Ik was aangedaan door mijn droom, was het echt? Had mijn vader echt iets verborgen gehouden? En wat was er met mijn moeder? Leefde ze nog? Waarom was ze eigenlijk vertrokken? Was ze wel vlak na mijn geboorte vertrokken?

7 Hoofdpijn

Neuriënd liep Belinda op me af. Toen ze zag dat ik haar zag glimlachte ze breed en zwaaide uitbundig. Ik glimlachte beheerst terug.

"Wat ben jij vrolijk vandaag, is er iets?" vroeg ik en borg een nieuwe stapel papieren op.

"Jij bent degene die vrolijk moet zijn! Het is jou grote dag! Of nou ja, grote dag… je gaat promotie maken! Vanmiddag al!"

"Oh, mag ik vanmiddag al de liefhebbende, verleidelijke assistente spelen van Draco?"

"Nou zeg, je doet alsof je er absoluut geen zin in hebt."

"Heb ik ook niet," zei ik met een priemende blik op Belinda.

"Waarom niet? Het is toch spanend! Ik vond het altijd wel een kick om een jongen verliefd op me te laten worden en hem dan te dumpen!"

"Ja, maar jou ben ik niet. Ik weet niet eens hoe ik een verliefd persoon moet spelen!"

"Tuurlijk wel! Je bent toch wel eens verliefd geweest! Je hebt toch wel ooit eens van iemand gehouden!"

"Nee! Nou, ja, mijn vader, maar dat is anders!"

"Echt?! Wow! Eeuh, oké, nou kijk… je doet gewoon alsof je heel veel om hem geeft. Als je verliefd bent dan heb je het gevoel dat je zweeft en al helemaal als hij je zoent."

"Zoent? Hij gaat mij niet zoenen!"

"Natuurlijk wel! God Amy! Hoe vaak hebben we dit gesprek al niet gehad?! Je weet toch wat je moet doen! Als je met hem moet slapen, dan moet je minstens met hem zoenen! Denk je dat hij je mee naar bed neemt als je niet eens met hem wilt zoenen?"

"Jezus Belinda! Ik vind het gewoon moeilijk ja! Jij mag het dan misschien wel niets vinden, maar ik ben gewoon nog maagd! Ik ben praktisch nooit om gegaan met mensen van mijn eigen leeftijd! Ik werd privé getraind en heb nooit mannen gezien onder de leeftijd van mijn vader! Hoe denk je dat dit voor mij zal zijn?!"

"Ssssh! Niet iedereen hoeft te weten dat jij een bosnimf bent!"

"Een bosnimf?! Oh nou wordt-ie mooi!" Ik keek Belinda kwaad aan en zij op haar beurt mij.

Ik draaide me om en beende weg met mijn tas en jas in mijn handen. Het was inmiddels herfst geworden en het kon nog wel eens koud zijn zo nu en dan. Terwijl ik liep sloeg ik mijn lange stoffen jas om mijn schouders en zette mijn petje op die goed paste bij mijn jas en sjaal die thuis lag voor koudere dagen. In deze paar weken dat ik al in de stad leefde had ik erg veel geleerd over het leven hier. En Belinda kon het natuurlijk niet laten om me meteen de modewereld in te slepen om te zorgen dat ik er absoluut nooit slecht uit zag qua kleding. Met mijn dubbele salaris kon ik mij dingen veroorloven die Belinda niet kon betalen, maar toch maakte ik daar weinig gebruik van. Ik zocht de kleine leuke kledingwinkeltjes op die veel leuks te bieden hadden en niet zo standaard waren.

"Amy!" riep Belinda maar ik negeerde haar. "AMY!!! Loop niet weg als ik tegen je praat!"

"Je was al uitgesproken!!" riep ik terug terwijl ik me omdraaide en achteruit een stukje verder liep.

"Ik was nog helemaal niet uitgesproken!!"

"Maar ik wel met jou!" riep ik schel terug waarna ik me weer omdraaide en door wilde lopen, als ik niet tegen een zekere persoon was opgebotst.

"Wow, hé Amy, gaat alles wel goed?" Gedesoriënteerd keek ik op nadat ik bijna omviel en Draco me vast hield zodat ik uiteindelijk toch niet viel.

"Oh hé Draco, sorry. Nee het gaat helemaal niet goed. Ik voel me klote en heb ruzie met Belinda zoals je al hoorde. Ze denkt dat alles bij mij vanzelf zal gaan en dat ik van alles gewend ben, wat ik helemaal niet ben! En ik kan niet zomaar iemand -" Opeens besefte ik tegen wie ik aan het praten was en hield abrupt op. Dit mocht ik hem absoluut niet vertellen. Dan zou alles voor niets zijn geweest!

"Dat je niet zomaar iemand… wat?" vroeg Draco met opgetrokken wenkbrauwen. Hoe moest ik me hier nou weer uit redden?

"Oh laat ook maar. Ik zeur te veel, het heeft helemaal niets met jou te maken en ik belast je alleen maar met mijn zorgen," zei ik en zette een neppe glimlach op waarna ik snel langs hem heen liep.

"Hé maar Amy! Wacht even! Ik moet je nog even spreken!" riep Draco en pakte haastig mijn arm. Ik verstarde even en mijn spieren spande zich heel even allemaal aan. Draco liep gelijk los en ik ontspande weer.

"Wat was dat?" vroeg hij en ik voelde me opeens heel vreemd. Het was hetzelfde gevoel dat ik altijd had gehad in het bos als er iets niet goed was. Was hij niet goed? Of kwam het gewoon doordat ik boos was en even geen zin had om te praten en dat hij een beetje onhandig me tegen hield? Vast wel het laatste, Draco was niet slecht, niet tegen mij in ieder geval.

"Sorry Draco, maar ik voel me opeens helemaal niet goed meer. Ik denk dat ik even wat moet eten, misschien dat dat helpt."

"Oh, dan ga ik wel even mee, of wil je dat niet?"

"Misschien is het beter als ik even alleen iets ga eten. Maar ik kan vandaag beginnen bij jou, dus ik spreek je vanmiddag wel."

"Oké, kom maar als je klaar bent."

Met een rot gevoel liep ik naar buiten. Ik had helemaal geen honger, ik wilde alleen even alleen zijn. Bellinda was zo gemeen geweest! Ze begreep er ook niets van! Ik had al vanaf het begin voorspelt dat ze totaal de verkeerde persoon hadden uitgekozen om dit te doen, en dit maakte dat alleen maar duidelijker. Hoe kunnen zie aan iemand vragen om een bed met een man te delen, alleen om erachter te komen of die man een dooddoener is wat sowieso al walgelijk is omdat je niet hoort te spelen met iemands gevoelens, en dan dat ook nog eens te vragen aan iemand die nog amper gevoelens kent! Ik walgde van mr. Bunneham, hoe kon hij?! En ik had nog eens niets te kiezen ook! 'Je moet doen wat je opgedragen wordt,' alsof dit een gewone missie was. Ik kon mensen als de beste opsporen, ik kon duelleren als de beste en wat kreeg ik voor een opdracht? Verleid een man die we verdenken van dooddoener zijnde. Dat paste ook helemaal in mijn straatje, ik gaf het helemaal toe!

Boos schopte ik een blikje weg en een paar mensen keken me wat geschrokken aan en liepen dan snel door. Die woede uitbarstingen moest ik niet hebben als Draco in de buurt was. Dan zou hij me wel gelijk een vreemd persoon vinden waar hij zijn bed echt niet mee wilde delen!

Ik keek op mijn horloge, het was net middag geworden, en prompt begon mijn maag te knorren. Ik besloot om wat te gaan eten, misschien dat het mijn boosheid weg zou nemen.

"Het is allemaal zo oneerlijk!" zei ik zielig tegen Dennis toen we met een stuk chocola in onze handen en een glas wijn op de bank naar de tv zaten te kijken. "Ik bedoel, Belinda denkt dat ik één of ander wezen ben dat alles slik. Maar, ik kan toch niet zomaar doen alsof ik van hem hou? Ik voel me al zo schuldig, want hij is echt super aardig tegen me! En telkens verraad ik me bijna bij hem en dat wekt toch argwaan? Ik bedoel, hij ziet duidelijk dat me iets niet helemaal goed zit en hij wil me helpen! Maar hij kan me niet helpen omdat ik hem niet kan zeggen wat me mis zit!"

"Ja, dat is lastig. Misschien moet je Belinda een tijdje maar niet zien. Het gaat de laatste tijd niet echt lekker tussen jullie."

"Dat komt omdat ze me altijd moet laten herinneren aan die stomme opdracht." Er klonk een knalletje buiten. "Wat is dat?"

"Vast een van die rotjochies die weer een eens een rotje afsteekt. Ik ga ze echt eens slaan die stomme kinderen! Kleine baby's slapen al om deze tijd!" zei Dennis boos en ik moest lachen.

"Nou die kleine kindertjes slapen hier wel doorheen!" Op dat moment ging de deurbel en ik keek even naar Dennis. "Dat zou haar toch niet zijn hè? Moet ik open doen? Of doen alsof er niemand thuis is?"

"Het licht brandt, ze weet dat je thuis bent. En je weet niet eens op zij het wel is, nou doe open die deur of moet ik het doen?"

"Doe jij het maar," zei ik en gaf hem een futloos duwtje. Hij stond op en liep weg.

Levenloos staarde ik naar de tv, ik wilde helemaal niet dat ze kwam. Ik had absoluut geen zin in haar! Dennis had gelijk, misschien was het maar beter als we elkaar maar even niet zagen.

"Jezus!! Amy! Er staat een ontzettend lekkere man voor je deur! Ik deed de deur open en voor het eerst in mijn hele leven wist ik niets te zeggen! Waar haal je die vandaan?! En -" Dennis keek me met grote ogen aan toen ik hem afkapte.

"Draco!" zei ik en sprong op, lichtelijk geschrokken, lichtelijk blij. Ik rende halsoverkop naar de deur en kwam wankelend tot stilstand.

"Draco," zei ik met en glimlach en opgetrokken wenkbrauwen en Draco keek terug met zijn charmante glimlach die hij altijd opzette als hij me begroete.

"Amy, ik dacht even dat ik het verkeerde huis te pakken had. Wie is die andere…"

"Mijn buurman! Dennis, waar ik je over verteld had. Maar, wat doe je hier? Waarom sta je hier voor mijn huis met… zonnebloemen?" vroeg ik toen ik de bloemen in zijn hand had ontdekt.

"Nou, de zon scheen vandaag duidelijk niet in jou leventje, dus ik dacht dat je wel wat opvrolijking kon gebruiken. Maar ik zie al dat het beter gaat, dus je hebt ze eigenlijk niet meer nodig."

"Jawel! Hier! Geef maar!" zei ik en trok de bloemen uit zijn hand en liep ermee naar de keuken. "Kom maar binnen hoor! Neem een glas wijn!" zei ik over mijn schouder en zag hem grinniken en zijn jas uittrekken.

Dennis zat versuft op de bank en met een big-smile wees ik naar de bloemen in mijn hand voordat ik ze huppelend verder bracht nar de keuken en ze in een vaas zette.

"Dennis, schenk jij wat wijn in voor Draco?" riep ik en hij snelde naar me toe om een extra glas te pakken.

"Is dat Draco? Je baas, slash opdracht, slash geliefde?"

"Slash ja," zei ik terug. "En nu niet gaan stotteren, je krijgt hem toch niet, hij is van mij en hij is hetero. Nou opschieten jij! Je laat een gast niet eeuwig wachten!"

"Eej! Ik ben ook een gast hoor!"

"Nee, jij bent mijn toekomstige huisgenoot, dat is iets heel anders."

"Mag ik hier echt komen wonen? Wauw! Dan kunnen we nog vaker samen zijn!"

"Nee! Nou geef hem nou zijn drinken!"

"Ja, ja!"

"Hoe laat gaan we morgen roeien?" vroeg Dennis toen hij de deur uit stapte.

"Eeuhm, half 8, oké? 's Avonds wel he! Ik werk gewoon overdag!"

"Is goed! Ik reserveer wel een boot! Nog veel plezier met je man!" Ik deed de deur dicht en zuchtte. Dennis had me overgehaald om mee te gaan roeien, ik kende die hele sport niet.

"Dus dat is je bijna-huispartner," zei Draco als conclusie en ik glimlachte.

"Ja, dat is Dennis, je kan hem niet over het hoofd zien."

"Nee, dat zeker niet!"

"Jou in tegenstelling…"

"Mij? Zie je mij over het hoofd?!" Ik grinnikte.

"Nog meer wijn?" vroeg ik en zonder op antwoord te wachten schonk ik zijn glas vol.

"Zo jij houdt wel van wat drinken, niet?"

"Ja, ik vind deze erg goed zelfs!" zei ik met een brede glimlach.

De rest van de avond kon ik me niet zo goed mee herinneren. Ik had het erg gezellig en erg veel op.

De volgende ochtend werd ik wakker met een stevige hoofdpijn en toen ik naar de keuken slofte om koffie te zetten slaakte ik een gil omdat Draco nog op mijn bank lag.

"Waar kom jij vandaan?!" vroeg ik verbaasd.

"Ik ben nooit weg gegaan."

"Oh, beetje lekker geslapen?"

"Nee, je bank zit goed, maar slaapt vreselijk."

"Koffie?"

"Lekker."

(A/N) Hej mensen, het gaat steeds langer duren voordat er een stukje aan komt, het spijt me daarvoor maar ik heb het gewoon onwijs druk. Kusjes