Even voor de duidelijkheid, dit is echt geen kindertjes verhaal, het vloeken wordt denk ik erger, er zal redelijk veel moord/geweld en andere narigheid in zitten. Ongeveer te vergelijken als de film, dus als je de film hebt gezien kan je gewoon blijven lezen.

Hoofdstuk 3) Operatie Duitsland.

Als ze haar ogen opent voelt ze zich nog even moe als de dag ervoor. Nog slaapdronken kijkt ze boven de dekens uit en ziet dat Maikel naast haar in slaap is gevallen. Shirtloos en met zijn mond een beetje open ligt hij haar kant uit. Het misselijke gevoel komt weer terug en snel stapt ze het bed uit.

Het is koud in de kamer, met alleen een T-shirt aan. Snel maar muisstil loopt ze naar de verwarming, daar hangt niet alleen haar setje kleren maar ook zijn shirt en jack. Nerveus kijkt ze om, om te kijken of hij nog slaapt. Dan voelt ze in zijn zakken en haalt een portemonnee eruit. Ze glimlacht en doet hem open. Meteen is haar glimlach verdwenen, ze had verwacht om er wel een paar honderd euro in te vinden. Maar meer dan een briefje van twintig en wat losgeld zit er niet in. Zelfs zijn ID of paspoort ontbreekt.

Boos stopt ze zijn portemonnee weer terug en pakt haar eigen kleren weer op. Ze stapt in haar rokje en trekt het lange T-shirt over haar hoofd. Gefluit klinkt opeens van achter haar. Geschrokken draait ze zich om en houd snel haar armen voor zich.

Maikel begint te grinniken en hangt tegen de bedrand aan. "Weetje voor een hoertje ben je verschrikkelijk preuts."

Boos kijkt ze hem aan en trekt snel haar topje over haar hoofd. Het doet Maikel nog meer grinniken en hij staat op. Zodra hij dichterbij komt deinst ze achteruit tot ze met haar lichaam tegen de verwarming staat. Hij trekt zich niks van haar gedrag aan en komt nog dichterbij. Vlak voor haar blijft hij staan en kijkt haar verwaant aan. Hij heft zijn hand en ze wil gillen maar durf haar mond niet eens te openen. Het voelt alsof ze wordt gewurgd door onzichtbare handen. Zijn hand strijkt over haar wang en pakt haar kin vast.

"Volgens mij kan jij beter gaan vakken vullen, dit wordt niks." Hij duwt haar kin omhoog en kijkt haar pesterig aan. Dan laat hij zijn hand zakken en trekt zijn shirt aan. "Dit is trouwens míjn jas en daar moet je met je poten vanaf blijven schatje." Hij tilt zijn jack op en klopt op de zak.

Lotte voelt een rilling over haar rug lopen en knikt haastig.

"Mooi." Hij glimlacht en wijst op haar spullen. "Pak je dingen we gaan."

.-.-.

Tot allebei hun ongenoegen is het nacht en vochtig in de auto, te wijten aan het dakraam dat op een kiertje had gestaan. Daarbij komt nog dat het koud is en de verwarming niet werkt. De sfeer in de auto is daarom niet geweldig.

Na ongeveer een uur te hebben gereden opent Maikel het gesprek. "Ik ga naar Duitsland."

Lotte kijkt op en is blij te horen waar ze heen gaan, zelf zat ze al een uur te stressen waar hij haar heen reed maar durfde het niet te vragen. Ze knikt.

"Ik kan je daar afzetten. Het is daar iets veiliger om langs de kant van de weg te staan. Meestal staan ze daar in groepjes en daar komen niet zo snel van die eikels."

Meteen zakt de moed haar weer in de schoenen als ze bedenkt dat dát haar toekomst wordt. Verdrietig staart ze door het raam naar het voorbijkomende landschap.

"Het is nog anderhalve dag rijden denk ik." Gaat Maikel verder, die de stilte duidelijk zat is. "Zal wel een beetje omrijden worden, ik ga ervan uit dat je gezien hebt dat ik geen paspoort bij me heb." Ze knikt langzaam.

Maikel kijkt geïrriteerd naar het meisje naast zich. "Jezus wat ben jij stil. Hoe oud was je, veertien toch? Normaal lullen die meisjes de oren van je kop."

Dit keer kijkt ze op. Met bozen ogen kijkt ze hem aan. "Wat verwacht je dat ik tegen je zeg dan! Goh, lekker weertje hier en wat heb jij de laatste tijd uitgevreten!"

"Het is een begin." Hij geeft nog wat meer gas en kijkt angstvallig door zijn achteruitspiegel. "Zoals je kan zien is het weer kut, maar ja Holland heh." Het is duidelijk dat hij haar tweede vraag ontwijkt.

"Tja." Antwoord ze en begint met de mouw van haar jas te spelen. "Mag de radio aan?"

Maikel bromt wat en zet de radio aan. Een vrolijk liedje springt aan maar slaagt er niet in de sfeer in de auto te verbeteren. Auto's razen voorbij, het begint weer zachtjes te miezeren en het landschap versombert.

'Ringring.'

Lotte draait zich verbaast om naar de achterbank. Ook Maikel kijkt op van het stuur.

'Ringring.'

"Had jij een mobieltje bij je?" Vraagt Maikel. Lotte schud haar hoofd en klikt haar gordel los.
"Wat doe je?" Snauwt Maikel meteen maar ze geeft geen antwoord. Wat onhandig stapt ze de achterbak in. Het ruikt er nog muffer dan voorin de auto en het is nog vochtig.

'Ringring.'

Haar hoofd schiet heen en weer. Er ligt veel rotzooi op de bank, verschillend van kledingstukken tot legen afhaalmaaltijden. Ze trekt haar neus op als ze een beschimmeld stuk pizza ziet liggen.

'Ringring.'

"Heb je dat pokkeding nou al gevonden?" Klinkt het boos van voren. Ze gaat er niet op in en duwt wat kleren weg. Haar ogen vallen op een zwart mobieltje. Nieuwsgierig pakt ze het op en klinkt het open. 'Werk.'Staat er op het scherm.

Nog voor ze kan opnemen wordt het mobieltje uit haar handen gegrist. Beledigt kijkt ze toe hoe Maikel naar het mobieltje staart en het vervolgens uitzet.

"Ligt er nog meer achterin?"

Lotte kijkt te midden van de bende in het rond en schud haar hoofd.

"Kijk is goed, tis niet alsof je iets beters te doen hebt."

Ze bijt op haar lip om niet iets als 'eikel' of 'klootzak' terug te mompelen en zoekt de achterbank nog een keer af. Maar meer dan nog meer rommel vind ze niet. Dan valt haar oog op een zwart lederen portemonnee die onder de voorstoel is gevallen. Even kijkt ze of Maikel niet kijkt en bukt zich dan. Snel duwt ze de portemonnee in haar linkerpump en raapt een tijdschrift op.

"Niks gevonden." Prevelt ze en kruipt terug op de voorstoel. Ze glimlacht waterig en slaat het tijdschrift open. Veel interessant voor haar staat er niet in. Het is een auto blad en meer dan blufverhalen en veel te hoge prijzen staan er niet in. Toch staart ze naar de plaatjes van auto's waarvan ze weet dat ze nooit genoeg geld zal hebben om er een te kopen. Zo heeft ze even de tijd om tot rust te komen en niet op haar strepen te hoeven staan. De regen tikt ritmisch op het dak en het duurt niet lang of de lijnen beginnen door elkaar te lopen. Haar ogen beginnen te knipperen en valt drijft ze weg.

.-.-.

Weer een kort hoofdstuk, maar vanaf het volgende hoofdstuk komt de actie/doel al. Niet getreurd!

Luvzzz and review, Sue-AnneSparrow.