Ik heb een heel nieuw verhaal bedacht, dat nogal anders is dan wat ik tot nu toe heb gedaan. En ik moest daarvoor de lay-out aanpassen. Onderstreept is nu van de auteur. Big is nu de inleiding schreef is nog steeds gedachten en gewoon nog steeds het verhaal. In dit chappie maak ik het mezelf nog al moeilijk, waarom in godsnaam heb ik dit echtpaar Elstroyd genoemd! Want ik onthoud die naam maar niet! Help! Nou ik ben heel benieuwd wat jullie van mijn verhaal vinden en daarom hoop ik dat jullie revieuwen!

In het geheim maakte mevrouw Mallekin zeven mantels. Ze gaf ze weg aan speciale klanten die gekozen werden omdat ze een lovenswaardige eigenschap hebben. Ze koos zeven verschillende kleuren voor de mantels, die allemaal voor een kwaliteit stonden.

Rood voor degene die de moed bezit.

Groen voor oneindige tederheid.

Geel voor charisma.

Roze voor vrouwelijkheid.

Lichtblauw voor geduld.

Paars voor karakter.

En oranje voor openheid.

Dit zijn de verhalen van hen die een mantel kregen.

Zeven mantels: de 1ste mantel; Rood; moed.

"Zit recht!" meneer Elstroyd keek haar geïrriteerd aan. "Wat doe je eigenlijk?" vroeg hij toen.

Lisa zat een beetje naar voren gebogen. Zo kon ze nog net de tover-top vijf lezen:

1. The river in witch you died last Jear – door: magic potion

2. Liefdes magie – door: houterig heksje

3. Magic eyes – door: the beauty

4. Waar de klok slaat – door: the spooky ghosts

5. Witchy night – door: charmed lover

Lisa had geen enkele interesse in popsongs. De enige reden waarom ze dit lijstje las was het feit dat ze de andere leesbare dingen al drie keer had gelezen, vandaag.

Ze had de twee spreukenboeken van het ministerie uit haar hoofd geleerd.

Ze had het "nette meisjesboek" dat ze van mevrouw Elstroyd had gekregen ook al een paar keer gelezen en ze had zich groen geërgerd.

En ze had ook alle andere katernen van de krant uit:

Binnenlands nieuws, de gebruikelijke moorden en verdwijningen die men aan Voldemort toe schreef.

Buitenlandse nieuws, ook de gebruikelijke misdaden die door "Voldie" waren gepleegd

Sport, The Cambridge Cannons hadden voor de derde keer op een rij de competitie van Engeland gewonnen en de kaaskoppers waren door naar de halve finale van de Witchender cup.

En Last but not least, had Harry potter het moeilijk met de dood van zijn schoolhoofd (en, naar vertrouwelijke bronnen, vriend) en was hij al drie maanden in de rouw, volgens het magazine dat altijd bij de Zaterdag uitgave zat.

"Geef antwoord als ik je iets vraag! Wat doe je?" Zuchtend keek Lisa op. "Nou ik lees de krant!" antwoordde ze chagrijnig.

Dit huis en vooral deze mensen begonnen haar te irriteren. Maar het ergste was het gebrek aan boeken en leeswaar!

Ja, avonturen beleven was in het echt veel saaier dan in boeken. Ze zat hier nou al vier maanden en er was nog niks gebeurd.

Oké ze had spreuken geoefend en lichamelijke proeven doorstaan en irritante lange gesprekken gevoerd, maar geen aanval van "Voldie".

Het ministerie wist zeker dat Voldemort het echtpaar Elstroyd snel zou aanvallen. Ze hadden het ministerie te veel geholpen. Dus hadden ze de geruchten laten verspreidden dat de Elstroyd's een dochtertje hadden. En nu zat ze met die irritante, precieze schouwers op gescheept.

"Wil je Voldemort verslaan of niet?" meneer Elstroyd keek haar woedend aan. "Nou ga dan oefenen! Hup! Hup!" meneer Elstroyd was zo'n man die absoluut niet "Hup Hup" moest zeggen als hij nog serieus wilde worden genomen. Dus trok Lisa een wenkbrauw op. En ging toen naar haar kamertje.

Haar kamertje zat boven in het huis, op de plaats waar ooit de zolder geweest moest zijn. Het was ook nog een tijdje werkkamer geweest voor de dreuzel die hier ooit had gewoond. Nu was het de logeerkamer van de Elstroyd's, al was het moeilijk te geloven dat zij ooit gasten kregen.

Het kamertje was best leuk, dat moest Lisa toegeven. Het had een gigantisch bed, met een sprei met roosjes.

Een mooie stoel met zo'n geborduurd kussentje er op, dat met twee klittenbandjes aan de leuning zat, stond naast het bed.

En er stond bij haar hoofdeinde ook nog een nachtkastje. Het was van hout zoals alles in het kamertje en er lag ook een geborduurd lakentje op.

Het kamertje was perfect en het leek net uit zo'n meisjesboek te komen. Ja, het kamertje leek zo uit een boek over kostschoolmeisjes gevallen, die altijd kussengevechten hielden en thee in schonken voor anderen.

Zuchtend liet Lisa zich op het bed vallen. Ze pakte één van de boeken van het ministerie. Het heette: "Duizend manieren om jezelf te verdedigen tegen dooddoeners."

Het was één van de weinige exemplaren die er in omloop waren. Het ministerie vond het eigenlijk een beetje té gewelddadig. Er stonden zelfs vervloekingen in. En daar was het ministerie dan weer tegen…

Ze sloeg het boek open en hield een hand onder de naam van de vloek en begon op te dreunen wat eronder stond.

Zo leerde ze de boeken en de spreuken. Morgen zou meneer Elstroyd haar weer over horen. Morgen weer zo'n dag van "warming-up" (meneer Elstroyd's warming- ups waren nog al vermoeiend) overhoren en oefeningen. Ze gaapte.

Toen klonk er een bonk bij de deur. Lisa schoot overeind. De show was begonnen!