Oké, dit is weer eens een leuk vaag chappie, heb al een tijdje niet geschreven aan dit verhaal, maar nu is er toch wat uitgerold. Én nog al verrassend mag ik wel zeggen. Dit kan heel goed zijn of heel slecht! Laat horen wat jij ervan vind! Please Review! Ook als je het zo slecht vond dat je het niet af wou lezen, wil ik het weten!

Toen Bella uit het haardvuur stapte kwam ze in een zakelijke kamer terecht. Ze keek verwonderd om haar heen, alles wees op ingehouden efficiëntie, het leek haar niet meer dan logisch dat dit de kamer van deze vrouw was. Dezelfde strenge, maar oprechte manier van overkomen. Ze liep achter Anderling aan naar het bureau. "Ga zitten" zei het schoolhoofd terwijl ze over haar bril keek. Het meisje nam iets geïntimideerd plaats op een van de stoelen. Ze voelde zich nog al klein in de grote ronde kamer.

"Er zijn een paar dingen die je moet weten over Zweinstein. Ten eerste is het een oude school voor magie. Een school die velen schoolhoofden heeft gekend." Ze wuifde achteloos naar de portretten. "Velen van hen waren geweldige tovenaars en heksen. Zweinstein is een school voor magie, maar enkel en alleen voor witte magie. Wij hebben vakken als toverdranken, verweer tegen de zwarte kunsten, waarzeggerij" Anderling trok een gezicht. "bezweringen, transfiguratie" nu keek Anderling heel trots. "verzorging van fabeldieren en dergelijke…………………………….." Anderling vertelde een uur lang door over Zweinstein. Ze legde uit dat het verboden was om in het bos te komen en weidde een kwartier lang uit over verboden voorwerpen. De hele tijd zat Bella recht op en probeerde ze er net zo statig uit te zien als Anderling, maar faalde daar jammerlijk in.

"Kom dan laat ik je de school een beetje zien." Anderling stond op en wachtte tot Bella hetzelfde deed. Dat duurde echter even, omdat Bella in gedachten een beetje afgedwaald was. Toen ze e achter kwam dat er van haar verwacht werd dat ze opstond deed ze dit van schrik iets te snel. Daardoor tuimelde de stoel waar ze op had gezeten om. Hij kwam met een klap op de grond. Bella verstijfde en wachtte tot dat ze ge-crucioot werd en zuchtte opgelucht toen dat niet gebeurde. Toen ze zich omdraaide zag ze dat Anderling haar dringend opnam.

"Het moet niet makkelijk geweest zijn, met zo'n man opgroeien." Merkte Anderling op. Toen ging ze Bella voor door de deur, zodat die niet hoefde te antwoorden.

000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

"Meneer, we hebben een probleempje" een jongeman stond voor "de stier" en hield een gesloten enveloppe in zijn hand. Commedant Root keek hem aan, zijn dikke buik stak eigenwijs naar voren.

"Wat dan?" Als je commedant Root moest beschrijven had je aan één zin genoeg. Politiek correct zijn is niet 1 van zijn sterkste punten. Ja commedant Root was niet politiek correct, ooit had hij een restaurant laten ontruimen, alleen maar omdat hij niet wou dat iemand hem op zijn vingers keek terwijl hij at. En toen die arme bazin opmerkte dat dit slecht voor de klandizie was, stuurde hij de jongens van de voedsel- en warenwet op haar af. Ze kon haar zaak een maand later sluiten.

"Nou gedetineerde 102 wil een brief sturen en volgens de wet mogen wij die brief niet openen, maar gezien zijn verhaal…." Commedant Root knikte. "Maak open" De jongeman begon te protesteren., "Nou volgens de regels…" REGELS zijn er om gebroken te worden." Blafte "de stier". Hij begon gevaarlijk rood te worden, wat de reden was dat hij "de stier" genoemd werd.

De jongen besloot dat hij geen keuze had en opende de brief. Hoe verder hij las in de brief hoe bleker hij werd. "Baas dit is niet goed… Echt niet goed….."

000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

Een jonge man met spierwit haar opende zijn brief. Hij begon hem langzaam te lezen. Aan zijn gelaat waren geen uitdrukkingen te zien, maar van binnen bonsde zijn hart. En hoe verder hij las, hoe meer hij het idee had dat, dat meer dan terecht was. Het werd tijd dat hij eens een bezoekje aan zijn moeder bracht. En deze brief zou daar bij van pas komen.

000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

Oké, toegegeven; Bella was niet opgegroeid in een krot. De laatste paar jaren van haar leven had ze doorgebracht in "'t dooddoener honk", het prachtige landhuis waar de dooddoeners bijeen kwamen. Ze had alles gehad wat een kind nodig had, alles, behalve liefde. Maar vroeger was Bella opgegroeid in het aardige stulpje van Bellatrix van Detta. Bellatrix had haar opgevoed met eerbied, want door haar stroomde het bloed van "de Heer". Ja Bellatrix had haar alles gegeven, behalve liefde. Maar hoe luxe haar leven ook was geweest, niks had haar kunnen voorberijden op wat zweinstein te bieden had. Ze volgde Anderling langs de leerlingentorens, leslokalen, de bieb én, als last but not least, langs de eetzaal.

Anderling opende de enorme houten deuren en Bella wierp haar eerste blik op de enorme eetzaal. Ze snakte naar adem. De gigantische zaal met grote, maar lege tafels en zwevende kroonluchters maakten haar onder de indruk. Ze bekeek met open mond het betoverde plafond, dat precies liet zien, wat voor weer het buiten was. "Dit is de eetzaal" zei een trotse professor Anderling. "Wauw!" antwoordde Bella. "Dit is… enorm!"