De trein vertraagde en iedereen besloot zich om te kleden.
'Kom kijken Raven' Harry was uit de coupon gelopen en stond nu aan een raam.
Raven's mond viel open van verbazing.
Ze zei helemaal niets…ze bleef kijken naar het prachtige kasteel… Zweinstein was in zicht… en het was mooier dan ze ooit had durven dromen… het was in één woord betoverend.

Toen de trein stopte, holde iedereen de trein uit. De eerstejaars werden van de rest gescheiden.
Ondertussen was Raven opnieuw haar vrienden kwijt, en wist ze niet waarheen.
'Ga jij maar met hen mee' Raven draaide zich om. Wie had dat gezegd? Ze bleef rondkijken… niets te zien. Even dacht ze een witte schim tussen de mensen te hebben gezien. Maar ja, ze kon zich vergist hebben.
Toch besloot ze zoals ze had gehoord, om de eerstejaars te volgen.

Al gauw had bijna iedereen de eiken deuren van het kasteel bereikt.

Zoals gewoonlijk schitterde de hal door het vuur van de vele fakkels.
De vier tafels van Huffelpuf, Ravenklauw, Griffoendor & Zwadderich stroomden vol.

Toen Hagrid de Opptertafel vervoegde, wist iedereen dat alle eerstejaars het meer waren overgestoken.

En zo kwam professor Anderling de Grote Zaal binnen met achter zich een lange rij eerstejaars. Raven liep wat nerveus achteraan.
Ze kon wel door de grond zakken van schaamte toen ze in een rij voor de Oppertafel moest staan, met haar gezicht naar de overige leerlingen.

Toen de sorteerhoed stond, waar hij moest staan. Begon hij zijn zelfverzonnen lied.
Op het einde van het lied, vulde de Grote Zaal zich met een daverend applaus, iedereen was tevreden omdat de hoed voor 1 keer een redelijk kort lied had gezongen.

De eerste naam werd geroepen, 'Asrax, Lily'
Harry moest meteen denken aan zijn eigen moeder, god wat mistte hij zijn ouders nog steeds.

De sorteerhoed dacht even na en riep toen: 'Huffelpuf'

De hele Huffelpuf tafel klapte luid en verwelkomden hun nieuwste aanwinst hartelijk.
De eerstejaars werden allemaal verdeeld over de 4 tafels. En ondertussen zat professor Anderling al aan de letter "G".

Raven voelde dat het bijna aan haar was. Het moment was aangebroken.

'Godefroid, Raven'

Met wankele benen liep ze naar het krukje en zette de hoed op haar hoofd, die gelukkig niet over haar hoofd zakte zoals dat het geval was bij de meeste eerstejaars.

Harry, Ron, Hermelien & Ginny luisterden aandachtig. Allen hoopten vurig dat hun nieuwe vriendin bij Griffoendor zou komen. Hermelien was er bijna 100 van overtuigd dat dat het geval zou zijn.

Raven hoorde een stem in haar gedachten. 'Zo, zo, Raven Godefroid. Hmm, het is vrij duidelijk bij welke afdeling je thuis hoort. Ik heb vele jaren geleden je ouders in Griffoendor ingedeeld.'
Raven voelde het aankomen, een glimlach verscheen op haar gezicht.
Iedereen zag hoe de sorteerhoed zijn "mond" opendeed en bulderde: 'Zwadderich'

Haar vrienden uit Griffoendor konden hun oren niet geloven. Zwadderich? Hoe kon dat nu? Raven leek helemaal niet op de andere zwadderaars, ze was levenslustig en maakte anderen gelukkig.
Ze was misschien wel geboeid door het duister, maar dat wilde nog niet zeggen dat ze er een deel van moest uitmaken.

Raven zelf geloofde het ook niet. Haar ouders hadden in Griffoendor gezeten, wat deed zij dan in godsnaam in Zwadderich? Dit had ze echt niet verwacht. Met benen die nog meer wankel waren dan daarstraks, liep ze verdoofd naar de tafel van Zwadderich, waar ze verwelkomd werd door een overdreven luid applaus. Ze zag een lege plaats en ging er gaan zitten.

'Welkom Raven' Zei een diepe, haast dreigende stem.
Raven draaide haar hoofd naar rechts en keek nu recht in 2 grote grijze ogen. Meteen toen ze in de ogen keek, voelde ze allerlei emoties die van die persoon kwamen. Ze zag pijn, verdriet, en het duistere teken.
Toen hij haar verbijsterde gezicht zag, gebruikte hij occlumentie en blokkeerde hij zo zijn gedachten.

'Dat had je niet mogen doen' zei hij
Raven herkende hem als de jongeman die achter Lucius liep in Klieder en Vlek.
'S..sorry, het was niet mijn bedoeling. Het gebeurt… vanzelf, als ik iemand in de ogen kijk.'
'Ik geloof zelfs, dat je dingen gezien hebt, die je niet mocht zien.'

Hij schoof nu nog dichter bij haar en hield haar middel vast met zijn linkerhand.
Draco's vrienden hielden zijn daden nauwlettend in het oog.
'Je kunt zien dat je niets, maar dan ook niets van wat je gezien hebt aan je domme Griffoendor vriendjes vertelt. Of ik zweer, dat dat je laatste woorden zullen zijn.'

Raven knikte.

Haar hersenen liepen terug op volle toeren, en ze was al lang uit de roes waarin ze verkeerde. Zij was nu in een afdeling terechtgekomen met kinderen die afstammen van duistere tovenaars. Ze kon ze maar als vrienden houden, voor zolang ze nog in Zwadderich zat.

'Mijn naam is Malfidus, Draco Malfidus'
'Godefroid, Raven Godefroid' Net zoals zijn vader, wist Draco haar hand te strikken en er zijn lippen op te drukken… 3 seconden langer dan zijn vader.

Patti keek vol walging en snoof. Korzel en Kwas lachten geamuseerd.
Draco stond op om naar de vertrekken van de Zwadderaars te gaan.
Zodra hij opgestaan was, volgde iedereen hem.
Raven echter, bleef achter en greep zo haar kans om nog even bij Hermelien te gaan zitten. Enkele eerstejaars van Griffoendor bekeken Raven met een schuine blik toen ze de zwartharige Zwadderaar zagen opstaan en bij de beroemde Harry Potter ging zitten.

'Raven! Oh ik vind het zo oneerlijk dat je in Zwadderich zit.' Uitte Hermelien meteen
'Ja ik ook, ik ben zo teleurgesteld. Ik had zo met m'n hele hart gehoopt om met jullie in Griffoendor te zitten. Maar het lot besliste anders'

'Ik heb je zien praten met Malfidus. Heeft hij iets gezegd over ons misschien?' Ron keek haar onderzoekend aan
'Neen, helemaal niet, waarom misschien?'
'Ach.. zomaar'
'Mensen… der is iets dat ik wil vragen'
'Vraag maar' antwoordden ze allen in koor
'Ik begrijp best wel als het antwoord negatief is hé. Maar nu ik in Zwadderich zit… willen jullie nog vrienden zijn met mij?' Raven keek naar de grond en schuifelde wat met haar voeten.
'Maar natuurlijk Raven!' Hermelien was die eerste die haar omhelsde, gevolgd door Harry & Ron.
Het maakt niet uit in welke afdeling je zit, vrienden blijven we!
Raven glimlachte… ze wist dat dit trio voor een lange tijd, haar trouwste vrienden zouden zijn.