Ik heb een heel nieuw verhaal bedacht, dat nogal anders is dan wat ik tot nu toe heb gedaan. En ik moest daarvoor de lay-out aanpassen. Onderstreept is nu van de auteur. Big is nu de inleiding schreef is nog steeds gedachten en gewoon nog steeds het verhaal. Nou ik ben heel benieuwd wat jullie van mijn verhaal vinden en daarom hoop ik dat jullie revieuwen!

In het geheim maakte mevrouw Mallekin zeven mantels. Ze gaf ze weg aan speciale klanten die gekozen werden omdat ze een lovenswaardige eigenschap hebben. Ze koos zeven verschillende kleuren voor de mantels, die allemaal voor een kwaliteit stonden.

Rood voor degene die de moed bezit.

Groen voor oneindige tederheid.

Geel voor charisma.

Roze voor vrouwelijkheid.

Lichtblauw voor geduld.

Paars voor karakter.

En oranje voor openheid.

Dit zijn de verhalen van hen die een mantel kregen.

Zeven mantels: de 1ste mantel; Rood; moed.

De dooddoener gooide Lisa op de grond. Met grote ogen keek ze naar het levenloze lichaam van meneer Elstroyd. "Jij gemene, jullie lelijke, jullie… ARG" Lisa kon gewoon geen scheldwoord verzinnen wat hen recht aan deed.

Lisa probeerde overeind te komen maar werd gedwarsboomd door de touwen die vervelend strak om haar lichaam zaten. "Jullie lelijke dooddoeners!" dooddoeners was gewoon het enige woord dat een grote belediging in zich had.

Niet dat de dooddoeners hier nou helemaal van ondersteboven waren…. Eén van de mannen knikte goedkeurend. "Bedankt voor het compliment, schatje."

Bij het woord "schatje" grijnsde hij zijn tanden bloot. Het waren de puntige tanden van een roofdier. De puntige tanden die je zo aan stukken konden scheuren maakten de man nog griezeliger dan hij al leek.

"Omdat je zo aardig bent zal ik je wat laten zien." Hij tilde Lisa op en draaide haar om. Lisa's maag maakte een salto. Daar lag mevrouw Elstroyd op de grond. Het leek alsof ze sliep, maar ze zou uit deze slaap nooit meer wakker worden.

Het greep Lisa aan, deze mensen hadden kunnen vluchten, in plaats daarvan gaven ze haar een kans om Voldemort te doden. En dus waren ze zelf gestorven voor één of andere dwaas plan.

Nu moest Lisa wel slagen, dat was ze aan de Elstroyds verschuldigd. Langzaam drupte er een traan op de grond. Het maakte haar rol alleen maar overtuigender, iedereen dacht dat ze echt de dochter van de Elstroyds was, dat versterkte haar op haar missie.

De dooddoener trok Lisa nog verder overeind en zwiepte haar toen over haar schouder. Dit scheen een teken voor de andere dooddoeners te zijn, die even met hun stok zwiepten en alle stukken vaas weer verenigden in een vaas en alle stoelen overeind zetten.

Er leek niets gebeurd te zijn. Het enige wat het tegenovergestelde bewees waren de lichamen op de grond. Lichamen die niet sliepen, maar toch nooit meer wakker zouden worden.

De dooddoeners liepen mee naar buiten, waar één van hen het duistere teken in de lucht liet verschijnen. Het fonkelde en vertelde wat er was gebeurd, als een stille getuigen van het geweld.

Eén van de dooddoeners knikte en ze verdwijnselden allemaal. Lisa werd meegezogen in de cycloon van kleding en maskers. De dooddoener die haar vast had liet haar los en het volgende momnet plofte ze als een zak meel op de grond, het mes prikte weer in haar dij. Hoe ging ze de wond verklaren?

Concentratie, wat heeft meneer Elstroyd je nou geleerd? Precies, bestudeer eerst de omgeving, dat kan je leven redden! Lisa opende haar ogen en keek de kamer rond.

Het zag er helemaal niet uit als een hoofdkwartier van dooddoeners. De kamer was roze. Roze van alle kleuren! Oké het was een al tijdje in de mode om de kamer felroze te verven maar toch!

Concentreren, is dat nou zo moeilijk? Vergeet de kleur en bekijk de rest! Oh, ja, de kamer dus. Er stonden banken in de kamer en fauteuils, ze waren fel-paars, zoals de mode dat voorschreef.

En de mensen? Kom op, Lisa! Beschrijf de mensen aan jezelf! Oh ja, nou die man met dat rare gebit, die andere 2 dooddoeners en een andere man, nou dat zal Voldemort dan wel zijn…

Hmm… Maar die dooddoeners, die staan me wel in de weg. Als ik Voldemort nu dood, dan kom ik nooit levend weg… en trouwens, ik ben geboeid! Wat moeten ze eigenlijk van me? Lisa's brein beschouwde dit als een goede vraag en besloot hem te stellen. "Wat moeten jullie van me?"

De man waarvan Lisa dacht dat het Voldemort was knielde bij haar neer. "Ik houdt van kinderen, moet je weten, ik gebruik ze wel eens als speeltje. En dat is wat ik ook met jou ga doen."

Lisa kreunde. "En hoe gaat het spelletje dat we spelen?" mompelde ze. De man grijnsde, dat dacht Lisa tenminste. Toen trok hij in een ruk het masker van zijn gezicht. Onbewust slaakte Lisa een kreet.

De man had een misvormd gezicht, met een neus die enkel uit spleetjes bestond en bloeddoorlopen ogen. "Tjee, wat ben jij? Het bewijs dat je geen slang met een mens moet kruisen?" het was eruit voordat ze er erg in had.

Dit was weer eens een voorbeeld van Lisa's grote zwakte, overmoed. Ze was gewoon even vergeten dat zij vastgebonden op de grond lag, met een mes in haar dij, ongewapend, terwijl de man die ze net beledigd had alles wat hij wou met haar kon doen.

"Wil je nog weten wat het spelletje inhoudt?" gromde hij tegen haar, met een venijnige grijns. "Ik ga uitzoeken wat jij het ergst vind, welk eten jij haat, wat je grootste angst is, welke liedjes je afgrijselijk vind, alles! En dan ga ik zorgen dat je dat juist gaat krijgen. Ik geniet van jou angst en jij, nou ja, jij bent natuurlijk bang." Hij keek alsof dat dat voor zichzelf sprak.

"Goed. Ik ben dus bang, maar hoe weet jij waarvoor?" Lisa kon het niet laten. "Voldemort." Dit scheen Voldemort te raken; niemand durfde zijn naam immers te noemen. Het bewees dat ze niet voor veel dingen bang was. Hmmm…. Zou hij dit spelletje voor het eerst in zijn leven verliezen?

"Ik kom er altijd achter, meestal test ik het gewoon, maar als het te lang duurt gebruik ik legelimentie." Lisa grijnsde. "Dan moet je daar maar mee beginnen, bij mij…" Voldemort keek haar speels aan. "Dat beschouw ik als een uitdaging… maak haar los!"

Twee dooddoeners kwamen aansnellen om dit bevel uit te voeren. Ze trokken Lisa ruw overeind en toverden de touwen weg. "Kijk me aan." Voldemort glimlachte, maar zijn vreselijke mond veranderde het in een dodelijke grijns.

"Ik wil je wat uitleggen. Ik hou van een spelletje, maar als ik het eenmaal heb uitgespeeld, ben ik erop uitgekeken. Je kunt er maar beter voor zorgen dat ik niet snel op jouw ben uitgekeken."