Alweer een rechtzaak, daar had ik problemen bij mijn bestanden mee. Had het vorige ook al een rechtzaak genoemd, maar ik heb dat probleempje dus even creatief opgelost. Nu gaat het weer eens vaag worden, maar ja, wat verwacht je van mij. Dus lees en huiver: (en review)

De rottende handen van de dementors sloten zich om haar polsen. Als je lichamelijk contact met die vreselijke monsters had waren ze nog erger. Ze zogen het levensgeluk uit haar. Het voelde raar, zonder al die fijne herinneringen.

De deur ging vanzelf voor hen open en de dementors gleden naar binnen, met tussen hen in een meisje dat veel op een lappenpop leek. De dementors gooiden haar in de stoel waar ze al eerder in had gezeten. De boeien sloten zich vanzelf om haar polsen.

Bella haalde opgelucht adem toen de dementors weggleden, door de deur die weer vanzelf open ging. Toen pas werd ze zich bewust van de omgeving. De gehele raad was weer bijeen, maar nu keken ze grimmiger dan de eerste keer, moordaardiger.

"Naam verdachte?" vroeg de norse meneer weer. Bella's blik gleed schichtig heen en weer, terwijl de kleine dikke man vertelde dat ze Bella van Detta heette.

"Aanklacht?" de kleine dikke man popelde om antwoord te geven. "Het leidden van een verboden organisatie." "Bewijs?" De kleine man gaf een kopie van de brief die Draco haar had laten lezen aan de norse man.

"U kunt de verdachte aan een kruisverhoor onderwerpen." De norse man keek Bella even aan. Het was maar heel kort, toch voelde het of hij haar het liefst voor altijd in Azkaban zou stoppen.

"Bent u al eerder in de rechtszaak verschenen, wegens lidmaatschap van een verboden organisatie?" Bella knikte. "Ja." Het klonk niet berouwvol, alhoewel ze daar wel haar best voor had gedaan.

"Men is tot de conclusie gekomen dat u inderdaad lid was van voorbenoemde organisatie, maar heeft besloten u niet te straffen. Bent u nog steeds lid van de organisatie in kwestie?" De man keek haar dwingend aan.

"Lid zijn van de dooddoeners, dat ben je voor altijd. Het gaat hier niet om een biebpasje dat je in kunt leveren, ons lidmaatschap staat in onze huid gebrand. " ze stroopte haar mouw op. Dat was nog een hele kunst aangezien ze vastgebonden zat. Een inktzwarte tattoo werd zichtbaar.

"Als je je lidmaatschap op wilt zeggen, dan moet je sterven. Ik neem aan, dat u het met me eens bent als ik beweer dat ik nog leef. U zou dus kunnen zeggen dat ik nog steeds een lid ben van de dooddoeners. Maar ik ben sinds mijn arrestatie geen actief lid meer."

De man gromde, hij hield er niet van de les gelezen te worden. "Heeft u sinds uw arrestatie contact gehad met dooddoeners?" Zijn ogen glinsterden. Bella besloot de vraag te ontwijken. "Ik heb dooddoeners ontmoet in Azkaban."

Toen begon ze aarzelend aan een relaas over Azkaban. "Ik heb ze horen gillen, gezien hoe bondgenoten van mij gek werden, hoe zij zich de vreselijkste dingen herinnerden. Niet dat ik daar veel van heb gemerkt, maar soms was ik helder en zag ik het.

Het is vreselijk om mensen die je gekend hebt zo te zien lijden. Ik kon het niet vinden met één van hen, maar toch, ik kende ze. Soms zag ik ze krijsen uit angst om ze het volgende moment te zien lijden onder de cruciatus-vloek in mijn herinneringen.

Soms zag ik ze mij martelen om ze daarna te zien huilen om herinneringen van een tijd geleden. Werkelijkheid en waarheid hielden op te bestaan, het enige wat er nog was, was pijn en verdriet.

Ik zag mannen eten afslaan die normaal een gigantische eetlust hadden gehad. Misschien hebben ze vreselijke misdaden gepleegd, ze verdienen deze straf niet."

Bella keek naar de gezichten van de mensen die haar moesten veroordelen. Ze keken anders dan eerst. Sommige keken walgend, maar de vrouwen in de zaal waren allemaal medelijdend. Het verbaasde haar hoe snel de stemming om kon slaan.

De kleine dikke man gaf Bella een kopie van het briefje. "Heeft u dit eerder gezien?" Bella knikte. "De man die mij ophaalde van Zweinstein heeft het onder mijn neus geduwd. Ze glimlachte beverig.

Het vadsige mannetje keek haar geïrriteerd aan. "Heeft u een groep dooddoeners bevelen gegeven?" Bella glimlachte vriendelijk. "Natuurlijk niet, ik ben geen actief lid van de dooddoeners meer." Dit klonk logisch in de oren van het publiek.

"Bovendien verbaasd het me dat de Heer van de Duister mij heeft gekozen om hem op te volgen. Ik dacht altijd dat mevrouw van het Duister de Heer zou opvolgen. Zij is immers met hem getrouwd, ik ben maar een buitenechtelijk kind." Ze knikte geleerd.

Dit bracht verwarring in de zaal. Had de heer van het duister een vrouw? Hoe heette ze, waar woonde ze? Dit waren dan ook precies de vragen die Bella moest beantwoorden. Ze haalde haar schouders op.

"Ik weet alleen dat ze als een dertien jarige met hem trouwde, in ruil voor haar liefde gaf hij haar geld en spullen. Dat is alles wat ik weet. De heer wou geheimhouding voor haar. Vertelde niemand haar naam of verblijfplaats, gewoon voor de zekerheid."

Weer was er opschudding in de zaal. Hadden ze wel de goede verdachte voor zich? Hoe zat dit? Kon het briefje misschien op iemand anders slaan?

Deze keer besloot de norse man dat uitstel zinloos was, nu was de meeste kans dat het meisje veroordeeld werd. "Wie is er voor veroordeling?" Er gingen handen de lucht in. Voor Bella's gevoel eindeloos veel handen.

"Wie is er voor vrijspraak?" Er gingen weer handen de lucht in. Bella's hart maakte een sprongetje bij elke hand. En er bleven maar handen omhoog gaan. Het waren er meer dan daar net! Vrijgesproken! Alweer!

Bella kon zich niet inhouden. "Vrijgesproken! Vrijgesproken! Ze probeerde een dansje te doen, maar de boeien hinderden haar. Ze glimlachte, ze kon er niets aandoen. "Vrijgesproken! Geen dementors! Enge beesten!" Ze lachte.

Geïrriteerd verwijderde de minister haar boeien. Hij zag een ander meisje dan de vorige rechtspraak, dit meisje liet zich meevoeren door haar gevoelens, dat ergerde hem. Zo leken de verdachten veel meer op mensen.

Bella sprong overeind en voerde het dansje dat ze net niet had kunnen doen toch maar uit. Anderling rende de verhoging op. Ze sloot Bella in de armen, samen danste ze in het rond, gevangen in een wilde knuffel. "Vrijgesproken!" riepen ze beiden. "Vrijgesproken!"

Ik zal nu even bedankjes gaan geven, voor alle vorige hoordstukjes:

Bedankjes voor:

Amandile: Ach Bella kan wel tegen een stootje hoor, ze overleefd alle rechtzaken die haar pad kruisen! 

Love fantasy: Ik ga gewoon verder hoor! Hier is alweer een chappie

Wiccaantje xxx: Zoals je ziet: een nieuw hoofdstukje!

xX-TariXx: Hartstikke bedankt voor al je complimentjes!

TML: mijn bedankje is heel laat dus ik hoop dat je dit nog leest, maarruh: BEDANKT VOOR JE REVIEW!

Writertje: Ik vind jouw verhaal ook zo leuk, maar je hebt nu een draak van een jongen afgerond. Waarom nou? Dat vind ik zou jammer!

Wil jij ook een bedankje? Schijf dan eens een (lief) reviewtje!