Hoofdstuk 3 Mijn afdeling is…

Nadat ik me had omgekleed, de Zweinsteinexpress verlaten had en met koetsen naar de school vervoerd was, liep ik een enorme hal binnen en ik keek verwonderd om me heen. Dit was wat anders dan mijn piepkleine vorige school.
Toen gingen we naar de Grote Zaal( wist ik uit mijn boek) en iedereen liep meteen naar zijn of haar afdelingstafels.
Ik bleef wat onwennig staan. Waar moest ik heen? Ik was nog niet ingedeeld en moest ook niet in de rij eerstejaars gaan staan. God nee, wat een zicht zou dat zijn!
Plots greep iemand me bij m'n arm. Ik keek op en zag Draco Malfidus.
"Kom", zei hij "ga even bij Zwadderich zitten, dan kan je al wat wennen"
"Ben je er echt zo zeker van dat ik bij Zwadderich terechtkom?" vroeg ik terwijl hij me naar de tafel van Zwadderich leidde. Ik keek hem fronsend aan.
"Rose, lieverd, ik herken een Zwadderaar wanneer ik er één zie" hij glimlachte een beetje "Je zult wel zien" voegde hij er aan toe.
"Ja, we zullen eens zien" dacht ik toen de indelingsceremonie begon.
Nadat alle eerstejaars waren ingedeeld en aan hun tafels zaten, rolde professor Anderling (had Draco me haar naam verteld) het perkament met de namen op.
Ze klapte in haar handen om aandacht op te eisen toen iedereen door elkaar begon te praten.
"Nu even iets ongebruikelijk" zei ze met luide stem om de laatste praters te doen zwijgen. "Dit jaar is er een leerlinge van een hoger jaar nieuw op Zweinstein. "ongetwijfeld wordt ze ook ingedeeld. Kom naar voren, Rose Amaris"
Toen ik op stond zag ik vele nieuwsgierige blikken. Dit gebeurde blijkbaar niet dikwijls.
Toen ik bij Anderling was, zette ik de sorteerhoed op mijn hoofd. Ik was benieuwd.
Ik had de hoed nauwelijks op mijn hoofd, toen dat ding al krijste: "ZWADDERICH"
"Wow, dat was snel" dacht ik .
Ik liep naar de tafel van Zwadderich, mijn officiële afdeling vanaf nu.
Ik zag Draco al van ver grijnzen en ik liep naar hem toe.
"Jaja, Draco, je had gelijk, poch er nu niet al te veel over" zei ik toen ik zag dat hij zijn mond al had opengedaan om iets te zeggen.
"Sorry, kan het niet laten, ik heb àltijd gelijk, zie je nu wel?" Ik ging naast hem zitten. "Ja, ik heb het gezien, nou tevreden?" Draco grinnikte.
Ik besloot die discussie te laten voor wat het was toen ik allemaal eten op tafel zag. Ik had vreselijke honger gekregen. Tijdens het eten stelde Draco me aan zijn vrienden voor.
Na het eten en de toespraak van Perkamentus ging iedereen naar hun leerlingenkamers.
"Zo, blij dat het Zwadderich is geworden?" vroeg Draco me toen we een trap afgingen. Blijkbaar liepen we naar de kerkers. Wat gezellig.
"Je moet niet gemeen zijn , ofzo iets, misschien zit het gewoon in je bloed en moet je het nog leren." Voegde hij eraan toe.
Ik kende de reputatie van Zwadderich. Er moest een reden zijn dat ik daar thuishoorde.
We hadden ondertussen de leerlingenkamer betreden en ik had een paar herinneringen bovengehaald.
Was ik er wel zeker van dat ik Dreuzels altijd vriendelijk behandelde? Had ik nooit verachtend gekeken wanneer een oude Dreuzelvrouw haar boodschappen amper kon dragen? Had ik nooit een klein jongetje van een muurtje geduwd om te zien of die Dreuzel zichzelf kon redden? En had ik hem toen geen trap verkocht, mompelend dat hij waardeloos was?
Ik had altijd gedacht dat dat normaal gedrag was voor een heks, ik was toen ook nog maar 10 geweest.
Ik vond Dreuzels inderdaad waardeloos. Maar of ik dat ook vond van Halfbloedjes? Zij bezaten wel toverkracht… Ik schudde verward mijn hoofd.
…Ik had nooit met Halfbloedjes opgetrokken op school. Het was niet zo dat ik ze haatte, maar ik wou me gewoon met betere person…
Ik had net beseft dat ik net als Draco praatte.
Ik wist eerlijk gezegd niet tof ik hier blij mee moest zijn.
Maar ik kan het niet ontkennen, het zat in mijn bloed.
Ik besloot dat een goede nachtrust me goed zou doen.
Ik wenste Draco goedenacht en gaf hem een kusje op zijn wang.
Ik stond versteld van mezelf. Had ik net spontaan een jongen gekust?
Hij keek me glunderend aan. "Nou, waar heb ik dit aan verdiend, heb ik gelijk in wat ik daarnet zei"
Ik antwoordde: "Hmm…er kan misschien een kern van waarheid in zitten, ik moet nog wat uitzoeken , en jij"
Ik keek hem mysterieus aan en ging wat dichter bij hem staan.
Draco keek me verwachtend aan.
"…Jij gaat me daarbij helpen" En bij deze woorden drukte ik mijn lippen op de zijne. Draco beantwoordde mijn kus en hij kuste terug.
Ik had zonet geaccepteerd een Zwadderaar te zijn en daar bij zou ik m'n eigen Zwadderaar aan m'n zijde hebben. Ik zou ontdekken wat mijn afkomst was, ook al betekende dat dat ik me op het duistere pad zou begeven.