Hallo iedereen!
Hier ben ik weer met een nieuw hoofdstuk! Chapter 15!
Dit is het langste hoofdstuk dat ik totnutoe heb gepost voor dit verhaal! Ik wist meteen wat ik wou, en daar kwamen blijkbaar heel wat woorden aan te pas, maar het was het waard. Ik wou niets overhaasten en het zo echt mogelijk laten overkomen; hopelijk ben ik daarin geslaagd!
Aarzel niet om een review te posten, zodat ik weet of het verloop van het verhaal "Somewhere I could Belong" nog steeds in de smaak valt. Reacties en suggesties zijn ALTIJD welkom!
Veel leesplezier! Xxx Cassandra

Ondertussen was Draco terug in de leerlingenkamer van Zwadderich terwijl Raven met Harry in de Kamer van Hoge Nood zat.
Het moment dat hij de leerlingenkamer binnenstapte, kwam Benno naar hem toegesneld en trok hij hem mee naar de zetels.
"Wat heeft dit te betekenen? Ik heb geen tijd om spelletjes met jou te spelen Benno. Mijn hoofd staat er niet naar en ik wil Raven zien."

Verontwaardigd bekeek Benno zijn vriend. "Waar zit jij met je gedachten? Waarom zou ik met je willen … spelen!" Hij spuwde het woord uit alsof het iets smerigs was. "Draco, ik ben geen klein kind."

"Uiterlijk misschien niet" Benno snoof, zijn vriend was in een niet al te beste stemming, en het nieuws dat hij voor hem had; zou zijn humeur waarschijnlijk nog slechter maken.
Net toen Draco wou opstaan riep Benno vlug: "Raven is hier geweest en daarna weggevlucht!"

Draco keek hem achterdochtig aan, maar zette zich dan toch terug neer, in de hoop meer te weten te komen over waar Raven zich nu bevond.

"Ik luister…"

"Wel… uhm…, ahum" Hij schraapte zijn keel. "Een uur geleden kwam Raven hier binnengestormd. Ze leek vrij van streek te zijn en ze zocht jou. Ik zei haar dat je je plichten was gaan vervullen. Het maakte haar nog meer van streek. Ik zag hoe ze begon te trillen van woede en voor ik het wist had ze éen van de voetenbankjes tegen de muur geschopt. Uiteraard spatte het uiteen en éen van de poten kwam tegen haar hoofd terecht. Ze raapte het op en net toen ze het wou weggooien heb ik met mijn rechterhand haar arm vastgenomen en met mijn linker- haar middel. Ik vroeg haar wat er met haar aan de hand was. Maar ze begon wild te draaien en te schoppen totdat hard tegen mijn scheenbeen had geschopt. En toen…" Benno aarzelde "Liep ze weg."

"Zabini; ik ken je al jaren, dus ik weet wanneer je me de waarheid vertelt en wanneer niet. Liegen tegen je veroveringen en je omgeving kan je verschrikkelijk goed, maar nu onderschat je mij toch wel, en vergeet je wie ik ben. Wat verzwijg je mij?" Draco kwam dreigend dichterbij met een grijns op zijn gezicht zoals die van een roofdier die zijn prooi in een hoekje gedreven heeft waardoor er geen ontsnappen meer mogelijk is.
Benno zuchtte, het had toch geen zin als hij het verzweeg.
"Ik heb haar laten vallen… ze had een kleine hoofdwonde… en toen is ze weggevlucht; ik kon haar niet meer tegenhouden."
"JIJ IDIOOT!" Draco nam Benno bij zijn kraag en tilde hem van de grond. "Jij van alle mensen zou maar al te goed moeten weten dat niemand aan het bezit van een Malfidus komt." Woedend smeet hij Benno tegen enkele stoelen aan. Hij deed niets om zich te verweren omdat hij maar al te goed wist dat dit zijn verdiende loon was voor zijn daden… goede vrienden of niet; een puurbloed moest zich nog altijd voornaam gedragen. En iemands vriendin verwonden valt daar vanzelfsprekend niet onder.

"Drakie, Drakie toch! Je hoeft je niet zo druk te maken om dat lelijke schepsel."
Draco keek naar boven en zag Patty in het deurgat van de meisjesslaapzaal staan. "JIJ! Verdwijn uit mijn ogen vooraleer ik je ook iets aandoe! Als ik het me goed herinner heb ik nog iets af te rekenen met jouw."
Haar ogen verkleinden. "Ik zeg het maar voor je eigen bestwil Drakie. Ik heb je wicht daarstraks in de gang gezien… in de armen van Potje!"
"WAT!" Draco balde zijn vuisten, "kalmeer… kalmeer" dacht hij bij zichzelf. "Raven zou mij nooit verraden… ze is enkel bevriend met Potter. Fuck, ik voel zo aan dat er iets mis is…" Zijn hersenen werkten op volle toeren; maar hij werd uit zijn tijdelijke trance gewekt toen hij Patty nog steeds stom zag grijnzen naar hem.
"Heb ik niet gezegd dat jij moest verdwijnen?!"
Ze stak uitdagend haar tong uit naar hem. "Oh; ik verdwijn al." Maar ze ging niet terug naar de meisjesslaapzaal. "Ik heb een afspraakje met éen van je vriendjes." Draco walgde. "Geen zin om mee te doen?" Ze knipperde met haar wimpers. "Slet."
"Goed dan Drakie; je weet niet wat je mist!" En met een vervelend meisjesgegiechel glipte ze de jongensslaapzaal binnen.

"Ik ga ook slapen… Slaapwel Draco" Mompelde Benno, hij durfde zijn vriend niet in de ogen te kijken.
"Goed… dan wacht ik hier wel op Raven." Zo gezegd; zo gedaan. Hij ging in éen van de zetels zitten die hij dichter voor de open haard schoof. Het vuur danste voor zijn ogen, terwijl het hongerig likte aan de grote houten blokken.

Een uur later had Raven eindelijk afscheid genomen van Harry aan de Kamer van Hoge Nood, en wandelde ze langzaam richting de kerkers.
Toen ze de kerkers eindelijk binnenliep schoot Draco recht uit zijn zetel.
Raven zag hem staan, gemengde gevoelens waren van zijn gezicht af te lezen…maar ze zag ze niet. De manier waarop hij voor haar stond, met de hoog oplaaiende vlammen achter zich overweldigde haar. Centimeter per centimeter was ze hem helemaal in zich aan het opnemen. Zijn halflange witblonde haren hingen perfect als een kader rond zijn bleke gezicht. Zijn huid leek licht uit te stralen en die zilverkleurige ogen leken die vaststelling enkel te ondersteunen.
Het was de eerste maal dat ze hem zo had bekeken.

Goed; ze zagen elkaar haast elke dag en brachten heel veel tijd met elkaar door; maar ze had hem nog nooit gezien zoals nu vanavond. Misschien was het omdat ze van binnen nu helemaal een puinhoop was, of kwam het omdat ze doodop was. Hoe dan ook; hij ontnam haar de adem en deed haar hart dubbel zo snel kloppen.

Al gauw had hij het in de gaten hoe ze hem liefdevol gadesloeg met haar zachte lichtbruine ogen. Als sneeuw voor de zon verdween zijn woede en maakte plaats voor iets veel intenser. Ook hij begon haar nu te zien zoals hij nog nooit eerder had gedaan, maar weet het aan het feit dat een relatie op school moeilijker en heel anders was. Het was iets als elkaar kennen, en elkaar niet kennen… iets als een ontdekkingsreis zonder einde.
Ze hield haar hoofd een beetje schuin waardoor enkele lange zwarte lokken voor haar ogen kwamen te liggen… "Wat ben jij toch om te stelen" dacht hij.
Maar plots vulden haar ogen zich met tranen, en rolden er enkelen langs haar engelengezicht.
Aan de hand van zachte stralende grijze ogen en een vage glimlach die om zijn lippen speelde moedigde hij haar aan om naar hem te komen… en dat deed ze.
Met grote passen liep ze naar hem toe, en liet ze zichzelf opgaan in zijn sterke brede armen. Als een slang kronkelde hij zijn armen om haar heen en drukte hij haar dichter tegen zich aan. Hij kuste haar voorhoofd en wreef met zijn rechterhand over haar rug terwijl ze hartverscheurend huilde. Ze had compleet de controle over haarzelf verloren. Bij Harry had ze nog haar best gedaan om zich wat in te houden; maar nu kon ze gewoon niet meer; ze kon niet anders dan zich gewoon helemaal over te geven aan het bijtende verdriet. "Shhhhh… mijn liefste" Suste hij en zette zijn zachte bewegingen op haar rug verder.
Het leek een kalmerend effect op haar te hebben want het volume van haar huilen verminderde. "D-Draco… mijn… g-gr-grootmoeder… is…." Ze nam een grote adempauze vooraleer ze het pijnlijke woord voor de derdemaal opnieuw over haar lippen kreeg. "Gestorven"

Op een fluistertoon volgden de woorden: "Raven, ik vind het zo erg voor je" terwijl hij haar inniger omhelsde. In tegenstelling tot Harry wist Draco niet echt hoe het voelde om iemand te verliezen van wie je hield; aangezien Draco niet echt het persoon is dat vlug van mensen houdt en zijn gevoelens toont. Hij hoopte alleen dat ze het hem niet kwalijk nam, want zij was de enige persoon waar hij wél om gaf, en aan wie hij wél zijn gevoelens toonde… meestal toch. Al wat hij wou, was dat ze zich beter voelde in zijn armen.
En hij had gelijk… Raven voelde zich beter. Ze voelde zich veilig en beschermd in zijn armen. Voor haar moesten er geen woorden meer worden gezegd, want ze wist dat hij haar op éen of andere manier wel begreep en dat hij alles zou doen om haar gelukkig te zien.

Hij nam haar mee naar de zetel waar hij eerst in zat en zette haar op zijn schoot met haar gezicht naar hem gekeerd. Hij hief enkele haarlokken op waardoor haar hoofdwonde zichtbaar werd… ze staarde naar de grond.
Met zijn vingertippen genas hij haar wonde geconcentreerd. "Je hoeft je niet te schamen Raven; ik weet wat er gebeurd is en hij heeft al geboet."
"Maar… misschien was het mijn schuld. Ik ben hier binnengekomen; en ik kon mezelf echt niet meer onder controle houden. Ik wou bij jou zijn, omdat ik me dan beter voel; maar je was er niet en… ik heb me afgereageerd op een voetenbankje… en op Benno."
"Het geeft niet, Benno had jou niet zo mogen vastgrijpen. Heb je je ook afgereageerd op… Potter?" Hij sprak de naam uit als een hardnekkig vuil; gelukkig had ze het niet gehoord.
Raven keek hem aan met een gezicht van hoe weet jij dat nu.
"Neen… ik ben per ongeluk tegen hem opgebotst toen ik hier weggevlucht ben. Het ging echt niet meer, en ik heb hem alles verteld in de Kamer van Hoge Nood." Draco's ogen gingen wijd open toen hij haar laatste vijf woorden hoorde… Potje was hem toch niet op het spoor?! Onmogelijk!

"Draco? Is er iets? Je ziet er wat bleek uit!"
"Ik mankeer niets schat."
"Je hoeft je ècht geen zorgen te maken! Er is niets gebeurd hoor ofzo."
Draco glimlachte en gaf haar een kus op haar mond. Haar lippen smaakten naar zout door haar tranen.
"Natuurlijk niet. Niemand komt aan het bezit van een Malfidus."
Hij opende zijn mond een klein beetje zodat hij met zijn tong langs haar lippen kon gaan; en de smaak van haar tranen kon doen verdwijnen.
Raven voelde hoe ze helemaal warm werd vanbinnen en maakte een teleurstellend geluidje toen hij stopte.
"Schat, je zou beter gaan slapen. Morgenvroeg moet je er weer uit om naar Perkamentus te gaan."
"Je hebt gelijk…" Zei ze en keek naar de trap die naar de meisjesslaapzalen leidde.

Hij hielp haar op en droeg haar richting de trap. Net toen hij haar wilde neerzetten kneep ze in zijn armen.
"Draco; blijf alsjeblieft bij mij vannacht." Draco die helemaal uit de lucht kwam gevallen wist niet meteen goed wat te antwoorden. Maar toen hij niet vond wat hij zeggen wou, en zij hem nog steeds doordringend aankeek; besloot hij niet te praten maar te handelen.
Geconcentreerd droeg hij haar de trappen op terwijl haar hoofd tegen zijn borstkas lag.
"Het allerlaatste deel" Fluisterde ze.
Hij liep zo stil mogelijk langs de vele deuren en kamers. Hier en daar hoorde hij gegiechel en gepraat achter de deuren. Blijkbaar waren zij niet de enigen die op dit late uur nog wakker waren.

Draco stapte de laatste kamer binnen en merkte dat Raven een kamer voor haar alleen had.

"Als je je even wilt opfrissen, de badkamer is de tweede deur links. Ik ga me terwijl omkleden." Hij knikte ietwat eerbiedig naar Raven als teken dat hij haar keuze respecteerde. Jezelf niet meteen willen prijsgeven… zo hoort het dacht hij; hoewel hij soms brandde van verlangen. Hij grijnsde bij de gedachte alleen al en ging de badkamer binnen.

Even later had hij zich opgefrist en zijn gewaad zorgvuldig over de stoel naast het bad gehangen. Zoals de etiquette het hem opdroeg klopte hij op de deur.
Er kwam geen antwoord. Hij legde even zijn oor te luisteren tegen de houten zwarten deur; maar hoorde niets. "Raven?" Weer niets.
Voorzichtig draaide hij de deurknop open en stak zijn hoofd naar binnen. Al gauw zag hij haar op het hemelbed liggen en ging ernaartoe.
De dag had een hoge tol geëist, want Raven lag vast in slaap. Helemaal opgerold in haar parelgrijze pyjama.
Draco ging naast het bed staan en keek vertederd naar zijn vriendin.
Het zachte blauwe maanlicht viel door het raam en omringde haar als een veilige cocon. Ze zag er zo vredig uit, maar de sporen van pijn en verdriet waren nog steeds goed te zien.

"Raven… je verdient zoveel beter dan dit alles. Je bent zo goed voor iedereen; terwijl ik bekend sta als iemand die anderen inferieur vind. Je hebt al zoveel verloren, en zelf met àl het geld dat ik bezit, alle huizen, en land kan ik je niets teruggeven. Ik kan genezen met mijn handen; maar ik kan je pijn niet wegnemen. Geloof me; het wordt beter, dat verzeker ik je!"

Hij dacht aan de opdracht die Voldemort hem gegeven had en alles wat er bij kwam te zien. Hij moest Perkamentus vermoorden… en Raven wist er nog altijd niets over.
"We zullen nog even moeten doorbijten… en daarna komen we er wel. Hoe moeilijk het ook is. Want jij bent een speciaal iemand, en ik zou niet weten wat ik nu zonder jou zou doen. De voorbije maanden, heb je een compleet nieuwe wereld voor mij geopend. Jij laat me oprecht lachen en emoties voelden die ik nog nooit eerder gevoeld heb. In deze wereld ben je misschien een klein wezentje, maar in mijn wereld ben je iemand groots, want jij hebt mij getoond hoe goed het is om van een ander te houden. Toch zover ik goed kan zijn, want ik mag niet vergeten wie ik ben."

Hij zuchtte diep; want in zijn hart wist hij dat hij die woorden nooit zou kunnen uitspreken mocht ze wakker zijn. Hij zou nooit in staat zijn haar te geven wat hij haar wou geven, en dat kwetste hem.
Ze bewoog lichtjes, waardoor zijzelf opnieuw al zijn aandacht had. Voorzichtig kroop hij naast haar in bed en legde het deken wat hoger zodat ze geen kou kon vatten. Draco ging met zijn buik tegen haar rug aan liggen, legde zijn linkerarm rond haar middel en glimlachte toen hij haar zijn naam hoorde mompelen in haar slaap.
"Slaap zacht mijn prinses" Fluisterde hij en kuste haar schouder. "Vannacht zal er niets je overkomen… Daar zal ik wel voor zorgen."