De ochtend verliep soepeler dan normaal. Aangezien iedereen zijn hutkoffers had gepakt, was er niet echt veel dat men nog kon doen.
Er zouden 2 auto's van het ministerie komen om de familie op te halen en terug naar huis te brengen.
Uit veiligheid legde Arthur uit. Na de gebeurtenissen het voorbije jaar, en alle onverklaarbare dingen die in de dreuzelwereld gebeurden, was iedereen extra voorzichtig.

Raven werd gewekt door Hermelien, die op haar beurt Ginny wakker maakte. Ginny toonde Raven de weg naar de badkamer zodat ze een douche kon nemen.
De douche deed haar deugd en leek als het ware haar zorgen weg te spoelen.
Eens afgedroogd deed ze een zwarte broek aan en een zwart T-shirt aan.
Ze haastte zich naar beneden om de ketting die van haar moeder was aan te doen.
Ze had overgelukkig geweest toen haar oma haar die ketting cadeau deed voor haar 15e verjaardag.
Het was een grote robijn die zodanig geslepen was, dat hij de vorm van een roos aannam.

Fleur leek een speciaal zintuig te hebben, als het over juwelen ging en sperde haar ogen open toen ze de prachtige ketting zag.
"O Raven! Waar 'eb jij die ketting gekocht? Iek wiel die ook! 'Ij is prachtig"
"Deze ketting was van mijn moeder. Papa heeft de robijn zo laten slijpen voor haar, omdat rozen haar lievelingsbloemen waren."
"O, 'oe romatisch. Bill, iek wiel ook iets laten slijpen voor ons 'uwelijk. Niet in 'et rood, dat past niet bij mijn ogen." En zoende toen haar verloofde.

Ginny mompelde iets als "huur dan toch een kamer" toen ze voorbijliep. Gisteren had niemand, en daarmee worden Molly, Hermelien & Ginny bedoeld, een probleem over Fleur gemaakt. Iedereen feestte gewoon met iedereen.
Maar nu het tijd was om naar school te vertrekken, was Fleur voor hen weer die opgetutte pop die niets anders deed dan een monoloog voeren over haar nakende huwelijk.

Mevrouw Wemel bulderde dat iedereen zich naar buiten moest haasten omdat de auto's elk moment konden arriveren.
Iedereen nam afscheid, of toch poging tot van de 2 achterblijvers, Bill & Fleur.

En toen de laatste persoon het huis uit was, kwamen de auto's net aan. Fleur blies nog een laatste kushandje richting de vertrekkende auto's.
Harry, Ron & Raven zwaaiden enthousiast totdat Fleur & Bill volledig uit het zicht verdwenen waren.

Eens op het station aangekomen werd er zoals gewoonlijk afgesproken wie met wie door het hek van perron 9 ¾ zou lopen. Elke groep die passeerde werd vergezeld door een schouwer, tot ergernis van sommigen.
De schouwer die Harry vergezelde was gelukkig een vriendelijke vrouw.
Even later kwam nu de rest ook op het perron te staan.
Iedereen nam afscheid van Mevrouw en Meneer Wemel.
Molly Wemel kon een paar tranen niet onderdrukken. Meneer Wemel hield haar dicht bij zich.

Vanaf het moment dat er afscheid werd genomen van de Wemels, ging ieder zijn eigen weg.
En Raven stond alleen.
Ze had helemaal geen idee waar iedereen naartoe was, en begon een klein beetje angstig te worden. Moest ze nu alleen op de trein stappen en een coupon zoeken?

"Moederziel alleen, Raven?"
Ze draaide zich met een ruk om.
"Een beetje wel Lucius. Ze zijn allemaal naar hun vrienden toe, en ik weet niet waar ze zijn."
"En wie is "ze"?"
"Perkamentus heeft me opgedragen om bij de Wemels te logeren. Zo heb ik Harry & Ron leren kennen. Hermelien woont bij mij in het dorp, dus we kenden mekaar al."
Lucius snoof… De Wemels waren bloedverraders.
"Raven, hier ben je, ik zocht je—" Harry onderbrak zijn zin toen hij besefte met wie Raven stond te praten.
"Harry Potter" Zei Lucius minzaam
"Lucius Malfidus…" zei Harry. Hij voelde de woede vanbinnen opborrelen.
"Een snotaap van jouw leeftijd hoort mij als Meneer Malfidus aan te spreken."
Harry besloot om er niet veel woorden meer aan vuil te maken.
"Kom Raven, Ron & Hermelien hebben een coupon gevonden."
Hij wilde haar meetrekken, maar Lucius was hem te vlug af.
Hij had haar rechterhand genomen en drukte er zijn lippen op, zoals hij die keer in Kliederen & Vlek had gedaan.
"Veel succes op Zweinstein, Raven"
"Dankje Lucius"

Toen Raven uitgesproken was, trok Harry haar mee in de trein, in de coupon waar Ron & Hermelien zaten.
Vlug vertelde Harry wat hij gezien had, Raven voelde zich ongemakkelijk.
"Wat had dat te betekenen? Ken jij Lucius ofzo?"
"Ik heb hem gisteren in Klieder & Vlek ontmoet."

"Hoezo ontmoet? Is hij tegen je beginnen praten?
"Ja… Ik had een boek vast over Voldemort en…" Raven legde uit wat er gisteren in Klieder en Vlek was gebeurd.
Iedereen luisterde aandachtig.

"Lijkt me allemaal heel onschuldig, als je weet wat je doet. Maar wat deed jij met een boek over Voldemort in je handen?" Vroeg Hermelien
"Nou… het zit dus zo. Ik ben… al zeg ik het zelf, sorry als ik nogal verwaand overkom, een heel puur iemand… en ik kan het maar niet begrijpen hoe een persoon zoveel mensen leed aan kon doen zoals Voldemort. Daarom juist dat hij me zo boeit.
Voor mij is Voldemort een object… studiemateriaal.
Ik ben gefascineerd door het gedrag van mensen.
Als ik iemand zie, weet ik hoe die persoon zich voelt. Ik zie het aan de bewegingen, ik hoor het aan de stem, en ik zie het in de ogen.
Ik zou het kunnen omschrijven als een gave."

"Raven… vertel me dan eens… wat voel ik nu?" vroeg Hermelien onderzoekend.
"Ik zal het in je oor fluisteren Hermelien."
Raven boog zich voorover en fluisterde een minuut lang in Hermelien's oor.
Toen Raven terug op haar plaats zat, keek iedereen naar Hermelien die er nu verschrikkelijk rood uit zag en wat zat te giechelen.
"Je hebt gelijk…je hebt een gave." Zij Hermelien stilletjes toen ze nog meer begon te blozen.

Raven lachte geamuseerd. Hermelien lachte nu ook… ze wist dat haar geheim veilig bij Raven was.