogzwangere vrouw. Kiara heette ze, en hij hielp haar op het bed dat als onderzoekstafel dienst deed.

"Italiano?" vroeg de vrouw hoopvol, maar David schudde zijn hoofd. "No italiano."

Haar gezicht betrok. Ze wees op haar buik. "Bebè grande."

Dat begreep hij nog wel: grote baby. Hij luisterde naar de hartslag en nam haar bloeddruk op. Die waren in orde. Toen betastte hij haar buik om de ligging van het kindje te bepalen. Hij fronste bezorgd. Dit zag er niet goed uit: het kindje lag in een lastige dwarse stuitligging. Was Chris er nu maar geweest; die had er een behoorlijke handigheid in om baby´s te keren. Zelf had hij daar nog veel te weinig ervaring mee om zo´n kering met redelijk succes uit te voeren. Zou hij het proberen? Of...?

Hij wees de vrouw hoe de baby lag. Ze knikte, en gaf zelf al aan hoe het kindje moest liggen. David haalde diep adem. Zou hij het wagen? Hij betastte haar buik nog eens. De baby moest al bijna voldragen zijn. Keren zou heel wat risico´s met zich meebrengen, nog afgezien van het feit dat het hem waarschijnlijk niet zou lukken. Hij schudde zijn hoofd.

"Het kan niet. Als de baby komt: ziekenhuis. Keizersnee."

Ze keek hem niet-begrijpend aan. Hij probeerde het met gebaren, en dat leek ze te begrijpen. Maar schrik tekende zich af op haar gezicht. "Bebè male? Ospedale?"

Hij schudde zijn hoofd. "Bebè okay." Met gebaren probeerde hij te verklaren dat - zodra de bevalling begon - ze naar het ziekenhuis moest, zodat de baby met een operatie geboren kon worden. Het bleek erg moeilijk om dat duidelijk te maken, maar ineens kreeg hij een ingeving. Hij pakte een pen en een stuk papier en schetste daarop de bedoelde gang van zaken. De vrouw knikte opgelucht, en hijzelf voelde zich niet minder opgelucht. Door middel van tekenen kon je heel veel duidelijk maken!

Hij tekende dat hij graag de baarmoedermond wilde onderzoeken, en liet haar de tekening zien. Maar een diepe blos trok over de donkere wangen, en ze wendde haar hoofd naar de wand. David aarzelde en bekeek zijn tekening nog eens. Kon die dubbelzinnig uitgelegd worden soms? Nee, dat leek hem toch niet het geval. Of stonden de zeden en gewoonten uit Kiara´s land iets dergelijks niet toe? Wat wist hij daarvan tenslotte?

"Mag ik?" vroeg hij voorzichtig.

Ze bleef naar de wand kijken, maar knikte.

Toch wat beschroomd sloeg David haar rokken opzij, maar wat hij daar zag deed de adem in zijn keel stokken. De hele vagina was één groot litteken...

Voorzichtig bracht hij zijn vingers in om de rijpheid van de baarmoeder te controleren. Hij hoorde hoe Kiara haar adem inzoog. Van pijn? Hoe moest dit kind ooit geboren worden? O ja, het zou toch al een keizersnede moeten worden. Iets anders was ook niet mogelijk, leek het hem toe. Maar de baarmoeder vertoonde nog geen tekenen van rijping; de tijd was dus nog niet daar.

Hij slaakte een zucht en sloeg haar rokken terug. Wat zou haar overkomen zijn dat dergelijke desastreuze gevolgen had gehad? Hij kon het haar niet vragen. Misschien dat Chris meer wist... Hij wenste ineens dat Chris met haar nuchtere kijk op alles, of anders Geoff met zijn onverstoorbare kalmte bij hem was. Hoeveel schokkende dingen zouden hem nog onder ogen komen vandaag? Waarom hadden ze hem hier nooit iets over verteld? Hadden ze dat misschien niet gekund?

xxxxx

DJ had die morgen - tussen de bedrijven door - de straat buiten geen minuut uit het oog verloren. Maar tot zijn teleurstelling en een beetje tot zijn ergernis had Annika zich daar niet laten zien.

Nu lag de basis natuurlijk even buiten het eigenlijke centrum van Coopers Crossing, maar hij had toch op z´n zachtst gezegd gehoopt dat ze die ochtend weer op zou duiken. Maar dat gebeurde niet.

"Dan ga ik haar wel zoeken," besloot hij bij zichzelf. "Nu, met David uit de weg, heb ik een prachtkans om haar voor me in te nemen!" Dus zodra het ook maar enigszins acceptabel was om te verdwijnen voor de lunch nam hij zijn walkie talkie en rende naar buiten.

Chris kwam net haar spreekkamer uit om hem wat te vragen, maar ze zag nog juist hoe de deur achter hem in het slot viel. Ze trok haar wenkbrauwen op. Wat had die ineens?

Achter haar ging een deur open en Geoff liet een patiënte uit.

"Tot ziens, Mrs. Smith."

"Bedankt, dokter. Tot volgende week."

Mrs. Smith knikte naar Chris en verdween naar buiten.

"Zeg Geoff, wat is er met DJ? Ik vind hem rijkelijk ongedurig vanmorgen, en zonet zag ik hem wegspurten alsof een zwerm wespen hem op de hielen zat!"

Geoff glimlachte meewarig. "Die arme jongen is bevangen door de liefde. Hij slooft zich op een bijna belachelijke manier uit; gisteravond ook al. Een blind paard kan nog zien dat die liefde maar van één kant komt, maar zelf heeft hij dat nog niet in de gaten. Maar ik heb van Emma begrepen dat er ook een zekere rivaliteit met David meespeelt, dus dan weet je het wel."

Chris lachte. "Net iets voor hem, ja! En wie is de gelukkige dame die zich in twéé aanbidders mag verheugen?"

Nu grijnsde Geoff breeduit. "Dat is onze eerste Flying Doctors-toeriste!"

xxxxx

Zogenaamd doelloos slenterde DJ de hoofdstraat op en neer, in de hoop "zijn" Flying Doctors-toeriste per ongeluk expres tegen het lijf te lopen. Onopvallend probeerde hij overal naar binnen te gluren om te zien of ze wellicht ergens binnen was, maar het duurde even voor zijn tactiek succes had.

Daar was ze: ze kwam de winkel van Mrs. Carnegie uit! Hij onderdrukte de neiging om naar haar toe te rennen, en liep quasi-nonchalant verder. Als ze nu maar niet weer ergens naar binnen verdween... Maar dat gebeurde niet. Integendeel: ze liep in de richting van de basis! Wel alle...!

Hij legde er een stapje bovenop, en vlakbij de basis haalde hij haar in.

"Hallo Annika!"

Annika keek op. "Hoi DJ."

"Hoe is ´t? Bevalt het je nog een beetje in Coopers Crossing?"

Ze knikte. "Lekker rustig."

"Absoluut," beaamde hij ijverig. "Hier leven de mensen hun eigen leven, zonder zich al te veel te storen aan wat er verder in de wereld gebeurt."

Annika knikte. "Dat heeft zo zijn voordelen, ja. Maar ik bedoelde meer het tempo. Ik heb hier nog weinig gemerkt van de stadse haast."

Hij lachte. "Haast? Alleen als de dokters een noodoproep krijgen bestaat er haast in Coopers Crossing! Wacht maar af, dat zul je vast nog wel meemaken deze week!"

"Ik ben benieuwd!" grinnikte Annika nu toch.

"Anders kom je straks toch gewoon met me mee naar de basis?" stelde DJ hoopvol voor.

Maar Annika schudde haar hoofd. "Ik kan jullie toch niet continu van je werk houden?"

"Van het werk houden? Welnee, hoe kom je erbij! En trouwens: er is nog iemand daar die je nog moet ontmoeten! Dr. Chris is vanmorgen teruggekomen, dus... Ik heb nu lunchpauze, maar als je wilt gaan we eerst samen lunchen, en daarna kom je gewoon mee terug naar de basis, okay?"

Annika hield de papieren zak op die ze in haar hand had. "Eerlijk gezegd heb ik mijn lunch bij me. Ik was van plan die aan de oever van de kreek op te eten. Maar als je wilt, kom je maar mee."

DJ aarzelde even, want hij had niets bij zich. "Ach, wat doet het er ook toe," zei hij toen. "Anders eet ik straks wel een paar boterhammen op de basis. Ik vind het veel te gezellig om met jou samen te zijn!"

Al pratend en kwispelend liep hij met haar mee naar het stille plekje bij de kreek. Ze zetten zich in het gras, en Annika bood DJ ook een sandwich aan. Eerst wilde hij die hoffelijk weigeren, maar toen ze aandrong nam hij hem toch maar aan en zette er gretig zijn tanden in.

"Je bent de bovenste beste, jij!"

Annika grinnikte. "Ik kan hier toch niet gaan zitten picknicken en jou op een houtje laten bijten?"

DJ grijnsde. "Dat zou inderdaad wat vreemd zijn. Maar toch vind ik het fideel van je!" Hij schoof wat dichter naar haar toe. "Als ik het je vanavond eens terugbetaal met een etentje in de pub?"

Ze keek hem aan. "DJ, ik vind je heel aardig, maar ik heb geen zin om iedere dag voor Salomo te moeten spelen tussen David en jou. Als je vanavond naar de pub komt, wil ik best met je eten, maar dan niet exclusief. Laat iedereen die dat wil maar aanschuiven; da´s meteen veel gezelliger."

"Maar David komt toch pas heel laat terug van die clinic," betoogde DJ. "Dus wat let je om met mij samen te gaan eten? ´Exclusief´ zoals je dat noemt?"

Annika zuchtte. "Het simpele feit dat ik je geen valse hoop wil geven. Ik heb heus wel gemerkt dat je weg van me bent, DJ, en daar voel ik me ook echt wel door gevleid. Maar echt wederkerig zijn die gevoelens niet. Ik vind je heel sympathiek, als vriend... als een geschikte kameraad, zeg maar. Maar ook niet meer dan dat."

Teleurgesteld keek DJ haar aan. "Meen je dat?"

Ze knikte. "Daarom. Ik vind je een te fidele kameraad om je eerst aan te moedigen en uiteindelijk toch teleur te stellen. Dat verdien je niet. Dergelijke onnodige pijn bespaar ik mijn vrienden liever."

"Dus je kunt me echt geen hoop geven?" probeerde DJ nog.

Doch Annika schudde haar hoofd. "Ik mag je heel graag - als vriend. Maar ook niet meer dan dat."

Hij zuchtte diep. "Message received. Alweer pech gehad."

Maar nu moest Annika toch lachen. "Alwéér pech gehad? Vis je zo vaak achter het net?"

"Meer dan me lief is," bromde DJ. "Vooral als er ook van die jongens met een medische graad loslopen. Daar kan ik als eenvoudige radio operator blijkbaar niet tegenop."

"Arme ziel," plaagde Annika hem.

DJ keek op. "Geef jij soms ook de voorkeur aan David omdat hij arts is?"

Maar Annika schudde haar hoofd. "Ik geef er de voorkeur aan om me deze week helemaal niet het hoofd op hol te laten brengen. Niet door een radio operator en niet door een flying doctor. Door niemand. Volgende week ben ik hier toch weer weg, en ik heb geen zin om mijn laatste weken in Australië te laten bederven door liefdesverdriet."

Dat begreep DJ ook wel, en zo ging hij even later in zijn eentje terug naar de basis. Niet bepaald in opperbeste stemming, maar met de verzekering dat ook David Annika niet zou krijgen. En dat stemde hem toch enigszins tevreden.