Raven zat in haar grootmoeders kamer en kamde haar lange haar voor de reuzengrote spiegel.
Ze wou zo graag naar Zweinstein & andere tovenaars leren kennen.
Haar grootmoeder had haar al altijd zorgvuldig afgeschermd. De enige tovenaar die ze kende, was een ander meisje uit het dorp.

Hermelien heette ze. Soms kwam Hermelien en vertelde ze over al haar avonturen op Zweinstein. Zo wist ze bijna alles over iedereen die daar naar school ging. Ze had talloze verhalen gehoord over Harry Potter, Ron wemel en de rest van zijn familie. Over de leerkrachten, over Perkamentus en over Voldemort.

Die laatste vond ze heel interessant. Raven was een heel puur en onschuldig iemand… ze kon het maar niet begrijpen hoe een persoon zoveel mensen leed aan kon doen zoals Voldemort. Daarom juist dat hij haar zo boeide.
Ze zag hem als een object… als studiemateriaal.
Raven was gefascineerd door het gedrag van mensen.
Meteen als ze iemand zag, wist ze hoe die persoon zich voelde. Ze kon het aan zijn bewegingen zien, ze kon het horen aan zijn stem en ze zag het in de ogen, want ogen zijn de vensters van iemands ziel.
Het was haar gave dit te kunnen. Haar grootmoeder had al altijd gegrapt dat ze in de dreuzelwereld als psycholoog kon fungeren. Wat dat ook betekende.

Raven vond Hermelien heel aardig, maar ze kwam steeds minder en minder door de gebeurtenissen op Zweinstein. Daarom juist wilde ze zo graag gaan.

In de spiegel zag ze Perkamentus achter zich staan.
"Oh hallo, ik had u niet horen binnenkomen"
Perkamentus zweeg en ging naast haar zitten.

Ze keek in zijn ogen. Hij glimlachte en streek even over haar lange haar.
Ongelovig staarde Raven hem aan toen ze de bekende twinkeling zag…
Seconden gingen voorbij…
En toch bleef ze maar in die ogen kijken, natuurlijk gebruikte Perkamentus occlumentie, anders kon ze al zijn gedachten zien.
Maar haar hersenen werkten nu op volle toeren en begonnen allerlei redeneringen af te tasten…

Haar grootmoeder kwam binnen…
Heel vlug liet Perkamentus de sterkte van zijn occlumentie verzwakken, heel vlug maar net genoeg.
Raven gilde het blij uit en omhelsde haar grootmoeder innig.
"Dankjewel oma… dankjewel dankjewel, oooh ik ben u zo dankbaar!"

Raven huilde van geluk, Velea huilde ook. Ze knikte uit dankbaarheid naar haar goede vriend Perkamentus.
"Je koffers zijn gepakt Raven…Ga maar mijn lieve kind."