Ik heb een heel nieuw verhaal bedacht, dat nogal anders is dan wat ik tot nu toe heb gedaan. En ik moest daarvoor de lay-out aanpassen. Onderstreept is nu van de auteur. Big is nu de inleiding schreef is nog steeds gedachten en gewoon nog steeds het verhaal. Ik heb in de vorige chap een fout gemaakt. kijkt een beetje beschaamd (nog maar 1 chappie en dan al een fout…) In de zin:" Bella deed wat ze zij en voelde de mantel over haar schouders glijden. "moet Bella natuurlijk "Lisa"zijn. Nou ik ben heel benieuwd wat jullie van mijn verhaal vinden en daarom hoop ik dat jullie revieuwen!
In het geheim maakte mevrouw Mallekin zeven mantels. Ze gaf ze weg aan speciale klanten die gekozen werden omdat ze een lovenswaardige eigenschap hebben. Ze koos zeven verschillende kleuren voor de mantels, die allemaal voor een kwaliteit stonden.
Rood voor degene die de moed bezit.
Groen voor oneindige tederheid.
Geel voor charisma.
Roze voor vrouwelijkheid.
Lichtblauw voor geduld.
Paars voor karakter.
En oranje voor openheid.
Dit zijn de verhalen van hen die een mantel kregen.
Zeven mantels: de 1ste mantel; Rood; moed.
"Hé, jij daar! Kom eens hier!" De dichts bijzijnde man van het groepje drukte haar een gouden munt in haar handen en Lisa haastte zich naar de volgende "klant". Ze zigzagde tussen de pratende mensen door en ging in één beweging door zitten, haar mantel bolde zich op. Lisa spreidde haar kaart uit.
"Kijk dit is het gebied dat je-weet-wel vorige keer in heeft genomen. Hij had de macht in Europa en Azië.
Engeland was het enige land van Europa dat nog een ministerie had, de rest gehoorzaamde Hem blindelings.
Hij-die-niet-genoemd-mag-worden regeerde in Azië, maar niet in Indonesië en Maleisië. Omdat die landen enkel uit eilanden bestaan zijn ze een stuk makkelijker te verdedigen.
Tegen de verwachtingen in heeft Hij Azië links laten liggen, deze keer. Hij heeft het nu gemunt op Afrika. Hij bezit Egypte al. De regering daar heeft afstand gedaan van de kroon.
We denken dat Hij de Bron van Hoop van Kaap de Goede Hoop wil laten opdrogen." De mannen knikten en duwden Lisa een muntstuk in haar hand.
"Hiero!" Een man, die duidelijk te joviaal was voor dit gezelschap, zwaaide naar haar. Ze grinnikte toen ze de geïrriteerde blikken van de mensen om hem heen zag en begon alweer te rennen.
Eigenlijk moet je niet te enthousiast zijn als je op het ministerie bent. En zeker niet als minister.
Het was algemeen ervaart om je "huiswerk"niet te doen en het bij Lisa na te vragen, maar je mocht zeker niet blij zijn. Dat was een schande voor het ministerie. Bijna alle ministers liepen met lange gezichten rond.
Als je ook maar een beetje ambitie had, vergat je je eigen leven en plezier, vergat je te lachen en grapjes te maken, want dan werd kwam je hoger op… Alle ministers deden zo, haar vader ook. Ze miste hem.
Vandaag was de vergadering van ministers over het probleem "hij-die-niet-genoemd-mag-worden" Zielig hoor, zo'n dossier waar op staat: "Dossier over je-weet-wel". Lisa vond het kinderachtig en lijken of er een paar kinderen kantoortje aan het spelen waren.
Toch droegen de meeste ministers een map waarop zoiets stond. En ze maakten er nog aantekeningen in ook!
Het was vakantie, dus ging Lisa mee met haar vader naar de vergaderingen. Zij maakte het "huiswerk" dat de ministers op kregen en verkocht het. Zo verdiende ze in een middagje genoeg geld voor een boek.
Eigenlijk waren de vergaderingen alleen voor ministers, maar zij mocht ook mee naar binnen. Het was best interessant hoor.
Het grootste gedeelte van de tijd hadden ze het over saaie dingen, maar soms ook over interessante dingen, zoals de nieuwe bedreiging van Voldemort. Dat was natuurlijk heel eng, maar ook best spannend.
Vanmiddag ging het over Voldemort, dus Lisa kon haar lol op. Ze nam plaats naast Ruud, de minister die haar het meest beviel. Hij keek altijd streng, maar wilde in ieder geval naar haar luisteren.
Op haar schoot nam ze haar aantekeningenblokje, dat ze stiekem als tekenpapier gebruikte. Ze pakte haar voorbeeld voor haar nieuwe tekening, namelijk het schilderij: "Oude vrouw en jongen met kaarsen" van Peter Paul Rubens.
Nu was de kunst om het zo goed mogelijk na te maken, zonder magie te gebruiken, want dan was er niks meer aan.
De sleutel tot het schilderij was, zoals bij de meeste schilderijen, de schaduw en niet het licht. Elke schilder maakte op een andere manier de schaduw en het contrast met het licht.
Peter Paul Rubens maakte alles wat verlicht was heel licht, en de rest heel donker. Dat was heel duidelijk maar ook onrealistisch.
"Goed, laten we beginnen. Het probleem met je-weet-wel is agendapunt 1. Op dit moment denken we over een aanval op deze man. We willen graag uw mening hierover weten."
Terwijl Lisa de plaatsen van schaduw tekende, fluisterde ze tegen Ruud.
"Het is het beste om een onverwacht persoon te sturen. Iemand die Hij niet verwacht. En dan gewoon aanvallen en sneller zijn dan de Hij."
Ze had nu de omtrek van het gezicht van de oude vrouw vorm gegeven.
Ruud luisterde naar haar woorden en besloot dat ze gelijk had. Hij stak zijn hand op.
"Volgens mij is de beste aanpak om iemand te sturen die Hij niet verwacht. Die Hem dan aanvalt en uitschakelt voor ze het doorhebben.' Er kwam instemmend geroezemoes van alle kanten.
Ondertussen had Lisa de omtrek van het jongenshoofd ook af.
"Maar dan moeten we iemand sturen die te vertrouwen is. Moedig en onopvallend is, die onder druk kan werken en die snel toe kan slaan. Het is onmogelijk om zo iemand te vinden."
Ruud ging weer naast Lisa zitten. "Dat is waar" fluisterde hij haar toe. Maar Lisa was het er niet mee eens. "Ach wel nee, je moet alleen wat beter zoeken."
Het lichaam van de vrouw had vorm gekregen.
Ruud bracht Lisa's boodschap over aan de rest van de groep. Alhoewel iedereen dacht dat het van Ruud kwam en niet van het kleine meisje naast hem.
"Aan wie dacht je dan?" vroeg de voorzitter. "Aan een kind, dat gevangen is genomen op één van zijn reizen. En hem dan voor zich weet te winnen." Antwoordde Lisa tegen Ruud.
"Dat klinkt niet logisch" fluisterde Ruud terug. Lisa knikte en zei toen "Ik bedoel dat ze alleen moeten zijn en dan dood het kind Hem. Ik denk dat ze een Dreuzelwapen nodig heeft."
Ruud herhaalde haar antwoord.
Lisa tekende de handen met de kaarsen.
Opeens rook Lisa's vader een kans tot promotie. "Dat kan mijn dochter wel."
"Dat is waar." Fluisterde Lisa tegen Ruud, die dat meteen tegen de groep zei.
Lisa werd zich bewust van de starende blikken. Het begon haar langzaam te dagen. Dat ben ik. DAT BEN IK! "Nou wil je?" vroeg haar vader aan haar.
Niet vrolijk kijken, dan lijkt het veel minder stoer. "Ja, ik wil wel" zei ze langzaam. "U hebt een dappere dochter!" zei de voorzitter tegen haar vader. AVONTUREN HERE I COME!