Heel erg bedankt: Liesl 944: voor de complimenten hier is deel 2. Me-Loves-Orli­: voor ut blijven lezen van moi verhalen GO FM:D En Amberez: Voor je altijd lieve reviews en idd, Tygo met lang haar… sight!

Hoofdstuk 2) Verzopen motel.

Na ongeveer een uur rijden heeft Maikel er genoeg van. Hij neemt een afslag en rijt een parkeerplaats op. Terwijl hij een plek zoekt voor een plek voor de auto kijkt hij schuin naar het meisje, Lotte. Ze is in slaap gevallen en ziet er nog steeds erg bleek.

'Geen wonder,' bedenkt hij en zet de motor uit. Even twijfelt hij of hij het meisje laat liggen, maar schud haar dan ruw door elkaar. "We gaan."

Ze knippert met haat ogen, kijkt hem bang aan maar zegt niks. Maikel is ook niet in de stemming om te praten en stapt uit.

"Godverdomme, kut land!" Kwaad kijkt hij omhoog, naar de hemel die nog steeds liters water naar benden zend. Hij draait zich terug naar de deur en buigt zich naar voren.

"Zeg kom je nog, ik sta hier niet voor niets te verzuipen."

Geschrokken doet ook het meisje de deur open en stapt naar buiten met haar tasje in haar hand.

"Waar gaan we nu heen?" Vraagt ze zacht.

Hij haalt zijn schouders op en wijst naar het eind van de parkeerplaats. "Naar dat motel, ik hen geen zin om in die auto te slapen. Veel te weinig ruimte."

Lotte kijkt hem onderzoekend aan en slikt. 'Hoe verstandig is het om met hem mee te lopen?' Ze kijkt toe hoe hij grommend naar het motel begint te lopen. 'Maar heb ik een keus?' Ze kijkt van de auto naar het hotel.

Trillend slaat ze haar armen over elkaar en sprint door de regen achter hem aan, op weg naar een groezelig uitziend motel.

Zodra ze met zijn tweeën naar binnenlopen valt een korte stilte in de hal. Somber wit licht schijnt boven een toonbank met een vermoeide vrouw erachter, die ongeïnteresseerd een tijdschrift aan het lezen is.

Gapend kijkt Lotte naar de rotzooi aan de muur. Een grote collectie schilderijtjes, fotootjes en ander prularia hang van boven tot onder aan de muren in de val. Haar ogen gaan verder, ze ziet aan de linkerkant een kleine kantine waar zo'n vijf á zes tafeltjes staan met stoelen er om heen. Er is geprobeerd om het gezellig en knus aan te kleden, maar daar zijn ze jammerlijk in gefaald. In plaats daarvan is het sjofel en vol geworden, te wijten aan de mottige tafelkleedjes in geen van alle dezelfde kleur en de niet bij elkaar passende tafels en stoelen.

Dan staat er nog een aan de zijkant, niemand staat erachter. Ook niet zo gek, het is al erg laat. Daar weer achter zal de keuken wel zijn, maar voor ze daar nog grondig naar kan kijken wordt haar wat geld in handen gedrukt.

"Een kamer, één nacht, betalen." Beveelt haar chauffeur haar kortaf. Ze fronst, ziet dan zijn blik en durft niets te vragen.

Vlug loopt ze naar toonbank en kijkt naar de vrouw die voorovergebogen in het blaadje staart. De vrouw reageert niet, zelfs niet als ze kucht. Boos duwt ze het papiergeld tegen de vrouw haar elleboog en begint te hoesten alsof ze astma heeft.

Nu kijkt de vrouw dan eindelijk op, al is het beledigt en verwaand. Lotte trekt zich er niet al teveel van aan. Ze kent dit soort mensen wel en heeft geleerd zich er niets van aan te trekken.

"Een kamer voor een nacht, alstublieft." Zegt ze beleeft, maar met geen enkele warmte in haar stem.

De vrouw knikt en legt het blaadje weg. Lotte ziet nu een bordje op haar borst met: 'Gissele', er op.

"Hier je sleutels en wisselgeld." Vermoeit kwakt de vrouw genaamd Gissele haar geld in haar hand.

"Bedankt." Antwoord ze. 'Stomme trut.' Ze knikt nog snel en loopt terug naar haar chauffeur die glazig een shaggy aan het draaien is, leunend tegen de volle muur.

"Zo ben je daar eindelijk?" Zegt hij boos en rukt de sleutels uit haar handen voor ze iets kan zeggen. "Waar is het wisselgeld?" Ze opent haar mond, bedenkt zich en grist het wisselgeld uit haar zak. Hij pakt het aan, telt het na, kijkt haar dan doordringend aan en stopt het geld weg. Dan kijkt hij naar de sleutels, of beter gezegd het kamernummer.

"Twaalf, zal wel boven zijn." Hij knikt en loopt de trap op.

Niet erg enthousiast volgt Lotte zijn voorbeeld en wenste dat ze geen hoge pumps aan had gedaan, ze voelt haar voeten bijna niet meer.

Eenmaal boven gekomen is het niet ver meer. Nummer twaalf is maar twee deuren ver. De deur is al open en ze ziet de jongen al druk door de kamer lopen. Pas als ze in de deuropeningstaat verstijft ze en grijpt de post vast.

'Wat nu? Wat verwacht hij van me?' Haar adem stokt en met grote ogen kijkt ze naar het tweepersoonsbed dat tegenover een groot raam staat. Langzaam kijkt ze verder de kamer in. Er staat niet veel, behalve het bed staat er nog twee nachtkastjes, een tv'tje en een stoel in de ruimte. Een deur achterin gaat open en de jongen stampvoet boos naar buiten.

"Er is een lekkage in de wc." Verteld hij mat en schopt tegen de stoel. "Jij blijft hier, ik gaan naar dat wijf toe." Stampvoetend loopt hij langs haar heen de trap af, zonder dat ze antwoord heeft kunnen geven.

Lotte kijkt hem na en wrijf over haar arm, ze heeft het nog steeds er koud. Ook al is het binnen warm, haar doorweekte kleren plakken tegen haar huid. Ze rilt en loopt naar binnen. Als eerste schopt ze haar pumps uit en legt haar tasje op een van de twee nachtkastjes. Vervolgens kijkt ze even rond, alsof ze verwacht dat er een griezel onder het bed vandaan zal komen en rits dan haar tasje open. Na wat zoeken grist ze een lang verschoten T-shirt eruit en kleed ze zich om.

Ze glimlacht. 'Dat voelt al een stuk beter.' Snel raapt ze haar kleren op en hangt ze over de verwarming om te drogen. Terwijl ze terug naar het bed loopt haalt ze een mars uit haar tas en gaat zitten. Met de mars in haar mond trekt ze de dekens over haar blote knieën en leunt met haar hoofd tegen de rand van het bed. Zo in een warme kamer, onder de dekens en met chocolade voelt ze zich tot rust komen. Het is een stuk betere locatie dan waar ze de afgelopen paar weken heeft geslapen. Die plekken varieerde van kraakpand tot goot.

Nu ze daar weer aan denkt verdwijnt het fijne gevoel en begint ze weer met piekeren. In gedachten verzonken kauwt ze op haar mars.

De deur vliegt open en laat de mars vallen. Vloekend loopt de jongen de kamer weer binnen en gooit zijn leren jack op de grond. Lotte stopt met kauwen en trekt haar benen tegen zich aan. Met haar hoofd op haar knieën kijkt ze met grote ogen naar wat de jongen doet. Hij lijkt totaal niet geïnteresseerd te zijn in haar doen en laten. Zijn ogen zijn strak op het raam gericht en flitsen af en toe gespannen heen en weer. Het is alsof hij verwacht elk moment getuigend te zijn bij een overval.

Haar ogen vallen even op zijn jas en ze herinnert zich de donkerrode plek op zijn mouw. 'Wie weet wat hij gedaan heeft.' Ze slikt en peutert aan de deken. De stilte houd aan, de jongen ijsbeert voor het raam heen en weer en Lotte begin zich per seconde misselijker te voelen. Ze slaat haar ogen neer en wrijft over haar buik.

"Maikel."

Verschrikt kijkt ze op. "Wat?"

Hij staart haar aan. "Mijn naam, Maikel."

Opeens dringt het tot haar door dat hij zijn naam inderdaad nog niet gezegd had en ze knikt. "Geen achternaam?"

Er komt een schuine grijns op zijn gezicht. "Zeg ik niet, meisie, ik heb ook zo mijn geheimen."

Een beetje beledigt kijkt ze naar de grond. De stilte komt terug, met als enig verschil dat Maikel tegen het raam aanleunt, starend naar de verlaten parkeerplaats. Het duurt even voor ze de moed bij elkaar heeft geschraapt om weer iets te zeggen.

"Waar kijk je naar?"

Ze hoort hem grinniken maar zonder vreugde erin. "Niets waar jij je druk over moet maken." Lotte fronst. 'Wat is dat nou voor antwoord.' Ze besluit het te laten zitten, als hij niet wil praten best. Zolang hij zich maar geen gekke dingen in het hoofd haalt. Ze pakt haar tasje van het nachtkastje en met beide armen eromheen geklemd gaat ze liggen. Voor ze de dekens over zich heen trekt kijkt ze nog even voor de zekerheid of haar geld en haar zakmes in de tas zitten. Want ze weet, je kan niemand vertrouwen.

Dit hoofdstuk is iets korter dan het vorige. Toch wilde ik nu al updaten, anders wordt het zo snel een 'vergeten verhaal,' aangezien ikzelf erg geneigd ben met weer een ander verhaal verder te gaan.

Nogmaals bedankt voor het lezen, en laat een mening achter.

groetjes Sue-AnneSparrow.