Hoofdstuk 12.

Buiten tjiepte een vogel, wat Lydia wakker maakte. Het liefst opende ze haar ogen niet, dus deed ze dat ook niet. Nog even genoot ze van het zachte bed waar ze op lag. Als ze ooit terug naar haar eigen wereld zou gaan, zou ze er alles om doen om daar ook zo'n bed te krijgen.

Ze hoorde dat ze deur van hun kamer openen, en voorzichtig opende ze haar ogen. Het was al licht, ze zag dat Raven nog sliep. Toen ze naar de deur opening keek, zag ze dat Orube daar stond.

' Goedemorgen.' Fluisterde Orube zacht om Raven niet wakker te maken. ' Hai Orube.' Fluisterde Lydia terug.

' Ik heb ontbijt geprobeerd te maken, je zult vast honger hebben.'

' Ja, inderdaad. Ik kom er zo aan.'antwoordde Lydia.

Orube sloot de deur, en Lydia stapte het bed uit. Ze pakte de kleding die ze gister van een van de wachters van het Kandraker kreeg. Na enige moeite lukte het haar de kleding aan te trekken.

Voorzichtig sloop ze de kamer uit, om Raven niet wakker te maken, en liep de gang op naar beneden.

' Waar ben je Orube?' 'In de keuken.'riep Orube terug. 'En wat is een keuken?' 'De kamer die je gister in brand zette!' 'Oja.'

Lydia haastte zich naar de keuken, en zag daar Orube aan een tafel zitten. ' Kom er naast zitten, je ontbijt staat daar.' Lydia ging op de stoel zitten, en keek naar het eten. Het was een omelet die voor haar op het bord lag. 'Hij is wat koud, omdat je er wat lang over deed beneden te komen.' 'Is oké, hij ziet er lekker uit.'

Lydia ging er met haar hand vlak overheen en de omelet gloeide even op. 'Nou is die weer lekker warm.'

'Je hebt een mooie kracht, jij hebt de warmte van de zon is het niet?'vroeg Orube. 'Klopt, mijn krachten hebben te maken met de zon. Ik kan alles met warmte doen, dus ook hitte maken. En ik kan licht stralen maken. Het is heel handig in het donker, en bij kou. Wat kan jij? Volgens ben jij niet een van de originele 5 wachters van het Kandraker.'

Het hoofd van Orube zakte even naar beneden, Lydia kon zien dat ze ergens over in zat. Orube hief haar hoofd weer en zei: 'Klopt, een tijd terug had de wachter van het vuur een ruzie met het Orakel. Ze wou even geen wachter meer zijn, en dus besloot voor een onbepaalde tijd er mee te stoppen. Maar omdat de wachters altijd met 5 moeten zijn, heb ik haar tijdelijk vervangen. Ik ben geen mens als hun, ik kom van een andere planeet. Mijn specialiteit is vechtkunsten, ik ben een strijder. Maar ik heb ook wat magische krachten.'

'Een strijder? De 5 wachters van Islea zijn allemaal strijders, omdat wij in een onzekere tijd leven, vol oorlog. Iedereen bij ons kan goed met wapens omgaan, ik ben vooral goed met zwaarden. Michelle, de wachter die over geluid heerst, is ook gespecialiseerd in vechtkunsten. Raven kan goed met dolken omgaan. En Jaimy, de wachter over kou en ijs, is super in boogschieten. En Carolien, de bezitter van het Hart van Islea, wel… heeft nog niet echt een specialiteit.'

'Is de oorlog echt zo ernstig?'vroeg Orube.

Even voelde Lydia dat ze moest huilen, maar dat wist ze tegen te houden. 'De oorlog is al bezig, zelf al voordat ik een wachter was. Al zolang als ik me kan herinneren.'

Orube keek verbaasd op naar Lydia. 'Hoe lang ben je al een wachter?'

'Pas anderhalf jaar… net als Carolien en Michelle… maar Jaimy en Raven al langer dan 4 jaar.'

'Hoe komt het dat 3 van jullie pas anderhalf jaar wachter zijn, en Raven en Jaimy rond de 4 jaar. Het is toch altijd dat 5 wachters tegelijk worden uitgekozen?'

Lydia knikte. 'Klopt, maar ik, Michelle en Carolien zijn ook niet van de originele groep.'

'Wat is er dan gebeurt?'vroeg Orube nieuwsgierig.

Lydia hield zich even stil, niet precies wetend wat ze moest zeggen. 'Ik weet het eigenlijk niet precies, ik was er niet bij.'

'De oorlog heeft zijn slachtoffers geëist.'zei een stem achter hun. Lydia keek om en zag dat Raven tegen de muur van de keuken stond…