De algemene opwinding kon ook David in zijn theekoepeltje niet ontgaan. Overal stonden groepjes mensen te praten, en aangezien Annika maar niet kwam opdagen had hij tijd genoeg om dat gade te slaan. Toen ze om half elf nog niet verschenen was, besloot hij maar eens poolshoogte te gaan nemen.

Zijn eerste halteplaats was de garage. Emma stond over de motor van een truck gebogen toen hij binnenkwam.

"Hoi Emma. Heb jij Annika misschien gezien?"

Emma keek op. Een paar zwarte olievegen liepen over haar gezicht. "Annika? Die zat vanochtend in dat theekoepeltje te dromen."

"Ja, dat weet ik. Ze zou er om tien uur ook zitten, maar ze is in geen velden of wegen te bekennen."

Emma haalde haar schouders op. "Tja, dan weet ik het ook niet. Heb je het gehoord," ging ze toen verder, "van de inbraak bij Toni Patterson?"

"Inbraak?" reageerde David verbaasd. Maar toen ging hem een lichtje op. "Daarom kwam Jack zeker zo gehaast de basis binnenrennen!"

Emma knikte. "De brandkast is gekraakt en er is een paar duizend dollar verdwenen. Van de daders ontbreekt nog elk spoor, hoewel Jack schijnt te denken dat ze op een brommer zijn ontkomen."

"Dat is niet niks," gaf hij toe. "Wellicht dat Annika dan ergens in die groepjes staat te kletsen. Ik zal eens kijken of ik haar kan vinden!" En daarmee stapte hij de garage uit.

Emma keek hem hoofdschuddend na. "´t Is Annika voor en Annika na bij jou. Je hebt het goed te pakken, jochie!"

xxxxx

David begon de hoofdstraat af te struinen. Eerst keek hij gewoon of hij Annika ergens zag, maar toen dat niet het geval was begon hij zich bij de groepjes aan te sluiten, zodat hij op een geschikt moment kon vragen of iemand haar gezien had. Een aantal mensen had haar die ochtend in het theekoepeltje zien zitten, maar niemand wist waar ze naderhand heengegaan was. Ze leek wel door de aardbodem verzwolgen!

En intussen draaiden de wijzers van de klok onbarmhartig verder. Het was al bijna half één. Over een half uur begon zijn dienst, er was geen spoor van Annika en hij zou toch ook nog wat moeten eten! Hij stapte de pub binnen om een paar sandwiches te halen, en ineens schoot hem te binnen dat Annika wellicht gewoon op haar kamer was! Waarom ze niet in het theekoepeltje op hem gewacht had was een ander verhaal, maar inmiddels verlangde hij enkel nog te weten waar ze uithing.

Vic was achter de bar bezig, dus hij vroeg meteen: "Vic, is Annika misschien op haar kamer?"

Vic keek op van zijn bezigheden. "Annika? Nee. Die is na het ontbijt naar buiten gegaan, en daarna heb ik haar niet meer gezien."

Verslagen liet David zijn schouders hangen.

"Scheelt er wat aan, doc?" informeerde Vic.

"Nee... nee, ik..." Waar kon ze in vredesnaam uithangen? Wat zou ze... De kreek! Natuurlijk! Uilskuiken dat hij was!

Hij stormde naar buiten, Vic verbluft achterlatend.

Natuurlijk, de kreek! Waarom had hij daar niet eerder aan gedacht? Best mogelijk dat ze hem verkeerd begrepen had en dáár op hem wachtte!

Hij spurtte het dorp uit, maar bij de kreek was niemand. Nou ja, de kreek liep achter heel Coopers Crossing langs; ze kon overal zijn. Hij zette zijn handen aan zijn mond: "Annika!"

Niets, behalve een paar watervogels die geschrokken opfladderden. Hij probeerde het nog eens: "Annika!"

Er kwam geen antwoord. Het water kabbelde onbekommerd verder, maar van Annika geen spoor. Vertwijfeld haalde hij zijn hand door zijn haar. De grotten waar ze heen gewild had lagen stroomopwaarts, aan de andere kant van het dorp. Dit was weliswaar de meest logische plek om naar de kreek te gaan, maar als ze van iemand gehoord had dat de grotten aan díe kant lagen, had ze wellicht de moeite genomen zich daar zelf door het struikgewas te wringen. Zonder hem weliswaar, en dat stak, maar het was een kans. Zou hij dat nog halen? Hij keek op zijn horloge. Nee dus. Het was tien voor één geweest. Hij zuchtte. Als hij nou maar wist waar ze uithing...

Met zijn handen in zijn zakken liep hij terug naar het dorp. Hij haalde maar een paar kant en klare broodjes bij Mrs. Carnegie, en een paar minuten over één stapte hij in mineurstemming de basis binnen.

xxxxx

"Ha, daar ben je," begroette Geoff hem. Hij stond al startklaar met zijn koffer in de hand. "Ik ga naar de Heidenstams voor de fysiotherapie van Eric, en Chris is met de auto naar Johnston Downs. De kleine Mary Johnston heeft waarschijnlijk de mazelen. We zullen maar hopen dat het geen epidemie wordt. Dus jouw dienst concentreert zich vanmiddag op de basis en op het afhandelen van eventuele noodoproepen. Okay? Ik hoop dat je een rustige middag hebt."

David knikte. "Dan kan ik misschien nog even op zoek naar Annika. Die lijkt wel van de aardbodem verdwenen."

Maar Geoff, die al op weg was naar de deur, draaide zich om en zei koel: "David, jouw plek is op de basis vanmiddag. Achter de meisjes aanlopen doe je maar in je vrije tijd."

Plotseling woedend draaide David zich naar hem om. Zijn vuisten trilden, maar met bijna bovenmenselijke inspanning wist hij zich te beheersen, en hij zei hees: "Dat is een rotopmerking, Geoff!"

Geoff keek peilend in het woedende gezicht van zijn jonge collega, en knikte toen bedachtzaam. "Je hebt gelijk: dat was een rotopmerking van me. Mijn excuses."

Hij zag Davids gelaatstrekken wat ontspannen, al bleef hij bepaald donker kijken. "Sorry David. We flappen er allemaal weleens iets uit dat we niet kunnen verantwoorden. Ik net zo goed. Het spijt me."

David knikte. "En ik moet niet direct zo driftig worden. Ik weet niet wat ik heb de laatste dagen; ´t is me al een paar keer gebeurd..."

Geoff kwam naar hem terug lopen en legde een hand op zijn schouder. "Spanning en vermoeidheid waarschijnlijk. Zeker na een dag als gisteren. Maar komend weekend ben je twee dagen vrij. Ik zou zeggen: neem het er eens goed van die dagen. Maar vanmiddag hoor jij op de basis. Maak je over Annika maar niet teveel zorgen. Als ze een jaar lang in haar eentje door Australië kan trekken, dan loopt ze ook in Coopers Crossing niet in zeven sloten tegelijk." Hij knikte hem bemoedigend toe en verdween toen naar buiten.

David bleef even staan. Geoff was toch een fijne vent. Je kon het heel wat slechter treffen met je directe chef.

Hij zuchtte en slofte naar zijn spreekkamer.

"Wat is ´t, doc? Een blauwtje gelopen?" vroeg DJ niet zonder leedvermaak.

"Bemoei je er niet mee," verzocht David kort, en hij trok de deur onzacht achter zich dicht.

Hij liet zich op zijn stoel vallen. Een hele middag om voorbij te kruipen, terwijl... Hij steunde zijn hoofd in zijn handen. Had hij nou maar de kans gehad nog even aan de andere kant van het dorp te gaan kijken. Desnoods bij de grotten. Dan had hij ten minste zeker geweten dat... Dat wat? Wat als ze daar óók niet was? Dan was hij nog even ver geweest. Nog verder van huis zelfs, want dan zou hij echt niet meer weten waar hij nog zoeken moest. Je kon toch kwalijk alle huizen binnenstebuiten gaan keren...

Hij slaakte een zucht die wel uit zijn tenen leek te komen. Hij wist werkelijk niet meer wat hij ervan denken moest. De dag was nog wel zo hoopvol begonnen. Maar òf ze had hem laten zitten (wat hij nauwelijks kon geloven, maar het was nu eenmaal een optie), òf er was iets gebeurd. In beide gevallen restte hem echter maar één ding: hij moest haar spreken, en wel zo gauw mogelijk. En om haar te spreken zou hij haar eerst moeten vinden. En zo was hij weer bij het uitgangspunt terug; het was om gek van te worden!

Hij stond op en begon door de kamer te ijsberen. Vier passen heen, vier passen terug. Vier passen heen, vier passen terug. Vier passen heen, vier passen terug. Hij voelde zich een gekooide tijger. Vier passen heen, vier passen terug.

"Mijn hemel, ik houd het niet uit hier!" Hij leunde met zijn voorhoofd tegen het koele glas. Zijn vingers grepen in de vitrage. "Annika, waar bèn je..." kreunde hij. "Ik wéét dat je er niet aan wilt, maar ik...! Alsjeblieft, in vredesnaam, waar bèn je!"

Hij kreeg een ingeving: hij zou door het raam naar buiten kunnen glippen en haar kunnen gaan zoeken! Hij kon de deur op slot doen; DJ hoefde niets te merken!

Maar meteen verwierp hij dat dwaze plan. Hij had niets te verbergen; als hij Annika wilde zoeken dan zou dat gewoon via de voordeur gebeuren. En dat was precies wat hij nu ging doen!

Hij opende de deur en liep naar de uitgang.

"Waar ga je naar toe?" riep DJ hem na.

"Annika zoeken. Ben met een kwartiertje terug," was het antwoord, en toen viel de deur achter hem dicht.

En DJ zuchtte maar eens. "It´s your funeral, mate..." Maar hij bad toch in stilte dat er het komende kwartier geen noodoproep zou komen, want dan zou David de poppen aan het dansen hebben. En hoezeer ze elkaar ook het geluk in de liefde bestreden, David was er toch één van hun team. Het zou hem spijten te zien dat hij in de problemen kwam, en DJ wist uit ervaring dat Geoff niet mals was in dit soort situaties. Als je dienst had, hoorde je op je post te zijn. Punt uit basta.

xxxxx

David holde door de straten naar waar de kreek achter de huizen stroomde. Hij baande zich een weg door het struikgewas naar de oever. Geen spoor van Annika. Hij zette zijn handen aan zijn mond en riep haar. Maar er kwam geen antwoord.

Half rennend begon hij de kreek stroomopwaarts te volgen. Zo af en toe bleef hij staan en riep haar naam: "Annika!" Maar antwoord kreeg hij nooit.

Inmiddels was hij de laatste huizen van Coopers Crossing ruimschoots voorbij. Hij aarzelde, en keek op zijn horloge. Het was de hoogste tijd om terug te gaan, wilde hij niet gigantisch in de problemen komen...

Nog één keer riep hij haar naam. Naar alle kanten. Maar een reactie bleef uit. Er zat niets anders op dan terug te gaan naar de basis en de uren af te tellen tot zijn dienst erop zat en hij haar daadwerkelijk zou kunnen gaan zoeken.

Hij zuchtte, en begon zich in het wilde weg door het struikgewas te worstelen in de richting van het dorp. Toen hij eruit kwam zette hij een sprintje in, dwars door de hoofdstraat, zodat hij buiten adem de basis binnenviel. Twintig minuten was hij weggeweest, zag hij op de klok. En bij DJ zat Jack.