Hier is ie dan, het nieuwe chapter.
Jack: ja, en nu hopen dat ik wat belangrijker word, ander ben ik hier weg!
free: Tuurlijk, pap, tuurlijk.

Sam en Celia begonnen hysterisch op en neer te springen en iets te zingen in de stijl van: 'De Pearl, de Pearl, wij vonden de Pearl!', terwijl ik over de rand leunde en naar de Pearl staarde. Het was een machtig groot schip, met indrukwekkend zwarte zeilen. Het was nog redelijk ver, en ze leken ons niet opgemerkt te hebben. Nu ja, tijd om de aandacht te trekken dan. Simpel, dagelijks gedoe. Gewoon even gillen of zo, en hop, iedereen kijkt naar ons.

Ik liep naar mijn ( nog steeds dansende en zingende ) zussen af, en samen besloten we dat het het beste was om een hoop vuile kleren in de fik te steken, zodat ze zouden denken dat we in nood waren. Oude truc, maar zeer effectief. Dus, bye bye korset jurken, hallo vreugdevuur!

Het was overduidelijk dat de Pearl-crew het ook had gezien, want het schip draaide en kwam onze richting uit. Vlug raapten we al onze bezittingen bij elkaar, samen paste het ongeveer in mijn broekzak, en gingen aan de rand staan. De Pearl kwam dichter en dichter, en algauw kon ik verschillende mensen onderscheiden. Ineens dacht ik ergens aan. Ik vloog het ruim in en kwam terug met een doos hoeden die daar hadden gelegen. Celia en Sam snapten het plan direct, en doken in de doos. Celia had een grote ronde donkerbruine hoed gekozen met een fluo-blauwe pluim op, en Sam had eerst een mega grote crèmekleurige hoed met strik opgezet, besefte toen blijkbaar dat ze op het punt stonden op een piratenschip te klimmen, en koos een lichtbruine driesteek. Ikzelf koos een donkerbruine, ook een driesteek. Mooi en sober. Toen we daarmee klaar waren, was de Pearl al langszij, en kwamen de eerste mannen al aan boord.

Sam liep eerst naar voor, en sprak met haar meest jongensachtige stem: 'Eindelijk, we dachten al dat we hier zouden moeten blijven! Na zo lang gezocht te hebben naar jullie is dat redelijk hard het minste wat we willen!'

Een oude man met bakkebaarden antwoordde: 'En wie zoeken jullie dan?' vroeg hij nogal bits.

Ik besloot dat ik nu wel iets van me wilde laten horen. 'Jack Sparrow'

'Captain Jack Sparrow, beter gezegd.' Voegde Celia er aan toe.

'Aha.' Het ongewoon interessante antwoord van mister Bakkebaard. 'Wel, meekomen dan.'Hij draaide zich om en gebaarde iedereen terug aan boord van de Pearl te gaan. Ik keek mijn zussen met opgetrokken wenkbrauwen aan. Ze haalden hun schouders op en volgden.

Eenmaal aan boord keken ze rond. Iedereen keek naar ons, maar dat negeerde ik eventjes. Op het moment heb ik belangrijkere dingen aan mijn hoofd. Bakkebaard bracht ons helemaal naar de voorkant van het schip. Aan het roer stond een man met dreadlocks en een rode bandana. Iemand waar we al alles over gehoord hadden, maar die we nog nooit gezien hadden.

Ik boog me naar Celia toe. 'Dat is hem!' fluisterde ik opgewonden. Celia en Sam zagen (onder de hoeden) er net zo enthousiast uit als ik me voelde. Bakkebaard liep naar de man en zei iets wat ze niet konden verstaan. De man knikte en draaide zich om om naar ons te kijken. Hij liep op ons af. Vlak voor ons bleef hij even staan. Hij keek ons onderzoekend aan. Ik zag Sam even slikken.

De man knikte weer en keek ons nu recht aan. 'Waar heb ik het genoegen van bezoek aan te danken?' vroeg hij met een diepe, beetje schorre stem.

Deze keer wilde ik als eerste iets zeggen. Wat ook het meest logische was, aangezien ik in het midden stond. Waarom sta ik eigenlijk altijd in het midden? Niet dat ik klaag, maar toch… Vreemde gedachte… Okay, terug naar het onderwerp van de dag. 'Ben jij Jack Sparrow?'

'Captain Jack Sparrow'

Celia rolde met haar ogen. Gelukkig voor haar zag Jack het niet. We keken elkaar aan en knikten. We trokken onze hoeden af, zodat ons haar over onze schouders viel.

Celia keek naar mij en Sam. 'Mag ik?'

Ik keek haar aan met twinkelende ogen. 'Be me guest.'

Celia grijnsde en draaide zich om naar Jack, die overduidelijk niets begreep van het feit dat er eerst drie jongemannen op zijn schip stonden, en daarna ineens drie meisjes. Drie meisjes die vreemd genoeg iets familiair hadden… Hij keek Celia fronsend aan, maar die frons verdween meteen toen Celia hem een giga harde klap in zijn gezicht gaf. Zijn hoofd klapte opzij, en de crew maakte meelevende geluiden. Jack bleef even zo hangen, blijkbaar om te bekomen, en draaide daarna zijn hoofd om. 'Dat had ik echt niet…'

Maar ik onderbrak hem door hem een tweede harde klap te geven, op zijn andere wang.

En alweer schoot zijn hoofd opzij. Blijkbaar vond hij het niet zo leuk, want hij kwam weer recht en deed zijn mond open om te protesteren toen Sam hem een derde slag verkocht.

Jack wankelde een paar stappen achteruit, en greep zijn wangen vast met beide handen. Hij keek nogal verontwaardigd naar ons, maar wij glimlachten onschuldig.

'Wat was daar de bedoeling van?!' riep hij uit.

Ik nam het woord weer. 'Misschien herinner je je nog een bepaalde specifieke nacht, namelijk 14 jaar geleden, in een zeer gezellig stadje genaamd Tortuga, en een zekere blondine met de naam Giselle? Gezellige weken, romantiek in de lucht, blablabla, enzoverder enzovoort, van het een kwam het ander en na de nacht dat jullie elkaar hadden beloofd om elkaar nooit te verlaten, besloot jij,' Ik wees naar Jack om het exra duidelijk te maken ' dat het leuk zou zijn om weg te gaan en niet meer terug te komen.'

'Pirate' zei Jack.

'In elk geval,' ging Sam verder, 'op het moment dat jij,' ze wees ook naar Jack. 'haar achterliet, was ze zwanger.'

'Van jou.' Verduidelijkte Celia 'Zoals jij ook wist!'

Ik ging verder. 'En het resultaat heeft jou juist op je kaak geslagen. Reden genoeg?'

Jack schudde zijn hoofd. Ik keek naar mijn zussen. Als hij ons nu maar geloofd…

Jack mompelde in zichzelf. 'Onmogelijk, dochter, Giselle, Scarlett, problemen, niet normaal…' Hij keek even naar ons met een diepe frons. 'Ik zie volgens mij dubbel, nee, driedubbel, en ik voel driedubbel, hier moet een verklaring voor zijn… Wacht, ik ben nuchter, dat is het, ik ben nuchter! Mister Gibbs, ga een fles rum halen! Nu! Chop, chop!' En hij klapte in zijn handen De man met de bakkebaarden haastte zich weg.

Ik draaide me om naar Celia en Sam, die net zoals mij opvrolijkten bij de gedachte aan rum. Hoelang hadden we ook alweer zonder gezeten? Minstens een dag.

Gibbs kwam terug aanhollen en gaf een fles aan Jack. ''blieft Cp'n'

Jack plopte de kurk eraf, maar voor hij een slok kon nemen, trok ik de fles uit zijn handen.

'Lekker, rum!' Ik nam een reuze slok en voelde het lekker warm door mijn keel vloeien. Vlug nam ik nog een paar slokken. Ik gaf de fles door aan Celia, die ook een paar slokken nam en de fles doorgaf aan Sam, die de fles leegdronk en teruggaf aan Jack. 'Bedankt.'

Jack draaide de fles om en er viel nog een druppel uit. Sam grijnsde. 'Oeps, die heb ik gemist.' Jack trok een pruillip.

Gibbs schraapte zijn keel. 'Wel, Cp'n, ik denk dat het bewijs geleverd is dat het jouw kinderen zijn, aye?'

'Shut it, Gibbs.' Jack draaide zich om naar de nu breed grijnzende meisjes.

'Hoe? Wat? Wie?' Sputterde hij.

We grijnsden nog breder.

'Well,' begon Celia 'when you left her with us on that god forsaken piece of hell called Tortuga,'

'you forgot one very important thing, mate…' ging Sam verder.

'We're three Sparrows!' maakte ik de zin af.

'Cp'n…' begon Gibbs.

Jack hief zijn hand op 'I get the message, Gibbs.'

Jack leek volkomen verbijsterd. Zou ik ook zijn als ik ineens drie kinderen had. Maar ja, dat heb je nu eenmaal met de naam Sparrow…