29
2
Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ!Το επόμενο πρωί όταν ξύπνησε ο Χάρη αισθανόταν πόλη καλύτερα από πριν. Το μαγικό φίλτρο του Νταμπλντορ ειχε ενεργήσει.
Το βράδυ ειχε δει όνειρα τα οποια δεν ειχαν καμία απόλυτος σχέση με τον Βολντεμορτ η με οτιδήποτε κακό.
Ο Χάρη ανακάθισε στο κρεβάτι του χαζεύοντας της ακτίνες του ήλιου να μπαίνουν χαρούμενα από το παράθυρο του. Τεντώθηκε τεμπέλικα και σηκώθηκε όρθιος.
Πλησίασε το παράθυρο του και κοίταξε έξω. Ο δρόμος ηταν έρημος , η ατμόσφαιρα ηταν ειρηνικοί και δροσερή.
Ο Νεαρος αποφάσισε πως χρειάζονταν μια βόλτα έξω στον Καθαρό αέρα για να χαλάρωση λιγο και να μπορεί να σκεφτεί καθαρά.
Πριν ομος βγει έξω στο φως ο Χάρη ήθελε πρώτα να κάνει κάποια πράγματα για τον εαυτό του…
Ήθελε να πάει τώρα να κάνει ένα ωραίο μπάνιο να καθαρίσει τα βρόμικα μακριά μαλλιά του και μετά ίσος να πήγαινε σε κανένα Κούριο να κουρευτή...
Ο Χάρη πήρε μερικά καθαρά ρούχα και πήγε στο μπάνιο.
Στο δρόμο του προς τα εκεί δεν συνάντησε κανέναν από του Ντάντλι κάτι που δεν του έκανε μεγάλη εντύπωση. Ο Θείος του θα ηταν στην δουλεία, η Θεια του θα ειχε πάει σε κάποια φίλη τους να κουτσομπολεύουν , και ο Ντάντλι… αυτός θα ηταν πάλε με κάποια παρέα και θα πείραζαν τα μικρά παιδία…
Όταν έφτασε στο μπάνιο ο νεαρος μάγος έκλεισε πισο του την πόρτα και την κλείδωσε
βρέθηκε μπροστά από το μεγάλο καθρέφτη. Και είδε το είδωλο του.
Αρχισε να βγάζει σιγά τα ρούχα που φορούσε. Στην αρχή το πάνω μέρος της πιτζάμας του που του ηταν πια μικρή. (την ειχε εδώ και κάτι χρόνια).
Μόλις την έβγαλε αντίκρισε το πάνω μέρος του σόματος του έμμηνε άναυδος. Ειχε πολλή καιρό να προσέξει της διάφορες που γίνονταν στο σόμα του καθώς μεγάλωνε.
Ηταν ακόμα αδύνατος και αδύναμος αλλά τώρα κατο από της μασχάλες του και στο στήθος του φαίνονταν ξεκάθαρα μερικές μαύρε τρίχες...
Ο Χάρη γύρισε στο πλάι και κοίταξε τα μπράτσα του.
Μικρότερος ειχε δει σε πολλές ταινίες κάποιους μεγάλους ήρωες η κάποιους κακούς να έχουν τεραστία, σχηματισμένα μπράτσα γεμάτα μις και με τεραστία δύναμη. Ο Έφηβος έσφυζε το χέρι του αλλά κανένα μεγάλο ποντική δεν ξεπήδησε από το χέρι του. Αντίθετος έμοιαζε σαν να μην το ειχε σφίξει καθόλου...
Ο Χάρη κούνησε απογοητευμένος το κεφαλή του. Έπρεπε να αρχίσει να γυμνάζεται… στης αρχές κάτι γίνονταν όταν υπήρχαν στη προπόνησης του κουιντιτς αλλά τώρα ούτε αυτό υπήρχε. Πρέπει να αρχίσει να πηγαίνει σε κάποιο γυμναστήριο η να κάνει κάποια άλλη δραστηριότητα η οποια θα του έφτιαχνε λιγο το σώμα.
Ο Νεαρος αφαίρεσε με σιγανές κινήσεις και το κατο μέρος της πιτζάμας του. Βλέποντας τα λεπτά και αδύναμα ποδιά του αποφάσισε πως πρέπει να κάνει κάτι και για τα ποδιά του… ίσος να αρχίσει τρέξιμο? Ναι αυτό είναι αποφάσισε θα αρχίσει τρέξιμο. Κάθε μερα μερικά τετράγωνα στην γειτονία δεν μπορούσε να τον βλάψει.
Προχώρησε προς την ντουζιέρα. Άνοιξε το νερό στο ζεστό και μπήκε μέσα. Όταν το νερό άγγιζε το σόμα του ο Χάρη αισθάνθηκε πολλή καλύτερα, σαν όλα τα προβλήματα που ειχε να έφευγαν μαζι με το νερό που χάιδευε το λαιμό του προχωρούσε στο στήθος του κατέβαινε στην κοιλιά του προχωρούσε στα ποδιά του και κατέληγε στο πάτωμα από 'που έφευγε και εξαφανίζονταν μέσα στην τρυπά της αποχετεύσεις παρασέρνοντας μαζι του τα προβλήματα και της σκοτεινές του σκέψεις…
Ο Χάρη απολάμβανε το ζεστό νερό που έτρεχε σε όλο του το σόμα και τον χάιδευε απαλά. Θυμήθηκε που ειχε σκεφτεί πως θα πήγαινε αργότερα την μερα στο Κούριο να κουρευτή και έριξε νερό στα μακριά μπερδεμένα μαλλιά του.
Ξαφνικά ομος θυμήθηκε ένα περιστατικό που ειχε συμβεί όταν ηταν μικρότερος. Τότε που η Ντάντλι ειχαν προσπαθήσει να τον κουρέψουν…
του ειχαν κόψει τέλειος τα μαλλιά και του ειχαν αφήκει ένα άσχημο τσουλούφι στο μπροστινό μέρος για να καλύπτει το σημάδι στο μετοπο του. Το επόμενο πρωί ομος όταν ο Χάρη ξύπνησε τα μαλλιά το ειχαν μεγαλώσει κατά την διάρκεια της νύχτας και ειχαν μακρινή στο κανονικό τους μέγεθος. Τότε ο Χάρη δεν ειχε ιδέα τη σήμαινε αυτό, δεν ήξερε πως ηταν μάγος, αλλά και τώρα του φαίνονταν παράξενο…
τότε δεν ειχε καν ραβδί να κάνει κάποιο μαγικό…. Ούτε ειχε ποιεί Κανά παράξενο φίλτρο. Το μόνο που ειχε κάνει είναι να φανταστή τα μαλλιά του στο κανονικό τους μέγεθος, επειδή φοβόταν πως αμα έμενε με τα κουρεμένα μαλλιά όλοι στο σχολείο του θα τον κορόιδευαν για το απαίσιο κούρεμα του…
Τώρα που το σκέφτονταν ,αυτό που ειχε κάνει τότε ηταν Ζωομαγικά μαγιά.!
Τι σήμαινε αυτό? Μπορούσε να το ξανακάνει? Και ακόμα κάτι ποιο σημαντικό. μπορούσε να γίνει ζωομάγος?
Ο Χάρη αποφάσισε πως με το να δοκιμάσει δεν θα έχανε τίποτα…
Έτσι έκλεισε τα ματια του και συγκεντρώθηκε στην αίσθηση του νερού να τον χτυπά απαλά πάνω στο κεφάλι να κατεβαίνει σε όλο του το σόμα και να καταλήγει στο πάτωμα. Συγκεντρωνόταν στο νερό για κάποιο διάστημα μέχρι που αισθάνθηκε πως ειχε χαλάρωση τέλειος.
Τώρα έβγαλε την αίσθηση του νερού από το μυαλό του, και συγκεντρώθηκε μόνο στα μαλλιά του. Φαντάστηκε από μέσα του να παίρνει την κάθε τρίχα χωριστά και να την σπρώχνει, να την χτυπάει με ένα σφυρί κονταίνοντας την, μπάζοντας την πισο στο κεφαλή του. Υστερα από λιγο αρχισε να αισθάνεται ένα μικρό γαργαλητό πάνω στο κεφαλή του αλλά συνέχυσε την προσπάθεια του χωρίς να χαλάρωση στο ελάχιστο την συγκεντρώσει του.
Αυτό συνεχιστικέ περίπου για ένα διάστημα μισής ώρας. Μέχρι που αρχισε να κουράζετε και η συγκεντρώσει του διασπάστηκε.
Ο Χάρη έκλεισε το νερό και βγήκε σιγά από τη ντουζιέρα κοίταξε τον καθρέφτη χωρίς να περιμένει κάποια σπουδαία αποτελέσματα. Αυτό ομος που είδε του έκοψε την αναπνοή. Το πρόσωπο του την όπως πριν μόνο που τώρα αντί για τα μακριά μπερδεμένα μαλλιά ειχε κοντά ίσια μαυρα μαλλιά τα οποια πετούσαν ελευθέρα προς κάθε σημείο του ορίζοντα…
Ο Χαρι κοιτούσε άναυδος το καθρέφτη δεν περίμενε αν πετύχει κάτι. Τουλάχιστον με την πρώτη φορα που θα το δοκίμαζε. Αλλά δεν έμμηνε πολλή ώρα να το σκεφτεί, του άρεσε το καινούριο του Κουκ.
Πήρε μια πετσέτα και σκουπίστηκε στα γρήγορα. Μετά φόρεσε τα καθαρά ρούχα που ειχε φέρει μαζι του.
Όταν τελείωσε επέστρεψε και πάλι την προσοχή του στο καθρέφτη. Πήρε μια χτένα και αρχισε να φτιάχνει αν και χωρίς μεγάλο αποτελεσμα τα μαλλιά του. Υστερα από μερικές αποτυχημένες προσπάθειες ο Χάρη αποφάσισε να αλλάξει τακτική. Στο μάτι του ειχε πέσει κάτι άλλο κάτι που θα τον βοηθούσε στον πόλεμο με τα κοντά αλλά ατίθασα μαλλιά του. Το ζελέ του Ντάντλι….
Μετά από λίγα λεπτά ο Χάρη βγήκε θριαμβευτικά από το μπάνιο με τα μαλλιά του φτιαγμένα και ανανεωμένος. Φορώντας ένα απλό αλλά ωραίο τζινάκι … ένα μαύρο-κόκκινο φουτεράκι από πάνω και από μέσα ένα αμάνικο μπλουζάκι…
Προχώρησε στην κουζίνα όπου είδε ένα σημείωμα ακουμπισμένο στο τραπέζι, το πλησίασε…
ΧΆΡΗ
Εγώ με τον θειο σου έχουμε μια επείγουσα δουλεία κάτω στον Λονδίνο θα γυρίσουμε αργά το βράδυ. Κοιτά να κανεις τον εαυτό σου χρήσιμο και να κανεις καμία δουλεία στον κήπο… ο Ντάντλι θα μείνει την νυχτα σε έναν φίλο του, μην καταστρέψεις το σπίτι όσο θα λυπούμαι…
Η θεια σου Πετονιά..
Ο Νεαρος διαβασε το σημείωμα μην πιστεύοντας τα ματια του. Τον άφηναν μόνο του σπίτι ολόκληροι την μερα! Τέτοιο πράγμα δεν ειχε συμβεί ποτέ πριν…
Ο Χάρη αναρωτήθηκε ποια σημαντικοί δουλεία μπορεί να ειχαν η Ντάντλι και έφυγαν έτσι βιάστηκα από το σπίτι.
Ο μάγος δεν έμμηνε πολύ ώρα να σκεφτεί τη δουλεία τον Ντάντλι, ειχε όλοι την μερα στην διαθέσει του!
Μπορούσε να κάνει ότι θέλει!
Η ανυπομονησία του Χάρη Ομος πέρασε άμεσος μόλις θυμήθηκε πως ηταν μονος του και θα περνούσε όλοι την μερα του μάλλον κλεισμένος στο δωμάτιο του βυθισμένος στης σκοτεινές του σκέψεις… ο Χάρη διέκρινε την παγίδα που έκρυβαν αυτές η σκέψεις που τον οδηγούσαν στη κατάθλιψη που μπορούσε να οδηγήσει στη καταστροφή…
Ο Νεαρος μάγος κοίταξε έξω απ το παράθυρο.. έξω ο ήλιος φώτιζε και ειχε ζεστή. Έτσι αποφάσισε να πάει την μικρή βόλτα στο κοντινό πάρκο. Ειχε ανάγκη από τον καθαρό αέρα και ο καλοκαιρινός ήλιος μόνο καλό θα του έκανε…
Ο Χάρη φόρεσε τα παπούτσια του και βγήκε έξω! Ο καιρός ηταν όντας καταπληκτικός. Αν και στον δρόμο ειχε αρχίσει η κίνηση. Όλοι έβγαιναν να απολαύσουν την καλοκαιρινή λιακάδα…
Ο Χάρη προχώρησε σιγά προς το πάρκο της γειτονίας που ηταν μερικά τετράγωνα πιο κατο. Δεν ηταν κάτι το σπουδαίο, Καμία πενηνταριά δεντράκια όλα κι όλα λιγο χορτάρι και μερικά δρομάκια αναμεσα…
αλλά ηταν πολύ χαλαρωτικό και όμορα φτιαγμένο πάρκο. Εκεί πήγαινε ο Χάρη όταν ηταν μικρότερος και ήθελε να μείνει μονος. Εκεί πήγαινε και τώρα. Ειχε βρει ένα συγκεκριμένο σημείο στη μια άκρη του πάρκου που δεν πήγαινε κανένας άλλος…. μικρότερος σε εκείνο το κρυφό σημείο περνούσε ώρες ολόκληρες ονειροπολώντας πως θα ηταν η ζωή του αν ηταν γνωστός… αν ειχε φίλους… αν δεν πέθαιναν ποτέ η γονείς του… σε τροχαίο (έτσι του ειχαν πει η Θείοι του πως ειχαν πεθάνει η γονείς του).
Τώρα μετά από πέντε χρόνια πήγαινε και πάλε στο ίδιο εκείνο σημείο. Αλλά με μια βασική διάφορα, αυτή την φορα δεν θα ονειροπολούσε τι θα γίνονταν αμα ηταν γνωστός και με φίλους.
Τώρα θα ονειροπολούσε μια ζωή στην οποια θα ηταν με τους γονείς του, να ζουν σε μια πόλη τον Μαγκλ κάπου πολύ μακριά από εδώ χωρίς να εχει έγνοιες για τον βολντεμορτ που τον κυνηγά να τον σκοτώσει. Χωρίς να είναι αναγκασμένος να φοβάται κάθε στιγμή που περνούσε μήπως του πέτονταν κανένα παράξενο τέρας από το θάμνο θέλοντας να τον εξόντωση… η μήπως τον παρακολουθούσαν τρελή δημοσιογραφεί που θα τον έβλεπαν και άμεσος θα ηταν το πρωτοσέλιδο σε όλες της εφημερίδες του μαγικού κόσμου..
Θα ονειρεύονταν μια ζωή στην οποια δεν θα ηταν ο Χάρη Ποττερ. Που δεν θα ειχε αυτή την κατάρα πάνω του.
Ο Χάρη βυθισμένος στη σκέψεις του προχωρούσε μηχανικά.. και χωρίς να το καταλάβει σε ένα δεκάλεπτο ειχε φτάσει ιδεί στη είσοδο του πάρκου.
Μπήκε μέσα και αρχισε να προχωράει στο δρομάκι που οδηγούσε στο μικρό δασάκι.
Παντού γύρο του υπήρχαν άνθρωποι που απολάμβαναν, και αυτή το καλοκαιρινό ήλιο, στο όμορφο παρκάκι… μερική από αυτούς ειχαν βγάλει της μπλούζες τους και ειχαν ξαπλώσει στο χορτάρι προσπαθώντας να απορροφήσουν όσες δυνατόν πιο πολλές από της χρυσαφένιες φωτεινές ακτίνες του ήλιου. Κάποιοι παιδία έτρεχαν πέρα δώθε παίζοντας διάφορα παιχνίδια με μπάλες. Μερική άλλοι ειχαν βγάλει τα ποδήλατα τους και έκοβαν βόλτες πέρα δώθε.
Ο Χάρη προχώρησε ποιο βαθιά μέσα στην σύσπασα τον δέντρων.
Ακόμα στο δρομάκι,.. κι καθώς ηταν απορροφημένος από της σκέψεις του δεν πρόλαβε να αντιδράσει αρκετά γρήγορα στον αναμενόμενο κίνδυνο που πλησίαζε.
Άκουσε την προειδοποιήσει μόνο μια στιγμή πριν γίνει η σύγκρουση.
το μόνο που πρόλαβε να κάνει ο καημένος Χάρη ηταν να γυρίσει το κεφαλή του και να δει μια καστανομάλλα κοπέλα που φορούσε πατίνια rollers skate να κατευθύνετε με τεραστία ταχύτητα προς το μέρος του. Υστερα βρέθηκε στο σκληρό τσιμεντένιο δρομάκι με την κοπέλα να είναι πεσμένη από πάνω του…
Ο Χάρη (ακόμα πεσμένος ανάσκελα στο δρομάκι και με την κοπέλα πεσμένη από πάνω του.) την κοίταξε. Ηταν μια κοπέλα γύρο στα 17 με όμορφα μακριά καστανά μαλλιά και με ένα χαμογελαστό γλυκό πρόσωπο. Τα ματια της ηταν σκούρα γαλάζια με μια βαθιά έξυπνη εκφράσει. (αν και τώρα η εκφράσει της φανέρωνε απόλυτο τρόμο.)
ο Χάρη ηταν ξαπλωμένος και κοίταζε τα γαλάζια ματια της χωρείς να μπορεί να ξεκολλήσει ο βλέμμα του από πάνω της. Η Κοπέλα πεσμένη πάνω του τον κοίταζε και αυτή στα ματια. Σε μια στιγμή και μόνο για μια στιγμή το βλέμμα της έπεσε πάνω στο σημάδι στο μετοπο του Χάρη αλλά άμεσος επέστρεψε στο βάθη βλέμμα του που ηταν καρφωμένο στα δικό της…
Για τον Χάρη ο Χρόνος ειχε σταματήσει. Ηταν σαν κάποιος να ειχε κάνει το ποιο ισχυρό μαγικό που ειχε ζήσει ποτέ… η Καρδιά του χτυπούσε δυνατά και ο νους του ειχε μπλοκάρει. Το μόνο που μπορούσε να κάνει… το μόνο που ήθελε να κάνει ηταν να κοιτάει στα γαλανά ματια της άγνωστης κοπέλας που ηταν πεσμένη πάνω του, χωρίς να τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο εκτός από την ζωντάνια αυτόν των ματιών που ηταν μόλις μερικά εκατοστά μακριά από τα δικά του…
Ξαφνικά ομος η κοπέλα έκλεισε τα ματια της και τίχτηκε απότομα από τον Χάρη προσπαθώντας να σηκωθεί όσο ποιο γριγορα γινόταν. Το παράκανε ομος και στην μέση της προσπάθεια της, τα πατίνια της γλίστρησαν πάνω στο τσιμέντο και η κοπέλα σωριάσθηκε για άλλη μια φορα πάνω στον Χάρη.
Μόλις βρέθηκε η κοπέλα πάνω του αποτραβήχτηκε πάλε γρήγορα αλλά πιο προσεκτικά αυτήν φορα μουρμουρίζοντας στον Χάρη «συγγνώμη!»
Ο νεαρος την κοίταξε για λιγο μουγκός. Λιγο από το πόνο της πτώσης και λιγο από τον ξάφνιασμα στο άκουσμα της φωνής της νεαρή γυναίκας.
Η Φωνή της ηταν παραδεισένια, καταπληκτικοί ήταν η πιο μελωδική φωνή που ειχε ακούσει ποτέ ο Χάρη.. Ηταν σίγουρος πως ηταν και η ποιο ωραία που θα άκουγε ποτέ στην ζωή του!
Μετά από μερικές αμήχανες στιγμές σιωπής και μετά από υπεράνθρωπη προσπάθεια του Χάρη να μεταπείσει το στόμα του να κουνηθεί και να βγάλει κάποιο ήχο είπε.
«Όχι εγώ πρέπει να ζητήσω συγγνώμη, περπατούσα μέσα στην μέση του δρόμου χωρίς να προσέχω τους άλλους…»
Η Κοπέλα τον κοίταξε ξαφνιασμένοι.. «πέφτω πάνω σου με τα πατίνια και μετά ξαναπέφτω πάνω σου ,καταλάθως, όταν προσπαθώ να σηκωθώ και εσύ μου ζητάς και συγγνώμη παραπάνω!»
Ο Χάρη την κοίταξε προσπαθώντας να τα μπαλώσει. Μετά ομος από μερικά μουγκρητά και από μερικές ακαταλαβίστικες συλλαβές τα παράτησε. η κοπέλα του χαμογέλασε και του είπε με τη μελωδική της φωνή « Δεν είναι κάτι κακό,. Απαλά η περισσότεροι άνθρωποι στην σημερινοί εποχή θα με ξαπόστελναν και θα με έβριζαν για αυτό που έκανα,.. ομος όχι εσύ… εσύ μου ζήτησες συγγνώμη κι από πάνω…»
χαμήλωσε το βλέμμα της προς τα κάτω «η απαντήσει σου παντός με ξάφνιασε... Συγγνώμη και πόλε που έπεσα πάνω σου, ηταν δικό μου λάθος σκεφτόμουνα κάτι δικά μου και δεν πρόσεχα το δρόμο όταν σε πρόσεξα ηταν ιδεί πολύ αργά… και.. την συνεχεία την ξέρεις» το πρόσωπο της ηταν τώρα κατακόκκινο…
Ο Χάρη την κοίταξε χωρίς να ξέρει τη να πει… ειχε κόλληση…. Δεν του τύχαινε κάθε μερα να μιλάει σε κοπέλες που μπορούσαν να είναι άνετα σούπερ μοντέλα ,και που είχε μια φωνή που μπορούσε κάλλιστα να ανήκει στην καλύτεροι τραγουδίστρια της εποχής.
Μετά ομος από μερικές στιγμές ο Χάρη έπεισε τον εαυτό του να μιλήσει. « δεν ηταν μόνο δικό σου λάθος!» της είπε με ζωηρή φωνή, αυτό την έκανε να ανασηκώσει το διαπεραστικό βλέμμα της και να το καρφώσει στα ματια του Χάρη που την κοιτούσαν επιμονα σαν να προσπαθούσε με το βλέμμα του να την πείσει πως δεν έφταιγε αυτή για αυτό που έγινε.
Ο Χάρη συνέχυσε.. «Δεν φταις μόνο εσύ… σκεφτόμουνα και εγώ τα δικά μου και δεν πρόσεχα που πηγαίνω… ήμουνα στην μέση του δρόμου..» της είπε απολογητικά. Αυτή του χαμογέλασε και ο Χάρη αισθάνθηκε το αίμα του να ανεβαίνει όλο στον κεφαλή του κάνοντας τον να κοκκινίσει ολόκληρος.
Η Κοπέλα του χαμογέλασε ακόμα ποιο πολύ και του είπε « αφού επιμένεις! Ομος άφησε με να αναπληρώσω για το λάθος μου και να σε κεράσω ένα παγωτό!»
Ο Χάρη θα το ήθελε παρά πολύ αλλά δεν μπορούσε να δεκτή να τον κεράσει η κοπέλα! Έτσι πήγε να διαμαρτυρηθεί. Αλλά πριν προλάβει να άρθρωση λέξει. Τον διέκοψε η κοπέλα. Τώρα η έκφραση της σοβάρεψε… φανέρωνε σχεδόν λίπη. «δεν θες? Σε παρακαλώ… θέλω να δεκτής την συγγνώμη μου… Παρτο σαν μια συγγνώμη!» του έριξε ένα παρακλητικό βλέμμα. Ένα τέτοιο που ο νεαρος δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο εκτός από το να δεκτή την πρόσκληση της…
Την κοίταξε για λιγο κι τραύλισε «εντάξει… υπόθετο πως ένα παγωτό δεν θα έβλαπτε»
Η κοπέλα του χαμογέλασε.
Άμεσος μετά έτεινε το χέρι της προς το μέρος του. «παρεμπίπτοντος, το όνομα μου είναι Σάρα… Σάρα λαβινς…» ο Χάρη πήρε το χέρι της « Χαρηκα πολύ… Χάρη!..» της είπε ο νεαρος μάγος κρατώντας την αναπνοή του, από μέσα του προσεύχονταν να μην τον ξέρει η κοπέλα αλλά από την άλλη, αμα τον ήξερε θα ηταν από τον μαγικό κοσμο…Άρα θα γνώριζε για το παρελθόν του, για όλα τα πράγματα που ειχε κάνει, για της μάχες που ειχε δόση με τον βολντεμορτ και ίσος να ειχε διαβάσει και τον χθεσινό ημερήσιο προφήτη. Πράγμα που θα σήμαινε ότι θα ήξερε για το υπουργείο και όλα τα σχετικά…
Ομος η κοπέλα του χαμογέλασε απλά και του είπε με την μελωδική φωνή της. «Και εγώ Χαρηκα πολύ…» επικράτησε για λιγο μια άβολη σιωπή κατά την οποια ο Χάρη και η Σάρα κοιτάζονταν στα ματια.. χωρείς να παίρνει κανεις την πρωτοβουλία να μιλήσει..
τελικά τη σιωπή την έσπασε η Σάρα « λιπών Χάρη, πάμε?»
« οκ.. που θα πάμε?» απάντησε μηχανικά ο Χάρη ακόμα κοιτώντας την στα ματια…
αυτή χασκογέλασε και του είπε με ποιο δυνατή φωνή… « Χάρη! Δεν είπαμε να πάμε για ένα παγωτό?» ο νεαρος την κοίταξε σαν να τον ειχε μόλις ξυπνήσει.. «σίγουρα.. πάμε!»
Το ζευγάρι προχώρησε για λιγο σιωπηλό αναμεσα στα δέντρα. ,Τουλάχιστον ο Χάρη προχωρούσε, γιατί η Σάρα ηταν ακόμα πάνω στα πατίνια της,
Καθώς ο Χάρη προχωρούσε δίπλα από την πανέμορφη κοπέλα δεν μπορούσε να πιστέψει τον εαυτό του…
αυτός που κατά τα αλλά ηταν μια χαρά παιδί, γιατί τώρα συμπεριφέρονταν σαν τέλειος μαλάκας? Σαν να ηταν καθυστερημένος? Γιατί δεν μπορούσε να της μιλήσει οπος έκανε με τον Ρον την Ερμιόνη και τόσους άλλους φίλους του… έπρεπε να κάνει κάτι.. να συνέλθει… έπρεπε να ανοίξει κάποια ενδιαφέρουσα συζητήσει.. αλλά τι?
Ο Χάρη δεν το ήξερε αλλά η τελείως ίδιες σκέψεις τριγυρνούσαν και στο μυαλό της Σάρας!
Αυτή ομος δεν ηταν συνηθισμένοι καθόλου με αυτή την αίσθηση…
αυτή πάντα έπαιρνε αυτό που ήθελε, η αυτόν ήθελε! Δεν ειχε ποτέ προβλήματα με αγόρια! Πάντα ηταν άνετη και ειχε όσους γούσταρε, γιατί τότε τώρα αυτό! Συνάντησε αυτόν τον νέο και έχασε τα λόγια της!… δεν ήξερε τη να πει.. πρώτη φορα πάθαινε κάτι τέτοιο…
ένιωθε την ανάγκη να ανοίξει κάποιο ενδιαφέρον θέμα για να μάθη την αληθινοί ταυτότητα αυτού του Χάρη … αλλά τι?
Μετά από πέντε λεπτά απόλυτης ησυχίας.. γύρισαν σύγχρονος λέγοντας και η δυο μαζι «Χάρη…!»-«Σάρα…»… άμεσο μετά σώπασαν πάλη… ο Χάρη χαμογέλασε «Ναι…?» της είπε. Αυτή τον κοίταξε ερωτηματικά και του είπε «Τι ήθελες να μου πεις?» «εσύ πρώτα …επιμένω!» της αποκρίθηκε ο Χάρη. η Σάρα του χαμογέλασε και κοίταξε μπροστά.. «καταβαίνεις συχνά στο παγκάκι?» τον ρώτησε με την γλυκιά φωνή της. Ο Χάρη γύρισε να την κοιτάξει.. αυτή ομος δεν ανταποκρίθηκε στο βλέμμα του… κοιτούσε μπροστά με το βλέμμα της στραμμένο προς τα κατο..
« όχι ποια!» της απάντησε.. « ερχόμουνα πολύ συχνά πριν από μερικά χρόνια…τώρα είναι η πρώτη φορα εδώ και καιρό … εσύ?»
Η Σάρα τώρα ανασήκωσε το βλέμμα της « τώρα προσφατα μετακόμισα σε αυτή την γειτονία… για την ακρίβεια πριν από μια εβδομαδα, με το τέλος του σχολικού έτους,
από τότε ερχομέ εδώ κάθε μερα! Μου αρέσει παρά πολύ αυτό το πάρκο! Εσύ που μένεις» τον ρώτησε με ενδιαφέρον… « εγώ μένω εδώ το καλοκαίρι, με του θείους μου… το σπίτι μας είναι λιγο ποιο πάνω…πως και ήρθατε εδώ?» « ήρθα με τους γονείς μου… το παλιό μας σπίτι καταστράφηκε και έχουμε κάτι συγγενείς εδώ στο Λονδίνο. Έτσι βρεθήκαμε εδώ.!». είπε ενώ το βλέμμα της σκοτείνιασε!
«α… λυπάμαι, δεν το ήξερα» της αποκρίθηκε ο Χάρη και την κοίταξε κατάματα…
η Σάρα τον κοίταξε και αυτή.. « και που να το ξέρεις?» του είπε κάπως ποιο χαμογελαστά…
Ο νεαρος την κοίταξε για λιγο και μετά απόστρεψε πάλι το βλέμμα του,
Επικράτησε για άλλη μια φορα αυτή η άβολη σιωπή…
Ξαφνικά ήρθε μια ξαφνικοί ιδέα στον Χάρη.. και της είπε «ξέρω ένα μικρό μέρος εδώ κοντά, όπου πήγαινα όταν ήμουν μικρότερος… όταν ήθελα να μηνώ μονος μου… είναι πολύ ωραίο και δεν είναι μακριά από εδώ! Θα θελες να πάμε εκεί να κάτσουμε για λιγο? Θα είμαστε μόνοι δεν πηγαίνει κανένας άλλος…» με το που βγήκαν αυτά τα λόγια από το στόμα του, ο Χάρη κατάλαβε , αν και αργά, το υπονοούμενο που έκρυβαν… ευχήθηκε να τον κατάπινε η γη! Τι του ειχε έρθει και της πρωτινέ τέτοιο πράγμα? Τώρα αυτή τι θα νόμιζε για αυτόν!
Η Σάρα δεν του απάντησε άμεσος αλλά σταμάτησε απότομα στο δρόμο και τον κοίταξε στα ματια… Μετά από μια στιγμή του αποκρίθηκε σοβαρά « Θα το ήθελα στ' αλήθεια παρά πολύ!»
Ο Χάρη έμεινε για μια στιγμή με το στόμα του ανοιχτώ…
Ειχε δεκτή… Η Σάρα ειχε δεκτή!
Ο νεαρος δεν μπορούσε να κρύψει το ενθουσιασμό του! «α ωραία! Αν και έχω να πάω πολύ καιρό θυμάμαι πόσο πανέμορφο είναι» της είπε!
«αφού το λες εσύ θα είναι φανταστικό… ανυπομονώ να το δω» του χαμογέλασε αυτή…
τώρα ποια ειχαν φτάσει στο περίπτερο που πουλούσε τα παγωτά, κατευθύνθηκαν προς το ψυγείο, διάλεξαν ένα παγωτό ο καθένας.
Η Σάρα προχώρησε στον πολίτη και τα πλήρωσε ενώ ο Χάρη την περίμενε στην σκιά ενός κοντινού δέντρου.
Όταν βρέθηκαν πάλε μαζι η Σάρα παρακάλεσε τον Χάρη να της κρατήσει το παγωτό και κατέβασε μια τσάντα από την πλάτη της από την οποια έβγαλε ένα ζευγάρι σπορτεξ τα οποια τα φόρεσε στα γρήγορα. Άμεσος μετά επέστρεψε στον Χάρη πήρε το παγωτό της τον ευχαρίστησε, και το ζευγάρι άρχισε να προχωράει προς την κατεύθυνση όπου θυμόταν ο Χάρη πως υπήρχε αυτό το απομονωμένο μέρος…
-------- -------- ---------- ---------
το παρκάκι βρίσκονταν πάνω σε ένα λόφο. Η κύρια είσοδος βρίσκονταν στην βόρια μεριά του. Από την ανατολική, καθώς και από την νότια, το παρκάκι συνόρευε με της λεωφόρους που διέσχιζαν την περιοχή…
Ομος το ενδιαφέρον σημείο του πάρκου ηταν από την δυτικοί πλευρά του!
Σε αυτήν την πλευρά υπήρχε πριν από πολλά χρόνια ένα λατομείο.. που τώρα είναι εγκαταλελειμμένο και εχει παλιώσει… αυτό αποτελεί και τα δυτικά σύνορα του πάρκου!
Η είσοδος στο λατομεί είναι απαγορευμένη και επικίνδυνη λόγο συχνών καταρρεύσεων άρα δεν πηγαίνουν πολλά άτομα εκεί… και ακόμα λιγότερα γνωρίζουν ένα συγκεκριμένο σημείο το οποίο βρίσκεται στο ψηλότερο κομμάτι του λατομείου..
Εκεί υπάρχει μια μεγάλη βελανιδιά το μεγαλύτερο και αρχαιότερο δέντρο του πάρκου, Κάποιοι μάλιστα ελεγαν πως το δέντρο υπήρχε πολύ πριν πέσουν τα πρώτα μπετά του Λονδίνου!
Κατο από το δέντρο η ρίζες του έβγαιναν στην επιφάνια. Σχηματίζοντας άθελα τους ένα πανέμορφο θέαμα καθώς και σε ένα σημείο σχημάτιζαν ένα φυσικό παγκάκι το οποίο έβλεπε προς την δυτικοί μεριά, προς την μεριά του Λονδίνου,
Αυτό σε συνδυασμό με το πανέμορφο, πανάρχαιο, μεγάλο δέντρο. την θέα του Λονδίνου καθώς και το περιβάλλων στο οποίο βρίσκονταν έδινε μια εθίσει πως βρίσκεσαι στον παράδεισο! Σ' αυτό ακριβός το μέρος ήθελε και ο Χάρη να πάρει την Σάρα!
--------- ---------- --------- ----------
προχωρούσαν δίπλα δίπλα στης σκιές τον δέντρων που τους περιέβαλαν...
Κρατούσαν ακόμα στα χέρια τους τα παγωτά και τα έτρωγαν σιωπηλά…
Ειχαν φυγή από το περίπτερο κοντά πέντε λεπτά τώρα, και από τότε επικρατούσε σιωπή μετάξι τους, δεν ειχαν ανταλλάξει ούτε μια λέξει, ούτε ένα βλέμμα.. παρόλα αυτά σκέφτονταν το ίδιο πράγμα!
Μου αρέσει πολύ…. μου αρέσει παρά πολύ…!
Ο Χάρη δεν μπορούσε να εξηγήσει αυτό το πράγμα που γίνονταν! Τι ηταν? Από την πρώτη στιγμή που είδε την Σάρα ξέχασε όλα τα προηγούμενα πράγματα της ζωής του! Τι Του συνέβη? Μετά από μερικές στιγμές σκέψεις ο νεαρος κατάληξε στην μόνη λογική εξηγήσει, Ηταν ερωτευμένος με την Σάρα!
Κάποτε ειχε νομίσει πως ειχε ερωτευτεί με την Τσο.. αλλά αυτό που ένιωθε τώρα δεν μπορούσε να συγκριθεί με εκείνο που ειχε νιώσει με αυτήν…
Η έλξη που ένιωθε για την Τσο ηταν ποιο πολύ σωματική ,
Αυτό ομος που ένιωθε τώρα μόνο και μόνο κοιτάζοντας την Σάρα δεν ειχε καμία απόλυτος σχέση με σωματικό ποθώ!
Κοιτάζοντας της ένιωθε την καρδιά του να χτυπάει πολλή ποιο γρήγορα από το κανονικό και ένιωθε ένα κενό μέσα του να γεμίζεται! Ένα κενό του οποίου την υπάρξει δεν ήξερε πριν γνωρίσει την Σάρα!
Ναι….
κατέληξε… ειχε μπλέξει άσχημα.. την ειχε ερωτευτεί!
Η Σάρα από την άλλη σκέφτονταν σχεδόν τα ίδια πράγματα με τον Χάρη!
Ηταν η πρώτη φορα που έβλεπε κάποιο αγόρι έτσι οπος έβλεπε τώρα τον Χάρη. Κάτι πάνω του, η κάτι μέσα του, μια μεγάλη δύναμη μια μεγάλη ζωντάνια τράβηξαν την προσοχές της από την πρώτη στιγμή που τον είδε! Ακόμα κάτι τι ποιο περίεργο.. μέσα στα όμορφα ματια του μπορούσε κανεις να διακρίνει μία βαθιά σκοτεινή θλίψη! Τόσο μεγάλη που ηταν αδύνατο στην Σάρα να αντισταθεί στην ομορφιά της!
Ο Συνδυασμός αυτής της μυστήριας δύναμης και της θλίψις, που έβλεπε, της καθιστούσε αδύνατον να μην νιώσει μια τεραστία έλξη για αυτό το τόσο διαφορετικό αγόρι!
Συνέχισαν να είναι και η δυο βυθισμένοι στην σκέψη τους μέχρι που ο Χάρη δεν μπορούσε να ανατήξει πια αυτή την συνεχόμενη ένταση που δημιουργήθηκε μετάξι τους!
«Σε λιγο θα φτάσουμε…» της ανάφερε! Αυτή του απάντησε χωρίς να τον κοιτάξει στα ματια, (τώρα που το σκέφτονταν ο Χάρη η Σάρα δεν τον ειχε κοιτάξει στα ματια από την ώρα που πήραν τα παγωτά στο περίπτερο!) «ωραία… εχει που να κάτσουμε εκεί? Αρχίζω να κουράζομε λιγο…!» του είπε απολογητικά αυτή, συνεχίζοντας να εχει καρφωμένο το βλέμμα της στο δρόμο…
«Θα δεις! Είναι πολύ όμορφα εκεί…»
Προχώρησαν κάμποσο μέχρι που έφτασαν κοντά στα Δυτικά σύνορα του πάρκου, εκεί ο δρόμος έστριβε απότομα αριστερά και επέστρεφε προς την ανατολή του μεριά…
Ο Χάρη σταμάτησε απότομα και κοίταξε γύρο του… « φτάσαμε!» της ανήγγειλε Χαρούμενα.. «τώρα πρέπει να κατεβούμε από το δρόμο!» αυτή τον κοίταξε απορημένα αλλά συνέχυσε να προχωράει χωρείς καμία αμφιβολία για τη κρίση του Χάρη.
Κατέβηκαν λιπών από τον δρόμο... Τώρα προχωρούσαν αναμεσα στα δέντρα και στα βατά, .. με τον Χάρη να παρακαλάει τον θεό.., δρόμος που πήρε να είναι ο σωστός και να τον βγάλει στο μεγάλο δέντρο…
Μετά από λιγο έφτασαν σε έναν μεγάλο φράχτη!
Η Σάρα μόλις αντίκρισε το ψηλό φράχτη γύρισε και κοίταξε τον Χάρη με αμφιβολία,
Ομος ο Χάρη αναστέναξε με ανακουφίσει! Το θυμόταν αυτό το μέρος!
Εδώ ηταν ο Μεγάλος φράχτης ο οποίος έκοβε την πρόσβαση στους κοινού ανθρώπους στο λατομείο… Αυτόν τον δρόμο τον ήξερε καλά. Από εδώ έρχονταν όταν ηταν μικρότερος! Το δέντρο υπήρχε μόλις μερικές δεκάδες μέτρα μακριά από εκεί που βρίσκονταν τώρα!
Χαμογέλασε και κοίταξε την Σάρα, εκείνη την φορα αυτή του ανταπόδωσε το βλέμμα. Υστερα τον ρώτησε. « γιατί Γέλας? Αφού φτάσαμε σε αδιέξοδο!» του είπε λυπημένα..
ομος ο Χάρη συνέχυσε να χαμογελάει, « όχι, μην ανησυχείς… ο φράχτης δείχνει ότι είμαστε στο σωστό δρόμο! Φτάνουμε» της είπε… αυτή τον κοίταξε ακόμα ποιο δύσπιστα, «και πως θα περάσουμε απέναντι….?» τον ρώτησε!
Ο Χάρη συνέχισε να χαμογελάει « υπάρχει ένα μεγάλο άνοιγμα στο φράχτη λιγο ποιο κατο..» της είπε με σιγουριά αν και από μέσα του προσεύχονταν να είναι αλήθεια αυτό. Ειχε να έρθει σε αυτά τα μερί πολλά χρόνια και δεν ήξερε πόσο ειχε αλλάξει το περιβάλλων…
Προχώρησαν κάμποσο.. μέχρι που έφτασαν σε έναν μεγάλο θάμνο, προς μεγάλη ανακουφίσει του Χάρη στο πισο του υπήρχε η παλιά μεγάλη τρυπά που ειχε κάνει στο φράχτη πριν από έξη χρόνια …
Την πλησίασαν. Πρώτος μπήκε και πέρασε ο Χάρη ο οποίος κράτησε το φράχτη ανοιχτό για να μην δυσκολευτεί η Σάρα να την περάσει απέναντι. Μετά από λιγο είχαν περάσει και η δυο.
Μόλις βρέθηκαν στην άλλη πλευρά άρχισαν πάλη να προχωράνε. Πιο σιγά από πριν, ο Χορός γύρο τους ηταν τώρα γεμάτος ψιλά χόρτα και βατά.
Μετά από ένα πεντάλεπτο πεζοπορίας Έφτασαν επιτέλους στο μεγάλο δέντρο…
Η Σάρα μόλις το αντίκρισε έμεινε με το στόμα ανοιχτό, το θέαμα που έβλεπε από εκείνο το σημείο ηταν το κάτι άλλο! Το κάτι μαγικό…
Δεν ηταν το τι έβλεπες συγκεκριμένα, γιατί αυτό μπορούσες να το δεις από πολλά αλλά μέρη. ηταν το πώς τα έβλεπες… όλα ειχαν ένα φανταστικό, μαγικό χρώμα… σαν κάποιος ζωγράφος ειχε έρθει… να ειχε σβήσει ότι άσχημο και ανάρμοστο ειχε βρει ενώ τονίσει όλα τα όμορφα πράγματα που υπήρχαν παντού γύρο τους .. το θέαμα από αυτό το σημείο ηταν απλά τέλειο!
Η Σάρα έμεινε να το κοιτάει για μερικά λεπτά με κομμένη την ανάσα, ειχε δει πολλές φωτογραφίες με μέρη πολλή πιο εξωπραγματικά που της ειχαν τραβήξει το ενδιαφέρον αλλά ποτέ της δεν ειχε δει κάτι σαν αυτό που έβλεπε τώρα… η θεά μπορούσε να χαρακτηριστεί μόνο με μια λέξει… ηταν Μαγική!
Ο Χάρη κοιτούσε και αυτός σαστισμένος το θέαμα που βρίσκονταν μπροστά του,
Ειχε πολλή καιρό να έρθει εδώ και ειχε ξεχάσει το πόσο φαντάστηκα ηταν σε αυτό το σημείο…
Του φάνηκε παράξενο ομος, θυμόταν πος το θέαμα ηταν φανταστικό αλλά δεν περίμενε να είναι τόσο πολύ υπέροχο.
Ο Χάρη βρίσκονταν απορροφημένος από την θεά που ειχε μπροστά του. Έτσι ξαφνιάστηκε όταν αισθάνθηκε ένα χέρι να πιάνει απαλά το δικό του και μια μελωδική φωνή να του ψιθυρίζει στο αυτί « Είναι πανέμορφα….. σε ευΧαρηστο πολύ που με έφερες εδώ!»
Ο Χάρη γύρισε, κι αντίκρισε το πανέμορφο βλέμμα της στραμμένο απάνω του..
Την κοίταξε για λιγο. Μετά την τράβηξε απαλά και προχώρησαν προς την άκρη του γκρεμού όπου μια ρίζα του μεγάλου δέντρου έβγαινε στη επιφάνια δημιουργώντας ένα ειδώς παγκάκι… κάθισαν πάνω της. Η Σάρα έβγαλε την τσάντα της και την ακούμπησε δίπλα της στο έδαφος το οποίο ηταν στρωμένο με μερικά λουλούδια και μικρό απαλό χορταράκι… Υστερα πλησίασε κι άλλο τον Χάρη κοιτώντας το ορίζοντα…
Το ζευγάρι αγνάντευε την πανέμορφη θεά που απλώνονταν μπροστά του, μη πιστεύοντας στα ματια τους… μπροστά στα ποδιά τους απλώνονταν μερικές κορυφές δέντρων που σύντομα τελείωναν και την θέσει τους έπαιρναν η κόκκινες σκέπες τον σπιτιών… η οποίες απλώνονταν στον ορίζοντα σαν ένα μεγάλο χωράφι με χρωματιστά σπιτάκια… αναμεσα τους μπορούσε κανεις να διακρίνει την εθνική λεωφόρο η οποια προχωρούσε σε καμπυλωτοί ευθεία μέχρι να χαθεί και αυτή στην θολούρα του ορίζοντα σαν ένα τεραστία τσιμεντένιο ποτάμι…
Αν έπαιρνες το κάθε αντικείμενο ξεχωριστά τότε η εικόνα που θα σχημάτιζες θα ηταν ένα τεράστιο μπετονενιο χάλι…
Αλλά από την οπτική γωνία που βρίσκονταν και από την επιδράσει κάποιον ανώτερων δυνάμεων. Από εκείνη τη συγκεκριμένη περιχεί η εικόνα που έβλεπαν τα δυο παιδία ηταν η ποιο όμορφη που έχουν δει στην ζωή τους…
Υστερα από κάποιο διάστημα μερικών λεπτών. Ο Χάρη απόστρεψε το βλέμμα του από τον ορίζοντα, γυρνώντας να κοιτάξει την Σάρα, και την βρήκε Ίδη να τον κοιτάζει με το βλέμμα της καρφωμένο βαθιά μέσα στο δικό του… « Σάρα, για πες μου κάτι για σένα?» της είπε ξαφνικά..
αυτή κοίταξε την μαγευτικοί θεά στον ορίζοντα! « δεν έχω και πολλά να σου πω!» ο Νεαρος την κοίταξε με βλέμμα γεμάτο απορία… « κάτι πρέπει να εχεις να πεις! Σε ποιο σχολείο πηγαίνει, αμα εχεις αδέρφια… κάτι για σένα.. για τον εαυτό σου?» η Σάρα τον κοίταξε… και δάκρια ανάβλυσαν από τα ματια της.. « Ναι. Κάποτε είχα έναν αδερφό…» του απάντησε με φωνή γεμάτη πόνο! «μεγαλύτερο…, με περνούσε έξη χρόνια… πέθανε φέτος την ανοίξει…» τώρα τα ματια της ειχαν γέμιση δάκρια… «Χάρη!» του είπε ξαφνικά γυρνώντας ξαφνικά και κοιτάζοντας τον «πρέπει να σου πω κάτι… αλλά δεν θέλω να θυμώσεις..! Εντάξει?» του έριζε πάλη αυτό το παρακλητικό βλέμμα που ομος τώρα με τα δάκρια στα μάτι της ειχε ακόμα μεγαλύτεροι επιδράσει πάνω στον κακομοίρη τον Χάρη! «εντάξει…» της είπε υπάκουα «σου υπόσχομαι ότι δεν θα θυμώσω μαζι σου…» πρόσθεσε καθησυχάσθηκα…
«Χάρη…» του είπε «ο αδερφός μου ηταν Χρησουχος… και σκοτώθηκε από τα χέρια του βολντεμορτ»
Ο νεαρος μάγος την κοίταζε για λιγο καθώς άρχιζε να καταλαβαίνει τη έννοια της φράσεις της Σάρα!…
Ο Αδερφός της ηταν χρησουχος! Και ειχε δολοφονηθεί από το βολντεμορτ!
Αυτό μπορούσε να σημαίνει μόνο ένα πράγμα…
«άρα είσαι….» της είπε ο Χάρη με φωνή σαν να την κατηγορούσε.
«μάγισσα… Ναι είμαι μάγισσα, σαν και εσένα Χάρη ποττερ!» του είπε αυτή κοιτώντας κατο…
«Και… και γιατί δεν μου το είπες στη άρχει» της είπε ο Χάρη.. πιο δυνατά απατή σκόπευε…
η Σάρα τώρα έδειχνε πολύ Ντροπιασμένη, « Γιατί θα άλλαζε κάτι?» τον ρωτείσαι? Κι Υστερα συνέχισε « εγώ ήθελα να γνωρίσω τον αληθινό Χάρη ποττερ, και αμα ήξερες πως είμαι από το μαγικό κοσμο τότε δεν θα είχα ποτέ ευκαιρία να σε γνωρίσω πραγματικά!» ο Χάρη τα ειχε πάρει…
δεν κατάλαβε σωστά την εξηγήσει της Σάρας« και λιπών πως σου φάνηκε ο αληθινός Χάρη ποττερ? είναι σαν αυτόν που γραφή ο ημερησίως προφήτης!» της πέταξε πάλη ο Χάρη κοιτώντας μακριά της…
Η Σάρα τον κοίταξε πληγωμένοι «Χάρη… δεν εννοούσα αυτό! Και βέβαια δεν είσαι τίποτα σαν αυτά που έγραφε ο ημερησίως προφήτης όλο τον προηγούμενο χρονο….
Αυτό το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή που σε είδα!» ο Χάρη χαλάρωσε με την εξηγήσει της… την κοίταξε στα ματια «Ωραία χαίρομαι.. αλλά μπορούσες να μου πεις την αλήθεια!» Της είπε με ποιο ήρεμο τόνο…
«όχι.. δεν μπορούσα..» του είπε αυτή με πείσμα.. «οπος σου είπα, ήθελα να γνωρίσω τον αληθινό Χάρη, και αυτόν θα τον γνώριζα μόνο αμα νόμιζε πως είμαι μια απλή μαγκλ.. γιατί η αληθινοί πλευρά ενός μάγου φαίνεται από το πως συμπεριφέρεται στους ποιο αδύναμους του, δηλαδή στους μαγκλ.. καταλαβαίνεις τώρα γιατί έπρεπε να το κανό αυτό…?» ο Χάρη την κοίταξε για λιγο και μετά της απάντησε «Κατάλαβα» και χαμογέλασε…. υστερα συνέχισε «τελικά τι έγινε? Πέρασα?»
Η Σάρα χαμογέλασε και αυτή.. και του είπε με την γλυκιά φωνή της « και βέβαια πέρασες! Πόλοι λίγη μάγοι θα συμπεριφέρονταν έτσι σε μια άγνωστη κοπέλα την οποια θεωρούσαν μαγκλ….
Πέρασες και με το παραπάνω!» στον Χάρη φάνηκε πως δεν ειχε κάνει τίποτα το ιδιαίτερο… τίποτα το σπουδαίο, αλλά δέχτηκε με ευχαρίστηση το κομπλιμέντο της όμορφης κοπέλας…
«ευΧαρηστο» της μουρμούρισε σιγανά…
η Σάρα έστρεψε το βλέμμα της απάνω του και του είπε με φωνή σοβαρή!
« Χάρη! Θέλω να με συγχωρέσεις, για αυτό που έκανα, το ξερό πως δεν ηταν σωστό αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς… πρέπει να με πιστέψεις» Τώρα το βλέμμα της ηταν στραμμένο στον μακρινό ορίζοντα… « είσαι η μόνη μας ελπίδα» του δήλωσε… « η Δικιά μου και της οικογένειας μου!»
ο Χάρη μόλις άκουσε αυτά τα λόγια πήγε να διαμαρτυρηθεί! Πήγε να της φωνάξει ότι δεν ηταν αυτός ο Μεγάλος ήρωας που θα τους έσωζε όλους… ήθελε να της δόση να καταλάβει ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για τον μαγικό κοσμο ,ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα απόλυτος για κανέναν! Ότι δεν ηταν κανένας ήρωα αλλά είναι ένα μικρό αδύναμο παιδί το οποίο φοβόταν της συνέπινε τον πράξεων του….
Ομος για κάποιο άγνωστο λόγο ο Χάρη δε μπορούσε να της τα πει όλα αυτά…
μπορεί να ηταν αυτό το πανέμορφο αθώο βλέμμα που τώρα ηταν ταμένο στα ματια του και τον κοίταζε με ελπίδα για το μέλλων, με ελπίδα για καλύτερους καιρούς…
Εκείνη την στιγμή ο Χάρη υποσυνείδητα κατάλαβε μια τεραστία αλήθεια.! Δεν ηταν μόνο η Σάρα που πίστευε σε αυτόν…. αλλά και πολλοί άλλη μάγοι ,που έβλεπαν τον Λόρδο βολντεμορτ να δυναμώνει μερα με την μερα, έτρεφαν της ελπίδες τους στον Χάρη!
Και το χειρότερο εκείνη την στιγμή για τον Χάρη ηταν το που ήξερε πως όλοι αυτή η άνθρωποι ειχαν δίκιο! Πως αυτός έπρεπε να εμποδίσει τον σκοτεινό αρχοντα να καταστρέψει τον Μαγικό κοσμο και όχι μόνο…!
Ομος η στιγμή δεν ηταν κατάλληλη για τέτοιες σκέψεις! Όχι με την Σάρα δίπλα του..!
Την πλησίασε ποιο πολύ και πέρασε το χέρι του πάνω από τον ωμό της, αγκαλιάζοντας την απαλά, αυτή χαλάρωσε στην αγκαλιά του και ακούμπησε το κεφαλή της πάνω στον ωμό του Χάρη…
Ο Χάρη γύρισε το κεφαλή του και την κοίταξε, έτσι οπος ηταν ακουμπισμένη πάνω του, και δεν μπορούσε παρά μόνο να αισθανθεί μια βαθιά αίσθηση ζεστασιάς.
Την έσφιξε λιγο πιο πόλη και αυτή τον πλησίασε, αφήνοντας τον να την κρατήσει στη ζεστή αγκαλιά του…
Έτσι οπος ηταν ακουμπισμένη πάνω του, φαινόταν τόσο απροστάτευτη, μικρή τόσο αδύναμη.., εκείνη την στιγμή ο Χάρη κατάλαβε το μέγεθος του βάρους που κουβαλούσε στους ωμούς του…!
Κάθισαν για λιγο σε αυτή τη στάση ο καθένας βυθισμένος στης δικές του σκέψεις, χωρίς να τολμάνε να κινηθούνε μήπως διαλύσουνε αυτή την μαγική ατμόσφαιρα που υπήρχε γύρο τους!
Η Σάρα, η οποια βρίσκονταν στην αγκαλιά του Χάρη, δεν ειχε αισθανθεί ποτέ άλλοτε στη ζωή της τόσο μεγάλη ασφάλεια, τόσο μεγάλη προστασία… αισθανόταν πως όσο βρίσκονταν στην απαλή αγκαλιά του Χάρη, τίποτα απόλυτος δεν μπορούσε να την πειράξει… Κανένας κίνδυνος!
Ειχε αισθανθεί πολύ άσχημα μην λέγοντας στον Χάρη την αλήθεια από την αρχή, αλλά έπρεπε να μάθει τη αληθινοί του ταυτότητα…
Του ειχε πει την αλήθεια ειχε μετακομίσει εδώ επειδή το σπίτι της ειχε καταστραφεί! Αλλά δεν του ειχε πει πως ειχε καταστραφεί από τον ίδιο τον αρχοντα του σκοτους από τον ίδιον τον βολντεμορτ. Του ειχε πει πως ο αδερφός της ειχε σκοτωθεί από τα χέρια τον θανατοφάγων, κάτι που ηταν αλήθεια!
Ο Αδερφός της έξη χρόνια μεγαλύτερος ηταν αριστούχος στο σχολείο του ( το Ντάρμστρανγκ.) και μόλις αποφοίτησε ήρθε το υπουργιο μαγιας στο σπίτι τους και του ζήτησε να έρθει να κάνει εκπαιδεύσει για χρησουχοος… ο Αδερφός της ο Ντανιέλ δέχτηκε και σύντομα άρχισε την εκπαιδεύσει του ως Χρησουχοος…
Λόγο τον ιδιαίτερων ικανοτήτων του που κατείχε ανυψώθηκε και σε μικρό διάστημα έγινε ένας από τους κορυφαίους χρυσοχόος της Αγγλίας…
Ομος Λόγο της καλής του αποδόσεις και της απειρίας του έγινε στόμα στόχος του Βολντεμορτ.
Έτσι ένα απόγευμα όταν έφτασαν η γονείς της στο σπίτι τους είδαν από πάνω του να αιωρείται η μεγάλη πράσινη νεκροκεφαλή και το πτώμα του Ντανιέλ να κείτεται πεσμένο στην μπροστινή πόρτα…! Καμένο και τσακισμένο…
Το σπίτι ειχε πιάσει ολόκληρο με μαγική φωτιά η οποια ηταν αδύνατον να σβηστή…. Καταστράφηκε ολόκληρο!
Έτσι λιπών οι Γονείς της Σάρας αναγκάστηκαν να μετακομίσουν στους συγγενείς τους. Και μόλις η Σάρα τελείωσε το σχολικό έτος ήρθε μαζι τους για το καλοκαίρι στο Λονδίνο…
Στης αρχές του επόμενου σχολικού έτους θα πήγαινε στο 6 έτος φοιτήσεις της στο σχολείο του Ντάρμστρανγκ!
Τα σκέφτονταν όλα αυτά, και δάκρυα κύλησαν από τα ματια της!
Ο Χάρη που την αγκάλιαζε ακόμα, γύρισε προς το μέρος της… «τι έγινε?» την ρώτησε με φωνή γεμάτη αληθινό ενδιαφέρον…
« τίποτα σπουδαίο..» του είπε αυτή ντροπιασμένη, σκουπίζοντας τα δάκρυα της από τα ματια της, « όχι,… κάτι έγινε και εγώ επιμένω να μου πεις τι» έπεμπε αυτός..
Η Σάρα τον κοίταξε με τα κόκκινα, από τα δάκρυα, ματια της και χαμογέλασε…
« σκεφτόμουνα τον Αδερφό μου…» του εξήγησε, αδύναμα… Ο Χάρη δεν απάντησε! Απλά την κοιτούσε λυπημένα, περιμένοντας να συνεχίσει!…
Μετά από μια μικρή σιωπή η Σάρα συνέχισε… «ηταν πολύ καλός στην δουλεία του ,ξέρεις! Αλλά κάποιο υποτιθέμενοι φίλοι του τον πρόδωσαν…, πρόδωσαν στον Βολντεμορτ που μένουμε… μια μερα που ήρθαν οι γονείς μου σπίτι το βρήκαν να καίγετε και τον αδερφό μου να είναι νεκρός μπροστά από την πόρτα… !» Ο Χάρη της έριξε ένα στενοχωρημένο βλέμμα.. « ξερετε γιατί τον Ψάχνανε…? Τον αδερφό σου εννοώ..! κανονικά ο Βολντεμορτ δεν ασχολείται με το να πηγαίνει στα σπίτια τον χρησουχοον!» Η Σάρα τον κοίταξε μπερδεμένη, « τι εννοείς?» τον ρώτησε…
« εννοώ πως δεν είναι κανονικό για τον βολντεμορτ να κυνηγάει χρησουχοους! Όσο καλή και να είναι!» της εξήγησε αυτός… «Δεν ξέρω…» του αποκρίθηκε… «είναι αλήθεια ότι ο Ντανιέλ τον τελευταίο καιρό, έλειπε συνεχεία από το σπίτι! Και όταν τον ρωτούσαν η γονείς μου που πήγαινε αυτός απαντούσε πως εχει κάποια σημαντικοί δουλεία για το υπουργιο.. …. Για να σου πω την αλήθεια δεν έχω κάτσει και πολλή να το σκεφτώ….», του είπε… « δεν μου αρέσει να σκέφτομαι αυτό το θέμα…
προτιμώ να κάνω σαν να μην ειχε συμβεί τίποτα απόλυτος» πρόσθεσε λυπημένα….
Ο Χάρη δεν ειχε όρεξη ποια για αλλά λυπημένα πράγματα! Δεν ήθελε να σκέφτεται τίποτα που να εχει σχέση με τον Βολντεμορτ αν και αυτός ο Μαλάκας έβρισκε πάντα κάποιο τρόπο για να επηρεάζει την ζωή του…
«Σάρα, μπορείς σε παρακαλώ να μου κανεις μια Χάρη..? υποσχέσου μου να μην μιλήσουμε ποια για κανένα άλλο λυπημένο!» την παρακάλεσε.. « να καθόμαστε έτσι απλά εδώ και να μην μιλάμε για τίποτα άλλο!»
Η Κοπέλα γύρισε το κεφαλής της έτσι ώστε να τον βλέπει καλύτερα, ο Νεαρος συνάντησε το βλέμμα της… Η Σάρα χαμογέλασε και του έγνεψε καταφατικά « στο υπόσχομαι…»
Ηταν Ίδη μεσημέρι... Κάθισαν αγκαλιασμένοι στην σκιά του μεγάλου δέντρου μέχρι αργά το απόγευμα… ποτέ μιλώντας για άσχετα πράγματα και ποτέ, απλά κάθονταν μαζι απολαμβάνοντας το ωραίο καλοκαιρινό τοπίο!
Ξαφνικά η Σάρα κοίταξε το ρόλοι στο χέρι της και αναφώνησε ξαφνιασμένοι!
Ηταν 5:30 η ώρα!
Η κοπέλα τινάχτηκε απότομα όρθια, πέφτοντας παραλίγο από την ρίζα στην οποια κάθονται… και θα έπεφτε αμα δεν την έπιανε ο Χάρη με τα αντανακλάστηκα του ακονισμένα από χρόνια προπονήσει στο κουιντιτς…
«ευΧαρηστο!» Του είπε αυτή, υστερα πρόσθεσε στα γρήγορα. « Χάρη συγγνώμη.. αλλά πρέπει να φύγω,… πρέπει να φύγω γρήγορα.. έπρεπε να είμαι σπίτι έως της 1, και η ώρα κοντεύει 6!» του είπε … « θα με σκοτώσουν οι γονείς μου» πρόσθεσε αγχωμένα… ο Χάρη την πλησίασε.. « Μην ανησυχείς θα έρθω μαζι σου!..» της είπε « ώστε να ξέρω και που μένεις!» πρόσθεσε..
Η Σάρα σταμάτησε για λιγο. Και τον κοίταξε… « δεν είναι ανάγκη να έρθεις μαζι μου!» Του δήλωσε… «α όχι….» απάντησε εκείνος με πείσμα.. « είναι!»…
Η κοπέλα δεν προσπάθησε να τον μεταπείσει, δεν ειχε τον χρονο, αλλά ούτε ήθελε στα' αλήθεια να μην έρθει μαζι της ο Χάρη…
Έτσι πήρε την τσάντα της και άρχισαν να προχωράνε προς την έξοδο του πάρκου…
Πριν φτάσουν στην τρυπά στον φράχτη τα δυο παιδία βρέθηκαν να περπατάνε χέρι με χέρι….. !
Περνούσαν καλά και χωρίς να το καταλάβουν βρέθηκαν στην κύρια είσοδος του πάρκου!
Από' κει κατευθύνθηκαν ανατολικά, προς το σπίτι της Σάρας…
Περπατούσαν πιασμένη χέρι με χέρι, αδιαφορώντας για τα αδιάκριτα βλέμματα που τους έριχναν η περαστικοί…
Σε λίγη ώρα, κι αφού πέρασαν μερικά τετράγωνα, βρέθηκαν μπροστά από ένα μεγάλο κόκκινο σπίτι με μια μικρή αλλά πολύ καλά διατηρημένοι αυλή!
«Να το σπίτι μου!» του δήλωσε η Σάρα!
Πριν ομος προλάβει να τελειώσει την φράση της μέσα από το σπίτι, ακούστηκε μια γυναικεία φωνή να φωνάζει… « ΣΆΡΑ…!» άμεσος μετά προστέθηκε και μια αντρική «ΠΟΥ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΒΡΙΣΚΟΣΟΥΝΑ ΤΟΣΕΣ ΩΡΕΣ…»….
Η Σάρα κοίταξε απολογητικά τον Χάρη…. «Να και η γονείς μου…. Καλύτερα να πηγαίνεις» του πρόσθεσε λυπημένα… « δεν έχουν της καλές τους σήμερα!»
Ο Χάρη χαιρέτησε στα γρήγορα την Σάρα και πήγε να κάνει ακριβός αυτό, που τον είχε συμβουλεύσει η κοπέλα. Πριν ομος προλάβει να κάνει δυο βήματα ακούστηκε η φωνή του πατέρα της Σάρας να τον φωνάζει…
« ΕΗΗΗΗ… ΕΣΥ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙΣ…. ΕΣΥ ΜΕ ΤΟ ΜΑΛΛΙ….» Ο Χάρη σταμάτησε να προχωράει και γύρισε σιγά προς το μέρος του άντρα… « που νομίζεις ότι πηγαίνεις?» τον ρώτησε πάλη ο μεγαλύτερος άντρας πλησιάζοντας τον…
Ο Χάρη ακούμπησε αυτόματα με το χέρι του το ραβδι του αν και ήξερε πολύ καλά πως δεν μπορούσε να το χρησιμοποιήσει, αλλά και να μπορούσε, αμφέβαλε αν θα το έκανε εναντίον στον πατέρα της Σάρας!
Ο μεγαλύτερος άντρας τον ειχε πλησιάσει, και απείχε μόνο μερικά βήματα μακριά από αυτόν…
Ο Χάρη έκανε ένα μικρό βήμα προς τα πισο γία να καλυφτεί… ξαφνικά ο μεγαλύτερος άντρας σταμάτησε απότομα και τον κοίταξε κατάματα.. « τι νομίζεις ότι κανεις?» τον ρώτησε με αυστηρή φωνή… περίμενε λιγο για να δόση βαρύτητα στα λόγια του και μετά συνέχισε… « νομίζεις πως μπορείς έτσι ελευθέρα να βγαίνεις με την κόρη μου? Έεεεε? Και με το που παρουσιαστή το παραμικρό προβλημα να το βάλεις στα ποδιά?» του φώναξε σοβαρά αυτός..
Ο Χάρη τα ειχε παίξει…! Τι να κάνει τώρα? Προσπάθησε μάταια να τραυλίσει μερικές δικαιολογίες στον ευέξαπτο άντρα.. « μα… εγώ! κύριε δεν…. Εγώ ποτέ δεν … με την κόρη σας!»
«ΣΙΩΠΗ» τον διέκοψε εκείνος! « Νομίζεις πως θα σε αφήσω να βγαίνεις με την κόρη μου ενώ δεν σε ξέρω!» του είπε στον Ίδιο τόνο αυτός…
Ο Χάρη κοίταξε την Σάρα προσπαθώντας να βρει κάποια οδός διαφυγής… η Σάρα στεκόταν δίπλα από την μανά της, ηταν κατακόκκινη! Και δεν κοιτούσε τον Χάρη!
Ξαφνικά η μητέρα της προχώρησε προς τον Χάρη και τον μεγαλύτερο άντρα…
« φτάνει Τζειμς… άσ' τον να πάρει λιγο αέρα!» είπε με προστακτική φωνή στον πατέρα της Σάρας…
Για μεγάλη ανακούφισε του αγοριού ο Άντρας, που το όνομα του προφανώς ηταν Τζειμς,
Έκανε ένα μικρό βήμα αφήνοντας στον Χάρη Χορό για να αναπνεύσει…
Η Μητέρα της Σάρας πλησίασε τον Χάρη και του είπε απολογητικά.. « Συγχώρεσε τον Τζειμς… Αλλά είπαμε στην Σάρα να έρθει για την ώρα του φαγητού, που είναι στης μια… και τώρα κοντεύει έξι… ανησυχήσαμε!» με αυτά τα λόγια έριξε ένα πλάγιο δολοφονικό βλέμμα στη Σάρα η οποια κοιτούσε ακόμη κατακόκκινη το πεζοδρόμιο μπροστά της…
Η Μεγαλύτεροι γυναίκα συνέχισε… « εμένα με λένε Ηλιάννα Λαβινς… υπόθετο πως δεν εχεις φάει και πίνας γι' αυτό θα θελα παρά πολύ να έρθεις μέσα να φας μαζι μας… Να σε γνωρίσουμε καλύτερα!» του Χαμογέλασε και έριξε ένα πλάγιο βλέμμα στον Τζειμς ο οποίος βρίσκονταν μερικά βήματα ποιο πέρα…
Υστερα ξανακοίταξε τον Χάρη « και πως σε λένε παιδί μου?…»
Ο Καημένος Χάρη δεν ήξερε τι να κάνει? Δεν μπορούσε να αρνηθεί! Έτσι ένευσε θετικά «με λένε Χάρη, Θα το ήθελα και εγώ πολύ…» με αυτά τα λόγια έριξε ένα βλέμμα στην Σάρα η οποια του το ανταπέδωσε και σχημάτισε με τα χηλή της την λέξει «συγγνώμη»… ο Χάρη της χαμογέλασε για να της δώσει να καταλάβει πως την συγχωρούσε και δεν της κρατουσε κακία…
« Πάμε λιπών μέσα… τι στεκόμαστε εδώ έξω σαν τους ζητιάνους!» Μουρμούρισε δυνατά ο Πατέρας της Σάρας…
η ομάδα τον τεσσάρων ατόμων κατευθύνθηκε προς το σπίτι.. μπροστά βρισκόταν ο Τζειμς, τον ακολουθούσε από κοντά η Σάρα μετά έρχονταν ο Χάρη και τελευταία τον ακολουθούσε η Ηλιαννα…
Μπήκαν μέσα στην αυλή του μεγάλου βαθυκόκκινου σπιτιού και προχώρησαν έως μια καταπράσινη εξώπορτα, φτιαγμένη εξολοκλήρου από χοντρό ξύλο,…
Φτάνονται εκεί η Ηλιάννα παρακάλεσε τον Χάρη να βγάλει τα παπούτσια του και να προχώρηση στο εσωτερικό… Ο Χάρη έκανε οπος του ζήτησε η μητέρα της Σάρα και έβγαλε τα παπούτσια του, με το πλάι του ματιού του είδε και την Σάρα να κάνει το ίδιο…
Υστερα προχώρησαν μέσα στο σπίτι.
Μόλις πέρασε την κεντρική πόρτα , ο Χάρη βρέθηκε, σε έναν μάκρη διάδρομο…
Ο διάδρομος ηταν μεγάλος και στους τοίχους του κρέμονταν μεγάλη πίνακες, που απεικόνιζαν μακρινά εξωπραγματικά τοπία…
Την προσοχή του τράβηξε ένας συγκεκριμένος πίνακας που όμοιο του δεν ειχε δει ποτέ άλλοτε… Απεικονίζονταν ο βυθός κάποιου μακρινού ωκεανού! Κατο από το νερό μπορούσες να δεις ένα τεραστία βράχο που ηταν περιτριγυρισμένος από κοραλλιά και γύρο του κολυμπούσαν χιλιάδες πολύχρωμα ψαράκια…
Όλο αυτό το σκηνικό έκανε εντύπωση στον Χάρη. Ειχαν η γονείς της Σάρας κρεμασμένους μαγικούς πίνακες στο σπίτι τους και μπορούσε να τους δει ο καθένας μαγκλ? Η γνώριζαν Ίδη πως ηταν μάγος…?
Η Γονείς της Σάρας προχώρησαν στον διάδρομο και μπήκαν στην δεύτερη πόρτα αριστερά…
Άμεσος μετά ομος ακούστηκε η φωνή της Ηλιάννα να φωνάζει… «Σάρα πήγαινε να φωνάξεις τον παππού για φαγητό!»
Η Σάρα πλησίασε τον Χάρη… «συγγνώμη για αυτό! Δεν περίμενα να αντιδράσουν έτσι…» του είπε απολογητικά. Ο Χάρη την κοίταξε « δεν πειράζει… είναι αλήθεια ότι πεινάω λιγο, και στο σπίτι μου δεν υπάρχει τίποτα φαγώσιμο…» της αποκρίθηκε αυτός…
Η Σάρα του Χαμογέλασε. «Ωραία… πάμε για λιγο στο σαλόνι!»
«Εντάξει…» της αποκρίθηκε ο Χάρη «…αλλά μπορώ να σε ρωτήσω κάτι, αυτή η πίνακες που έχετε κρεμασμένους στον διάδρομο? Δεν μπορούν να τους δουν η μαγκλ…?»
Η Σάρα τον κοίταξε χαμογελώντας… «Όχι βρε κουτό… έχουν αντιμαγκλικα ξορκια… όταν κάποιος μαγκλ κοιτάξει τους πίνακες θα δει απλά έργα του Νταλί και του Πικάσο!…πάμε προχωρά τώρα να σου δήξω και το σαλόνι…»!
Τα δυο παιδία προχώρησαν στον διάδρομο μέχρι που έφτασαν σε μια άλλη πόρτα και μπήκαν μέσα…
Το σαλόνι δεν ηταν ιδιαίτερα μεγάλο, ειχε ομος ένα μεγάλο ωραίο τζάκι και παντού στους τοίχος του, το στόλιζαν μεγάλη πολύχρωμη πίνακες…
Κοντά στο τζάκι υπήρχαν μερικές πολυθρόνες τοποθετημένες έτσι ώστε να σχηματίζουν ένα ημικύκλιο γύρο από το τζάκι… στη μέση τους υπήρχε ένα μικρό τραπεζάκι…
Εκεί πάνω σε μια πολυθρόνα κάθονταν αναπαιστικά ένας ηλικιωμένος άντρας διαβάζοντας εφημερίδες!…
« να ο Παππούς μου…» είπε στον Χάρη η Σάρα. «… δεν ακούει καλά!»!
Ο Χάρη ομος δεν κοιτούσε τον παππού της Σάρας αλλά την εφημερίδα που κρατουσε στα χέρια του! Ηταν ο ημερησίως προφήτης… Και από το εξώφυλλο του μπορούσε κανεις να διακρίνει πως ηταν ο χτεσινός ημερήσιος προφήτης…
Ο Χάρη γύρισε απότομα και έπιασε την Σάρα από το χέρι γυρίζοντας την και αυτήν, πριν προλάβει να δει την εφημερίδα… «Πάμε στην κουζίνα !…» την παρακάλεσε. «… έχω αρχίσει και πεινάω!»
Η Σάρα τον κοίταξε παράξενα αλλά συμμορφώθηκε με το θέλημα του!
Πριν ομος φύγουν από το σαλόνι η Σάρα γύρισε προς το μέρος του παππού της… « παππού!…» κυριολεκτικά του φώναξε . Ο ηλικιωμένος ανασήκωσε το βλέμμα του και την κοίταξε… «Έλα Σαράκι, έφτασες? Νομίζαμε πως χάθηκες….» Η Σάρα του απάντησε στα γρήγορα φωνάζοντας … «Ναι επέστρεψα, θα έρθεις να φάμε η εχεις φάει?» ο Γέρος άνθρωπος την κοίταξε για λιγο και μετά έριξε το εξεταστικό βλέμμα του στον Χάρη…
« ποιος είναι αυτός…» ρώτησε άμεσος… και χωρείς να περιμένει στιγμή, απάντησε μονος του… « είναι ο Αλμπερτ το ανιψάκι μου!»…
Ο Χάρη τον κοίταξε μπερδεμένος… Η Σάρα ομος τον έσωσε, απαντώντας στο παππού της…
« Όχι παππού, αυτός είναι ο Χάρη, είναι ένας φίλος μου! Θα έρθεις να φας?» ο Γέροντας σηκώθηκε με κόπο από την πολυθρόνα του και προχώρησε προς τον Χάρη, «Άρα λιπών είσαι ο Αλμπερτ! Τι κανεις μωρέ παιδί μου? Έχουμε πολλά χρόνια να τα πούμε!» ο Χάρη κοίταξε προς την μεριά της Σάρας αναζητούντα βοήθεια…
«όχι παππού, αυτός δεν είναι ο Ξάδερφος Αλμπερτ. Είναι ένας φίλος μου ο Χάρη…» του εξήγησε για δεύτερη φορα η Σάρα…
Ο Παππούς της την κοίταζε… « Τι λες μωρέ παιδί μου? Αυτός δεν είναι ο Αλμπερτ? Αφού με τον Αλμπερτ μοιάζει! Ο Αλμπερτ είναι…» ο γέρος γύρισε προς το μέρος του Χάρη… « έλα Αλμπερτ πες στην κουτή κοπέλα από εδώ πως δεν είσαι κάποιος Χάρη αλλά ο Αλμπερτ ο ανιψιός μου!»… ο Χάρη τον κοίταξε αβοήθητος… «Δεν είμαι ο Αλμπερτ ο Χάρη είμαι, ο φίλος της Σάρας!» Τα ματια του γέροντα πετάχτηκαν… « Τι λες μωρέ Αλμπερτ είσαι καλά, τι λες, δεν είσαι ο Αλμπερτ… Μα… Αλμπερτ δεν είσαι κάποιος Χάρη είσαι ο Αλμπερτ…..»
Σε αυτό το σημείο επενέβη η Σάρα, « ΠΑΠΠΟΥ… θα 'ρθεις για φαγητό? Τα λέμε εκεί!»
«ΕΗΗ.. Παιδί μου δεν είναι ανάγκη να συγχύζεσαι… θα κατεβώ για φαγητό, μην ανησυχείς… Εσύ Αλμπερτ θα κάτσεις για φαγητό?»… Η Σάρα αναστέναξε βαθιά.. « Έλα Χάρη πάμε στην τραπεζαρία, Αμα κάτσουμε λιγο ακόμα εδώ ούτε ΄γω ξέρω τι είμαι ικανή να κάνω!»
Με αυτά τα λόγια βγήκε από το σαλόνι και κατευθύνθηκε προς την τραπεζαρία, ο Χάρη από πισο της την ακολούθησε…
Όταν έφτασαν στην τραπεζαρία βρέθηκαν μπροστά σε ένα μεγάλο τραπέζι.. που ηταν στρωμένο με ένα σορό φαγητά…
Όταν μπήκαν μέσα τους υποδέχτηκε η φωνή του τζειμς… «γιατί αργήσατε τόσο…! Τι κάνατε στο σαλόνι…!» πρόσθεσε με πονηρή φωνή… Η Σάρα τον κοίταξε σοβαρά… «τον παππού πήγαμε να φωνάξουμε…»…
Εκείνη την στιγμή μπήκε και ο Παππούς της Σάρας μέσα στην τραπεζαρία…
Οι τετραμελή οικογένεια και ο Χάρη κάθισαν γύρο από το στρογγυλό τραπέζι…
Έμειναν για λιγο σιωπηλή υστερα άρχισαν να βάζουν ο καθένας το φαγητό του στο πιάτο του…
Όταν ειχαν όλη τους γεμάτα τα πιάτα του ο Τζειμς ένωσε τα χέρια του ψιθύρισε μια σύντομη προσευχή… μόλις τελείωσε άρχισαν το φαγητό…
Όλα περνούσαν καλά…
χωρείς τίποτα το σπουδαίο ,αμα αφαιρέσουμε , τα σχόλια του παππού που ακούγονταν κάθε λιγο και λιγακι για την σαλάτα που ηταν λιγο πράσινη για το κρεμμύδι που λέει μυρίζει σκόρδο… και για το πιρούνι του που είναι επίτηδες πολύ μεγάλο και δεν χωράει καλά μέσα στο σόμα του…
Όταν τελείωνε το φαγητό ήρθε η ώρα που ο Χάρη φοβόταν…
Ο Τζειμς γύρισε προς το μέρος του και τον ρώτησε πιο κεφάτος (τώρα που ειχε φάει) «Και εσύ αγόρι μου? Για πες μας κάτι για τον εαυτό σου, Που μένεις? Σε ποιο σχολείο πας? Που είναι η γονείς σου?»
Ο Χάρη αποφάσισε πως δεν άξιζε να πηγαινοφέρνει το θέμα… πως θα τους έλεγε ξεκάθαρα πως ηταν Μάγος…
Έτσι μάζεψε της δύναμης του και τους είπε.. « Εγώ… μένω λιγο ποιο πάνω από εδώ..!
Μένω με τους θείους μου… η γονείς μου πεθάνανε όταν ήμουνα πολύ μικρός…» εδώ διέκοψε για λιγο και κοίταξε με το πλάι του ματιού του την Σάρα η οποια του έγνεψε καταφατικά… «λυπάμαι… λυπάμαι πολύ.. Εχεις Κανά αδερφό?» τον ρώτησε η Ηλιαννα…
Ο Χάρη κοίταξε δίπλα του τον Παππού που τώρα διάβαζε και πάλι την εφημερίδα του μουρμουρίζοντας κάτι από μέσα του…
« Όχι…» της είπε… «… Αν και θα ήθελα πολύ να είχα ένα μικρούλη αδερφάκι.»…
Αυτή του Χαμογέλασε… αλλά άμεσος μετά το χαμόγελο της μετατράπηκε σε μια γκριμάτσα πόνου!.. « Εμείς είχαμε άλλο ένα παιδί….» σώπασε… σκουπίζοντας τα δάκρυα που άρχισαν να αναβλύζουν στα ματια της… «… αλλά σκοτώθηκε πριν μερικές εβδομάδες…» η φωνή της έσπασε… Ο Χάρη την κοίταξε, μην μπορώντας να μη νιώσει ένοχες… και αυτός ειχε συμβάλει στην επαναγεννησει του Βολντεμορτ… « Λυπάμαι πολύ… το Ξερό μου το είπε η Σάρα…» της είπε με γλυκιά φωνή…
Ξαφνικά ομος ο Πατέρας της Σάρας εξερράγη… « Ναι αλλά δεν Ξέρεις πως δολοφονήθηκε από ένα καταραμένο… καταραμένο άνθρωπο… που όλοι πίστευαν πως ειχε πεθάνει…» Όσο περνούσε η Ώρα ο Χάρη Αισθανόταν όλο και ποιο άσχημα… τι έκαναν? Τον κορόιδευαν? Δεν έβλεπαν καθαρά πως είναι ο ΧΆΡΗ ΠΟΤΤΕΡ με το σημάδι στο μετοπο?
Το χέρι του πήγε απείθειας στο μετοπο του αλλά μόλις έπιασε το σημείο στο οποίο πρέπει να ηταν το σημάδι της αστραπής δεν μπορούσε να βρει τίποτα…
Πανικόβλητος ο Χάρη σηκώθηκε απότομα από το τραπέζι.. « Συγγνώμη…» τραύλισε… «… πρέπει να πάω για λιγο στη τουαλέτα…» και με αυτά τα λόγια έφυγε βιάστηκα από την τραπεζαρία…
άκουσε ήχους πισο του και κατάλαβε πως και η Σάρα ειχε σηκωθεί και τον ακολούθησε… «Χάρη?…» τον ρώτησε σιγανά… «… τι εχεις.?» ο Χάρη έβγαλε το χέρι από το μετοπο του και η Σάρα έπιασε το στόμα της…
« ΧΆΡΗ… που είναι το σημάδι σου?» ο Χάρη την κοίταξε το ίδιο μπερδεμένος? «δεν ξέρω!…»
«πριν από λιγο ηταν ακόμα εκεί… Ποτέ το είδες τελευταία φορα?» την ρώτησε σχεδόν στα όρια του πανικού… « τελευταία φορα το πρόσεξα ηταν πριν με φωνάξει ο Μπαμπάς μπροστά από το σπίτι…»…
Ο Χάρη κάθισε για λιγο σκεφτικός… αυτό εξηγούσε την αντίδραση, τον γονιών την Σάρας, που δεν τον ειχαν αναγνώριση! Αλλά τι έγινε ακριβός.? Ξαφνικά ήρθε μια τρελή ιδέα στο μυαλό του Χάρη… Μπορεί να το έκανε αυτός…
όταν κατάλαβε πως θα τον έβλεπε ο πατέρα της Σάρας… Δεν ήθελε να τον αναγνώριση… και ο μονος τρόπος να τον αναγνώριση ηταν από το σημάδι του… Αλλά πως μπορούσε να το εξαφάνιση έτσι? Ηταν το ίδιο με τα Ζωομαγικά μαγικά!
Ο Χάρη δεν ήξερε, έκανε λιπών μια νοητικοί υπενθυμίσει στον εαυτό του να ρωτήσει αργότερα τον Νταμπλντορ…
« Εντάξει.. είναι... πάμε πάλη μέσα στους γονείς σου που μας περιμένουν…» της είπε γλυκά με ήρεμη φωνή… Η Σάρα του έριξε ένα αυστηρό βλέμμα, « είσαι σίγουρος? Είσαι καλά?..» ο Χάρη της Χαμογέλασε… « Ναι μια χαρά είμαι, πάμε…»
προχώρησαν και μπήκαν πάλε στην κουζίνα… εκεί τους υποδέχτηκαν η γονείς της Σάρας με ανήσυχα βλέμματα… « τι έγινε? Χάρη είσαι Καλά?»
« Καλά είμαι μην ανησυχείτε, απλά κάτι θυμήθηκα ξαφνικά… αλλά τώρα είναι ένταξη!» Οι γονείς της Σάρας δεν φάνηκαν να πείθονται… ομος δεν συνέχισαν το θέμα…
Επικράτησε μια άβολη σιωπή τα επόμενα λεπτά, στην οποια ο καθένας τελείωνε το Φαγητό του… Τουλάχιστον σχεδόν όλοι γιατί ο παππούς ηταν για άλλη μια φορα βυθισμένος στην εφημερίδα του και διάβαζε σαν τρελός τα χτεσινά γεγονότα…
Φάνηκα ομος τους Ξάφνιασε όλους λέγοντας δυνατά… « Όχι… δεν εχεις δικιο Τζειμς… δεν πίστευαν όλοι πως ο Αρχοντας του σκοτους πέθανε! Υπήρχαν δυο συγκεκριμένα άτομα τα οποια κυριολεκτικά το φώναζαν όλο τον προηγούμενο χρονο!» με αυτά τα λόγια κατέβασε την εφημερίδα και κάρφωσε το διαπεραστικό βλέμμα του στα ματια του Χάρη…
Ο Χάρη μαρμάρωσε… μήπως τον ειχε καταλάβει … μήπως ήξερε πως ηταν ο Χάρη ποττερ…
Εντωμεταξύ ο Τζειμς κοίταξε ερωτηματικά τον πάππου. « ποιους εννοείς…?»
Ο Παππούς απάντησε άμεσος ξαφνιάζοντας τους με την ταχύτατη αντίδραση του… « ποιους να εννοώ άραγε? Τον Καθηγητη Νταμπλντορ και τον Χάρη ποττερ!… και η δυο το φωνάζανε εδώ και ένα χρονο ότι ο Λόρδος Βολντεμορτ εχει επιστέψει…» Στο άκουσμα του ονόματος του σκοτεινού αρχοντα ο Τζειμς έσφιξε τα δόντια του και η Ηλιαννα έκλεισε τα αφτιά της.. ομος ο παππούς συνέχυσε άκαμπτος και με ακόμα ποιο δυνατή φωνή. « αλλά κανεις δεν του άκουσε? Έτσι δεν είναι! Δεν συμφωνείς ρε Αλμπερτ?»
Κοίταξε για άλλη μια φορα τον Χάρη στα ματια… Αυτός του ανταπέδωσε το βλέμμα…
Τι κάνει αυτός ο παράξενος γέρος? Τι παράξενο παιχνίδι του παίζει…?
Ο Τζειμς κοίταξε τον παππού… « Ναι εχει δίκιο παππού! Αυτή η δυο ηταν οι μόνοι δυνατή… η μόνοι που αντιστάθηκαν στην μάζα και φώναξαν την πικρή αλήθεια… αλλά είναι δύσκολο να πιστέψει κανεις κάτι που στηρίζετε στα λόγια κάποιου 15 χρόνου παιδιού που νομίζει πως είναι κάποιος μεγάλος ήρωας μόνο και μόνο επειδή ειχε την τύχη να επιζήσει την μοιραία κατάρα…» σε αυτό το σημείο η Σάρα πνίγηκε και έβγαλε έναν παράξενο ήχο, άμεσος μετά μουρμούρισε ένα Συγγνώμη και έμεινε να κοιτάει το τραπέζι…
Ο Χάρη ένιωθε θυμό μαζι με περιέργεια… ποιοι ηταν αυτή και νόμιζαν πως μπορούν να τον κρίνουν! Αλλά ειχε και την περιέργεια, τι νόμιζαν η κανονική πωλητές για αυτόν? Πίστευαν αυτά που έγραψε πέρσι ο Ημερησίως προφήτης…?
Ο Παππούς συνέχυσε την συζητήσει.. « Άρα εσύ δεν πιστεύεις στην ιστορία του Ποττερ..? για το πώς είδε την επιστροφή του σκοτεινού αρχοντα…!» τον ρώτησε κοιτώντας ομος όλοι την ώρα τον Χάρη..
Ο Τζειμς τον κοίταξε σοβαρά, «Για να πω την αλήθεια, στην αρχή δεν το πίστευα, θεωρούσα και εγώ τον Χάρη ποττερ ένα μικρό ανώριμο παιδί που νομίζει πως είναι κάποιος μεγάλος ήρωας… αλλά τώρα άλλαξα γνώμη!.. αρχίζω να πιστεύω στην ιστορία του, αν και μου φαίνετε απίστευτοι… Θα θελα να την ακούσω καλύτερα από τον ίδιο τον Χάρη ποττερ…!» ο παππούς χαμογέλασε « Ε.. τότε τι περιμένεις? Ρώτα τον…» είπε και έκανε ένα μικρό νεύμα προς την μεριά του Χάρη…
Ξαφνικά έγιναν μερικά πράγματα μαζι.. ο Τζειμς που ηταν έτοιμος να καταπιεί μια γουλιά λεμονάδα την έφτυσε στο τραπέζι, η Ηλιαννα έπιασε το στόμα της και έβαλε τα δυνατά της να μην πέσει με την καρεκλά προς τα πίσω, η Σάρα βούλιαξε τόσο πολύ στην καρεκλά της ώστε δεν φαίνονταν τίποτα εκτός από τα μαλλιά της… και τελικά ο Χάρη έμεινε κοκαλωμένος μην μπορώντας να κουνηθεί, περιμένοντας με αγονία τα επόμενα δύσκολα λεπτά…
Πρώτος συνήλθε ο Τζειμς «ΤΙ….. Τι λες μωρέ τρελέ?» ρώτησε τόσο τον Χάρη όσο και τον Παππού…. «Εσύ είσαι ο ΧΆΡΗ ΠΟΤΤΕΡ? Μα… αφού… δεν μπορεί… πως είναι δυνατόν…» Καθώς άρχισε να καταλαβαίνει τι ειχε συμβεί, τι ειχε πει, κοκκίνισε ολόκληρος και έμεινε σιωπηλός… το λόγο τον πήρε τώρα η Ηλιάννα που ειχε συνέλθει από το σοκ. «Είσαι ο Χάρη ποττερ..?» Ρώτησε και πάλη τον Χάρη, ο Νεαρος που ειχε αρχίσει να τα παίρνει, της απάντησε λιγο ποιο απότομα απτοί σκόπευε… « Ναι… εγώ είμαι με σάρκα και οστά! Σταματήστε λιπών να με ρωτάτε όλοι το ίδιο και το ίδιο!» Η Ηλιαννα τον κοίταξε τρυφερά και με σεβασμό… « Χαρι συγγνώμη… δεν θέλαμε να σε προσβάλουμε, απλά έχουμε ακούσει τόσα πολλά για σένα! Για όσα εχεις κάνει… και δεν το περιμέναμε να σε γνωρίσουμε ποτέ! Ηταν τόσο ξαφνικό…» Ο Χάρη φάνηκε να ήρεμη με την εξηγήσει της μητέρας της Σάρας… «… Θα θελα να μας συγχωρέσεις για την αντίδραση μας… φυσικά και σε πιστεύουμε και δεν σε θεωρούμαι Κανά μικρό παιδάκι που παριστάνει τον ήρωα…» με αυτά τα λόγια έριξε ένα αυστηρό βλέμμα στο Τζειμς ο οποίος κοιτούσε ακόμα το πιάτο του με μεγάλο ενδιαφέρον για το περιεχόμενο του…
« Οκ δεν πειράζει…» της απάντησε ο Χάρη. « δεν το ξέρατε, και χωρείς το σημάδι μου δεν μπορούσατε να με αναγνωρίσετε…» ο Τζειμς σήκωσε το βλέμμα του από το πιάτο, «Ναι… το Σημάδι σου, που είναι!..» τον ρώτησε με έναν τόνο σαν να τον κατηγορούσε…
Ο Χάρη πήγε να τραυλίσει κάποια δικαιολογία αλλά πριν προλάβει να ξεστομίσει το παραμικρό ακούστηκαν επιφωνήματα εκπλήξεις από όλο το τραπέζι…
Ο Χάρη κοίταξε γύρο του και βρήκε όλους τους υπόλοιπους να τον κοιτάζουν έκπληκτη…
Ο Νεαρος τους ανταπέδωσε το βλέμμα μπερδεμένος … «τι Έγινε… γιατί με κοιτάτε έτσι?»
Αυτή την φορα του απάντησε ο παππούς… «όρε παιδί, το ξέρεις ότι σου φύτρωσε ένας κεραυνός στο κούτελο…!
Να το πιάσω.?» και χωρίς να περιμένει την έγκριση του Χάρη άπλωσε το χέρι του να πιάσει το σημάδι που ειχε εμφανισθεί ξαφνικά στο μετοπο του… ο νεαρος μπερδεμένος και σκοτισμένος άργυρε να αντιδράσει και αυτό του στοίχισε ένα χούφτωμα, του μετώπου του, από τον γερο άντρα… «Είναι αληθινό! Είναι αληθινό» αναφώνησε ο παππούς.. « το σημάδι του είναι αληθινό…. Για φαντάσου έπιασα το αληθινό σημάδι του αληθινού Χάρη ποττερ…» ο Γέρος σηκώθηκε από το τραπέζι και έφυγε βιάστηκα από τη τραπεζαρία μουρμουρίζοντας κάτι για κάποια σημάδια, τρελά φίδια, Και τον Αλμπερτ…
Η υπόλοιποι Χρησιμοποίησαν το αποχωρισμό του Παππού σαν αντιπερισπασμό για να προλάβουν να συνέλθουν…
«Χάρη το σημάδι σου επέστρεψε!» του ψιθύρισε απαλά η Σάρα…
« Πως το έκανες αυτό..?» ρώτησε ο Τζειμς…
Η Ηλιαννα απλά τον κοίταξε για λιγο και υστερα του είπε… « έλα Χάρη σε κουράσαμε με της πολλές ερωτήσεις, και δεν θέλω να μας πάρεις με κακό μάτι…»
Ο Χάρη τους κοίταζε για λιγο, μετά απάντησε « δεν ξέρω πως εμφανίσθηκε το σημάδι μου! Ούτε ξέρω πως εξαφανίσθηκε για να πω αλήθεια !…»
Η υπόλοιποι αρκέστηκαν στην απαντήσει του και δεν ανάφεραν το σημάδι του για το υπόλοιπο δειπνώ…
Όταν επιτέλους Τελείωσαν το δειπνώ η ώρα ειχε πάει 8… Ο Χάρη έπρεπε να επιστρέψει σπίτι του … Περνούσε τέλεια… η οικογένεια της Σάρας τον ειχε δεχτή αναμεσα τους με χαρά και ζεστασιά…
προσφέροντας του κάτι το οποίο δεν ειχε νιώσει ποτέ με τους θείους του.
Οι μεγαλύτεροι σεβάστηκαν την επιθυμία του και δεν μίλησαν για τίποτα που αφορούσε της τραγωδίες της ζωής του, τίποτα που να αναφέρει τον Βολντεμορτ….
Μιλούσαν για απλά θέματα για τα οποια δεν ειχε μιλήσει ποτέ κανεις με τον Χάρη, Μίλησαν για ψάρεμα, μίλησαν για κατάδυση, για ορειβασία, και για αλλά διάφορα μαγικά και μαγκλ αθλήματα! Ο Χάρη περνούσε τέλεια, αλλά τον πίεζε ο χρόνος και ήθελε να επιστρέψει στο σπίτι πριν γυρίσουν η θείοι του από το Λονδίνο…
Έτσι είπε στους αλλού πως πρέπει να φύγει…
Άμεσος μόλις το άκουσε ο Τζειμς, προσφερθείς να τον πάει με το αμάξι του…
Ο Χάρη επέμενε πως δεν ηταν ανάγκη να το κάνει και πως μπορούσε να βρει και μόνος του το δρόμο για το σπίτι του, αλλά μάταια ο Τζειμς δεν σήκωνε κουβέντα… ήθελε λέει να επανόρθωση για το πώς του ειχε φερθεί πρωτύτερα…
Πριν φύγουν ομος η Ηλιαννα είπε.. «Σάρα γιατί δεν δείχνεις στον Χάρη το σπίτι πριν φύγουνε? Να δει και αυτός το δωμάτιο σου! » Ο Χάρη ενθουσιάστηκε στην ιδέα.. « Ναι, Σάρα θα ήθελα πολύ να το δω…» η Σάρα έδειχνε σαν να ηταν έτοιμη να εκραγεί… έριξε ένα δολοφονικό βλέμμα προς την μεριά της μητέρα της…
« Εντάξει θα σου το δείξω…» μουρμούρισε αδύναμα.. πάντα αγριοκοιτάζοντας την Ηλιάννα!
«… Έλα πάμε…» πρόσθεσε απρόθυμα…
Ο Χάρη της έγνεψε καταφατικά και τα δυο παιδία βγήκαν από την τραπεζαρία…
Μόλις βρέθηκαν στον κύριο διάδρομο προχώρησαν κάμποσο, προσπέρασα το σαλόνι. Όπου ο Χάρη είδε τον παππού βυθισμένο μέσα στην εφημερίδα του… να διαβαζει πωρωμένος κάποιο άρθρο..
Συνέχυσαν να προχωράνε, έφτασαν σε ένα άλλο δωμάτιο… «Αυτό είναι η κρεβατοκάμαρα τον γονιών μου…» του δήλωσε η Σάρα… «… Εδώ κοιμούνται τώρα…»…
Συνέχισαν το περπάτημα μέχρι που έφτασαν σε ένα άλλο δωμάτιο… «Αυτό είναι το μπάνια..» τον πληροφόρησε η κοπέλα…
« έχετε πολύ μεγάλο σπίτι!…» της είπε ο Χάρη με θαυμασμό, «Ναι αυτό είναι μεγάλο… αλλά δυστυχώς δεν είναι δικό μας… το έχουν οι θείοι μου, που τώρα λείπουν σε ένα ταξίδι… μένουμε μαζι τους προς το παρόν!»…
Ξαφνικά βρέθηκαν μπροστά σε ένα άλλο δωμάτιο… Η Σάρα, σταμάτησε μπροστά του και αναστέναξε … «αυτό είναι το δωμάτιο μου !… Χάρη,.. είσαι σίγουρος που θέλεις να μπεις μέσα! Είναι σκέτη καταστροφή, δεν έχω συμμαζέψει !… είναι Χαλιά…»
Ο Χάρη περιορίσθηκε στο να της χαμογελάσει γλυκά… « μην άνισης για αυτό!… το δικό μου δωμάτιο να δεις πως είναι!…» Η Σάρα του Χαμογέλασε και αυτή… « Ωραία πάμε μέσα να το δεις … αν και σου λέω, είναι άνω κατο!»
Η κοπέλα άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα, ο Χάρη την ακολούθησε…!
Μόλις μπήκαν βρέθηκαν σε ένα σκοτεινό κυκλικό δωμάτιο…
«Φως!» είπε η Σάρα, άξαφνα όλο το δωμάτιο φωτίσθηκε …
Αυτό που έκανε εντύπωση στο Χάρη ηταν ότι δεν υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο σημείο από το οποίο έβγαινε το φως αλλά έμοιαζε σαν να προέρχονταν από παντού σύγχρονος…
Κοίταξε γύρο του, Η Σάρα δεν ειχε άδικο όταν του είπε πως το δωμάτιο της είναι χαλιά …
Τα ρούχα της ηταν όλα στοιβαγμένα σε μια καρεκλά στην μέση του δωματίου, στο πάτωμα πάνω στο γαλάζιο χαλί ηταν απλωμένα ένα σορό βιβλία… το κρεβάτι ηταν άστρωτο, και γενικός το κατά τα αλλά όμορφο δωμάτιο έδινε την εντύπωση πως ειχε σκάσει βόμβα μέσα του….
Ο Χάρη έμεινε για λιγο ακίνητος κοιτώντας σαστισμένος το χαλί που υπήρχε στο δωμάτιο…
Μετά κοίταξε την Σάρα που στεκόταν δίπλα του… χαζεύοντας κατο το χαλί με πρόσωπο κατακόκκινο… « Ωραία .. το είδες….» του είπε, «… δεν πάμε τώρα…» του έπιασε το χέρι τραβώντας τον απαλά να βγουν από το δωμάτιο….
Ο Χάρη ομος αντιστάθηκε στο τράβηγμα της… « γιατί να φύγουμε τόσο νωρίς…?» Τι ρώτησε… Η Σάρα σταμάτησε το τράβηγμα και γύρισε να τον κοιτάξει… « εσύ τι λες..? αφού είναι χαλιά…»
« δεν πειράζει….» της απάντησε αυτός… «… εμένα μου αρέσει!…» πρόσθεσε με γλυκιά φωνή… Η κοπέλα κοντοστάθηκε, «Τι? Χάρη δεν χρειάζεται να με κορόιδευε… ξέρω πως το δωμάτιο μου είναι χαλιά…! Έλα πάμε να κάτσουμε στο σαλόνι…» πήγε να βγει από το δωμάτιο αλλά ο Χάρη την έπιασε απαλά από το χέρι, «πάμε να μου δείξεις καλύτερα το δωμάτιο σου… δεν πειράζει που είναι ακατάστατο… δεν θέλω να πάω ακόμα στο σαλόνι!»
Η κοπέλα γύρισε να τον κοιτάξει…
Κοιτάζονταν για ένα λεπτό που και στους δυο φάνηκε σαν μια αιωνιότητα… τελικά η Σάρα υποχώρησε κατο από το παρακλητικό βλέμμα του Χάρη… « εντάξει!…» του είπε «…κάτσε πάνω στο κρεβάτι!» ο Χάρη έκανε οπος του είπε η κοπέλα και κάθισε στο κρεβάτι,
Η Σάρα προχώρησε στην καρεκλά της, πέταξε τα ρούχα στο πάτωμα και κάθισε απέναντι από τον νεαρό…
«λιπών Χάρη ?…» του είπε «…πως σου φάνηκε το σπίτι μας?..»
«ωραίο είναι!… καμία απόλυτος σχέση με αυτό στο οποίο μένω τώρα με τους θείους μου…» της απάντησε αυτός…
…….επικράτησε μια άβολη σιωπή ……….
«Χάρη θες να ξαναβρεθούμε κάποια στιγμή.. κάπου?…» ρώτησε τελικά η Σάρα σπάζοντας την …
Η Απαντήσει του Χάρη ήρθε πριν προλάβει να τελειώσει καλά την φράση της η κοπέλα.. « ναι σίγουρα… τι λες να βρεθούμε πάλι αύριο στο πάρκο?» την ρώτησε όλο προσμονή ο Χάρη…
«εντάξει….» είπε κάπως γρήγορα και η Σάρα. «… τι θα έλεγες 10 στην είσοδο?»
«οι… κανονίσθηκε!» της χαμογέλασε ο Χάρη…
Πάνω στην ώρα σαν να ηταν προγραμματισμένο, ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα.. « Σάρα… είναι καιρός να φεύγει σιγά σιγά Χάρη…» φώναξε από την άλλη μεριά της πόρτας η Μητέρα της Σάρας…
Η κοπέλα κοίταξε λυπημένα τον Χάρη, « πρέπει να φύγεις?» του είπε με λυπημένοι φωνή…
«δυστυχώς ναι….» της αποκρίθηκε αυτό. «… θα τα πούμε ομος αύριο εέε?»
«ναι θα τα πούμε σίγουρα..» του χαμογέλασε η Σάρα!
Σηκώθηκαν και η δυο… βγήκαν από το δωμάτιο..
Συνάντησαν τους άλλους στο σαλόνι να κάθονται στης πολυθρόνες και να απολαμβάνουν την βραδινή ησυχία μετά από το πρόωρο δειπνώ τους…
Ο Χάρη τους χαιρέτησε όλους και πριν φύγουν η Ηλιαννα τον κάλεσε να έρθει για φαγητό και αύριο… ο Χάρη δέχτηκε χαρούμενος την πρόσκληση !
Τους αποχαιρέτησε άλλη μια φορα και μετά βγήκαν με τον Τζειμς από το σπίτι!
Προχώρησαν και μπήκαν μέσα σε ένα μαύρο αμάξι σταθμευμένο μπροστά από το σπίτι…
Ο Τζειμς μπήκε στην θέσει του οδηγού και ο Χάρη του συνοδηγού…
«Λιπών Χάρη, που πάμε?» ρώτησε ο μεγαλύτερος άντρας….
« στην οδό Πριβέτ 4…» του αποκρίθηκε άμεσος ο Χάρη…
Ο Τζειμς έβγαλε το ραβδι του σημάδεψε το τιμόνι. « πάρε μας στην Οδό Πριβέτ νούμερο 4!…»
Το αμάξι άμεσος ξεκίνησε να προχωράει από μόνο του!
Μετά από ένα λεπτό, κατά το οποίο επικράτησε σιωπή, ο Τζειμς γύρισε προς το μέρος του Χάρη!
«Χάρη!…» του είπε.. ο Νεαρος αντίκρισε το βλέμμα του.. «…θα ήθελα να σου ζητήσω συγγνώμη για το πώς σου φέρθηκα στην άρχει…!» είπε ο πατέρας της Σάρας και γύρισε το βλέμμα του μπροστά. Ο Χάρη περίμενε τον άλλο μάγο να συνεχίσει χωρείς να τον διακόψει.. « …είχαμε πει στην Σάρα να επιστρέψει στο σπίτι στης μια η ώρα! Και όταν πήγε τρεις και ακόμα πουθενά να φανεί, ανησυχήσαμε!» έκανε μια μικρή διακοπή σαν να ντρέπονταν για αυτό που επρόκειτο να πει! «Και έτσι χρησιμοποιήσαμε μαγικά για να δούμε αμα είναι καλά…» κοίταξε τον Χάρη, ο οποίος του έκανε καταφατικό νεύμα να συνεχίσει… « δεν τα καταφέραμε…το μαγικό αυτό είναι ένα πανίσχυρο ξόρκι το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο από γονείς για να δουν που είναι τα παιδία τους! Για να δουλέψει πρέπει να είναι παρόντες και η δυο γονείς και να αγαπούν αληθινά το άτομο το οποίο θέλουν να παρακολουθήσουν…» σταμάτησε… ο Χάρη τον κοίταξε κατανοητικά… « δεν κάνατε κάτι το κακό… απλά ανησυχούσατε για την κόρη σας.. κάτι που κάνουν όλοι η γονείς…» τον καθησύχασε ο νεαρος…
« Ναι…» συνέχισε ο άντρας… «…αλλά οπος σου είπα απέτυχε! Ηταν η πρώτη φορα που αποτυγχάνει αυτό το ξόρκι στην Σάρα…! Και το έχουμε χρησιμοποιήσει πολλές φορές,..» ακολούθησε μια μικρή παύσει… υστερα ο Τζειμς πρόσθεσε σιγανά! «… ιδικά μετά από τα θάνατο του Ντανιέλ…
τέλος πάντων… όταν δοκιμάσαμε σήμερα το ξόρκι ανιχνεύσεις ( έτσι ονομάζετε) δεν καταφέραμε να εντοπίσουμε την Σάρα… ξέραμε, αισθανόμαστε πως βρίσκονταν κάπου στο πάρκο, αλλά μια μεγάλη μαγική ενέργεια μας εμπόδιζε να προχωρήσουμε να την δούμε!…
Εκείνη την στιγμή φοβήθηκα πολύ! Δεν είχα αισθανθεί ποτέ στην ζωή μου τόσο μεγάλο πόσο ενέργειας συγκεντρωμένο σε ένα μέρος… Φοβόμουνα το χειρότερο!…
Ότι δηλαδή ειχε πιάσει την Σάρα ο Σκοτεινός αρχοντας…
… πανικοβλήθηκα, δεν ήξερα τι να κάνω!»
Ο Δυνατός άντρας κατέρρευσε! Δάκρυα άρχισαν να τρέχουν στα μαγούλα του. Ηταν φανερό ότι ζούσε εκείνη την δύσκολη στιγμή για δεύτερη φορα… έσφιγγε ομος τα δόντια του και συνέχυσε πεισματάρικα…
« έτσι πήγα στην κρυφή μας βιβλιοθήκη, την βιβλιοθήκη του Ντανιέλ…
… αυτή περιέχει διάφορα βιβλία για της σκοτεινές τέχνες , για την Μαύρη μαγεία!
Εκεί έψαξα για κάποιο ξόρκι το οποίο θα με βοηθούσε να εντοπίσω την Σάρα και να την σώσω από τα χέρι του Σκοτεινού αρχοντα… ήμουνα σίγουρος πως την είχε πιάσει…»
Ο Άντρα τώρα φαίνονταν τέλειος συντετριμμένος… «φοβόμουνα πως θα της έκανε ότι έκανε και στον Ντανιέλ……..»
Ο Τζειμς κατέρρευσε τέλειος…ο Χάρη τον κοίταξε σαν υπνωτισμένος… ενο μόνο μια σκέψη ήρθε στο μυαλό του…
εεεεεεεεεε…..?)$()(!
Μόλις κατάφερε να συγκεντρωθεί ο Νεαρος έπιασε τον πατέρα της Σάρας από τον ωμό….
« σε καταλαβαίνω…» του ψιθύρισε…
ο Μεγαλύτερος άντρας τον κάρφωσε με το βλέμμα του…
«ΌΧΙ δεν μπορείς να με καταλάβεις!… Χρησιμοποίησα μαύρη μαγεία!
Και σας είδα μαζι αγκαλιά! Χρησιμοποίησα Μαύρη μαγιά!… κανονικά πρέπει να πάω στο αζκαμπαν, για αυτό!….»
Ο Χάρη τον κοίταξε συμπονετικά.. « το να χρησιμοποιείς Μαύρη μαγιά για καλούς σκοπούς δεν είναι κακό! Και ο σκοπός σου ηταν καλός, ήθελες να σώσεις την κόρη σου… ήθελες να σώσεις ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα!…» του είπε απαλά… υστερα συνέχισε στο ίδιο τόνο, μιλώντας τόσο στον Τζειμς όσο και στον εαυτό του!… « και εγώ δεν έχω τηρήσει παρά πόλους κανονισμούς… τόσο του σχολείου όσο και του μαγικού κόσμου! Αλλά πάντα επειδή θεωρούσα αυτό που κανό ποιο σημαντικό από τους κανονισμούς…
…. Δεν υπερηφανεύομαι για αυτά που έχω κάνει…» η φωνή του κόπηκε καθώς θυμήθηκε το Σύριους ο οποίος ειχε πεθάνει μόλις πριν από μερικές εβδομάδες εξαιτίας του…
«ΤΙ… δεν υπερηφανεύεσαι για αυτά που εχεις κάνει!» του φώναξε πιο απότομα απτοί σκόπευε ο πατέρας της Σάρας… « εχεις σταματήσει τον αρχοντα του σκοτους όταν ήσουνα μόλις ενός έτους… εχεις νικήσει το τρείαθλο μαγιας… και μόλις πριν δυο εβδομάδες πολέμησες και πάλη με τον ξέρεις-ποιον και τον νίκησες για άλλη μια φορα…»
Ο Χάρη ήθελε να του φωνάξει ότι αυτός δεν ειχε κάνει τίποτα… πως πάντα κάποιος τον βοηθούσε την τελευταία στιγμή… αλλά προτίμησε να μείνει σιωπηλός…
Ακολούθησε μια άβολη σιωπή… Ξαφνικά ο Τζειμς ρώτησε, « Χάρη… βγαίνεις με την κόρη μου…?»
Η αντίδραση του Χάρη ηταν εντελώς φυσικοί… πνίγηκε, έβηξε , φώναξε ένα «ΤΙΙΙ…?(#&» στον Τζειμς… όλα αυτά σύγχρονος!
Δεν το ειχε σκεφτεί ποτέ αυτό… η Σάρα του άρεσε… Ναι του άρεσε πολύ παρά πολύ… περνούσαν πολύ καλά μαζι… όταν βρίσκονταν μαζι της ξεχνούσε όλα τα προβλήματα τα οποια τον βασάνιζαν, ξεχνούσε τον βολντεμορτ, τον Νταμπλαντορ , την προφητεία, όλα τα κακά της ζωής του…
Αλλά ήθελε να κάνε σχέση με την Σάρα?… μπορούσε να κάνει σχέση με τη Σάρα?… τι θα γίνονταν αμα μάθαινε ο Βολντεμορτ πως τα ειχε με κάποια κοπέλα? Θα την χτυπούσε για να τον εκδικηθεί?… ο Χάρη δεν ήξερε!
Παντός ήξερε πως δεν μπορούσε να εχει σχέση με κανέναν… όχι τουλάχιστον όσο ύπαρχοι τριγύρω η απειλή του βολντεμορτ…
Έτσι κοίταξε τον τζειμς, ο οποίος ειχε σταματήσει το αμάξι του μπροστά από το σπίτι του Χάρη και τώρα τον κοίταξε με ένα παράξενο βλέμμα απορίας….
Ο Χάρη του ανταπέδωσε το βλέμμα και του είπε.. « συγνώμη… για την αντίδραση μου!…
Μου αρέσει αληθινά πολύ η Σάρα αλλά δεν είχα σκεφτεί ποτέ να έχουμε σχέση!
Δεν είναι που δεν θέλω αλλά πρέπει να σκεφτώ και το ποιος είμαι…. την θέσει μου!…
…όσο υπάρχει ο Βολντεμορτ όλα τα άτομα με τα οποίο μόνο και μόνο μιλάω διατρέχουν κίνδυνο! Πόσο μάλλον όταν θα έχουμε σχέση…»
Ο Τζειμς συνέχισε να τον κοιτάει παράξενα αλλά με κατανοήσει… « αυτό σκεφτόμουνα και εγώ!…ήθελα να μάθω αν κατανοείς τους κίνδυνους… αλλά δεν μπορείς να ζεις πάντα στον φόβο του Ξέρεις-ποιου… δεν μπορείς να αποξενώνεσαι μόνο και μόνο επειδή φοβάσαι πως θα τους κάνει κακό!
Επειδή έτσι του δίνεις δύναμη… εξουσία… πάνω από την ζωή σου!» έκανε μια μικρή παύση… μετά συνέχυσε με ποιο δυνατή φωνή… « Και Χάρη κάτι άλλο… άσε του άλλους να αποφασίζουν για την ζωή τους…
… με καταλαβαίνεις έτσι δεν είναι…? Είναι πολύ δύσκολο για μένα να σου το λέω τώρα αυτό… γιατί πιστεύω πως ξέρω ποια θα είναι η επιλογή της Σάρας!» κοίταξε τον Χάρη σοβαρά… « σκέψου το καλά και μην κανεις καμία κουταμάρα που θα μετανιώνεις όλοι την υπόλοιποι ζωή σου! Χαρηκα πολύ για την γνωριμία μας… καλή σου νυχτα!»
Ο Χάρη έμεινε μαρμαρωμένος για μερικές στιγμές! Τι του ζητούσε να κάνει ο πατέρας της Σάρας! Του ζητούσε να τα φτιάξη με την κόρη του…? παρότι ήξερε πως αυτή θα διέτρεχε θανάσιμο κίνδυνο? Ο Χάρη δεν ήξερε πως ένηθε για αυτό… δεν ήξερε τι ακριβός εννοούσε ο Τζειμς…
Τον καληνύχτισε και βγήκε από το αμάξι.. πριν ομος κάνει μερικά βήματα άκουσε πισο του την φωνή του άντρα… « Χάρη τα λέμε αύριο στο δειπνώ! Μην το ξεχάσεις…!»…
Με αυτά τα λόγια ο Τζειμς ξεκίνησε το αμάξι του και μέσα σε μερικές στιγμές ειχε εξαφανιστεί από το βλέμμα του Χάρη!…
Ο Νεαρος μάγος προχώρησε στο σπίτι…
Πρόσεξε πως το αμάξι των Νταρσλι δεν ειχε επιστρέψει ακόμα… Χαρηκε για αυτό, μπήκε μέσα και προχώρησε κατευθείαν στο δωμάτιο του… εκεί άλλαξε ρούχα, πήγε στο μπάνιο πλύθηκε και έπεσε στο κρεβάτι του να κοιμηθεί!
Ομος έτσι οπος ηταν απορροφημένος από τα γεγονότα της ημέρας ξέχασε να πάρει το φίλτρο που του ειχε δόση ο Νταμπλαντορ… με αποτελεσμα να αφήσει τα κανάλια που τον συνδέουν με τον βολντεμορτ ανοιχτά!
Πριν καλά καλά το καταλάβει ο Χάρη… ειχε βυθισθεί σε έναν ήρεμο ύπνο…
Βρέθηκε να ονειρεύεται την Σάρα! Να ονειρεύεται πως την εχει στην αγκαλιά του , πως την φιλάει τρυφερά…. πως τη χαϊδεύει απαλά…
----- -------- --------- ------ ------ --------