Later die dag liepen ik en Draco langs het meer.
De zon stond nog hoog aan de hemel te branden en het was windstil. Een echte zomerse dag was het.
Draco had z'n arm rond m'n schouders gelegd.
"Ik kom uit een pleeggezin" zei ik.
"Hmm...wat?" Draco stond stil.
"Ik kom uit een pleeggezin" herhaalde ik.
"Gaan we daar onder die boom zitten?" Draco wees op een berkenboom aan de rand van het meer.
Hij ging tegen de boom zitten en ik vleide me tegen hem aan.
"Eigenlijk valt daar niet veel over te zeggen" zei ik terwijl ik hem zachtjes een kus op zijn mond gaf.
"Ik weet niet wie mijn ouders zijn. Ik weet helemaal niets"
"Wat rot voor je" kon Draco nog net uitbrengen, en hij kuste me vol verlangen terug.
Ik legde mijn handen in zijn nek en hij sloeg zijn armen rond me heen en drukte me tegen zich aan.
Wat genoot ik er van een vriendje te hebben, zeg.
Draco had net z'n handen onder m'n t-shirt, toen het gebeurde.
Mijn hoofd draaide en het werd zwart voor m'n ogen.
Zo zwart als de nacht...
Zo zwart als bij nieuwe maan...
Zonder sterren...
Plots flakkerde er een kaarsvlam op.
Ik zag dat er iemand voor me stond. Ik kon zijn gezicht niet zien.
Hij wenkte me.
Ik kon niet anders dan gehoorzamen. Mijn eigen wil was verdwenen.
"Kom" De woorden zweefden naar met toe in de duisternis.
Een 2de kaars flakkerde op.
Ik zag dat de persoon die voor me stond een jongen van een jaar of 18 was.
Zijn knappe gelaatstrekken waren donker afgetekend in het kaarslicht.
Hij nam me in z'n armen en kuste me.
Ik kon niet meer denken. Ik was verdoofd.
Toen opeens was het weer licht, en degene die me vasthield was niet die mysterieuze jongen, maar Draco.
Ik keek verwilderd om me heen.
Draco leek niks gemerkt te hebben.
Hij begon mijn t-shirt omhoog te trekken, maar ik hield hem tegen.
"Nee, Draco, niet nu" Ik was plots enorm geïrriteerd.
"Komaan, Rose. Het was net zo leuk"
"Nee, niet hier. Anderen kunnen ons zien"
"Ik weet nog een plekje waar we niet gestoord kunnen worden" Hij haalde veelbetekenend zijn wenkbrauwen op.
"Nee, m'n hoofd staat er niet naar" Ik trok m'n t-shirt recht.
"Nou, ik kreeg daarnet toch wel een andere indruk" zei hij nors.
"Maak er nu niet zo'n drama van. Er komen nog gelegenheden genoeg"
"Jaja, oké, sorry. Maar ik vond het zo leuk" Hij grijnsde.
"Ik ga naar de leerlingenkamer." zei ik en ik stond op.
"Wacht, ik ga mee" Draco sprong recht en streek met z'n hand door z'n haar. "Je bent toch een vurig type, Rose Amaris, je hebt me helemaal betoverd"
Ik glimlachte naar hem. "Dan heeft m'n betovering toch goed gewerkt"
Draco's ogen werden groot. "Wat...heb je...?"
"Och, schatteke toch, ik maakte maar een grapje"
"Jaja" zei hij met toegeknepen ogen "Met jou weet je nooit"
"Ken je me dan al zo lang? Wacht, even kijken, twee dagen geloof ik"
Draco deed alsof hij zich rot schrok "Twéé dagen? Nog maar twéé dagen"
"Ja, dat klopt, maar kom, laten we gaan"
Die avond kroop ik in bed met wel duizenden gedachten in m'n hoofd.
Wat was er me daarstraks overkomen?
Wie was die jongen?
Wat had het te betekenen?
Had ik het me niet gewoon verbeeld?
Nee, het was te echt geweest. Ik kon zijn lippen nog voelen branden op de mijne. Of was dat van Draco?
Ik voelde me enorm vreemd.
Moest ik het aan iemand vertellen? Nee.
Het had niet bedreigend gevoeld. Helemaal niet.
Ten lange leste viel ik in slaap, maar werd algauw weer wakker.
Ik bevond me nog steeds in m'n bed, maar de omgeving was veranderd.
Links en rechts van me stonden kaarsen.
Er zat iemand op m'n bed. Het was die jongen. Zijn ogen glinsterden.
"Wie...?" begon ik, maar hij legde een vinger op m'n lippen.
"Later" Dat woord was net een gefluister. Zo stil, maar niet moeilijk te verstaan.
En daar was die kus weer.
Ik verzette me er niet tegen. Dat kon ik niet. Dat wou ik niet.
Zijn handen waren warm op mijn huid.
"Ik kom terug" Hij liet me los.
Tot mijn grote teleurstelling zag ik de bedden van de anderen staan.
Hij was verdwenen.
De volgende dag voelde ik me erg licht in het hoofd, alsof ik teveel gedronken had.
Ik leek naar de Grote Zaal gevlogen te zijn.
Draco wierp me een vreemde blik toe "Wat is er met jou aan de hand"
Ik keek hem niet-begrijpend aan.
"Je ogen staan zo wazig. Ben je soms ziek"
"Nee, ik voel me prima" Ik glimlachte.
Ik zag dat Draco me niet geloofde, maar hij zei er niets meer over.
Onderweg naar de les Kruidenkunde klampte Nelsy me aan. "Hoi" zei ze. "Ik heb je gisteravond niet meer gesproken. Je lag zo vroeg in je bed. Hoe was je eerste dag"
"Tof, ik heb hier leuke mensen leren kennen"
"Ja, je bedoelt Draco zeker"
"Ja, en jij en Jennifer"
Nelsy grijnsde "Kate niet"
"Oh ja, natuurlijk! Kate die me blikken vol afgunst toewerpt en wenst dat ik elk moment dood neerval. Ik vind haar gewèldig" zei ik sarcastisch.
"Hihi, ja. Maar Kate is best een toffe meid, hoor. Laten we het deze avond gezellig maken in onze slaapzaal en Kate op andere gedachten brengen" stelde Nelsy voor.
"Ja, tuurlijk, proberen kan nooit kwaad. Maar eigenlijk kan het me niet zo veel schelen"
"Tja, jullie zijn gezworen vijanden"
"Ik ben haar grootste rivaal ja" verbeterde ik haar "zij haat mij en ik vind ik haar kinderachtig"
"Hé, heb je wel genoeg slaap gehad?" Nelsy keek me onderzoekend aan.
"Ja, zie ik er soms moe uit"
"Eigenlijk wel, je ogen zien er raar uit" Nelsy keek nog eens goed" Je pupillen zijn erg groot, ze staren wezenloos voor zich uit"
"Overdrijf het nu niet hè...Waar is die verdomde spiegel?" Ik zocht in m'n zakken naar m'n handspiegeltje.
"Hebbes" Ik keek erin en moest een gil onderdrukken. Het blauw van m'n ogen was bijna niet meer te zien. Ik had net zwarte ogen. Wat was er met me aan de hand?
Die avond ging het plannetje van Nelsy door.
Ik had eerlijk gezegd meer zin in mijn afspraakje met m'n 'mysterieuze jongen', maar ik had nog de hele nacht, bedacht ik. Hij had beloofd terug te komen.
"En hoe is het met Draco?" vroeg Nelsy me. Ze grijnsde.
Ik grijnsde terug "Prima. Hij kan goed kussen"
Ik keek spottend naar Kate.
Deze keek woedend "Denk maar niet dat je me op stang kan jagen. Ik heb jullie wel door, hoor"
"Nee, natuurlijk niet, zó achterlijk ben je nou ook weer niet" zei ik met de nadruk op zo.
"Wat? Wat ben je toch een"
Ik kwam er niet achter wat ik was, want alles werd donker.
Ik bevond me in een cirkel van kaarsen.
Voor het eerst voelde ik een kleine vlaag van angst.
Twee armen hielden me vast.
Hij was terug.
Hij was hier om me in z'n armen te sluiten en nooit meer los te laten...
Ik draaide me om en kuste hem.
Ik weet niet hoe lang het had geduurd toen hij me losliet. Hij lachte mysterieus. Mijn nekharen gingen overeind staan.
Hij begon rond me heen te lopen. In cirkels.
Alles begon te draaien.
Ik viel op de grond...