Niet lang daarna gingen we beiden naar huis en spraken af nog eens uit eten te gaan, maar dan met z'n tweeën.

6 Geheimen

"Belinda!!" riep ik hard en bonsde op de deur. Ik was lichtelijk boos omdat Belinda me zo had laten zitten en dat ik het dus bijna helemaal verknalt had. Ze had moeten weten dat ik het nog niet alleen kon! En daarna had ze ook nog eens twee dagen niets van zich laten horen.

"Verdomme! Schiet eens op jij!" riep ik weer en bonsde weer hard op de deur. Ik hoorde voetstappen in de gang, alleen ze had blijkbar geen haast. De deur ging open en ik zuchtte.

"Hehe, Jezus wat ben jij sloom! En dan moet ik wel altijd meteen de deur open doe- " Ik keek naar Belinda, maar Belinda was Belinda niet maar een jonge man.

"Oh nee! Niet open doen! Ik doe open!" riep nog een stem en haastige voetstappen in de gang. "Oh, ik zie dat je al open hebt gedaan," zei Belinda toen ze me zag en de man keek me fronsend aan. Ik wist dat Belinda geen broer had dus moest het wel een bedpartner zijn van haar.

Ik keek van Belinda naar de man en toen weer naar Belinda. Ze kek me aan met een schuldige blik.

"Hi Amy," zei ze met een klein stemmetje. Ze verwachtte waarschijnlijk dat ik boos zou worden omdat… waarom eigenlijk? Ook al wist ik niet waarom ik boos werd, maar ik werd wel boos. Had ze me hiervoor in de steek gelaten? Bijna de missie laten vergallen? Niets van zich laten horen?

"Iets noodzakelijks hè," concludeerde ik verwijtend. Ik draaide me om en liep met stevige passen de trap weer af van de flat.

"Waar heeft die nou last van?" vroeg de man aan Belinda en ze zuchtte.

"Had dan ook niet open gedaan als ik dat zeg!" zei ze boos en ik hoorde dat ze achter me de trap af kwam. "Amy, wacht nou even!"

Toen ik eenmaal buiten was stopte ik. Welke kant moest ik ook alweer op? Maar voor ik ook maar weer kon beginnen met lopen greep Belinda mijn arm.

"Amy, het is ingewikkeld."

"Oh ja, je bed partner is belangrijker dan ik ben en onze missie!" viel ik uit. Ze was even stil. "Je weet toch dat ik nog niet helemaal bekend ben met alle dingen in dit leven?! Ik had het bijna verprutst! En ik wist echt niet hoe ik me moest gedragen daar! Ik had het bijna zo ver dat Draco en niet goed over me zou denken en hoe moest het dan?! En dan laat je ook nog eens twee dagen niets van je horen! Ik was doodongerust!"

"Nou kom, na twee dagen ben je niet gelijk doodongerust. En ik zei al dat het ingewikkeld lag! Laat het me dan uitleggen!" Ik keek haar afwachtend aan. "Die jongen, dat is Simon. Hij, we hebben heel lang een relatie gehad. Het begon na onze schooltijd, het was wel acht jaar en we waren heel gelukkig. In ieder geval, ik dacht dat hij gelukkig was, hij had me zelfs een huwelijksaanzoek gedaan. Ik was dol blij. Een dag na onze verloving was hij weg. Spoorloos, hij had alles achtergelaten. Ik ben een tijdje depressief geweest en stortte me helemaal op mijn werk. Toen kreeg ik net zo'n opdracht als jij nu hebt, maar ik was nog veels te kwetsbaar. Eergister, vlak voordat ik weg wilde gaan, stond hij opeens weer voor mijn deur. Ik was zo van slag dat ik echt niet kon gaan, ik zou mijn mond zo voorbij praten. Je wilt echt niet weten hoe ik was, ik was in alle staten. Ik heb Simon bijna geprobeerd te vermoorden, die gedachte was in ieder geval wel bij me opgekomen. We hebben de hele nacht door gepraat, ik was boos, furieus."

"En nu zijn jullie weer geliefden?" vroeg ik sceptisch. "Heeft hij een verklaring gegeven en zijn excuses aangeboden?"

"Zijn excuses wel duizend keer, maar een verklaring kon hij niet geven. En geliefden, dat is een groot woord. Ik had hem afgezworen en het duurt wel even voordat ik hem weer echt in mijn leven kan opnemen."

"Maar jullie hebben wel een wilde nacht gehad?"

"Oh God nee! Hij slaapt op de bank! Je dacht toch niet werkelijk dat ik hem gelijk in mijn bed zou laten stappen?!"

"Nou zoals ik jullie aantrof had ik het wel verwacht. Maar dit allemaal is nog geen excuus voor het niets van je laten horen." Ik bleef koppig volhouden.

"Oké, sorry. Het spijt me, ik had moeten melden dat ik niet kwam werken. Alsjeblieft vergeef me," zei ze zuchtend en ik knikte. "En wat was er nou gebeurd tijdens het etentje en wie was er nog meer?"

"Ene Nick, aardige man maar een beetje vreemd. Ten eerste ik wist echt niet hoe ik me moest kleden, ten tweede kon ik de menukaart niet lezen en dan als laatste begon Nick me zo uit te horen! En toen vroeg hij over mijn vader en ik barstte los. Ik hem gehuild en verteld over hoe mijn vader dood ging. Het vreemde is alleen dat ik het ben vergeten. Ik kon en kan me nog steeds niet herinneren hoe het is gelopen. Ik zocht steun bij Draco, maar hij ontweek me een beetje had ik het gevoel. En nadat ik naar de wc was geweest was Nick opeens weg en zijn Draco en ik ook weg gegaan. Draco heeft me laten weten dat ik mijn verdriet niet op moet proppen en altijd bij hem kan komen uithuilen."

"Verprutst? Noem je dat verprutst? Dat is toch hartstikke goed nieuws!"

"Ja, maar hij deed zo vreemd toen ik het verhaal vertelde. Eerste keek hij heel aanmoedigend en daarna opgelucht en daarna ontweek hij me. Dat is toch geen normale reactie?"

"Ach, Draco is gewoon vreemd. Maar, kom je boven? Als mijn beste vriendin moet je toch wel kennis maken met Simon." Ik stemde ermee in en samen liepen we weer naar boven.

"Hey Amy, kan ik straks bij je eten?" vroeg Dennis toen ik hem buiten op de stoep tegen kwam. Het was alweer een ruim week nadat Draco en ik het etentje hadden. Ik schaamde me nog steeds een beetje als ik hem zag, maar hij deed alsof hij het allang weer was vergeten. Ik had Simon ook leren kennen en was een keer samen met hen naar de kroeg geweest, maar de dagen erna zei Belinda al onze gesprekken af omdat ze met Simon iets ging doen. Ik werd er moe en chagrijnig van en probeerde daarom ook niet meer om iets met haar te gaan doen.

"Hey Dennis, ja natuurlijk! Gezellig. Ik wilde toch net boodschappen doen, nog voorkeuren?" vroeg ik en hij dacht na.

"Ik ga wel mee, dan weet ik zeker dat het lekker is." Ik knikte en samen liepen we richting de supermarkt voor dreuzels. Het was een gezellig wandelingetje en we hadden veel plezier. Uiteindelijk kozen we voor diepvriespizza, dat was immers niet zo moeilijk te maken. Ik was verbaasd over hoe goed ik kon omgaan met een dreuzel en toch nog de toverwereld verborgen kunnen houden voor hem. Hij had al een paar keer een uil op de tafel zien zitten, maar vroeg er nooit over door. Hij wist dat ik dierengek was en dacht dat dit daar wel bij zou horen.

Op de terug weg ging alles goed, totdat we bij mijn huis waren. Ik zicht mijn sleutels om mijn deur open te doen toen er iets onverwachts gebeurde.

"Amy!! Kijk uit!!" riep hij en duwde tegen me aan zodat ik uit evenwicht raakte en op de grond viel. Ik schrok en gaf een gil. Op het punt waar ik net nog stond ketste een groene straal tegen de muur af en met grote ogen keek ik uit de richting waarvan die kwam. Er stond en persoon helemaal in het zwart met een masker op en zijn toverstok op mijn gericht. Zo snel als ik kon pakte ik mijn eigen stok en schreeuwde: "Expilliarmus!!"

De man vloog naar achteren terwijl zijn stok tussen ons in belandde. Ik nam de moeite niet om de stok te pakken en draaide me om naar Dennis, die eruit zag alsof hij ent een geest had gezien. Ik duwde tegen hem aan als teken dat hij op moest staan.

"Rennen!" zei ik en hij kwam krabbelend overeind en begon naar de achterdeur van mijn huis te rennen. Ik rende hem achterna en zocht intussen naar de goede sleutel aan mijn sleutelbos. Ik deed de deur open en duwde Dennis hardhandig naar binnen waarnaar ik zelf weer terug ging om de dooddoener te grijpen. Helaas was de dooddoener verdwenen en had zijn stok meegenomen. Wat was dit voor en actie? Waarom wilde hij mij doden?

Met een wee gevoel in mijn maag ging ik mijn eigen huisje binnen en sloot het helemaal af met beschermende spreuken. Ik wilde onze veiligheid niet nog eens riskeen.

"Amy? Wat was dat?" vroeg Dennis nadat ik naast hem op de bank ging zitten. Hij zag eruit alsof hij ieder moment weg kon zakken. Lijk bleek en zijn handen trilden, de angst was uit zijn ogen af te lezen. Ik zuchtte.

"Dat was een dooddoener," zei ik en verwachtte wel dat hij meer zou gaan vragen.

"En dat is?"

"Een duistere tovenaar."

"Tovenaar? Maar, bestaan die dan?"

"Dat heb je toch net gezien."

"En jij? Ben jij ook een –" ik knikte en het was even stil.

"Ja, ik ben een tovenaar." Ik was hem een uitleg schuldig, dat wist ik nu ook wel. Rustig begon ik over de toverwereld, mijn werk, dooddoeners en Voldemort natuurlijk. Dennis luisterde zonder ook maar een geluid je maken, hij hing letterlijk aan mijn lippen.

"Dus, die wereld, de toverwereld, wordt belaagd door een duistere tovenaar die onverslaanbaar is, of bijna dan. En jij vecht tegen zijn dienaren en die gast van daarnet was zo'n dienaar? En om het nog moeilijker te maken ben je ook nog eens een undercoveragent bij je baas en je moet uitzoeken of hij ook zo'n dienaar is. En je moet zorgen dat hij verliefd op je wordt? Want ze vermoeden dat hij zijn teken verbergt? Als ik het goed begrijp, dan is het allemaal erg ingewikkeld."

"Dat is het ook! En ik word er eigenlijk een beetje gek van! En het was helemaal geen goed idee om het jou te vertellen."

"Waarom niet? Nu weet ik tenminste wat er aan de hand is!"

"Ja, maar door jou erbij te betrekken is jou leven nu ook in gevaar en jij kunt jezelf niet verdedigen tegen een tovenaar."

"Maar ze weten toch helemaal niet dat ik dit weet."

"Ze weten alles, Dennis, alles. Dat is juist het gevaarlijkste." Dennis keek me onzeker aan en ik bespeurde zelfs wat angst in zijn ogen. "Maar wees niet bang, ik zal je zo goed als ik kan beschermen. Om te beginnen zorgen we dat ze je huis niet in kunnen, zodat je vredig kan slapen thuis."

"En wat ga je dan doen?"

"Ik word de beschermer van jou huis zeg maar. Ik spreek een spreuk over jou huis uit en dan kan geen enkel andere tovenaar het huis nog zien, behalve als hij het adres van mij heeft gekregen. Dreuzels zoals jij kunnen het wel gewoon zien, alleen dan moet ik even de spreuk een beetje aanpassen. Dan ben ik de geheimhouder van jou huis. Verder hebben we een communicatie middel nodig, eentje waarmee je direct contact hebt."

"Oh, dat is snel geregeld. We gebruiken gewoon mobiele telefoons."

"Wat is dat?" vroeg ik en hij haalde een klein vreemd apparaatje uit zijn zak met toetsjes erop.

"Dit is een mobiele telefoon. Iedere telefoon heeft een eigen nummer en als je dat nummer dan belt, dan kan je elkaar spreken. Het is heel handig! Maar jij moet wel ook zo'n ding aanschaffen."

"Nou, dan moeten we dat maar eens doen. Maar nu ga ik eten maken, want ik krijg echt honger!"

"Ja, goed idee! Maar, waar is Belinda eigenlijk de laatste tijd? Hebben jullie ruzie? Ze is hier nog maar heel weinig."

"Ze is weer terug bij har ex, of in ieder geval, hij slaapt bij haar op de bank. Of inmiddels misschien wel bij haar weer in bed. Het is een heel verhaal, maar een aantal jaar terug had hij haar ten huwelijk gevraagd en zij zei ja, de volgende dag was hij verdwenen."

"Ai, dat is pijnlijk. Waarom?"

"Dat weet ze niet. En ze durft het niet te vragen."

"En dan laat ze hem zomaar op haar bank slapen?! Dat mens is gek! Ik zou ten eerste de deur heel hard in zijn gezicht dicht slaan en ten tweede in ieder geval om een verklaring vragen!"

"Ja, ik vind ook dat ze een beetje vreemd handelt, maar dat is haar keus. Ik ga me niet met haar liefdeleven bemoeien, zij bemoeit zich al teveel met de mijne en dat gaat ook niet goed, dus." De rest van de avond ging het gesprek over Belinda en verdere liefdes relaties die Dennis ooit gehad had.

Langzaam zette ik mijn voeten in het koude zand. Er trok een rilling door me heen en het zand kwam tussen mijn tenen. Voorzichtig, alsof ik op brekend ijs liep, begon ik te lopen. Ik ademde de zoute lucht diep in en genoot van de krijsende vogels.

Het zand werd harder er kouder. Ik begon afdrukken achter te laten in het zand, linkervoet, rechtervoet, linkervoet en rechtervoet.

"Ik hou van je, dat weet je toch," zei een vertrouwde stem naast me.

"Ja," zei ik alleen maar en keek naast me, maar er was niemand. Ik keek weer voor me en hield halt. Mijn vader stond voor mijn neus en ik botste bijna tegen hem op. Hij keek me met een ernstige blik aan en verbaasd keek ik terug.

"Papa, hoe kom je hier?"

"Ik kan hier komen als het nodig is."

"Waarom kijk je zo ernstig? Wat is er?" Ik voelde me verontrustend worden onder zijn ernstige blik en begon met mijn duim en wijsvinger tegen elkaar aan te tikken.

"Er is iets dat je moet weten, iets belangrijks." Ik keek mijn vader strak aan en stopte met wat ik aan het doen was. Wat moest ik weten?

"Wat moet ik weten, papa?" vroeg ik scherp en kreeg het onbehagelijke gevoel dat hij over iets gelogen had. Hij had iets verborgen gehouden en daar kwam ik nu pas achter. Hoe belangrijk zou het zijn geweest?

"Pap?"

"Je moet weten dat… ik kon het je niet eerder vertellen vanwege je veiligheid. Je moet weten dat alles wat ik heb gedaan voor jou veiligheid was. Je moeder ook."

"Mijn moeder?!" Ik keek hem geschrokken aan en mijn gedachtes begonnen te ratelen. "Pap wat is er met mijn moeder en wát moet ik weten?!" Ik begon een vreemd gevoel te krijgen in mijn maag. Ik wilde weten wat hij bedoelde! Waarom draaide hij er zo omheen?

Plotseling begon hij te vervagen en ik werd paniekerig. Hij mocht nog niet weg gaan!

"Pap kom terug! We zijn nog niet klaar!" riep ik uit maar mijn vader keek me alleen maar triest aan. "Vertel me wat er met mijn moeder is!" Hij sloot zijn ogen en schudde zacht zijn hoofd. En toen was hij weg en kwam er een donker gezicht voor in de plaats. Ik kon niet zien wie het was, maar het beangstigde me. Het kwam steeds dichter bij me en ik probeerde weg te kijken, maar het hoofd had mijn blik gevangen en liet het niet meer los.

Met een ruk kwam ik overeind met mijn stok voor me uit gestoken. Ik keek verwilderd rond in mijn kamer, maar er was niets. Snel deed ik mijn nachtlampje aan. Ik voelde me niet op mijn gemak, iemand bekeek me. Ik werd in de gaten gehouden, ik voelde het gewoon. Als je zolang in het wild had geleefd, dan voelde je gewoon wanneer je in de gaten werd gehouden en ook of het goed was of niet. In dit geval zeker niet!

Ik stapte uit bed en haalde en glas water. Ik was aangedaan door mijn droom, was het echt? Had mijn vader echt iets verborgen gehouden? En wat was er met mijn moeder? Leefde ze nog? Waarom was ze eigenlijk vertrokken? Was ze wel vlak na mijn geboorte vertrokken?