De beuker

Een paar dagen lang kon de school nergens anders over praten dan de aanval op mevrouw Norks. Vilder zorgde ervoor dat de leerlingen dat niet vergaten door constant te patrouilleren op de plek waar ze Versteend was, alsof de dader misschien terug zou komen. Jessica had gezien dat hij de tekst op de muur probeerde weg te poetsen met 'Madame Reina's Magische Multivlekkenverwijderaar', maar zonder resultaat; de woorden glommen nog net zo helder als eerst. Als Vilder niet bezig was de plaats van de misdaad te bewaken, sloop hij met rode ogen door de gangen of greep hij nietsvermoedende leer-lingen bij hun kladden, die hij straf probeerde te geven voor dingen zoals 'te hard ademen' en 'blij kijken'. Ginny Wemel was diep geschokt door wat mevrouw Norks was overkomen. Volgens Ron was ze dol op katten.

'Maar je had mevrouw Norks nog niet echt leren kennen,' probeerde Ron haar op te beuren.

'Zonder haar zijn we beter af, echt.' Ginny's onderlip trilde.

'Dit soort dingen gebeurt gelukkig niet vaak op Zweinstein,' verzekerde Ron haar.

'Ze krijgen de halvegare die het gedaan heeft zo te pakken en dan trappen ze hem eruit. Ik hoop alleen dat hij nog even tijd heeft om Vilder te Verstenen voor hij van school wordt gestuurd. Geintje!' voegde hij er haastig aan toe toen Ginny verbleekte.

De aanval had ook Hermelien niet onberoerd gelaten. Ze zat sowieso al vaak met haar neus in de boeken, maar nu deed ze vrijwel niets anders meer.

Jessica was de dag na de aanval naar de bibliotheek gerent. Ze had een beknopte geschiedenis van Zweinstein geleend. Het uit gekamd en toen het verhaal van de geheime kamer gevonden:

Zweinstein is meer dan duizend jaar geleden werd gesticht - de precieze datum is onzeker - door de vier grootste heksen en tovenaars van die tijd. De vier afdelingen van onze school zijn naar hen vernoemd:

Goderic Griffoendor,

Helga Huffelpuf,

Rowena Ravenklauw

en Zalazar Zwadderich.

Samen bouwden ze dit kasteel, ver van nieuwsgierige Dreuzelogen, want in die tijd werd magie gevreesd door het gepeupel en stonden heksen en tovenaars overal aan vervolging bloot. Een paar jaar werkten de stichters harmonieus samen. Ze zochten kinderen die tekenen van tovertalent vertoonden en brachten die naar het kasteel om onderwezen te worden. Maar toen ontstond er onenigheid. Er groeide een kloof tussen Zwadderich en de anderen. Zwadderich stond een restrictiever toelatingsbeleid voor. Hij vond dat onderwijs in de toverkunst beperkt moest blijven tot de oude, zuiver magische families en was tegen het toelaten van leerlingen van Dreuzelouders, die hij onbetrouwbaar vond. Na een tijdje volgde een ernstig conflict tussen Zwadderich en Griffoendor en verliet Zwadderich de school. Volgens de mythe bouwde Zwadderich een verborgen kamer in het kasteel en wist alleen hij van het bestaan van die ruimte. Zwadderich zou die Geheime Kamer verzegeld hebben, zodat hij Pas geopend kon worden als zijn eigen, ware erfgenaam op school arriveerde. Alleen die erfgenaam kan het zegel verbreken, de Kamer openen, de gruwel die hij bevat ontketenen en die gebruiken om de school te zuiveren van hen die het niet waardig zijn om magie te mogen leren.

Op weg naar de grote zaal kwam ze Harry tegen.

'Hoi, Harry!'

'Hallo, Jessica.'

'Hoi Ron.'

'Hallo Jessica. Kan ik je even spreken?'

'Ja dat k-'

Op dat moment werd ze mee gevoerd de grote zaal in.

Iedereen had zin in de wedstrijd Griffoendor tegen Zwadderig.

Jessica werd zaterdagochtend vroeg wakker en dacht een tijdje aan de Zwerkbalwedstrijd van die dag. Zou Harry het goed doen?

Na een halfuurtje zo gelegen te hebben, met een onrustig gevoel van binnen, stond ze op, kleedde zich aan en ging vroeg ontbijten.

Het team van Griffoendor zat al aan de lange, lege tafel, Iedereen was gespannen en er werd weinig gezegd. Tegen elven ging de hele school richting Zwerkbalstadion. Het was klam, drukkend, onweersachtig weer.

Toen de ploeg van griffoendor het veld op kwam klonk er een orkaan van geluid; voornamelijk gejuich, omdat Ravenklauw en Huffelpuf ook graag wilden dat Griffoendor won, maar het gejoel en boegeroep van de Zwadde-raars was ook duidelijk hoorbaar. Madame Hooch, de Zwerkballerares, vroeg Hork en Plank om elkaar een hand te geven. Dat deden ze onder het uitwisselen van dreigende blikken en heel wat harder knijpend dan noodzakelijk was. 'Wacht op m'n fluitje,' zei madame Hooch. 'Drie... twee... een...' Het gebrul van het publiek tilde hen omhoog en veertien spelers schoten naar de loodgrijze hemel. Er klonk een schelle fluit en de veertien spelers schoten de lucht in. Hermelien en Ron riepen: Harry! Harry! Harry! Harry!" aan en stuk door. Maar stopte omdat ze naar adem snakte. Harry was op een haar na geraakt door een Beuker. George vloog naar Harry toe met zijn knuppel in de aanslag.

George sloeg de Beuker hard richting een Zwadderaar, alleen veranderde de Beuker halverwege van richting en schoot weer op Harry af. Harry begon sneller te vliegen met de Beuker achter zich aan. Harry vloog naar Fred die met zijn knuppel in de aanslag stond. Hij gaf de Beuker een harde mep, maar de Beuker vloog alweer terug naar Harry.

Jessica realiseerde zich dat er iets niet klopte. Beukers probeerde altijd zo veel als mogelijk spelers van hun bezem te rammen en concentreerde zich nooit op één persoon.

Het regende nu. Harry begon nog sneller te vliegen en het was al 60-0 voor Zwadderich.

George had al vier keer de Beuker weg van Harry gemept, maar de Beuker bleef maar terug komen. Doordat Fred en George druk bezig waren met de Beuker, konden de andere niet scoren.

Het fluitje van madame Hooch klonk en alle spelers vlogen naar beneden. Ze zagen dat het team van Griffoendor druk aan het overleggen was, terwijl de Zwadderaars lachten en naar Harry wezen. Madame Hooch kwam naar het team toegelopen. Ze vloot weer op haar fluit en alle spelers schoten weer omhoog.

Harry maakte in de lucht allerlei bewegingen. Het zag er heel raar uit. Hij maakte bochten, lussen, spiralen, hij zigzagde en rolde om. De Beuker vloog nog steeds achter Harry aan en liet hem zo te zien niet alleen.

Harry probeerde voor de zoveelste keer de Beuker te ontwijken. Plots bleef hij zweven en staarde naar Draco. De Beuker zoefde op Harry af, maar Harry merkte niets. BAM! De Beuker raakte Harry tegen zijn arm. Hij gleed half van zijn bezem. Zijn arm bungelde langs zijn zij en Skye had het idee dat hij zijn arm gebroken had.

De Beuker vloog alweer op Harry af en Harry wist hem weer op een haar na te ontwijken. Harry vloog op Draco af. Hij bleef even hangen en vloog toen weg. Harry liet zijn bezem los en graaide in de lucht. Hermelien gilde angstig terwijl Harry op de grond afsuisde. Hij viel met bezem en al in het modderige veld en rolde van zijn bezem. Harry's linker arm ging omhoog en in zijn hand glinsterde de Gouden Snaai. Alle Griffoendors, Huffelpuffers en Ravenklauwers juichten. Hermelien en Ron stonden op en liepen naar Harry. Skye en Emma volgden hen.

"Harry? Harry?" riep Hermelien. "O, jeetje. Hij is flauwgevallen."

Snel rende Jessica samen met Jack, Kasper en professor Smalhart het veld op

"Nee, niet u." kreunde Harry. "Hij weet niet wat hij zegt." riep Smalhart tegen de ongeruste Griffoendors die zich rond Harry verdrongen. "Maak je geen zorgen, Harry. Ik genees dat armpje van je wel even."

"Nee!" zei Harry nu luid. "Nee, ik hou hem liever zo..."

Harry probeerde overeind te komen, maar zo te zien verging hij van de pijn en liet hij zich weer vallen in het gras.

"Kan je hier een foto van maken?" vroeg Jack aan Kasper. "Jack! Zoiets vraag je toch niet!" zei Sjors boos tegen zijn broertje, maar Kasper had een stuk of tien keer op het knopje gedrukt.

"Hier wil ik geen foto van, Kasper." kreunde Harry.

"Rustig, Harry. Het is een heel eenvoudige bezwering. Ik heb hem zo vaak gebruikt." zei Smalhart tegen Harry.

"Waarom kan ik niet gewoon naar de ziekenzaal gaan?" zei Harry.

"Dat lijkt me ook beter, professor." zei Plank, de aanvoerder van het Zwerkbalteam van Griffoendor. "Een fantastische vang, Harry, echt spectaculair. Je beste tot nu toe, denk ik." zei Plank tegen Harry.

'Achteruit, iedereen,' zei Smalhart en hij rolde de mouwen van zijn jadegroene gewaad op. 'Nee - alstublieft -' zei Harry zwakjes, maar Smalhart zwaaide al met zijn toverstaf en richtte hem op Harry's arm.