En dan weer een kort hoofdstuk. Nummer 5! En ook het laatste hoofdstuk wat ik al af had. R/R alsjeblieft.
Kiezen
"Maar- maar Harry, kan- kan je niet…" stamelt Hermelien met tranen in haar ogen. Ze wil niet kiezen, niet nu! Niet nu ze eigenlijk nog steeds niets weet!
"Hermelien, luister naar me." Harry knielt voor Hermelien neer en kijkt in haar ogen. Ze ziet een glinstering in zijn ogen en bijt op haar lip. "Wie ken je nou langer? Wie heb je langer vertrouwd? Ik weet van je ontmoeting met Ginny en die met je moeder. Ik weet dat Draco je dingen aan het vertellen is. Maar denk je nou echt dat ik je niet dezelfde informatie kan geven? Ik neem je mee naar het Nest, kom, daar zijn zoveel mensen die toch nog van je houden."
"Toch nog?" vraagt Hermelien bang. Opeens staat Draco op.
"Hermelien gaat helemaal nergens heen," zegt hij razend. "Ze is mijn vrouw en ze blijft gewoon hier. Ik leg haar alles uit en jij en al die andere verraders blijven uit de buurt!"
"Verraders? Wie noem jij hier verraders? Je bent zelf de grootste verrader van iedereen op aarde, Malfidus!" Razend trekken allebei de mannen hun toverstok. Volkomen verward kijkt Hermelien van het ene gezicht naar het andere. Beide zijn vastberaden en vertrokken van woede. Opeens trekt Draco zijn toverstok nog verder omhoog, klaar om een spreuk af te vuren.
"Nee! Stop!" gilt Hermelien. "Hou op, allebei! Alsjeblieft! Hier helpen jullie niemand mee. Alsjeblieft, stop je toverstokken weg. Ik- ik heb mijn besluit al genomen." Zowel Harry als Draco draaien zich met een ruk naar Hermelien op. Harry trekt zijn wenkbrauwen vragend op en Draco kijkt indringend naar Hermelien.
"Ik ga met Harry mee," zegt Hermelien, met een stem die veel zekerder klinkt dan dat ze is. Harry glimlacht goedkeurend en knikt even kort, maar Draco spat bijna uit elkaar van woede.
"Wát? Je gaat met deze slijmbal mee, die al in geen jaren meer met je heeft gesproken, en je laat je man, die al die tijd meer vertrouwen van je heeft genoten dan al die verraders bij elkaar, gewoon achter?" schreeuwt hij razend.
"Het spijt me, Draco," fluistert Hermelien. "Maar al die jaren ben ik vergeten, het is voor mij alsof ik ze nooit heb meegemaakt. Ik vertrouw Harry en de Wemels gewoon meer dan dat ik jou vertrouw, omdat jij in mijn herinnering mijn vertrouwen nooit hebt verdiend. Ik kom heus terug, al is het om gedag te zeggen, maar ik moet nu echt gaan. Het spijt me." Gekwetst kijkt Draco Hermelien aan. Dan draait hij zich met een ruk om en hij stormt de deur uit. Hermelien ziet nog net de glinstering in zijn ogen en voelt zich verschrikkelijk schuldig.
"Kom, Hermelien, we moeten gaan," zegt Harry zachtjes. Hermelien loopt naar hem toe en laat zich in zijn armen vallen, te moe om zelf iets te doen. Op het moment dat ze Harry's armen om zich heen voelt, voelt ze ook hoe ze meeverdwijnselt, weg van Draco, richting het Nest toe.
In het Nest wachten veel mensen op Hermelien. Maar tegelijkertijd laat ze iemand achter, de enige van wie ze het vertrouwen de afgelopen tijd nog nooit had geschaad… tot nu toe.