Ik heb een heel nieuw verhaal bedacht, dat nogal anders is dan wat ik tot nu toe heb gedaan. En ik moest daarvoor de lay-out aanpassen. Onderstreept is nu van de auteur. Big is nu de inleiding schreef is nog steeds gedachten en gewoon nog steeds het verhaal. Dit hoofdstukje heb ik wat meer aandacht besteed aan de omgeving enzo. Er zitten dus meer beschrijvingen in. Het is een beetje een expiriment, dus ik hoop dat jullie wel even een mening geven over hoe jullie dit verhaal vinden. En vooral dus over die beschrijvingen. De keuze is: Leuk! Het voegt iets toe, of: Irritant! Dat maakt het verhaal langdradiger. Ik kan me het beide voorstellen, dus ik wil graag jullie mening! Nou ik ben heel benieuwd wat jullie van mijn verhaal vinden en daarom hoop ik dat jullie revieuwen!
In het geheim maakte mevrouw Mallekin zeven mantels. Ze gaf ze weg aan speciale klanten die gekozen werden omdat ze een lovenswaardige eigenschap hebben. Ze koos zeven verschillende kleuren voor de mantels, die allemaal voor een kwaliteit stonden.
Rood voor degene die de moed bezit.
Groen voor oneindige tederheid.
Geel voor charisma.
Roze voor vrouwelijkheid.
Lichtblauw voor geduld.
Paars voor karakter.
En oranje voor openheid.
Dit zijn de verhalen van hen die een mantel kregen.
Zeven mantels: de 1ste mantel; Rood; moed.
"Dooddoeners!" schreeuwde de stem van mevrouw Elstroyd. Het was een angstkreet. En de zenuwen kwamen opeens bij Lisa op. Nu is het echt. Geen oefeningen meer. Dit moet ik eng vinden, maar ik heb er zin in!
Snel verborg ze "Duizend manieren om je te verdedigen tegen dooddoeners" onder haar bed. Ze sprak een onzichtbaarheidsspreuk uit over het boek. Als de dooddoeners het vonden waren ze goed zuur.
Lisa opende de deur van haar kamertje en sprong over de trap. Nu moest ze echt overkomen. Ze rende over de gang op de eerste verdieping en schoot de kamer in van meneer en mevrouw Elstroyd.
De kamer was keurig opgemaakt als altijd. De ruimte in de kamer was groot en nauwelijks gebruikt. Het enige wat erin stond was het tweepersoonsbed.
Er was een groot raam achter het bed. Ze rende om het bed heen (mevrouw Elstroyd had haar nooit vergeven als ze over het bed had gerend) en naar het raam.
Het raam ging makkelijk open, ze hoefde alleen maar even aan het slot te prutsen en opeens zwierde het van haar af.
Lisa sprong op het vensterbank en liep naar de rechterkant. De kamer van de Elstroyd's zat op de hoek van het huis. Aan de rechterkant was een schuur waar je overheen kon lopen.
Dan kwam je bij de appelgaard van de Elstroyds. Er stond een appelboom naast de schuur waar je in naar beneden kon klimmen. Dat was dan ook precies wat Lisa deed.
Je móest wel gezien worden als je deze vluchtpoging uitvoerde, dat was ook de reden waarom Lisa deze route nam.
De dooddoeners hadden haar al door op het dak van de schuur. Ze hoorde geschreeuw beneden en glimlachte.
Ze naderde de appelboom nu en hoopte dat de dooddoeners er op tijd waren. Dit plan mocht niet in de soep lopen. Het zou minstens een halfjaar duren voordat zich weer zo'n kans voordeed.
Het geluk was met haar, want de dooddoeners stonden Lisa beneden op te wachten. In mantel gehulde gedaantes stonden bij de appelboom.
Lisa deed alsof ze schrok en draaide zich om. In het raamkozijn stond ook een bemantelde gedaante. Ze keken elkaar even aan.
Lisa zag een man in een zwarte mantel met een wit masker. Het was angstaanjagend en een verbluffende imitatie van de algemene afbeelding van de dood.
De dooddoener zag een klein meisje. Haar donkere haar zat verward en haar gezicht stond op doodangst. Alleen haar ogen stonden hard en zelfverzekerd. Het klopte niet met het plaatje wat hij hoorde te zien. Die ogen pasten niet bij het doel, maar voor de rest was het perfect.
Als de dooddoener beter had nagedacht had hij problemen gezien, helaas is nadenken niet het sterkste punt van dooddoeners.
Lisa trok haar staf en wilde een vervloeking roepen toen ze ontwapend werd. Ze zag haar staf over het dak rollen en bibberde even. Dit maakte haar toch een beetje bang, zonder staf voelde ze zich weerloos.
Op bevel van de dooddoener gleden er touwen uit zijn stok. Ze wonden zich om Lisa's lichaam.
De touwen zaten strak, strakker dan nodig was. Ze zaten zo strak dat ze het mes, dat onder in haar mantel was genaaid, in haar dijen sneed.
Lisa voelde het bloed op wellen uit de ondiepe wond die het mes veroorzaakte. Ze beet op haar onderste lip. Nu moest ze niets laten merken, als ze het mes vonden was alles verloren.
De dooddoener riep iets. Ze zag alleen zijn lippen bewegen, maar verstond niet wat hij zei. Concentreren nu! Je moet je concentreren.
Ze probeerde hem te verstaan, maar steeds als ze het bijna had kwam er weer een pijnstoot van het mes. Ze voelde zich een beetje draaierig worden. Nu veranderde de wereld voor haar ogen. Andere kleuren, vervaagde beelden, een uitgelopen wereld.
Er kwam een pieptoon bij. Het klonk in haar oren, het galmde door haar hoofd en het maakte haar gek. Ze kreeg er hoofdpijn van.
Toen werd ze misselijk. In één keer kwam al het eten van vanavond naar boven. Ze braakte het over de touwen die haar in bedwang hielden.
Verbaasd keek ze weer voor haar uit; de wereld zat weer op zijn plaats. Het gepiep was ook gestopt en de misselijkheid was verdwenen. Opeens besefte ze wat deze aanval was geweest; angst, maar nu was het weg.
Lisa zuchtte diep. Ze was nooit eerder bang geweest en had dit dus ook niet herkent. Nu was ze niet bang meer, ze wist dat ze minder gevaar liep dan meneer en mevrouw Elstroyd, die hadden zich de woede van Voldemort op de hals gehaald.
Lisa besefte zich dat het hem niet om haar te doen was, zij was enkel getuige en moest dus verdwijnen.
Ze liet zich meeslepen door de dooddoener en keek naar de tuin van de Elstroyds; vanaf het dak zag die er heel anders uit.
De zon streelde de appelbomen, waarvan de bladeren nog over de rand van de schuur uitkwamen. Ze waren goudgeel gekleurd en verrieden dat de herfst in aantocht was. De wind liet ze zachtjes ritselen.
Als ze over de rand keek, waar ze langs werd gesleurd, veranderde het perfect verzorgde gras van mevrouw Elstroyd in een effen oppervlakte. Het was een wereld van groen.
De bloemen die ze elke dag had moeten wateren waren beter te zien vanaf boven. Ze zag hoe ze hoopvol hun kopjes ophieven naar het licht. Lisa glimlachte. Ze besefte zich dat het hoe dan ook de laatste keer was dat ze de tuin zag én dat ze de bloemen nooit meer hoefde te wateren.
De dooddoener trok haar door het raam van de Elstroyds heen. Lisa keek verschrikt naar de kamer waar ze in kwamen. Mevrouw Elstroyd zou hebben gehuild als ze dit zag.
Het bed was omgegooid, de kussens lagen her en der en de muur waar het bed tegenaan was gesmakt was zijn pleisterwerk kwijt. Nu zag je enkel bakstenen.
Dan had ik net ook best over het bed kunnen rennen, schoot door haar hoofd. Jammer dat ik het niet gedaan heb. Meteen daarna kwam het besef dat deze gedachten niet ter zaken deden. Nu liep ze echt gevaar, geen rare gedachten meer, nam ze zich voor.
Nog voordat Lisa de kamer uit was hoorde ze een kreet van beneden komen. Het was mevrouw Elstroyd, óf een héél bange meneer Elstroyd. Er klonk gerommel en toen was het stil. Lisa voelde zich ongemakkelijk. Wat ís er gebeurd?
Nou reviewen dus! Ik wil echt antwoorden!