Raven had ondertussen al alles gekocht dat ze nodig had. Nu nog even langsgaan bij madame Mallekin.
Toen ze naar binnen ging, zag ze dat madame Mallekin nog met een klant bezig was.

Een paar minuten later was het haar beurt.
Zoals dat altijd het geval was bij madame Mallekin, werd Raven zeer hartelijk ontvangen.
"Goedemiddag jongedame, wat kan ik voor u doen?"
Raven legde tot in de details uit wat ze precies wilde. Hier en daar bracht madame Mallekin enkele wijzigingen aan en gaf haar zoals ze altijd deed, advies over de nieuwste modekleuren en trends.
Raven kocht terwijl ze daarwas nog wat kleren voor in haar vrije tijd.

"Ik kan me niet herinneren dat ik ooit al gewaden voor u heb aangemeten, jongedame"
Raven legde het hele verhaal uit en toen ze uitverteld was, had madame Mallekin alles klaar. Raven betaalde en ging naar buiten met grote zakken.

Ze besloot nog even rond te lopen.
Heerlijk, vond ze het om in de late zomerzon rond te lopen tussen al die mensen. Alles voelde wat raar aan, maar toch bevrijdend omdat ze voor het eerst na al die jaren in afzondering geleefd te hebben, nu plots in een grote menigte kon lopen.
Plotseling zag ze een donker zijstraatje met aan de muur een verroest bord waarop stond… Verdonkeremaansteeg.
In de verte zag ze donkere figuren een lugubere winkel binnenstappen.

Raven werd nu heel curieus… Zou ze…

"Hoi Raven!"
Geschrokken keek Raven om & zag een opgewekte Hermelien staan.
"Hallo opnieuw, heb je al alles gekocht dat je nodig had?" Zei Raven rustig en hoopte dat Hermelien niet doorhad dat ze bijna de Verdonkeremaansteeg ging inlopen.
"Ja hoor, natuurlijk. Maar eerlijk gezegd zocht ik je"
"Oh ja? Waarom?"
"Wel Perkamentus heeft een uil gestuurd waarin er stond dat je met ons meemoet"
"Mee moet naar waar?" vroeg Raven niet-begrijpend.
"Naar het Nest! Je mag bij de familie Wemel blijven logeren, Harry logeert daar en ik ook. Perkamentus vond het een goed idee, en zo kunnen we samen naar het station morgen. Het wordt super! Zo kan je kennismaken met iedereen!"
"Ben je zeker dat de familie Wemel het niet erg zal vinden? Ik bedoel maar, ik ben een compleet vreemde, en nu moet ik plotseling bij hen logeren!"
"Ja hoor, dat ben ik zeker. Mevrouw Wemel kijkt er zelfs naar uit je te zien. Je zal zien, de Wemels zijn een hele warme en aardige familie."
"Ok dan!" zei Raven vrolijk en volgde Hermelien die zo vlug mogelijk van de Verdonkeremaansteeg weg wilde.

Het nest--------------

Ondertussen had Raven al kennis gemaakt met de Wemels. Nuja een deel toch, Arthur, Molly Ron & Ginny, toen ze nog in de wegisweg waren.
Toen ze in het nest aankwam ontmoette ze Bill & zijn verloofde Fleur & Fred en George Wemel.
Net zoals Hermelien haar verzekerd had vond ze iedereen aardig, zelfs Fleur vond ze aardig.

Aangezien mevrouw Wemel nog niet klaar was met het eten besloten Harry, Ron, Hermelien & Raven buiten een wandeling te doen.
"Het is hier heel mooi & gezellig Ron" Hij dacht dat ze een grapje maakte.
"meen je dat nu?"
"Ja écht… hier buiten is het heel open en heb je een prachtig ongestoord zicht op de zonsondergang van op dit punt. En je familie, je familie is zo warm en hartelijk. Je beseft niet hoe gelukkig je bent!"
Ron die niet stilstond bij Raven's situatie kon zijn mond niet houden
"Ach ja, mijn moeder zaagt, mijn vader is geobsedeerd door dreuzelvoorwerpen, mijn twee broers hebben een fopshop en mijn kleine zusje is een jongensmagneet. Eerlijk gezegd ben ik ze soms liever kwijt dan rijk hoor."

Verbijstering was van Ravens gezicht af te lezen. Hermelien gaf Ron een harde duw in zijn zij.
Hij keek verontschuldigend naar Hermelien toen hij het doorhad.

Arme raven, dacht Harry. Hij wist maar al te goed hoe ze zich voelde. Hij had zijn ouders ook op jonge leeftijd verloren. Hij sloeg zijn arm rond haar. Raven keek hem dankbaar aan.

Al gauw hoorden ze een bulderende stem die riep dat het eten klaar was.

In de keuken van de Wemels was het een echt festijn. Er was eten in overvloed en iedereen maakte plezier. Ze lachten om de moppen van de tweeling en de domme uitspraken van Ron.
Raven had nog nooit zoiets meegemaakt. Voor het eerst voelde ze echt hoe het was om een grote familie te hebben.
Ze keek naar Harry, hij glimlachte… hij wist precies wat ze dacht.

Na het eten besloot mevrouw Wemel om muziek te maken, in plaats van de borden te wassen.
Het was heel aanstekelijke muziek en iedereen deed poging om mee te dansen. Er werd veel gelachen. Nu en dan gleed er iemand uit over een betoverde plastieken banaan die de tweeling op de grond hadden gelegd. En wanneer dit gebeurde gierde iedereen het uit, vooral toen ze zagen dat het Fred zelf was die viel.

Het begon al laat te worden en Arthur Wemel stuurde iedereen naar bed. Want morgen moesten ze er vroeg uit om naar school te gaan. Het zou waarschijnlijk weer een hectische ochtend worden. Godzijdank waren alle koffers al gepakt.

--------------

Die avond kon Raven niet slapen. Ze was veel te zenuwachtig om naar Zweinstein te gaan, dus besloot ze om wat buiten in de tuin te zitten.
De open vlakte achter het huis baadde in het blauwe maanlicht. De vogels zongen zachtjes hun lied.
Ze rustte languit in het gras en keek naar de sterrenhemel.

Zouden mam en pap me nu kunnen zien? Dacht ze… Zouden ze samen tussen alle andere sterren zitten schitteren?
Ik hoop dat ze trots op me zijn dat ik nu eindelijk naar Zweinstein ga, zoals zij gedaan hebben. Zij zaten in Griffoendor… ik hoop dat ik daar ook zal zitten. Net als Harry, Hermelien, Ron & Ginny.

Plotseling landde er een uil op haar buik met een gelige envelop.
Ze aaide de uil nog even voordat hij wegvloog.
Rustig opende ze de verzegelde envelop en las de brief.

Lieve Raven,
Hoe gaat het met mijn kleinkind?
Ik hoop dat alles goed gaat met je… maar eerlijk gezegd ben ik daar vrij zeker van.
Het is allemaal zo snel gegaan, het was zo'n kort afscheid.
Nu je voor het eerst in je leven weg voor een lange tijd weg zult zijn,… ben ik tot een conclusie gekomen.
Ik had je al veel eerder naar Zweinstein moeten sturen.
Het spijt me Raven dat het zo lang duurde eer ik dat besefte. Kan je het mij alsjeblieft vergeven?
Ik was gewoon doodsbang om je te verliezen, dat ik je bij mij hield zodat ik je kon beschermen.
Perkamentus heeft er goed aan gedaan om mij te overhalen. Je bent een jonge vrouw geworden, en het heeft geen zin om je van de wereld af te schermen. Er zal wel altijd gevaar op de loer liggen, maar het is beter dat je voorbereid bent. En ik weet dat je niet de verkeerde dingen zult doen… daar heb ik het volste vertrouwen in. Je moet niet te zenuwachtig zijn voor de eerste schooldag (ik weet maar al te goed dat je zenuwachtig bent). Ik geloof in je Raven, vergeet dat niet. Ik geloof in je… alles komt in orde.

Veel liefs,
je oma Velea.

p.s. (je zou een oud mens gelukkig maken mocht je zo nu en dan eens een brief sturen).

Raven voelde een last van haar hart vallen, en besloot naar binnen te gaan om nog enkele uren te slapen.