Draco had gegrinnikt toen hij 3 weken geleden zijn vaders' eerste brief had gekregen. Raven had hem gevraagd wat er zo grappig was.
Hij had niets geantwoord en slechts dichter bij haar geschoven aan tafel..
Dichter… net niet tegen haar… maar dicht genoeg om haar, zijn aanwezigheid te laten voelen.
Net genoeg om haar te intimideren met zijn duizelingwekkende warmte…
Hij wist dat ze het had gevoeld… elke vezel in zijn lichaam wist het.
Draco was de enige Zwadderaar, die op dat moment zo dicht bij haar zat, en de tinteling op haar lichtbruine huid zag… al was het voor enkele seconden.
Het was er; en Raven zou binnenkort van hem zijn.

De voorbije weken; had hij veel tijd met haar doorgebracht. Iets wat onvermijdelijk was aangezien ze samen veel les hadden. Maar na enkele dagen, ging ze steeds naast hem zitten tijdens de lessen, en was Zabini genoodzaakt om naast Hermelien te zitten. Tot grote ergernis van Ron.

Draco leerde dat Raven geen doorsnee Zwadderaar was… Zij was anders.
Ze lachte vaak met de meest kleine dingen, en hij moest eerlijk zeggen; het werkte aanstekelijk. Vooraleer hij het wist, begon hij spontaan mee te lachen. De hele klas had zich omgedraaid.
Gelukkig was hij erop getraind om zich serieus te kunnen houden en besloot hij slechts te lachen als hij alleen met haar was.

Telkens hij met haar in de gang liep, rustte haar kleine hand op zijn gespierde arm. Hij voelde zich nog trotser dan gewoonlijk.

"He…Raven?"
"Ja Draco?" zei ze toen ze naar hem opkeek… haar greep op zijn arm versterkte.
"Ik vrees dat ik je alweer moet alleen laten. Ik moet iets afhandelen" zei hij aarzelend.
De teleurstelling was af te lezen van haar gezicht.
"Zal ik je vanavond dan niet zien in de leerlingenkamer?" vroeg ze hem smekend.
"Neen… maar misschien… Zou je morgen met mij naar Zweinsveld willen gaan? Enkel jij en ik?" Draco kreeg de woorden "sorry" niet over zijn lippen dus besloot hij het anders aan te pakken.
"ja… graag.."
Draco kwam dichterbij haar… zachtjes liep Raven achteruit, maar besefte dat ze nu tegen de muur leunde.

"Ik zal je morgen wel komen halen… blijf gewoon in de leerlingenkamer…ok?"
Fluisterde hij in haar oor.
Een rilling ging over haar hele rug. Opnieuw zag hij de bekende tinteling op haar huid… maar ditmaal ging het niet weg.
Hij ging met zijn hand door haar haar. Zijn gezicht was nu nog maar enkele centimeters van het hare verwijderd. Hij zag dat ze haar ogen sloot…
Het was nu slechts een kwestie van seconden.. en…

"Sorry!" Zei ze vlug en probeerde weg te lopen.
Ze was al enkele meters ver, maar Draco had haar ingehaald en haar ruw tegen de muur geduwd.
"het woord "sorry" is niet goed genoeg voor mij. Ik neem liever… zoveel ik kan…. En wat ik wil"
Draco kuste haar vol op de mond. Zijn ogen waren gesloten… Raven's ogen niet.
Ze keek nog steeds verbaasd naar de 2 gesloten ogen. Het duurde echter niet lang… of zij sloot nu op haar beurt de ogen… en begon langzaam zijn kus te beantwoorden.

Zijn ene hand hield nog steeds haar rechterarm tegen de muur gedrukt, terwijl de andere hand haar bij haar middel nam en dichter tegen hem trok.
Het was Draco die de kus beëindigde.
"Waarom liep je weg Raven?"
"ik… ik dd..a-"

"Shhhtt… mijn liefste. Ik weet waarom…ik weet dat je bang was!… geef het maar toe. Je was bang.. niet om mij te kussen. Maar van mijn duistere zijde. Je was bang dat je je aangetrokken zou voelen tot mijn duistere zijde. Maar nu is het te laat. Nu weet ik… nu voel ik… nu schreeuwt elke vezel van je lichaam het uit… Jij… mijn liefste, voelt je aangetrokken tot de duistere zijde… Zeg het me als ik verkeerd ben"
Draco keek haar recht in de ogen en liet haar rechterarm los.
Vooraleer hij wist wat er gebeurde… had ze hem gelijk gegeven…
Door haar armen rond zijn nek te slaan en die zachtjes te masseren.

Zachtjes bracht ze haar gezicht dichter bij het zijne… klaar voor een volgende kus.
De tweede kus was passioneler dan de andere. Raven werd dichter tegen Draco's lichaam gedrukt en voelde hoe zijn hart wild tekeerging tegen haar borst. Ze vroeg zich af of hij haar hart ook kon voelen.
Ze ging helemaal op in de kus… ongehoord kreunde ze even toen ze zijn volle tong voelde. Wat onschuldig begon… evolueerde in een duizelingwekkende passie.
Geen van de twee dacht eraan om er nu mee op te houden.

Draco had nu eindelijk wat hij wilde, en Raven voelde zich bevrijdt.
De gevoelens die Draco bij haar opriep voelden zo intens aan. Het was net alsof ze van een lange reis thuiskwam. Alsof ze allerlei verdoken gedachten nu kon loslaten. Ze verwelkomde met open armen de duisternis die Draco omsloot… ze wist dat ze er een deel van ging uitmaken… Maar het kon haar niets schelen. Zij had haar Draco.
Jaren werd ze van het duister afgeschermd… en was ze een volgelinge van het licht. Maar pas nu was ze compleet…
Het gemis was voorbij, en diep binnenin wist ze… dat het kiezen voor het duister voorbestemd was… toch voor nu.

Ze beëindigden de kus tegelijkertijd en keken nu in elkaars ogen.
"Ik moet nu gaan… Morgen kom je alles te weten…" zei hij
Raven begreep niet goed wat hij bedoelde.
"Morgen krijg jij toegang… tot dit hier" Hij nam haar hand en legde het op zijn voorhoofd. Daarna kuste hij haar vingertopjes en liep weg.

Verdoofd keek ze hem na totdat hij om de hoek gelopen was.

Zware voetstappen naderden achter haar.
"Wat doe jij hier nog zo laat juffrouw Godefroid!"
Raven keek recht in de gitzwarte ogen van haar afdelingshoofd.
"Goedenavond Professor Sneep. Ik ben op weg naar de leerlingenkamer."
"Alleen? Want als ik het mij niet vergis, zag ik uit de verte iemand de hoek omslaan … wie was dat?"
"Draco Malfidus, Professor"
Sneep's gezicht vertoonde geen tekenen van woede… alleen een grijns op zijn lippen.
"ga jij maar naar de leerlingenkamer … je hebt geluk dat ik geen punten aftrek juffrouw Godefroid"
Raven knikte eerbiedig en ging weg.
Sneep daarentegen… volgde de weg die Draco had genomen.
Raven dacht de woorden "Raven…dood…. Draco…beste vriend..Lucius" zachtjes te horen… maar besloot dan maar dat het waarschijnlijk een vergissing had geweest.
Toen ze zich een laatste maal omdraaide was hij al uit het zicht verdwenen.