Hoofdstuk 7.
IJzig donker…Niks, niks is wat ze kon zien. Het was pikdonker.
En dat was nog niet alles, het was ijskoud. Taranee voelde dat ze begon te trillen. ' Meiden? Zijn jullie hier ook?' zei Taranee.
' Ja, ik ben hier. Ik kom naar je toe.' Zei te stem van Cornelia vlakbij.
Bonk! ' Auw! Ik stootte tegen iets op. Lichtje graag Taranee.' Zei ze weer.
' Ja, komt eraan.' Taranee liet uit haar hand een simpel zwak lichtje stromen.
Heel even lichtte alles op en zag ze de andere meiden. Maar toen verdween het lichtje weer. ' Taranee, dat is niet grappig!' zei de nou wat paniekerige stem van Cornelia. ' Sorry hoor, maar ik deed het lichtje niet uit, het was iets anders.'
Weer liet Taranee een vlam vanuit haar handpalm verschijnen, maar ditmaal sterker. Weer lichte alles op en zag ze de meiden weer. ' Hèhè! Eindelijk kunnen we iets zien.' Zei Cornelia opgelucht. Taranee keek naar de plek waar ze haar eerste vlammetje had heen gestuurd.
' Uuuh, meiden. Ik weet al waarom het licht de eerste keer doofde. Het was bevroren.'
' Taranee, doe toch niet zo dom, vuur kan niet bevriezen.' Mopperde Cornelia terwijl ze zich omdraaide. ' Ooooh! Misschien toch wel!'
Met ze alle keken ze naar de ijsvlam die in de lucht zweefde, de eerste vlam die Taranee had gemaakt, was nu een zwevend blok ijs.
' Het moet magisch ijs zijn.' Hoorde Taranee Will zeggen.
En toen werd alles weer donker.
' Nou heb ik er genoeg van!' Taranee gooide haar handen in de lucht, en liet haar woede opborrelen. Ze wist dat als ze boos werd, haal vlammen een vuurzee konden worden. Wat ze nu dus wilde bereiken. Uit haar handen ontstond een rode vuurzee, die ze naar boven schoot. Eenmaal boven bleef de vuurzee rustig zweven.
' Wow! Fascinerend!' zei Cornelia. Taranee's vuurzee maakte alles zichtbaar, ditmaal kon ze goed zien waar ze nu eigenlijk echt waren. Het was een zaal, een grootte ronde zaal. Ze stonden aan de kant ervan, en in het midden van alles was,
' Lydia!' Raven rende naar Lydia toe, althans, een soort van Lydia.
In het midden van de zaal was een reusachtig ijsblok, met daarin Lydia. Toen zag Taranee iets, ze wou nog waarschuwen maar het was al te laat.
Raven die bijna Lydia had bereikt werd achterover geslagen door een of ander iets, en landde hard op de grond vlak naast Taranee. Taranee rende naar Raven toen en hielp haar overeind.
' Gaat het?' ' Ja, ik ben meer geschrokken dan dat ik pijn heb.'
Toen richtte Taranee zich weer op wat Raven naar achter sloeg.
' En ik dacht dat Cedric eng was.' Zei Cornelia.
Voor zich zag Taranee een walgelijk beest, het was gewoon goor. Drie grootte gele ogen, een bek vol gele tanden, een paar bruine hoorns op zijn hoofd, en met reusachtige klauwen. Toen ze het groen/gele monster zag, was ze het meteen eens met was Cornelia zei.
' Rennen!' hoorde Taranee iemand schreeuwen, terwijl ze nog net op tijd wegdook voor het iets wat het beest gooide naar haar. Voor ze het wist, schoten de energiestralen van haar medewachters overal heen en weer. Ze waren de strijd met het beest aangegaan. Dat beest was de obstakel om bij Lydia te komen.
' Meiden, hebben we een plan?' zei Taranee met haar telepathische krachten.
' Het monster gewoon geheel tot moes slaan, lijkt mij een goede optie.' Zei Hay Lin. ' Wel, terwijl wij hem afleiden, kun jij Lydia proberen uit het blok ijs te halen. Is dat een idee Taranee?' zei de stem van Will.
' Deal! Laten we dat doen.'
Taranee keek toe hoe Cornelia haar hand op de grond legde, en de aarde onder het beest begon te bewegen. Het beest viel, waardoor het een eind van Lydia vandaan was. Taranee zette het op het sprinten richting Lydia, waar ze geheel buiten adem aankwam. ' Bukken! Taranee bukken!' snel luisterde Taranee naar de orders die Hay Lin haar toe schreeuwde en bukte. Ze voelde dat iets haar bijna raakte. Even keek ze weer naar Hay Lin die het monster in de lucht tilde met haar krachten en ver van Taranee neer gooide. Nu had ze een kans.
Taranee legde haar handen op de zijkant van de ijsblok en riep haar krachten op. Haar hand begonnen fel op te gloeien, maar het ijs gaf geen kick.
' Damm it! Het wil niet!' schreeuwde ze uit woede uit.
' Taranee, concentreer je! Zoek diep in je naar de kracht!' schreeuwde Will terug.
Will had gelijk, boos doen en erover mopperen had geen zin. Taranee sloot haar ogen, ze probeerde alles om zich heen te vergeten.
Heel even leek alles om haar heen stil te zijn, ze hoorde haar vriendinnen niet meer, of het beest brullen. Nee, ze hoorde alleen zichzelf. Even zag ze weer voor zich hoe Irma het water indook, hoe Irma in paniek tegen haar schreeuwde.
' Whaaaaaaah!' Taranee voelde hoe het ijs onder haar krachten bezweek, hoe het begon te smelten. Ze opende haar ogen en zag wat van vuurzee ze had gecreëerd, het was net een explosie die het ijsblok omringde. Ze moest nog even volhouden, nog even. Maar ze hield het niet meer vol.
Geheel uitgeput zakte Taranee op de grond. Tot haar verbazing zag ze dat iemand voor haar het zelfde deed. Lydia zakte voor haar verzwakt neer op de grond. Snel kroop Taranee naar haar toe. ' Kun je me horen?' vroeg ze. Maar er kwam geen antwoord. Taranee stond vermoeid op en pakte Lydia op.
'Het is gelukt!' riep ze.
' Ja, alsof we dat niet merkte! Je roosterde ons bijna allemaal!' riep Will.
' Inderdaad, en nu zijn me haarpunten gespleten. Moet ik weer naar de kapper.' Zei Cornelia met een zucht.
Taranee merkte dat het beest ook gevloerd was, het lag bewusteloos op de grond, vastgebonden met wortels, waarschijnlijk gecreëerd door Cornelia.
Will en Raven liepen naar Taranee toe en namen Lydia over, Hay Lin liep naar Taranee en ondersteunde haar. Taranee die nog geheel verzwakt was, was er maar al te blij om. Op dat moment opende de muur zich weer, zodat er een ingang ontstond.
En Taranee, Will, Raven, Cornelia, Hay Lin en Lydia die werd meegedragen, gingen naar buiten…
TBC…
Weer een nieuw hoofdstuk. Nou zijn jullie vast wel geïnteresseerd wat er met Irma gebeurd is, of niet?