"Moeder!" de jongen met het bleke haar liep door het gigantische landhuis dat van zijn ouders was. Zijn moeder zag hem, sprong op en omhelsde hem, maar hij duwde haar weg. "Wat is er jongen?" vroeg de vrouw zenuwachtig. "DIT!" de jongen duwde haar een brief onder de neus. De vrouw begon hem te lezen en werd steeds bleker. Ze prevelde steeds: "Oh mijn god, oh mijn god, oh mij….."
000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
"Haal het meisje!" hoorde ze Hem bevelen. Ze beefde. Oh mijn god, oh mijn god, oh mij…… dacht ze. "Je moet mee komen!" een jongen met wit haar ging haar voor naar de kamer van de Heer.
"En?" vroeg de Heer. Hij stond met zijn rug naar haar toe. OH MIJN GOD, OH MIJN GOD, OH MIJ…… dacht ze nu nog harder. De heer draaide zich om. "Krijg ik nog antwoord?" Bella's knieën knikte. "NOU?" Hij keek haar woedend aan. Toen begon Bella te fluisteren. "ik heb gefaald Heer." Het was duidelijk dat de Heer haar niet verstaan had. "Wat zei je?" De Heer fronste met zijn wenkbrauwen. Bella besloot dat het handiger was om nu heel luid te praten. "Ik heb gefaald, Heer. Het spijt me".
"WAT, had ik niet gezegd dat je niet mocht falen?" Het meisje deinsde achteruit. "Ik kon er niks aandoen!" "Mijn volgers falen niet!" brulde de Heer. "CRUCIO!" Bella's lichaam begon te verkrampen, helse pijn door haar lichaam, alsof iemand haar bloed voor benzine had vervangen en in de fik gestoken.
Bella's lichaam verkrampte, haar schouders bewogen zich naar elkaar toe. Ze kon de herinnering niet verdragen. Ze woelde met haar benen door de lakens. Vanuit de deuropening bekeek Anderling het arme meisje. Ze liep naar het bed en aaide met een hand over Bella's rug. Zo werd Bella terug de echte wereld in gesleurd.
000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
De jongen met het witte haar liep door een bos. Een bos dat toevallig "Het Verboden Bos" heette. Het lag op het terrein van Zweinstein. En in Zweinstein bevond zich zijn doel. In zijn hand klemde hij de brief die hij ook aan zijn moeder had laten lezen.
De jongen haatte het bos. In zijn tweede jaar op Zweinstein was hij daar eens in gegaan, omdat hij zonodig midden in de nacht 2 jongens en een draak had willen betrappen. Hij had het vreselijk gevonden in het bos. En toen hij én zijn grootste vijand werden aangevallen, was hij het helemaal zat geweest, geen bos meer voor hem. Die belofte had hij maar 1 keer gebroken, tot nu toe. Toen moest hij met verzorging van fabeldieren het bos in, nu omdat zijn Heer die opdracht had gegeven. Én omdat je verdomme niet in Zweinstein kon verschijnselen, bedacht hij geïrriteerd
000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
"Wil je er over praten?" vroeg Anderling. Bella keek haar verschikt aan. "Moet dat?" Anderling schudde haar hoofd. "Nee, maar het zou je vast wel helpen, je moet weten dat je altijd met me kunt praten, ik ben in het kantoortje waar je vanochtend ook was. Het wachtwoord is elektronica." Bella fronste haar wenkbrauwen, een karaktereigenschap die ze van haar vader had geërfd. "Wat is elektronica?" ze sprak het net zo uit als professor Anderling dat had gedaan. Anderling glimlachte, ze vond het meisje wel leuk, zo nieuwsgierig. "Dreuzels gebruiken het om magie te vervangen." Het meisje knikte.
000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
"Nou ze lijkt helemaal niet op haar vader" zei professor Banning. Anderling keek hem verbaasd aan. "Zie je het dan niet? Het is natuurlijk voor die transformaties, maar ze lijkt echt op Marten!" Banning keek haar aan alsof het langzaam begon te dagen. "I.. Is.. IS MARTEN VILLIJN VOLDEMORT?" Hij keek zo verbaasd dat professor in de lach was geschoten als ze niet zo streng was geweest. "Maar dan, dan moet dit kind wonderbaarlijke talenten hebben!" Het kleine mannetje sprong van opwinding op-en-neer. "Ik popel om die van haar te ontdekken!" Professor Anderling glimlachte, ze deelde zijn gevoel. "Laten we morgen beginnen haar bij te spijkeren op witte magie, we moeten niet vergeten dat ze alleen maar zwarte magie in haar leven heeft geleerd."
000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
Bella zat in de bibliotheek. Ze had wat boeken voor zich. Boeken over Dreuzels. Ze zocht nog al wat informatie op over elektronica. Ze genoot van alle informatie. Dit soort dingen had ze nog nooit gelezen. Alle boeken die ze in haar leven had gezien hadden te maken met Zwarte Kunsten. Ze bekeek plaatjes van stekkers, bussen, telefoontoestellen, een magnetron, ovens en zelfs van een pinpas. Ze las over het bank-systeem en internetverbindingen. En besloot dat Dreuzels dan wel niet magisch waren, maar wel ingenieus.
00000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
De jongen met het witte haar keek om zich heen. Rot bos! Ik heb zekersteweten een bloedhekel aan dit rotbos. En ik heb het gevoel dat ik elk moment kan worden aangevaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaalAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHH, hij begon te rennen. Er had iets bewogen in de struiken.
00000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
"Ben je geïnteresseerd in Dreuzels?" Anderling keek verbaasd naar de boeken die om Bella heen lagen. Bella keek op. "Ja ik weet dat dooddoeners ze haten, maar ik heb dus ook alleen die kant van het verhaal gehoord, en dit" ze gebaarde naar de boeken "is iets heel nieuws!" leergierig dacht professor Anderling, mooi zo!
"Ik wou graag morgen beginnen met wat basislessen, is dat goed?"
00000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
De jongen begon rustiger te lopen, hij merkte nu pas hoeveel hij hijgde. Dat was heel spannend. Bedacht hij. Dit is nou waarom ik dit bos háát! D'r leven gewoon zoveel rotbeesten. Maar wat ik nog meer haat is lichaamsbeweging. Oh man, hoe krijg ik hoe het voor elkaar? De 2 dingen die ik meest haat in één keer…… Zijn ademhaling begon nu weer rustiger te worden. Maar er viel hem nu iets anders op. Hij bukte en ontdekte dat hij zijn benen open had geschaafd. Er viel wat bloed op de grond. Oh nee! Dat ook nog, de derde plaats in mijn top drie heeft besloten om ook even binnen te komen vallen! Lichamelijk letsel.kreun De jongen streek met zijn hand door zijn haar. puf Nu moet ik er toch bijna zijn. Toch? TOCH?