Die ochtend was Raven vrij laat uit de ziekenzaal weggegaan. Madame Plijster had haar uit haar bed geroepen, omdat ze bijna te laat was voor het ontbijt. Madame Plijster voerde een routineonderzoek uit en verklaarde daarna haar enige patiënt als genezen.
Half slapend en bedrukt, slenterde Raven richting de grote zaal.

Gelukkig was de grote zaal nog niet leeg, blijkbaar waren er nog die besloten hadden om lang te slapen op zondag. Met haar bruine ogen speurde ze de lange tafel van Zwadderich af, en zag Patti Park zitten dicht bij de grote tafel.
Met een stille "Goeiemorgen" ging Raven recht voor Patti zitten.
Geërgerd keek Patti op van haar bord en rolde verveeld met haar ogen toen ze zag hoe vermoeid en verward Raven er wel uit zag.
Raven deed alsof ze het niet merkte en begon rustig te eten.
"Is Drakie er niet om je te vergezellen zodat de anderen niet zien wat een lelijke raaf je wel bent?" Zei ze op een venijnige toon, en begon te lachen met haar geslaagde woordkeuze. "Haha, lelijke raaf! Die moet ik onthouden"
Raven rolde nu ook met haar ogen en at verder, in de hoop dat Patti zou ophouden.

"Wat denk je? Dat je me zomaar kunt negeren, vuile slet!"
Raven schoot op en keek woedend in de ogen van Patti. "Wat zei je!"
"Moet ik het nog eens herhalen misschien" vroeg Patti, anticiperend wat haar volgende stap zou zijn.
"Wat heb je nu opeens? Ik heb je toch niets misdaan!"
"Dat dénk je maar! Jij denkt zeker dat je zomaar andermans lief kunt afnemen?"
"Uhm, excuseer!" gaf Raven verontwaardigd als repliek
"Ja! Draco is van mij! Hij is al altijd van mij geweest, al van in het eerste jaar! Hij is afkomstig van het puurste bloed in de tovenaarswereld, en hij is voorbestemd om met een waardige puurbloed te trouwen zoals ik dus, niet met zo'n wicht zoals jij, laat staan verkeren, of gewoon een goedkope flirt, zoals dat nu het geval is!"
Raven hield haar vuisten gebald, en spande elke spier op in haar lijf.
"Draco is van niemand! Een puurbloed bezit je zomaar niet en je zou dat moeten weten! Hij heeft gekozen, en ik kan je verzekeren dat hij voor mij gekozen heeft. Ik zou niet weten wat hij zou zien in een dikke koe zoals jij!"

Vooraleer Raven besefte wat er gebeurde, werd ze door Patti in het gezicht geslagen. Een rode handafdruk verscheen op haar linkerwang.
Geschrokken keek Raven naar de grijnzende Patti die voor haar stond. Raven beefde, en probeerde helder na te denken om een gepaste tegenreactie te vinden
In een mum van tijd stond ze recht, sprong over de houten tafel boven op Patti en gaf haar een harde mep in het gezicht met haar rechtervuist. Patti schreeuwde het uit van de pijn.
"Rotkind!" Riep ze uit en probeerde verwoed met haar nagels Raven's huid open te krabben, doodsbang dat Raven haar kaak of neus had gebroken.

Gelukkig was er niemand in de buurt die hen zou kunnen straffen voor hun gedrag.
Al gauw hadden een paar Griffoendors, Ravenklauwers en Zwadderaars zich rond hen verzameld.
De ene helft van de Zwadderaars waren Patti's naam aan het roepen, de andere helft en de Ravenklauwers waren Raven's naam. Bloed kleefde aan hun handen, niet wetend van wie of waar het kwam. Op een bepaald moment snakte Raven naar adem toen ze een scherpe pijn voelde onder haar nek

"HOU OP JULLIE! HOU OP!"
Benno kwam aangestormd en trok met een paar vrienden Patti weg, aangezien zij op dat moment bovenop Raven zat en haar nagels in haar ogen probeerde te priemen.
Met drie jongens probeerden ze de wild schoppende Patti in bedwang te houden, terwijl Benno, Raven ophielp.
"Wat doe je nu Benno! Heeft ze jou ook al in haar macht? Ik kan het niet geloven! Iedereen lijkt hier als een blok te vallen voor dit onnozele wicht!"
"Daar heb je geen gelijk in Park!" Zei een van de jongens die haar middel vasthad en haar speels een zoen op haar wang gaf, wat haar nog meer woedend maakte.
"Juist" Zei Benno "Zie je, Raven heeft even puur bloed als jij, haar naam gaat ver terug, vraag het maar aan je ouders! Ik heb al de nodige research gedaan om te zien of ze de titel Zwadderaar volwaardig is. En trouwens, klopt het als ik zeg dat jij deze ruzie bent begonnen omdat zij Draco van jou heeft afgenomen?"
Patti knikte, hopend dat hij zou zeggen dat het zo niet was.
"Niemand bezit een Malfidus" zei hij, draaide zich om, en nam Raven met zich mee.
Toen Raven en Benno uit het zicht verdwenen waren, lieten de jongens Patti los.
Ze kruiste haar armen en keek in de richting waarin Benno & Raven waren gelopen. "Mijn wraak komt nog, wees gerust…"

------------------------

"Gaat het een beetje?" vroeg Benno bezorgd, toen hij de gapende wonde zag onderaan Raven's nek.
"Ja hoor, geen haar op mijn hoofd die eraan denkt dat ik nogmaals naar de ziekenzaal ga." Lachte ze flauwtjes, denkend aan haar droom, of beter gezegd, nachtmerrie.
"Mag ik even kijken?"
"Ja natuurlijk" antwoordde ze automatisch, en deed haar lange zwarte haar naar achter zodat hij de wonde beter kon bekijken.
"Man, hoe heeft zij die wonde gemaakt! Heeft ze een mes ofzo gebruikt?"
"Ik weet het niet, het ging allemaal zo vlug"
"We zouden beter iemand naar de wonde laten kijken… ik denk dat Draco buiten zit met Korzel en Kwast"
"Waarom gaan we naar Draco om mijn wonde te…" In een mum van tijd deed Raven's hoofd verschrikkelijk veel pijn, ze voelde zich draaierig, en hield haar hoofd tussen haar twee handen.
Benno wist niet waar hij het had, maar voor hij kon reageren, leek ze terug in orde te zijn.
"Ik begrijp al waarom" zei ze "Ik denk dat zijn herinneringen zijn blijven plakken."
Benno staarde haar niet begrijpend aan, maar deed teken naar de grote deur.
"Laten we gaan."

In stilte liepen ze naar buiten. Het was veel kouder dan de dag voordien. De zon scheen bijna niet en er stond een sterke wind.
In de verte, aan het meer zag Raven een groep jongens zitten en herkende Draco aan zijn witblonde haar.

"Wacht hier even" zei Benno toen hij zag dat het groepje diep in gesprek was.
Raven zette zich in het gras, en keek toe hoe Benno hen begroette en tegen Draco begon te praten die met zijn rug naar haar gekeerd was.

……."gelukkig kwam ik net op tijd om hen uit elkaar te trekken met nog een paar, want volgens mij had Patti een mes verscholen in haar gewaad, te zien aan de wonde die Raven heeft onder aan haar nek. Ietsje hoger, en het had fataal geweest. Daarom zijn we hier"……."We?"
"Ja… niet omdraaien! Ze zit even verderop. Vergeet niet dat je hier een heel belangrijke taak hebt!"
"Het kan geen kwaad… ze weet al alles. Ik heb haar toestemming gegeven om hier te kijken" zei Draco al grijnzend en tikte met zijn twee vingers tegen zijn slaap.
"Wat! Waarom heb je me dat niet gezegd? Dus daarom zei ze dat je herinneringen waren blijven plakken."
Draco fronste zijn wenkbrauwen en keek naar Korzel en Kwast. "Ik laat jullie de zaken afhandelen, informeer terwijl ook Zabini." Beval Draco en liep toen in de richting waar Raven in het gras geboeid naar het verboden bos zat te kijken.

"Goeiemorgen Raven" zei Draco op diepe toon.
"Was Patti nu echt jouw liefje?" vroeg Raven kortaf, kijkend naar het gras.

"Er is nog niemand geweest die ik als de mijne genomen heb. Niemand was het waard, zelfs Patti niet… maar ze waren 1 voor 1 goed genoeg voor een dag, of zal ik maar zeggen een nacht" De bekende Malfidus grijns verscheen op zijn gelaat, hij stak zijn hand uit en trok Raven recht.
"Laten we wat verder naar het bos lopen, zodat ik in alle rust je wonde kan genezen zonder dat er pottenkijkers zijn."

In stilte liepen ze verder naar het bos, waar de hoge bomen een donkere schaduw gooiden over het landschap. Aan de rand van het bos stopten ze, en gingen ze wat dichter bij elkaar staan zodat Draco beter naar de wonde kon kijken.
Met zijn beide handen gleed hij over haar hals en plaatste een kus op de wonde. Hij likte met zijn tong over zijn lippen toen hij haar zoete bloed proefde. "Heerlijk" fluisterde hij onverstaanbaar en ging met zijn rechterwijsvinger over de wonde. Heel langzaam, maar duidelijk zichtbaar begon de wonde te genezen. Het bloed stolde, en haar huid werd terug gaaf. Vijf minuten later, was er niets meer te zien.

"Dank je" zei Raven en wendde haar ogen naar de grond.
"Je klinkt niet echt dankbaar" Zei Draco koel.
"Ben ik ook één van je zovele veroveringen? Die je gaat dumpen eens je me in bed gekregen hebt?"
Dreigend keek Draco in haar lichtbruine ogen… ze kon maar al te goed afleiden van zijn blik dat hij niet gediend was met de vraag die ze hem had gesteld.
Zonder een antwoord te geven, nam hij haar zachtjes bij haar keel en drukte haar naar beneden totdat ze in het vochtige gras lag en hij bovenop haar ging zitten in een dominante positie. Hij had haar keel nog steeds niet losgelaten en keek haar doordringend aan.

Zijn blik verzachtte toen hij de rilling over haar huid zag gaan, en liet haar keel los. Hij plaatste zijn handen naast haar hoofd en boog over haar gezicht heen.
"Wat denk je zelf? Denk je misschien dat ik zomaar iedereen mijn gedachten en herinneringen laat zien? Je bent de enige Raven. Jij hebt dingen gezien, die niemand weet, mijn ouders niet, de duistere Heer niet… sommige dingen weet ik zelf niet eens meer. Mijn herinneringen zijn zelfs bij jou gebleven terwijl ik haast niets over jou weet. Is dit genoeg om je te bewijzen dat je meer dan een flirt bent?
Begrijp je dan niet dat je nu van mij bent? En dat er niemand daar iets aan kan veranderen, zelfs geen jaloerse koe zoals Patti die beweert dat ik van haar ben. Ik heb alles getoond om je te doen begrijpen, om mij en mijn leefwereld te begrijpen. Om zelfs het duister te begrijpen. Ondanks het feit dat…" Hij aarzelde even vooraleer door te gaan met praten. "Ondanks het feit dat jij nog niet voor jezelf uitgemaakt hebt waar je thuishoort."

Hij nam een van haar zwarte lokken tussen zijn vingers, en kon niet weerstaan om zijn lippen op de hare te drukken.
Draco grijnsde lichtjes toen hij even later haar tong tegen zijn lippen voelde, en nam die gretig in zijn mond toen ze hem dichter bij haar trok door haar armen rond zijn middel te slaan.

Toen de kus verbroken was keek ze hem met half gesloten ogen aan.
"Draco… Ik heb vannacht een heel verwarrende droom gehad."