Hey iedereen, hier is weer zo'n vaag chappie van mij. Nou het wordt nu leuk. Als we effe in termen van voetbal praten (tja dat wk) dan is dit de voorzet en komt het doelpunt zometeen! Volgend chappie dus…. LEZEN en PLEASE REVIEW!

"We gaan zo ontbijten" meldde Anderling. Ze keek hoe Bella haar boek las, of eerder gezegd, een boek van Zweinstein las. Het boek werd door haar twee dunne armen boven haar gehouden. "Heb je iets anders om aan te trekken?" vroeg Anderling geïnteresseerd. Dat kind kan toch niet dat gewaad dat ze in de gevangenis aanhad aantrekken? Schoot er door Anderlings hoofd. Bella schudde haar hoofd, maar bewoog het boek mee en las gewoon door. Anderling moest lachen om deze manier van lezen. "Ik laat wat gewaden halen van de wasserij." Zou ze wel andere kleren hebben gehad? Vroeg Anderling zich af.

"Kijk een paar gewaden, ik laat deze wassen!" Anderling hield het vuile gewaad van Bella omhoog. Er zaten allemaal vlekken op en er hing een spin aan een draad aan. Bella knikte, weer bewoog ze het boek met haar hoofd mee en dus las ze nog steeds. Toen drong het tot haar door dat er gewaden waren.

Ze sprong lenig haar bed uit en het t-shirt dat ze droeg wervelde om haar lichaam heen. Het was een wit dreuzel shirt dat ze geleend had van één van die leraressen (ze was de naam nu al weer vergeten) en het hing nogal erotisch om haar lichaam, wat zeker niet haar bedoeling was. Ze pakte een gewaad aan van professor Anderling. En trok haar shirt uit en het gewaad aan, zonder er over na te denken dat professor Anderling haar lichaam zag. Haar lichaam was zo vaak bekeken dat ze er gewend aan was geraakt.

Een blonde man keek haar aan. "Ik heb opdracht van de Heer gekregen om je te halen, hier trek dit aan!" Hij duwde haar een gewaad in de handen. Het was zwart. Ze keek aarzelend naar de jongeman. "Doe het nou!" schreeuwde hij ongeduldig. Bella knikte en draaide zich om. Ze trok haar kleding uit en het gewaad aan.

Toen ze hem weer aankeek knikte de blonde man. "Zet dit op!" Bella begon zich te ergeren aan zijn commanderende toon. Ze pakte het masker aan. Het was wit en zag er een beetje uit als een halve schedel. Toen duwde Bella het op haar gezicht. Het bleef zitten, dat was de magie van het masker. Alleen haar kaak was nog te zien. Toen Bella in de spiegel keek zag ze een soort spook.

Op de gang drukte de jongeman het masker op zijn gezicht. En ze kwamen nog meer mannen (tenminste dat nam ze aan) tegen die op spoken leken.

Bella trok het gewaad aan zonder haar boek weg te leggen, haar blik gleed nog steeds over haar worden en haar vingers sloegen nog steeds de bladzijden om. Toch was ze aangekleed binnen een paar minuten. "Weet je de weg naar de grote zaal nog?" vroeg Anderling. Bella knikte. "Ja hoor!" En ze wipte over de deuropening.

Bella wist Anderling te verbazen. Niet alleen had ze een route onthouden waar de meeste eerstejaars een paar weken over deden, maar ze deed dat ook nog eens zonder in een nep-trede te stappen en dat allemaal terwijl ze nog steeds las. Bella kon veel dingen tegelijk doen. En Bella kende daar een theorie over (uit een boek natuurlijk). Volgens deze theorie hadden de meeste vrouwen deze vaardigheden. Nou ja, de meeste dreuzelvrouwen, omdat zij zoveel tegelijk moesten doen. En volgens Bella had zij deze vaardigheid geërfd van haar dreuzelopa. Bella herinnerde haar moeders reactie op dit boek heel levendig.

"Wat lees je daar?" Haar moeder klonk geïnteresseerd, iets wat zelden voor kwam. ""Theorie over vaardigheden van dreuzelvrouwen"?Laat mij eens kijken… DIT STAAT VOL MET LEUGENS! WAT EEN ONZIN DAT DREUZELS DIT TER VERVANGING VAN MAGIE KREGEN! DIT IS… DIT MOET…" van woede kon Bellatrix niet uit haar woorden komen.

Toen had Bellatrix het boek in de fik gestoken. Bella had angstig toe gekeken, zo had ze haar moeder nog nooit gezien.

Toen kwamen het woord dat haar later nog zoveel pijn zou doen. Ze kende het nog niet en wist niet wat er zou gebeuren. "CRUCIO" Pijn overal in haar lichaam. Ze vocht voor adem, maar wist dat het nutteloos zou zijn omdat het meteen weer uit haar lichaam werd geduwd, voordat de lucht haar longen ook maar had bereikt. Zoveel pijn kon onmogelijk bestaan, toch? Onmogelijk, het was onmogelijk!

000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

De jongen zuchtte. Mijn prachtige witte haren plakken aan mijn hoofd door een overdosis zweet. Hij schudde zijn haren naar achter met een dramatisch gebaar. Maar ik ben nu wel bijna bij het kasteel, THANK GOD!

Hij was al een tijdje geleden uit het bos gekomen. En hij had zich een tijdje bij de kassen verscholen, voor het eerst echt nadenkend over wat hij zou doen. Toen had hij een goede manier bedacht en besloot hij het er op te wagen. Hij zou keihard naar het kasteel rennen. Dat was wat hij nu aan het doen was. Rennen! Ik haat rennen, ik haat lichaamsbeweging! Kreun.

00000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

Nadat de Crucio was uitgesproken over haar, kwam het besef dat de wereld slecht was. Niet alleen slecht, maar heel slecht. De pijn die ze gevoeld had was niet onmogelijk, dan zou er ook nog wel ergere pijn zijn in deze wereld.

Maar altijd hoopte ze dat er ook nog wat goeds van de wereld kon worden gemaakt. En nu kwamen al haar wensen uit bij Anderling. Die maakte de wereld goed, op haar eigen strenge manier. Professor Anderling was buitengewoon sterk, ooit wou Bella ook zo worden.

Bella sprong over een tas heen zonder er zelfs maar naar te kijken. Nog steeds las ze haar boek. Ze genoot van de informatie. "Waar gaat het over?" vroeg Anderling. Ze kon het niet helpen vanaf het moment dat Bella hier was moest ze steeds glimlachen.

Bella had een karakter wat Anderling waardeerde. Koppig, leergierig maar ook vol zelfvertrouwen. En dat was een hele prestatie met het verleden dat Bella had. Anderling begon Bella te zien als de dochter die ze nooit had gekregen.

Er bestaat niet zoiets als liefde op het eerste gezicht als het om vertrouwen gaat, maar dit klikte gewoon. Anderling was slecht van vertrouwen. Ze was gehard door het verleden en eigenlijk zou Bella's verleden haar moeten afschrikken, maar daar prikte Bella feilloos doorheen.

"Oh over het banksysteem van de Dreuzels, het is heel interessant!" Bella keek heel vrolijk, maar keek nog steeds niet op van haar boek. "Wist u dat dreuzels verschillende banken hebben? En machines bouwen waar je kaartjes in moet stoppen en cijfertjes op moet typen en er dan geld uit komt?" Anderling wist alleen dat Dreuzels verschillende banken hadden. En haar ogen schitterden bij al die informatie. "Kun je het aan mij geven als je het uit hebt?" vroeg ze geïnteresseerd. Bella knikte en bewoog gewoontegetrouw het boek mee. "Tuurlijk!"

00000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

Oké het rennen gehad kreun van opluchting nu het gevaarlijke gedeelte nog een kreun maar nu van ergernis De jongen veegde het haar uit zijn gezicht.

00000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

Op dat moment was alles perfect, maar toen gebeurde er iets dat alles drastisch veranderde. Één van die professoren bungelde in de hand van een oud bekende……….