"Ben je ervan overtuigd dat ze alles mocht weten?"
"Ja natuurlijk, vader heeft mij gezegd dat ik de toestemming heb van Heer Voldemort".
"Spreek die naam hier niet luidop! De muren hebben oren. Ik zal je vader contacteren, je hoort nog wel van mij. Maar je kunt zien Draco, dat ze geen dingen verder vertelt. Of je kunt vergeten dat je plannetje werkt!"

Professor sneep draaide zich met een ruk om… het geluid van zijn voetstappen weerkaatste tegen de eeuwenoude muren.

Draco keek neer op Raven die in het ziekenbed lag te rusten. Haar borstkas ging zachtjes op en neer. Hij kon er niet aan weerstaan om haar rechterhand vast te nemen en haar vingertopjes te kussen.
"Dd-raco?" Raven's oogleden trilden even.
"Rust jij nu maar" fluisterde hij haar toe. Meteen viel Raven terug in slaap.
Hij legde het zachte deken wat hoger en liep toen uit de ziekenzaal.

In de verte zag hij 3 schimmen in zijn richting komen.

"Malfidus!"
Draco rolde met zijn ogen toen hij de stem herkende.
In een mum van tijd stonden Harry, Ron & Hermelien voor zijn neus.
"Wát heb jij met Raven gedaan!"
Draco kon zijn ergernis niet verbergen en ging wat tegen de muur aanleunen.

"Ik? Ik heb niets gedaan potter"
"Wel probeer dan maar eens uit te leggen waarom Raven in de ziekenzaal ligt nadat ze met jou naar Zweinsveld geweest is"

"Ik heb haar gewoon iets getoond, en blijkbaar was het teveel voor haar en viel ze flauw. En indien je denkt dat ik haar enig kwaad wou aandoen, vergeet dan maar niet dat ik haar gedragen heb uit Zweinsveld totdat ik professor Sneep tegengekomen ben, en geloof me vrij, dichtbij was het niet."

Harry, Hermelien en Ron keken verbouwereerd.

"En potter, wil je eens wat stiller praten? Ze ligt te slapen" zei Draco en liep verder.
Harry & Ron keken elkaar niet-begrijpend aan.

"Jongens… ik heb voor de eerste keer in mijn leven het gevoel dat Malfidus oprecht is"
"denk je dat?" Ron fronste zijn wenkbrauwen
Hermelien ging bijna verklappen wat Raven haar een paar weken geleden had toevertrouwd, maar kon gelukkig nog net haar mond houden."

"ging je iets zeggen Hermelien?"

"Oh neen, neen; ik stel voor dat we haar gewoon een bezoekje brengen!" zei ze snel… ietsje té snel.

Toen ze de ziekenzaal betraden, zagen ze Raven liggen in het verste bed. Ze leek vredig te slapen, haar handen lagen vredig op haar buik, haar borstkas ging zachtjes op en neer. Naast haar stond een doos chocoladekikkers met een rode roos daarbovenop.
Voorzichtig sloop Hermelien naar het kastje en zette er hun beterschapcadeau & kaartje op.
Harry boog naar voor en streek met zijn vingers over haar koude handen.
Op de een of andere manier voelde hij zich verboden met haar, vanaf het moment dat ze met z'n allen in het Nest waren. Want ze hadden beiden hun ouders verloren, en Harry begreep hoe Raven zich daarover voelde. Ze hadden er zelfs al een paar keer over gesproken. Zonder er bij na te denken, greep hij haar hand en plaatste er een simpele kus op.

De handkus ging niet onopgemerkt voorbij. "Dd-raco?".

Harry's ogen flitsten naar Hermelien. Hij wist dat ze iets verborg.
Harry wist niet waarom, haar het feit dat ze Malfidus' naam fluisterde, bij de aanraking van lippen op haar zachte huid deed een plotse haat opkomen jegens Draco.

"Neen Raven, wij zijn het… Harry, Ron & Hermelien".

Kalm bleven ze op enige reactie wachten…

"Ggghaaa!" Met een grote snak naar adem, rechtte Raven zich in het ziekenbed. Ze trilde over heel haar lichaam en snakte verwoed naar adem.
Snel keek ze in Harry's ogen… hij zag dat ze doodbang was, maar wist niet waarom.

"Eruit jullie!" Madame Plijster kwam woedend aangelopen. "Hoe durven jullie de patiënt zo te doen schrikken! Jullie maken haar toestand alleen erger!"

Raven leek zich niet bewust te zijn waar ze was en wat er gebeurde.

"We, we hebben niets gedaan Mevrouw Plijster. We hebben enkel wat op haar nachtkastje gezet en toen schoot ze wakker. Maar we zullen weggaan, onze excuses".

Vlug greep Hermelien Harry's & Ron's arm en sleurde hen bij Raven vandaan.

"Dat was pas griezelig… heb je haar gezicht gezien?" fluisterde Ron
"Ja" zei Harry… hij staarde naar zijn voeten. "Als ik ooit te weten kom dat Malfidus haar pijn gedaan heeft, dan zal het niet zijn beste dag zijn".

Hermelien beet op haar lip. "Raven zal het hen wel vertellen als de tijd rijp is"

"Zo zo meisje, gaat het al wat beter?"vroeg Madam Plijster op ongeruste toon.
Raven leek terug tot zichzelf te komen en staarde ongelovig in de ogen van Madame Plijster.

"Wat is er met mij gebeurd?"

Madame Plijster vertelde het hele verhaal, dat ze was flauwgevallen, dat Draco haar had gedragen en daarna met Professor sneep haar de ziekenzaal had gebracht. En dat Harry, Ron & Hermelien net weg waren.
"Ze stonden naast je toen je wakker geschoten was, heb je ze niet gezien?"

Raven fronste "Neen, ik geloof van niet. Maar ik was toen nog wat in de war. Maar nu voel ik me veel beter"
Raven hoopte dat Madame Plijster haar naar haar eigen bed zou laten gaan.

"Mooi geprobeerd meisje, maar je zal hier toch een nachtje moeten blijven, pas als ik je morgenvroeg nog eens heb onderzocht, en alles in orde is, dan pas mag je teruggaan, je boeken halen, ontbijten in de grote zaal en terug les volgen. Maar geen haar op mijn hoofd denkt eraan om je nu te laten gaan."

Raven pruilde haar lip.
"Zelfs dat helpt niet, rust nu maar."

Raven besloot om dan maar haar ogen dicht te doen en te wachten totdat Madame Plijster wegliep, zodat ze in alle stilte haar cadeautjes kon bekijken.

Eerst nam ze het kaartje vast dat bovenaan stond, op de voorkant zag ze allerlei sterren die steeds van kleur veranderden en door elkaar bewogen. Binnenin zag ze de namen staan van haar drie goede vrienden en een kleine boodschap.
Als cadeau hadden ze haar een zak zoutzuurtjes gegeven.

Een glimlach verscheen op haar gezicht toen ze de bloedrode roos zag liggen toen ze de zak zoutzuurtjes opzijschoof.

Ze nam hem in haar handen, maar toen ze eraan rook, prikte ze haar vinger aan één van de lange doornen, een druppel bloed via haar vingertopje op de bloemblaadjes van de roos.
Meteen viel ze in een diepe slaap en droomde weg.

Raven bevond zich op een prachtige plaats. Overal bloeiden de mooiste bloemen, fruit hing in overvloed aan de bomen, een kleine vlinder landde op haar neusje.

Ze liep verder en hoorde zachte muziek. Instinctief volgde ze het geluid en zag een koppel liggen in het gras onder een treurwilg. De muziek leek uit het niets te komen.

Een jonge man met blond haar en groene ogen stoeide in het gras met zijn vrouw. De vrouw had eveneens blond haar, maar zij had lichtbruine ogen met donkergekleurde stipjes.
Een lang vergeten herinnering flitste door Raven's hoofd, en vooraleer ze het wist stond ze naast het koppel. "Mama? Papa?"

Het koppel schrok en staarden ongelovig naar het jonge meisje dat op hen neerkeek.
"Rr-aven?" probeerde de jonge vrouw voorzichtig? Raven knikte heftig ja.
Het koppel glimlachte breed. Raven stond op punt zich te laten vallen en haar ouders te omhelzen… "DETENTIO!"

Grote touwen wikkelden zich rond Raven waardoor ze wankelde en hard op de grond viel.
"Wat doen jullie!"
Haar ouders stonden recht en keken met minachting op haar neer.
"Je bent helemaal onze dochter niet! Je hebt ons verraden!"
"Néén! Dat is helemaal niet waar!" Riep Raven "Ik heb helemaal niet gekozen om in Zwadderich te zitten. Ik kon er helemaal niet aan doen!"
"Ons bloed stroomt niet langer door je aderen"
"Maar jawel! Het kan niet anders! Jullie zijn mijn ouders, ik zie jullie doodgraag, ik heb jullie heel mijn leven gemist!"

Raven barstte in tranen uit.

De vredige omgeving was ondertussen veranderd... in de hel.
De grond was kurkdroog, alle leven was verdwenen, de bloemen verdord. Rond haar lagen rottende kadavers.

Raven was omsingeld door vuur. Het vuur kwam dichterbij. De hete vlammen likten aan de touwen die nu ook in brand stonden.
"Aaaaarrggghhh!" Raven schreeuwde het uit. De pijn was onmenselijk. Haar benen teerden weg in het vuur.

Voor haar stond haar vader met de roos die ze van Draco gekregen had.

"Zo mooi, bloedmooi zelfs. De zachtheid van een tedere kus… de geur van een passionele zomernacht. Puur… nog nooit aangeraakt. Maar toch brutaal van de struik ontnomen. Onschuldig… maar voorbestemd om te doen bloeden met scherpe doornen"

Langzaamaan kwam Stephane dichterbij en negeerde de hulpkreten vanzijn dochter.
"Papa, ik smeek het je"
Hij keek naar niets aan, maar sneed geconcentreerd met de doornen in haar arm.
"Jij komt niet voort uit ons bloed"
Raven keek naar haar arm, en schrok. Zwart bloed stroomde uit de gapende wonde en viel neer op de vlammen, die dan onmiddellijk verdwenen.

Het duistere teken verscheen voor haar ogen. Het teken dat ze ontelbare keren had gezien in Draco's herinneringen. En schrille stem kwam uit het niets…"Het duister zal je redden".