"Zo erg is het niet, je vind hem nu al aardig. En geef toe, hij is zo ontzettend lekker." Belinda keek me met een grijns aan en stak haar tong uit. Ik grinnikte terug en begon te eten.
5 Uit eten
Hartstikke lekker. Die woorden bleven de dagen erna door mijn hoofd spoken. De hele dag en nacht door. Telkens als iemand iets vroeg wilde ik antwoorden met hartstikke lekker. De eerste dag erna durfde ik Draco niet onder ogen te komen, bang dat hij in mijn ogen mijn gedachtes kon zien. Toen hij aan kwam lopen ging ik snel de wc in. De tweede dag durfde ik niet eens meer naar werk, bang dat hij erachter was gekomen dat ik hem had ontlopen. Als klap op de vuurpijl was ik de derde dag echt ziek van mezelf geworden, wie deed er nou zo gestoord?!
"Meisje toch! Wat is er met je? Dit is al de tweede dag dat je thuis ben gebleven!" zei Belinda toen ze mijn huisje binnen kwam.
"Het komt door jou," zei ik met een zuur gezicht.
"Door mij?" Belinda keek me hoogst verontwaardigd aan. "Hoe dan?"
"Doordat je zei dat-ie hartstikke lekker was. Die woorden bleven zo in mijn hoofd rondspoken dat ik hem eergister ging ontlopen, gister helemaal niet meer durfde en vandaag ziek van mezelf mijn boek niet meer uit kon komen!" Ze keek me even zwijgend aan en begon toen vreselijk te lachen.
"Dat is echt de beste smoes die ik ooit gehoord heb om thuis te blijven!"
"Nou wordt-ie mooi! Het is geen smoes!" riep ik verontwaardigd uit.
"Dat is net zoiets als de kat vertellen dat-ie geen muizen lust," zei ze met een knik op mijn kat en liep daarna naar de keuken. Met een zucht zakte ik terug in de bank.
"Morgen gaan we uit eten!"
"Wie?"
"Wij natuurlijk! Ik heb iets geregeld!"
"Wie zijn wij?" vroeg ik niet begrijpend.
"Nou, jij, ik, Draco en nog iemand, maar ik weet niet wie."
"Jij hebt geregeld dat we uit eten gaan, maar je weet niet wie er mee gaan? En wie moet dat betalen?"
"Nou, ik heb eigenlijk niets geregeld, maar Draco vroeg het aan me." Ik keek een beetje vreemd op. Draco vroeg aan Belinda of wij mee uit eten gingen? Hoe kon hij nou weten dat wij zo close waren? en was het niet gewoon zo dat hij Belinda had gevraagd en dat zij zich verplicht voelde haar mee te nemen?
Ik voelde een gevoel door mij heen stromen dat ik niet kende. Een steek die ik nog nooit eerder had gevoeld en die was niet positief. Ik voelde me opeens een beetje vijandig worden tegen Belinda, noemde ze dit nou jaloers zijn? Voor ik het wist nam dat gevoel het stuur over.
"Vroeg hij aan jou of jíj mee uiteten ging, of dat wíj mee uiteten gingen? Want als hij jóu mee vroeg, dan wil ik natuurlijk niet jullie avondje verpesten!" zei ik bot en schrok zelf een beetje van mij vraag. Wat deed het er ook toe? Belinda hielp me met mijn opdracht, daar was toch niets mis mee? Waarom deed ik opeens zo vijandig tegen haar, ze probeerde alleen maar te helpen! Aan de andere kant, als ik hem voor mij moest winnen kon ik het niet gebruiken dat een prof flirtster een beetje ging zitten flikvlooien met míjn opdracht!
"Amy? Wat is er? Als ik zeg dat hij ons mee uit eten vroeg, dan vroeg hij toch óns en niet alleen míj." Er viel een akelige stilte in huis en ik zocht naar de juiste woorden, maar ik kon ze niet vinden.
"Amy, nou meot je even heel goed luisteren." Ze liep naar me toe en ging naast me op de bank zitten. Ze draaide zich naar me toe en pakte mijn handen vast.
"Kijk naar me," gebood ze me en ik keek haar zwijgend aan. Ik voelde me plotseling heel klein en kwetsbaar.
"Je mag nooit, maar dan ook nooit, verliefd worden op die jongen. Nooit. Begrepen? Want hij is een Malfidus en het enige waar een Malfidus goed in is, is pijn doen. Als hij merkt dat je bereid bent om alles aan de kant te schuiven voor hem, zal hij je dat laten doen en dan breekt hij je. Ik zal alles doen, maar dan ook echt alles wat in mijn macht ligt, om dat te voorkomen. Dus alsjeblieft." Ze keek me aan met smekende, grote, oprechte ogen. Ik wist dat ik haar zou breken als dat gebeurde en ik wist ook dat het mij zou breken als het zover kwam.
"Oh, en dan nog iets: Draco zal nooit op mij kunnen vallen vanwege onze jeugdige vijandelijkheid. Ik denk dat die snol van een Patty Park, zijn school vriendinnetje waar zijn moeder helemaal weg van schijnt te zijn, nog een serieuzere bedreiging is. Al is Draco behoorlijk op har afgeknapt, maar als hij door haar de naam van zijn familie hoog zou houden, zal hij het doen.
Draco is een trots man, veel te trots naar mijn zin. Hij gaat nog liever dood dan dat zijn trots en eergevoel geschaad wordt! Ik heb hem ook nog nooit zijn excuus horen aanbieden."
"Ik heb nooit trots gekend… maar ik heb ook nog nooit mijn excuus aangeboden, voor zover ik weet althans."
"Maar bij jou zijn er ook nog nooit dingen gebeurd waarvoor je je kan excuseren."
"Oh…"
"Hello, is it me you're looking for? 'Cause I wonder where you are and I wonder what you do. Are you somewhere feeling lonely, or is someone loving you?" Rustig zong ik mee met de radio waarop een dreuzelzender stond die Dennis me had gegeven. Ik vond het erge leuke muziek en trok me ook niets aan van alle andere tovenaars die me vreemd aankeken.
"Tell me how to win your heart, for I haven't got a clue, but let me start by saying: I love you."
"Mij? Vroeg een stem en verwilderd keek ik op. Ik was een stapel papieren aan het sorteren en die gleden nu allemaal uit elkaar op de grond.
"Wat jij?" vroeg ik alsof ik niet wist waarover hij het had en ik keek even zijdelings naar de papieren.
"Niets. Sorry dat ik je papieren op de grond heb laten vallen. Dat ik je weer heb laten schrikken!" Hij excuseert zich! Schoot er door mijn hoofd.
"het geeft niet, hoe vaak heb ik dat wel niet gezegd?" zei ik met een glimlach tegen het bleke, spitse gezicht met blond haar die voor me stond. Hartstikke lekker, schoot als volgende gedachte even door mijn hoofd.
"Wat was je ermee aan het doen? Je kon toch magie gebruiken?"
"Ik verveelde me. Ik heb hier niets beters te doen, dus ging ik maar sorteren."
"Soms begrijp ik jou echt niet, ik moet je toch iets beter leren kennen. Ga je me lunchen?"
"Mooie smoes om te vragen of ik mee ga, hè? Geldt-ie ook voor dat etentje van vanavond?" Ik pakte mijn tas en liep naar hem toe. Samen liepen we naar het lunchplekje.
"Ja, sorry-" Hij excuseerde zich nog een keer! "-dat je het via Belinda moest horen dat je vanavond uit eten gaat met ons. Ik had je zelf willen vragen, maar je was er niet en ik had je adres niet voor een uil."
"Oh, dat kon je ook vragen."
"Ik had het druk. Volgende keer zal ik je persoonlijk op komen zoeken met een bloemetje. Wat was er eigenlijk?"
"Ik voelde me slecht, misschien het verveelde, saaie werk hier achter de balie."
"Hmm, ik denk dat ik je snel nodig zal hebben, als je dat beter vindt," zei hij met een grijns.
"Alles beter dan dit!" zei ik met een glimlach.
De bel ging en struikelend rende ik naar de deur en trok hem met een ruk open.
"Hoi Dennis, kom binnen en bedien jezelf!" zei ik haastige en trok hem binnen en struinde toen mijn kamer in. Ik hoorde Dennis een flesje bier open maken en zich nestelen op de bank.
"De witte of zwarte?" vroeg ik en hield twee precies dezelfde rokken omhoog.
"Wat ga je doen? En wat doe je er bovenaan?"
"Dat hangt ook weer van jou af, groen of blauw. Ik ga uiteten."
"Met wie? Met een man? Ja! Al zo kort hier en nu al een man aan de haak! Ik wist het wel! Ooh hoe ziet hij eruit en hoe heet hij?!" Dennis keek me met een blij gezicht aan en ik zweeg even terwijl ik hem onderzocht hem op iets merkwaardigs met mijn ogen.
"Het is toch wel een man hè? Ohjee, heb ik iets vreselijks verkeerd gezegd?"
"Nee, het is een man. Een vriend en binnenkort mijn baas en Belinda en nog iemand gaan mee, het maakt dus eigenlijk helemaal niet uit hoe ik eruit zie," zei ik met een zucht en liet de kleren hangen. Ik draaide me om en liep terug naar mijn kamer.
"De zwarte en de blauwe!" riep Dennis me achterna. "Dan steekt het niet zo af bij je zwarte haar en blauwe blousje omdat zo je ogen zijn!"
"Zo goed?" vroeg ik enkele minuten late, toen ik mijzelf helemaal klaar had gemaakt, aan Dennis en ging voor hem staan.
"Als ik niet op jongens viel, dan had ik je nu meegenomen naar de slaapkamer," zei jij met en grijns en ik trok niet begrijpend een wenkbrauw op. "Je ziet er geweldig uit," zei hij daarna als uitleg. Ik kon het niet helpen dat ik en beetje begon te blozen.
"Nou zeg, niet overdrijven hè, maar zit mijn haar goed? En zijn deze hakken niet te?" Ik had zwarte hakken aan die behoorlijk hoog waren en met bandjes aan mijn voeten zaten.
"Nee joh! Ze hebben een brede hak, dat is goed! Het maakt je benen lang en slank, nog meer dan ze al zijn! En zal ik je nog wat vertellen? Met wie je ook uit gaat, zorg altijd dat je er goed uitziet. Je hebt er altijd profijt van! Oh, en als iemand je vraagt om mee te gaan naar de slaapkamer dan wilt hij seks met je," zei hij er nog even bij ter informatie.
"Oh… oké. Maar, ik schop je nu mijn huis uit!"
"Maar ik heb mijn bier nog niet op!"
"Die neem je maar mee!"
"En wil je het statiegeld dan niet van het blikje?"
"Statiegeld? Huh?... Die mag je houden," zei ik en duwde de hevig protesterende Dennis door mijn deur.
"En onthoud, ga nooit op de eerste date met iemand mee naar de slaapkamer!!!" riep Dennis nog door de deur en ik grinnikte. Nog net op tijd had ik de deur dicht gedaan, want toen ik me omdraaide verscheen er een witte, schijnende egel voor mijn neus, die sprak met Belinda's stem.
"Amy, sorry, maar ik moet afzeggen. Er is iets tussen gekomen en ik kan nu echt niet gaan. Je krijgt later uitleg, veel plezier." Stom verbaasd keek ik naar de plek waar de egel was verschenen en verdwenen. Dit moest niet gebeuren als Dennis erbij was, het was nog maar net op tijd! Maar Belinda had afgezegd, hoe kon ze mij alleen laten?! Het moest wel heel belangrijk zijn, hopelijk niets ernstigs. Zou ik ook afzeggen? Ik vond het doodeng om er helemaal alleen voor te staan, ik trilde op mijn benen. Maar aan de andere kant gaf de angst mij en opwinding om toch te gaan, hoe erg kon het nou zijn? Ik kende Draco nu toch wel redelijk! Maar die vriend van Draco, die kende ik niet. Wie zou het zijn? Hopelijk was hij aardig, net als Draco, en begripvol. Misschien zat hij ook wel in het complot! Nee, dat kon niet! De enige die van het complot wisten waren Belinda, Bunneham en ik. Zelfs de spionnen wisten er niets van. Maar toch zou er een kans zijn dat ik er nu niet alleen voor stond? Oh wat deed ik dramatisch! Wat was er nou weer eng aan een etentje met een vriend en een onbekende man? Alles!! Al helemaal als die vriend jou opdracht was. Wist ik veel hoe je een man moest versieren!
Ik stapte de deur uit en verdween naar het restaurant waar we zouden eten. Het was een heel chique restaurant en ik voelde me een beetje simpel in mijn kleding, alsof ik eigenlijk niet goed genoeg was voor dit restaurant. Zo keek de ober me ook aan toen ik binnen kwam. Pas toen ik zei dat ik bij Draco Malfidus hoorde kwam er een klein glimlachje rond zijn mond.
Hij bracht me naar een tafel waar al iemand aan zat die ik niet kende, Draco was er nog niet.
"Meneer Malfidus is er nog niet, maar die zal zo wel komen," zei de ober en bood me en glas champagne aan die ik beleefd weigerde.
"Zo dus jij bent de nieuwe vrouw die het hart van de jonge Malfidus sneller doet laten kloppen," zei de man die ook al aan de tafel zat.
"Eeuh, ik denk dat u zich vergist met iemand anders," zei ik ongemakkelijk. Ik voelde dat ik wat rood werd en verschoof wat op mijn stoel.
"Ooh, dat denk ik niet. Draco kon niet meer stoppen met praten nadat hij je had leren kennen en zei dat ik je echt moest leren kennen. Ik ben trouwen Nick Heilshof." Hij stak zijn hand uit.
"Amy Roisin," zei ik met een glimlach en schudde zijn hand. Het nieuws dat hij me had verteld beviel me wel, erg goed zelfs!
"Zou je niet met iemand komen?"
"Ja, dat was wel het plan, maar ze heeft afgezegd. Er was iets heel belangrijks tussen gekomen en kon echt niet mee. Meer weet ik ook niet."
"Oh, nou, ze weet niet welk eten ze mist hier! Het is verrukkelijk! Ooit geweest?"
"Nee, ik ben nog niet zo lang in Londen."
"Waar kom je vandaan?"
"Ver weg, het oosten. Ik ben opgegroeid op het platte land, het is dus best wel moeilijk voor me om hier me in alles te voorzien."
"En Draco maakt het er niet makkelijker op, neem ik aan."
"Nou, ik hoef nooit mijn lunch te betalen," zei ik met een klein glimlachje en Nick begon te lachen.
"Kijk uit hoor, want die jonge is een echte charmeur en als hij je te pakken heeft kost het veel moeite om los te komen! Oh, daar heb je hem! Hé Draco!"
"Hallo Nick, alles goed?" vroeg Draco terwijl hij Nick een klap op zijn schouder gaf. Daarna draaide hij zich naar mij en keek zwijgend naar me, zonder enige emotie.
Ik wist niet goed wat ik moest doen, maar vreemd genoeg voelde ik me niet ongemakkelijk onder zijn zwijgende, starende blik. Na twee minuten trok hij zijn mond open, alsof hij veel moeite had om een zin in elkaar te prutsen.
"Je ziet er mooi uit, Amy," zei hij met een klein glimlachje en ik bloosde een beetje.
"Dat valt wel mee hoor, ze keken me hier aan alsof ik niet goed genoeg ben voor deze tent." Ik keek met een lichtelijke argwaan naar de ober die me zo had aangekeken.
"Niet goed genoeg? Ik zou eerder te goed zeggen."
"Ja, ze zijn hier erg vriendelijk heb ik al ontdekt. Goede tent heb je uit gekozen, maat," zei Nick sarcastisch en gaf Draco nu ook een klap op de schouder.
"Hopen dat het eten beter is dan hun vriendelijkheidgehalte," zei Draco met een zucht en nam een slok van zijn Champagne. "Wil jij niets drinken?"
"Nee, misschien straks," zei ik en hij knikte.
"Je mag nemen wat je wilt."
"Oh, dan neem ik vooraf een Carpaccio, als hoofdgerecht een eeuh… een visschotel en eeuhm…"
"Dat toetjes komt later wel. Hier is een kaart." Hij gaf me een kaart en toen ik begon te lezen kwam het erop neer dat ik een keuze had uit gerechten die ik allemaal niet kende.
De avond verliep soepel en ik had veel plezier. Nick kwam met de gekste onderwerpen aanzetten die me erg aan het lachen maakten en Draco leek zich ook te amuseren. Zo af en toe kruisten onze blikken en dan schoten de woorden van Belinda door mijn hoofd. Daarna vroeg ik me af wat Dennis van hem zou vinden en kwam dan tot de conclusie dat Belinda toch wel gelijk had. Op dat moment wilde ik ook niets liever dan gewoon naar hem kijken.
"Maar vertel eens Amy, wat doet je vader?" vroeg Nick en als sneeuw voor de zon verdween mijn glimlach.
"Ja, ik wil graag weten wat hij doet."
"Eeuh… hij," ik haalde diep adem. "Hij is pas overleden." Het kwam er zacht uit en het was even stil. Opeens voelde ik weer woede opkomen. Ik probeerde het te onderdrukken, maar dat ging niet. Vanuit mijn ooghoek zag ik Draco afwachtend kijken.
"Vermoord eigenlijk," zei ik bitter, maar nog steeds zacht. Nick hapte een keer naar lucht en ik zag Draco iets bleker worden. "Ik werd wakker, 's nachts, en ik hoorde mensen buiten. Ons huis staat in het bos op een heuvel en niemand komt daar dus ooit. Ik rende naar beneden, ik wist dat het nooit goed kon zijn. Niemand die bij zijn gezonde verstand is gaat midden in de nacht bij iemand op bezoek. Op het moment dat mijn vader de deur open deed stond ik naast hem en duwde de deur dicht, na een spreuk naar buiten te hebben afgevuurd. Dat was dom van me, daardoor wisten ze dat er iemand thuis was. Het waren dooddoeners, daar ben ik van overtuigd." Ik beleefde het helemaal opnieuw en ik voelde hoe mijn handen begonnen te trillen en hoe ook mijn lippen begonnen te trillen. "Ik wist niet wat ik moest doen, k had al zolang niet geduelleerd! Ik duwde mijn vader het huis in, ik wist dat ze voor hem kwamen, ik wist het gewoon. En toen, toen…" Ik probeerde diep adem te halen en probeerde de tranen die achter mijn ogen zaten weg te knipperen, ik ging niet huilen in een chique restaurant. "Ze bliezen de deur op en.." mijn ogen werden groot van schrik en mijn stem bleef steken in mijn keel. Ik kon niets meer uitbrengen, niet dat dat nodig was, want ik was het allemaal vergeten. Verder was het een grote waas. Er schoten beelden voorbij, maar ik kon ze niet achter elkaar plakken. Het wilde niet, het lukte niet. Ik was het vergeten!
"En toen?" vroeg Draco zacht en ik voelde dat hij mijn hand pakte om het trillen tegen te gaan.
"I-ik weet het niet meer. Ik… ze namen mijn vader, ik hoorde en vrouw lachen en ze vermoordde hem. I-ik kwam te kort, ik kon ze niet aan. Het is mijn schuld, als ik nou gewoon met hem was verdwenen, als ik…-" Ik voelde hoe langzaam een traan over mijn wang gleed, maar weigerde er meer te laten gaan. Ik keek Draco bang aan, als ik dit al was vergeten, hoeveel zou ik dan niet werkelijk zijn vergeten? Als ik al iets vergat dat zo recent in mijn leven was gebeurd dan…
"Ssshh, rustig maar, het was vast niet jou schuld," zei Nick en legde een hand op mijn arm om me een beetje te kalmeren. Draco keek me aan met een blik die ik niet kon plaatsen, hij leek wel opgelucht!
"Rustig nou maar, neem wat water en probeer jezelf te kalmeren. Het was niet jou schuld, daar ben ik zeker van," zei Nick maar zijn stem was onzeker en keek even moeilijk naar Draco.
Ik voelde me belachelijk, wie deed dit nou in een chique restaurant?
"Ik ga even naar de wc," zei ik en liep weg. Mijn ogen waren nog steeds aan het branden, maar gelukkig was mijn mascara niet uit gelopen. Ik begon mezelf te kalmeren en hoopte dat ik mezelf niet te erg voor schut had gezet. Mensen aan omringende tafels hadden meegeluisterd en meelijwekkend gekeken. Wat zou Belinda wel niet van me denken? En Draco dacht natuurlijk dat ik een of ander zeer geëmotioneerd persoontje was of da tik erg veel aandacht wilde. Gelukkig hadden we al gegeten dus kon ik snel naar huis, ik wilde niet langer dan nodig was in dit restaurant blijven!
Na me opgefrist te hebben liep ik weer terug, alen was Nick verdwenen. Ik keek even kort naar de lege plek, maar trok me er niet veel van aan. Vreemde gozer om zomaar ineens weg te gaan.
"Hij moest weg," zei Draco en ik knikte. Er was even en opgelaten stilte, eentje die er nog niet was geweest en ik voelde de ogen van andere mensen in mijn rug prikken.
"Zullen we hier weg gaan?" vroeg Draco opeens en ik was zo blij dat hij het voorstelde. Ik had het zo benauwd gekregen dat het me niet verbaasde als ik een ontzettend rood hoofd had.
Eenmaal buiten haalde ik diep en opgelucht adem. De frisse wind deed me goed en ik knapte er meer van op.
"Draco, het spijt me dat ik zo emotioneel was, binnen. Ik weet niet wat ik had, mijn vader is nu al langer dood en ik zette jullie wel voor schut." Er viel een last van mijn schouders toen ik die woorden had gezegd.
"Je moet je niet verontschuldigen. Je hebt het zo lang opgekropt en nou kwam het er allemaal uit. Ik had je moeten waarschuwen voor Nick, hij is een spraakwaterval. Al helemaal over het onderwerp ouders nu hij zelf net vader is geworden. Ik vind het niet erg dat je je even liet gaan, het laat iets van jou zien en ik wil jou verdriet graag delen. Je moet het niet opproppen, daar word je alleen maar ellendig van."
Het was weer even stil en we liepen samen ene parkje in. Het was er lekker rustig en i dacht na over zijn woorden, hij was wijs!
"Ik jen nog nooit eerder iemand verloren," zei ik en hij keek me aan.
"En je moeder dan?"
"Die liet me achter toe ik nog een baby was," antwoordde ik onverschillig.
"Oh, wat vervelend dat je nooit echt een moeder hebt gehad. Mijn moeder is eigenlijk het belangrijkste in mijn leven. Ze heeft ook alles voor me over."
"En je vader dan?"
"Die is er niet vaak." Hij zei het een beetje afwijkend en keek me ook niet aan. Zijn vader was een dooddoener, dat wist ik. Dat was vast ook wel de reden dat hij er weinig was.
Niet lang daarna gingen we beiden naar huis en spraken af nog eens uit eten te gaan, maar dan met z'n tweeën.