27
3 ΓΑΛΗΝΗ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ!Κάθονταν αναπαύτηκα πάνω στην μεγάλη πολυθρόνα του και μουρμούρισε στον εαυτό του!
Ηταν τσαντισμένος… τίποτα δεν πήγαινε καλά… τίποτα δεν προχωρούσε οπος έπρεπε να προχώρηση!
Ηταν τώρα τέσσερις μέρες από τότε που ειχε εισβάλει στο μυαλό του Ποττερ προσπαθώντας να το διαλύσει… σχεδόν τα ειχε καταφέρει και θα τα κατάφερνε, αν δεν υπήρχε αυτός ο γέρος Μαγκλοφυλλος ! Αυτός ο Καταραμένος γέροντας που εχει βάλει σκοπό της ζωής του να προστατέψει αυτό το αγόρι!
Γιατί ομος? Τι ήξερε ο εχθρός του το τόσο σημαντικό για τον Ποττερ που θα θυσίαζε την ίδια του την ζωή για αυτόν?
Και ένα άλλο ερώτημα που τον Βασάνιζε! Πως ειχε επιζήσει ο Νταμπλαντορ από την επιθέσει που του ειχε κάνει στο σπίτι του Ποττερ…
Όταν μονομάχησαν , πνευματικά , ο Γέρος ειχε καταφέρει να τον αποδιώξει αλλά πριν το
κάνει αυτό ειχε προλάβει να του κλεψει αρκετη μαγική ενέργεια… μια τεραστία ποσότητα! Ένας κανονικός μάγος θα ηταν νεκρός.. αλλά όχι αυτός ο Γέροντα, που ειχε και το θράσος σε δυο μέρες να πηγαίνω έρχεται ελευθέρα στο μαγικό κοσμο και να κάνει σαν να μην ειχε συμβεί τίποτα απόλυτος…
αυτό ηταν εξωφρενικό!
Ο Σκοτεινός αρχοντας σηκώθηκε απότομα όρθιος, εξοργισμένος, από τη πολυθρόνα , τραβώντας το ραβδι του !
Η φρουροί του δωματίου του αναπήδησαν ξαφνιασμένοι από τη απότομη κινήσει του κανονικά ήρεμου Λόρδου…
«ΤΡΑΜΠΕΝΤ! ΚΑΡΑΣΟ!» φώναξε μανιακά ο Βολντεμορτ… «Φερτέ μου το Τράμπεντ και τον Κάρασο…» πρόσταξε του δυο φρουρούς.. που κυριολεκτικά τσακίστηκαν για να εκπληρώσουν την επιθυμία του αφέντη τους, ξέροντας πως αμα δε το έκαναν τους περίμενε ένας , σίγουρα όχι και τόσο χαρούμενος θάνατος…
Ο Λόρδος βολντεμορτ τους παρακολουθούσε να τσακίζονται για να εκπληρώσουν τη θέληση του, και στο πρόσωπο του εμφανίσθηκε ένα μοχθηρό χαμόγελο…
Δεν πήγαιναν όλα χαλιά! Ειχε ακόμα του υπηρέτες του η οποίοι ηταν έτοιμη να κάνουν τα πάντα για αυτόν! Και ηταν σίγουρος πως θα κάνουν και ποιο πολλά μόλις εκπληρωθεί το σχέδια που ετοιμάζει…
Το χαμόγελο του πλάτυνε! Ναι ΤΟ σχέδιο…
Αυτό που ετοίμαζε εδώ και 18 χρόνια! Αλλά ποτέ δεν ειχε την ευκαιρία να το εφαρμόσει!
Αμα λειτουργήσει τότε θα αποκτούσε τεραστία διναμη… θα γίνονταν αθάνατος, θα κατάφερνε να κατακτήσει ολόκληρο το κοσμο!
Τώρα ο Λόρδος βολντεμορτ Χαμογελούσε αυτάρεσκα…
υπομονή θύμισε στον εαυτό του ο σκοτεινός μάγος… μόνο μερικούς μήνες και μετά το σχέδιο του θα έμπαινε σε εφαρμογή, και όταν συνέβαινε αυτό ….
Ο Αρχοντας της σκοτεινής τέχνης , γιατί αυτό θεωρούσε (και με το δίκιο του) τον εαυτό του, άρχισε να γελάει σαν τρελός…
Τότε θα μάθαιναν όλοι την αληθινοί του δύναμη!
Ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα, άμεσος μετά μπήκαν στο δωμάτιο δυο μάγοι…
Πρώτος μπήκε ένας κοντόχοντρος άντρας χωρίς μαλλί… αυτό που σου έκανε την μεγαλύτεροι εντύπωση πάνω του ηταν το Κάτασπρο δέρμα του που θα έλεγε κανεις πως άνηκε σε νεκρό…
Ο Δεύτερος μπήκε μέσα ηταν ψηλός και πολύ αδύνατος άντρας …που ειχε μάκρη άσπρα μαλλιά , τα άφηνε ελευθέρα να πέφτουν στους ωμούς του…
Εκείνο που ηταν ιδιαίτερο πάνω του, και σου τραβούσε άμεσος την προσοχή ηταν το πρόσωπο του…
Δεν ξέρω αμα έχετε δει ποτέ αράχνη να πιάνει το θήραμα της, να το δαγκώνει και να ρουφάει όλα τα υγρά από μέσα του μέχρι το θήραμα της να πεθάνει σιγά σιγά, να ζαρώσει να ρουφηχτή, τα ματια του να πετάγονται έξω από την τρύπες τους και να φαίνεται καθαρά κάθε κοκαλάκι του σόματος του... (αμα δεν το έχετε δει, σας εύχομαι με όλοι μου την καρδία να μην το δείτε!) τέλος πάντων… κάπως έτσι έμοιαζε και το πρόσωπο αυτού του άντρα!
Ο Λόρδος βολντεμορτ τους κοίταξε από ψηλά!
Οι δυο πίστη ακολουθεί του, έσκυψαν άμεσος στο πάτωμα και γονάτισαν μπροστά του…
«Αρχοντα μου!…» είπε ο κοντός. «… μας ζήτησες!..»
«Ναι..» του απάντησε ο Βολντεμορτ… «Τραμπεντ θέλω να μάθω πως προχωράει το φίλτρο που σου ανέθεσα…» Δήλωσε στον κοντό κατασκευαστή φίλτρων…
Ο Χόντρος Θανατοφάγους σηκώθηκε από το πάτωμα και προχώρησε ένα βήμα προς τον σκοτεινό αρχοντα… «Αφέντη! Το φίλτρο που μου έδωσες να κάνω είναι παρά πολύ δύσκολο και απαιτεί υλικά τα οποια δεν τα έχουμε!» μουρμούρισε σκυθρωπός…
Ο Λόρδος Βολντεμορτ τον κάρφωσε με τα κατακόκκινα ματια του , περίμενε λιγο υπομονετικά… και μετά του είπε σε ήρεμο τόνο, ίσος υπερβολικά ήρεμο για το καλό του Τραμπεντ! « Τι σου έχω πει! Εχεις στην διαθέσει σου 5 από τους καλύτερους Θανατοφάγους που υπάρχουν, για να σου προσφέρουν ότι βοήθεια χρειάζεσαι και εσύ μου λες πως δεν εχεις τα σωστά υλικά!» τον σημάδεψε με το ραβδι του! « τότε αυτό μπορεί να σε βοηθήσει να τα βρεις ακόμα πιο γρήγορα! ΚΡΟΥΣΙΟ !» μια κόκκινη δέσμη Φώτος πετάχτηκε από το ραβδι του και χτύπησε τον τρομοκρατημένο Θανατοφαγο!
Αυτός έπεσε στο πάτωμα του δωματίου και άρχισε να σπαρταράει στους πόνους…
Όταν θεωρείσαι ,πως ο κακομοίρης άντρας, ειχε γευτεί αρκετά μεγάλη δόση πόνου τότε έκοψε την σύνδεση μετάξι του! « Ελπίζω αυτό να σου έγινε μάθημα! Τώρα πες μου, πως προχωράει το φίλτρο?…» ρώτησε και πάλι ο Σκοτεινός αρχοντας…
« Είναι σχεδόν έτοιμο!… » κλαψούρισε ο βασανισμένος άντρας, ακόμα κουλουριασμένος κατο στο δάπεδο… «… θέλει ακόμα να προσθέσω μερικά υλικά και μετά μένει μόνο να περιμένουμε την κατάλληλη ημερομηνία να το χρησιμοποιήσεις αρχοντα μου!…
Θα το έχεις έτοιμο σε δυο μήνες!..»…
Ο Λόρδος βολντεμορτ τον κοίταξε χωρείς να αλλάξει η έκφραση του αλλά από μέσα του ευχαριστήθηκε πολύ που το φίλτρο ( ένα από τα ποιο δύσκολα κομμάτια του σχεδίου του)
Ηταν σχεδόν έτοιμο!..
«ωραία! Μπορείς τώρα να φύγεις… αλλά… άκουσε με καλά, αν αποτύχεις… καμία δικαιολογία δεν θα είναι ικανή να σε σώσει…
Και πίστεψε με! Ο θάνατος θα είναι λύτρωση…» Κάρφωσε το κατακόκκινο βλέμμα του πάνω στο Θανατοφάγο , που ακόμα πεσμένος πάνω στο δάπεδο κλαψούρισε λυπημένα ! ο πανίσχυρος αρχοντας του σκοτους συνέχισε…
«… αλλά από την άλλη αμα καταφερεις να κατασκευάσεις το φίλτρο σωστά , τότε σε περιμένει σπουδαία ανταμοιβή!…
μπορείς να πηγαίνεις!»
ο Κοντούλης μάγος σηκώθηκε γρήγορα από το πάτωμα, έκανε μια βαθιά υπόκλιση… και είπε « Σε ευχαριστώ αρχοντα μου… δεν θα σε απογοητεύσω!..» Ο Βολντεμορτ του χαμογέλασε μοχθηρά. «Για τον καλό σου το ελπίζω αυτό!..»…
Ο Τραμπεντ του ένευσε καταφατικά και βιάστηκε να βγει από το δωμάτιο!
Όταν έμειναν μόνοι ( ο Βολντεμορτ με τον Καρασο), ο σκοτεινός αρχοντας κάρφωσε το φιδίσιο βλέμμα του πάνω στον άλλο…
« Λιπών Καρασο… πως πάει το σχέδιο!».. ο Ψηλός άντρας με την όψει του ρουφηγμένου θύματος του ανταπέδωσε το βλέμμα αγέρωχα…
«Αρχοντα μου… το σχέδιο προχωράει οπος εχει σχεδιαστή!.. σε ένα μήνα θα είναι έτοιμο για εφαρμογή…»!
Ο Λόρδος Χαμογέλασε με κακία.. «Ωραία… πολύ ωραία… σύντομα λιπών!
Για πες μου, με τον ποττερ τι γίνετε..?»
Ο παράξενος άντρας μαζεύτηκε λιγο.. « δεν γνωρίζουμε, αρχοντα μου! Στείλαμε μερικούς άντρες για ανίχνευση αλλά κανένας δεν μπόρεσε να περάσει τα σύνορα που εχει οριοθετήσει ο Διευθυντής του Χόγκουαρτς!»..
Αμα αυτό το νέο δυσαρέστησε τον Λόρδο βολντεμορτ δεν το έδειξε.. « ωραία… και με τον γερο-ηλίθιο? Τι κάνει αυτός?»
« έχουμε έναν Θανατοφάγο να τον παρακολουθεί συνέχεια.. αλλά είναι δύσκολο, δεν έχουμε βρει ακόμα που είναι η βάσει τους!..»
Αυτό φάνηκε να δυσάρεστη των σκοτεινό αρχοντα… «Να προσπαθήσετε ποιο πολύ! Θέλω να μάθω που είναι η Βάση του τάγματος του φοίνικα…!
Και τελευταίο, με το θέμα που λέγαμε προηγούμενος? Κάποια εξελίξει!»
«Όχι, αρχοντα μου.. αλλά έχουμε 3 καλά εκπαιδευμένους θανατοφαγους να ψάχνουν… την τελευταία φορα που μίλησα μαζι τους λέγανε πως έχουν βρει κάποια ίχνη!..»
«Ωραία πολύ ωραία…» μουρμούρισε στον εαυτό του ευχαριστημένος ο βολντεμορτ «… Καρασο! Είμαι ευχαριστημένος μαζι σου.. εχεις την εύνοια μου! Για το καλό σου μην με απογοητεύσεις!…
Μπορείς να φύγεις..»
«ΕυΧαρηστο αρχοντα μου! Δεν πρόκειται να σας απογοητεύσω…»
Με αυτά τα λόγια υποκλίθηκε βαθιά και αποχώρισε από το δωμάτιο!
Όταν βρέθηκε μονος του ο σκοτεινός αρχοντας, κάθισε πάνω στην πολυθρόνα του…
Ηταν ευχαριστημένος, τα σχέδια του φαίνονταν να αρχίζουν να περνούν μορφή!..
Αλλά υπήρχε ακόμα ένα μικρό προβληματάκι!..
Ο Βολντεμορτ ακούμπησε το ραβδι , μπροστά του στο τραπέζι, έπεσε πισο στην πλάτη της καρεκλάς του και έκλεισε τα ματια του…
Έψαξε στο μυαλό του και συγκεντρώθηκε σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι του εαυτού του… ένα συγκεκριμένο κανάλι, του οποίου την υπάρξει την ειχε μάθει μόλις πριν από ένα χρονο!...
Ξαφνικά στο πρόσωπο του εμφανίσθηκε ένα μεγάλο χαμόγελο… ένοιωσε ανταπόκριση στο άλλο μέρος της γραμμής…
Κάποιος ειχε ξεχάσει να πάρει την προφύλαξη του σήμερα!..
Ο κακόβουλος άντρας, άδειασε κάθε σκέψη από το μυαλό του, ανοίγοντας το σε κάθε νέα πληροφορία… και προχώρησε πιο βαθιά μέσα στο κανάλι που τον σύνδεε με τον μισητό εχθρό του…
Άμεσος άρχισε να κατακλύζεται από μια αίσθηση θερμότητας…
Προχώρησε κι άλλο, Στην αρχή υπήρχε μόνο μαυρίλα και μια απόκοσμη αίσθηση κενότητας..
Καθώς προχωρούσε ομος ποιο βαθιά, η εικόνα μπροστά του άρχισε να καθαρίζει…
Άρχισε να βλέπει σκιές και περιγράμματα διαφόρων αντικειμένων…
Συνέχισε να κατευθύνετε ποιο βαθιά, προσέχοντας ομος να μην προδώσει την παρουσία του στον εχθρό..
Σε λιγο η εικόνα μπροστά του καθάρισε τελείως επιτρέποντας του να αντικρίσει ένα θέαμα που έκανε την καρδιά του να χτυπάει γρήγορα…
επιτέλους , σκέφτηκε στον εαυτό του , επιτέλους έβρισκε τρόπο να χτυπήσει τον εχθρό του εκεί που πονούσε περισσότερο…
Για τον άκαρδο λόρδο το θέαμα που βρισκόταν μπροστά του δεν ηταν τίποτα περισσότερο από μια τεραστία ένδειξη αδυναμίας… Ομος σε έναν τρίτο (που δεν θα ηταν διεστραμμένος δολοφόνος ούτε φανατικός βασανισθείς) Θα φαίνονταν ρομαντικό και γλυκό..!
Βρίσκονταν σε ένα ψηλό βουνό, μπροστά τους υπήρχε ένας τεράστιος γκρεμός τουλάχιστον 400 μέτρων… Κατο υπήρχαν κοφτερά Βραχιά τα οποια γλείφονταν από τα αγρία κύματα της θάλασσα που απλωνόταν προς τον μακρινό ορίζοντα…
Ακριβός μπροστά τους μπορούσε κανεις να δει τον ήλιο, να δύει,..
να δανείζει το Βαθυκόκκινο χρώμα του στην θάλασσα , στον ουρανό σχηματίζοντας έτσι ένα καταπληκτικό θέαμα…
Εκεί μπροστά μερικά μέτρα μακριά από την αρχή του γκρεμού βρίσκονταν ένα ζευγαράκι, αγκαλιασμένο τρυφερά στο απαλό γκαζόν …
Βρίσκονταν στα όνειρα του ΧΆΡΗ ΠΟΤΤΕΡ!..
Το θέαμα του ζευγαριού στο ρομαντικό τοπίο ηταν τόσο φανταστικό τόσο φυσικό που ο ίδιο ο άρχοντας του σκοτου δίστασε για μια στιγμή (κυριολεκτικά μόνο για μια στιγμή) να προχώρηση κοντά τους…
Όταν τους πλησίασε, το χαμόγελο του πλάτυνε ακόμα ποιο πολύ… την ήξερε αυτήν την κοπέλα, αυτό έκανε την δουλεία του πολύ ποιο εύκολη…
Ο Λόρδος βολντεμορτ έμεινε για λιγο ακόμα στο Όνειρο του Ποττερ, για να βεβαιωθεί πως ειχε δίκιο , πως ο Ποττερ ηταν όντως ερωτευμένος με αυτή την κοπέλα…
Μετά από ένα δεκάλεπτο ο Αρχινάς του σκοτους αποχώρισε με ένα μεγάλο μοχθηρό Χαμόγελο ζωγραφισμένο ,στο φιδίσιο πρόσωπο του…
ειχε σιγουρευτεί τώρα, ο Ποττερ ηταν όντως ερωτευμένος τρελά με την κοπέλα και αυτό ηταν ένα παρά πολύ καλό νέο για τον Λόρδο βολντεμορτ…
Μια από της μεγαλύτερες αδυναμίες θεωρεί και την αγάπη με τον ερωτά!
Ετοιμαζόταν να φυγή από το Όνειρο του αιώνιου εχθρού του όταν ξαφνικά αισθάνθηκε μια κινήσει στην άκρη του γκρεμού!
Κοίταξε προς τα εκεί και είδε πως κοπέλα ειχε εξαφανιστεί και πως τώρα βρίσκονταν μόνο ο Ποττερ που ηταν γυρισμένος προς το μέρος του και τον κοίταζε με ματια γεμάτα φρίκη και έκπληξη! Μόλις συνήλθε, (ο Ποττερ) τον πλησίασε…
«Τι κανεις εδώ Βολντεμορτ…» του πέταξε με μίσος…
ο σκοτεινός αρχοντας ειχε ξαφνιαστεί, δεν περίμενε να καταφέρει ο Χάρη να αντιληφθεί την παρουσία του πριν το θέληση ο ίδιος, τον ειχε χρησιμοποιήσει Ίδη μερικές φορές για να του αποσπάσει σημαντικές πληροφορίες για τον εχθρό του, και ποτέ άλλοτε δεν κατάφερνε ο Χάρη να του αντισταθεί η και να πάρει χαμπάρι την παρουσία του…
Επιπλέον ήθελε να μη μάθει ποτέ ο Ποττερ πως τον ειχε δει στο Όνειρο με την κοπέλα.. γιατί τώρα θα ήξερε πως αυτός ήξερε!..
Αυτό δεν άρεσε καθόλου στον προνοητικό Λόρδο…
Κάτι φαινόταν να εχει αλλάξει πάνω σε αυτό το παιδί από τότε που συναντήθηκαν την τελευταία φορα, πριν δυο βδομάδες στο υπουργιο μαγιας!..
Αυτό το αισθανόταν καθαρά ο κακόβουλος άντρας , αλλά τι ακριβός ειχε αλλάξει? Πόσο πολύ ειχε αυτό το κάτι επηρεάσει τον Ποττερ?
Ο Λόρδος Βολντεμορτ δεν ήξερε!
« Τι κανεις αγόρι μου? Μεγάλωσες από την τελευταία φορα που σε είδα!» του είπε ειρωνικά …
Ο νεαρος ποττερ τον πλησίασε και καθώς το έκανε αυτό αρχισε να μεγαλώνει! Στην αρχή μόνο το πρόσωπο του μετά, όλο του το σόμα μέχρι που έγινε διπλάσιος από τον Βολντεμορτ, που τον κοίταζε με δέος και θαυμασμό. Το ήξερε αυτό το παχνί, ηταν το παιχνίδι της θέλησης και της γρήγορης σκέψεις…
«Ωραία…» του Χαμογέλασε, με κακία«…Βλέπω πως έμαθες και μερικά καλπάκια!..»
Με αυτά τα λόγια συγκεντρώθηκε στον Ποττερ και φαντάστηκε το πρόσωπο του να ανήκει σε ένα μικρό άσπρο ποντίκι! Στην αρχή αισθάνθηκε μια μεγάλη αντίσταση από την μεριά του Ποττερ αλλά Συγκεντρώθηκε ποιο πολύ και τότε η αντίσταση εξασθένησε!…
Ο Ποττερ, η καλύτερα το σόμα του Ποττερ άρχισαν να μικραίνουν απότομα…
Μίκραιναν, μίκραιναν μέχρι που έφτασαν σε μέγεθος ένας μεγάλου ποντικού και τότε με ένα μικρό Πάφ μεταμορφώθηκε σε ποντίκι με το πρόσωπο του αγοριού που ειχε μια έκφραση τρόμο!…
Ο Λόρδος Βολντεμορτ τον κοίταζε αυτάρεσκα!.. Μια χαρά τα ειχε καταφέρει…
Αποφάσισε Ομος να αφήσει τα παιχνιδάκια και να μπει στο ψητό!
«λιπών ποττερ? Νόμιζες στα αλήθεια πως είσαι ποιο δυνατός από μένα!..» τον ρώτησε σε τόνο που φανέρωνε ξεκάθαρα το πόσο γέλια θεωρούσε αυτή την ιδέα…
Ο Ποττερ ακόμα μεταμορφωμένος σε ποντική τον κοίταζε με βλέμμα γεμάτο μίσος!...
Ξαφνικά ομος έσφιξε τα δόντια του και στην στιγμή εμφανίσθηκε το πραγματικό του σόμα…!
« τι θες εδώ Βολντεμορτ?» τον ρώτησε ξανά ενώ στο πρόσωπο του φενονταν ξεκάθαρα το μίσος για αυτό το πλάσμα!
Ο Λόρδος βολντεμορτ χαμογέλασε όλο νόημα.. «Είπα να περάσω μια βόλτα, να δω τι κανεις! Έχουμε καιρό να τα πούμε!…» Του είπε με υπέροχη…
«δεν παραπονιέμαι για αυτό!…» είπε συγκρατημένα ο νεαρος μάγος!..
Ο Λόρδος βολντεμορτ αρχισε να διασκεδάζει με αυτή την κατάσταση…
«Τι! Δεν θέλεις να με βλέπεις ποιο συχνά? Στεναχωριέμαι πολύ! Έχουμε πολλά κινά!..» του πέταξε με υπονοούμενο..
« έλα… δεν έχω χρονο για παιχνίδια… Πες μου τι θέλεις η εξαφανίσου από το μυαλό μου!..» του απάντησε ξερά ο Ποττερ…
Ο Λόρδος αισθανόταν την οργή του ορκισμένου εχθρού του να μεγαλώνει από στιγμή σε στιγμή,.. και του άρεσε αυτό! Ήθελε να τον εξόργιση τέλειος να τον κάνει έξω φρένων… αν όχι για κανένα άλλο λόγο , τουλάχιστον να το διασκεδάσει λιγο!..
«Και γιατί να φύγω! Γιατί δεν με θέλεις εδώ! Μπορώ να σε μάθω πολλά πράγματα, μπορώ να σταθώ στο πλευρό σου σαν δεύτερος πατέρας και μπορώ να αναπληρώσω τον μάταια χαμένο Σείριο…» ο Λόρδος παρατηρούσε προσεκτικά τον νεαρό.., που εξοργιζόταν όλο και ποιο πολύ… Το διασκέδαζε αυτό, το διασκέδαζε αληθινά… « Τι κρίμα!.. να πάει έτσι χαμένος ένα τόσο καλός μάγος… και από τόσο καλή οικογένεια! Τους ήξερα άλλους τους συγγενείς του.. ηταν πολύ πίστη!..» του πέταξε με υπονοούμενο… «… οπος και ο Σείριος.» ο Ποττερ τον κοίταξε κατάπληκτος…
« τι λες? Ο Σείριος ηταν πιστός μόνο στον Νταμπλαντορ…!» του απάντησε με σιγουριά…
Ο Λόρδος βολντεμορτ χαμογέλασε από μέσα του! το ψαράκι έπιασε το Δόλομα!..
« Κι ομος δεν ηταν… ο Σείριος δούλευε εδώ και πολλά χρόνια μαζι μου!
Ακόμα πριν γεννηθείς εσύ! Ηταν ο ιδανικός πράκτορας… ο οποίος βρίσκονταν μέσα στην βάσει του εχθρού χωρείς να τον υποψιάζεται κανεις!.»
« ΟΧΙ!…» του φώναξε ο Ποττερ απότομα.. « ΛΕΣ ΨΕΜΑΤΑ… Ο ΣΕΙΡΙΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΣΟΥ!»
Ο Σκοτεινός αρχοντας χαμογέλασε ακόμα ποιο πολύ… τελικά άξιζε τον κόπο!..
« Άκουσε με πρώτα… άσου πρώτα ολόκληρη την ιστορία και μετά να κρίνεις αυτά που ακούς…» έκανε μια μικρή παύση για να σιγουρευτεί πως ειχε στραμμένη πάνω του όλοι την προσοχή του Ποττερ και μετά συνέχισε!..
«άσου λιπών … πριν από πολλά χρόνια όταν η γονείς του Σύριους ηταν με το μέρος μου… πριν μαζέψω μεγάλες δύναμης και γίνω δυνατός… μου ηταν πίστη, και όταν άρχισα να ανεβαίνω ηταν η πρώτη που στάθηκαν στο πλευρό μου και βοήθησαν να φτάσω ψηλά…
Αλλά πριν γυνή αυτό, και καθώς ήμουνα στης σκοτεινές χώρες μαζεύοντας γνώσεις που δεν μπορούσε να μου της προσφέρει η βιβλιοθήκη του Χόγκουαρτς, Γνώσης για πανίσχυρα ξορκια, φιλτρα και για αξιοποιήσει της αληθινής μου δυνάμεις…
Όταν ήμουνα αποκομμένος από τον κοσμο, έπρεπε να έχω κάποιον πισο μου, κάποιον που μπορούσα να εμπιστευτώ! Κάποιον που θα ετοίμαζε το έδαφος για τον ερχομό μου ως Βολντεμορτ… αυτούς τους πιστούς υπηρέτες τους βρήκα στα πρόσωπα της οικογένεια Μπλακ…
Η οποίοι εκείνη την εποχή ειχαν δυο γιους, τον έναν ο οποίος ειχε μόλις τελειώσει το σχολείο και ο αλός που θα πήγαινε σύντομα στο πρώτο έτος του… τον Σείριο…
Που από μικρός ηταν ένας τεράστιος μπελάς…από μικρός ειχε ένα ποσοστό μαγικής ενέργεια μεγάπτερο από το μέσο όρο τον μάγων σε αυτή την ηλικία και ήθελε να δοκιμάζει τα πάντα… ηταν ικανώς να κάνει τα πάντα για λίγη δύναμη λιγο σεβασμό…
Έτσι αποφάσισα πως έπρεπε να τον κάνω σίγουρα υπήκοο μου, αλλά ηταν ακόμα μικρός! Ήθελα να περιμένω μέχρι να τελειώσει το σχολή ώσπου να τον κάνω υπηρέτη μου… Αλλά μου ήρθε μια πολύ καλύτερη ιδέα , θα τον έκανα από τώρα κατάσκοπο!…, ένας κατάσκοπος είναι καλός όταν κανεις δεν τον υποψιάζεται… και ποιος ηταν ο καλλίτερος τρόπος να μην τον υποψιαστούν? Να μην υποψιαστούν πως είναι από την σκοτεινή πλευρά?…»
Ο κακόβουλος άντρας έκανε μια σύντομη παύση… τόσο για να πάρει μια ανάσα όσο και να σκεφτεί την συνεχεία του παραμυθιού που τάιζε τον κακόμοιρο νεαρού!…
« Ο καλλίτερος τρόπος είναι να νομίζουν όλοι πως είναι καλός… τιμίως, και αγωνίζεται σκληρά για τα ιδανικά της καλής πλευράς!…
Για να το πετύχω αυτό έπρεπε να σκεφτώ κάποιο τρόπο…
Μετά από μερικούς μήνες περιπλανήσεις και αναζητήσεις βρήκα τα κατάλληλα υλικά και τα ξορκια για να το καταφέρω,… Και τα κατάφερα!
Χάρη στα παντοδύναμα ξόρκια και της κατάρες που έριξα πάνω στο νεαρό Σείριο, μερικές μέρες πριν πάει στο Χόγκουαρτς, κατάφερα να τον κάνω να εκλεχτεί στο Χιτώνα του Γκρίφιντορ! Αυτό ηταν ένα σπουδαίο επίτευγμα, κατάφερα να τοποθετήσω έναν κατάλληλο κατάσκοπο σε ένα σημείο στο οποίο δεν το υποψιάζονταν κανεις…
Ποιος θα υποψιάζονταν ένα 10 χρονο παιδάκι το οποίο είναι στο Γκρίφιντορ!..
Ιδικά όταν αυτό παίζει καταπληκτικά το ρόλο του καλού παιδιού!… Έτσι άρχισε η υπηρεσία του Σύριους προς τον Σκοτεινό άρχοντα…» είπε αυτάρεσκα ο Βολντεμορτ… χαμογελώντας κουτά.. υστερα συνέχισε!
«…Τα κατάφερε τέλεια , έγινε κολλητός φίλος ενός αλλού παιδιού από γνωστή οικογένεια του πατέρα σου ποττερ..
Και ξέρεις γιατί έγινε από τότε φίλος του πατέρα σου?
Επειδή του το είπα εγώ να γίνει…., και έπαιξε τον ρόλο του στην εντέλεια… ακόμα και την στιγμή που μου πρόδιδε το μυστικό για την αληθινοί τοποθεσία του σπιτιού σας!…»
Το πρόσωπο του ποττερ ειχε μεταμορφωθεί από την οργή του
« ΛΕΣ ΨΕΜΑΤΑ Ο ΣΕΙΡΙΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΠΟΤΕ ΑΥΤΟ!»
Ο Σκοτεινός αρχοντας με το ζόρι κατάφερε να κρατήσει τον εαυτό του από το να αρχίσει αν γελάει σαν μανιακός…
« οπος νομίζεις! Βλάκα Ποττερ! Βλέπω πως ο Σείριος έκανε πολύ καλά την δουλεία του, σας έπεισε όλους πως είναι δήθεν πραγματικός σας σύμμαχος….
Και ο ίδιος ο πατέρας σου την ώρα που πέθαινε δεν μπορούσε να πιστέψει πως τον ειχε προδώσει ο δήθεν κολλητός του!…»
Η Αντίδραση του Ποττερ ηταν αναμενόμενοι…
Έβγαλε με μια αστραπιαία κινήσει το ραβδι του, σημάδεψε με αυτόν τον Βολντεμορτ και φώναξε με όλοι την δύναμη των πνευμόνων του «ΑΒΑΝΤΑ ΚΑΝΤΑΒΡΑ!»!
Μια τεραστία καταπράσινη ακτίνα Φώτος τινάχτηκε απότομα από το ραβδι του Χάρη κατευθυνόμενοι με τεραστία ταχύτητα προς τον σκοτεινό αρχοντα που στέκονταν στην τροχιά της Χαμογελώντας ατάραχος…
Η ακτίνα τον πλησίασε, και τον απείχε μόνο ελάχιστα εκατοστά για να τον χτύπησε ακριβός στην μέση του στήθους του…
Με το που ακούμπησε η πράσινη φονική ακτίνα τον Λόρδο βολντεμορτ… συνέβησαν δυο πράγματα ταυτόχρονος…
Από τον Σκοτεινό αρχοντα τινάχτηκαν εκατοντάδες κόκκινες και μαύρες σπίθες…
Η ακτίνα της φονικής κατάρας χωρίσθηκε στην μέση και απομακρύνθηκε μέσα σε δυο νέες ακτίνες, η οποίες κατευθύνονταν ακίνδυνα μακριά από τους δυο άντρες…
Όταν τελείωσε όλο αυτό το σκηνικό… ο λόρδος Βολντεμορτ στέκονταν στο ίδιο ακριβός σημείο στο οποίο βρισκόταν πριν τη επιθέσει του Ποττερ… κοιτάζοντας τον, με το αιώνια κακόβουλο χαμόγελο του..
Ο Ποττερ ηταν γονατιστός στο ένα γόνατο και κοιτούσε ξαφνιασμένος τον Λόρδο βολντεμορτ…
Ο Οποίος του Χαμογέλασε ακόμα ποιο πολύ, « Ποττερ, έτσι μπράβο, έτσι σε θέλω! Να αφήνεις το θυμό σου ελεύθερο… μην τον κρατάς μέσα σου ελευθέρωσε τον…
Μια χαρά τα πήγες τώρα… το μόνο που απομένει είναι να τα καταφερεις και στον πραγματικό κοσμο…» έκανε μια μικρή παύσει και υστερα συνέχισε… «… Γιατί ρε βλάκα Ποττερ τώρα είμαστε σε Όνειρο… δεν μπορείς να μου κανεις καμία πραγματική ζημία!
Ενώ εγώ μπορώ!…» πρόσθεσε με ζωηράδα…
Αυτό ηταν αλήθεια.. η τουλάχιστον έτσι πίστευε ο Βολντεμορτ, που κατά την γνώμη του ηταν ποιο δυνατός πνευματικά από τον Ποττερ και μπορούσε να τον νικήσει…
(πάντα κατά την γνώμη του ίδιου του λόρδου βολντεμορτ…)
Ο Ποττερ σηκώθηκε απότομα με την αποφασιστικότητα να αστράφτει στα ματια του…
« Αμα νομίζεις πως μπορείς να με νικήσεις μέσα στο ίδιο μου το Όνειρο είσαι πολύ γελασμένος!» του είπε ψυχρά…
Σαν απάντηση σε αυτή την δήλωση του Ποττερ ο Λόρδος βολντεμορτ ξέσπασε σε ένα ειρωνικό-παρανοϊκό γέλιο…
« Αααα. Ρε Ποττερ… είσαι τόσο μικρός και άπυρος, εχεις τόσα πολλά ακόμα να μάθεις…
Το ότι βρισκόμαστε στο δικό σου Όνειρο , στο δικό σου κεφαλή είναι που με κάνει ανίκητο!
…. Και εσένα τρωτό…» με αυτά τα λόγια ο Βολντεμορτ σήκωσε σιγανά το χέρι του σημαδεύοντας με αυτό τον Ποττερ, και χωρείς να προφέρει καμία λέξει, ο νεαρος έπεσε στο πάτωμα σπαρταρίζοντας από τους πόνου… ο Σκοτεινός αρχοντας τον κοίταζε με ενδιαφέρον? Θα κατάφερνε άραγε αυτός ο Νεαρος (ο οποίος εχει δήξη τόση πρόοδο στης μαγικές τέχνες σε τόσο μικρό διάστημα) να αποδιώξει την Βασανους από πάνω του!
Αν και βρίσκονταν σε Όνειρο, δηλαδή όχι στον πραγματικό κοσμο , ο πόνος ηταν σχεδόν ίδιος με τον πραγματικό, επειδή και στην πραγματικότητα ο πόνος είναι κάτι το οποίο δεν είναι πραγματικό… Ο Πόνος είναι μια ιδέα την οποια μπορείς να την ενισχύσεις η να την αποδιώξεις ανάλογο από την δύναμη της θέλησης σου…!
Οπος το περίμενε ο Σκοτεινός αρχοντας, πριν περάσει ένα λεπτό ο Ποττερ σταμάτησε απότομα να κυλίετε στο πάτωμα και το πρόσωπο του πήρε μια εκφράσει αποφασιστικότητας,
πριν καλά ,καλά προλάβει να συνειδητοποιήσει ο Βολντεμορτ τη γίνονταν ο Ποττερ ηταν όρθιος με ένα Χαμόγελο αυτοπεποιθήσεις στο πρόσωπο του…
Έτοιμε το χέρι του προς την μεριά του Λόρδου βολντεμορτ και μουρμούρισε κάτι..
Άμεσος ο Αρχοντας του σκοτους αισθάνθηκε χιλιάδες τσιμπήματα μέσα στο κεφαλή του…
Ο Πόνος ηταν αφόρητος ακόμα και για τον ίδιο τον Αρχοντα του σκοτους!
Γονάτισε στο ένα πόδι του και έβγαλε μια κραυγή πόνου…
Ο Ποττερ συνέχισε να τον δείχνει με το χέρι του μουρμουρίζοντας κάθε λιγο και λιγακι κάτι στον εαυτό του…
Το μυαλό του βολντεμορτ έχε κομπλάρει, μόνο μια ερωτήσει τριγυρνούσε συνεχεία στο κεφαλή του, πως ειχε τολμήσει ο Ποττερ κάτι τέτοιο!…
Ο Σκοτεινός αρχοντας άρχισε να τα παίρνει…,
Με μια δυνατή κραυγή,(που έκοψε το αίμα στης φλέβες του Ποττερ!) έδιωξε απ' το μυαλό του για μερικές στιγμές τον πόνο και συγκεντρώθηκε… Φαντάστηκε πως είναι μέσα στο ίδιο του το μυαλό και πως κοιτάει τα διάφορα κομμάτια του..
Αναζήτησε ένα συγκεκριμένο , το οποίο ήξερε πως άνηκε στην αίσθηση του πόνου.., το απόκλεισε,…
Στην στιγμή όλος ο πόνος σταμάτησε!
Απαλά εξαφανίσθηκε…
Ο Λόρδος βολντεμορτ σηκώθηκε και ορθώθηκε μπροστά από τον Ποττερ οργισμένος…
« ΠΩΣ ΤΟΛΜΗΣΕΣ!»
Μπροστά από την οργή του ο Ποττερ έκανε ένα γρήγορο βήμα πισο…
Ο σκοτεινός αρχοντας προχώρησε ένα προς το μέρος του .. « Τώρα θα πλήρωσης για αυτό που έκανε!» με αυτά τα λόγια ο κακόβουλος άντρας άπλωσε το χέρι του προς το αγόρι, Φαντάστηκε πως τον πιάνει από τον λαιμό και τον σηκώνει στον αέρα…
Πράγματι ο Ποττερ έπιασε το λαιμό του, προσπαθώντας να τον ελευθερώσει από την λαβή που τον έπνιγε, αλλά δεν βρήκε τίποτα παρά αέρα, Η λαβή ηταν μαγική!…
Άμεσος μετά άρχισε να σηκώνετε στον αέρα!.. 10-20-30 μέτρα όλο και όλο ποιο ψηλά…
Ο Σκοτεινός αρχοντας τον κοίταζε από το έδαφος διασκεδάζοντας με τον εαυτό του…
Όταν ο Ποττερ υψώθηκε σε ένα σημείο το οποίο ο Παλαβός άντρας θεωρούσε αρκετά ψηλά (γύρο στα εκατό μέτρα ύψος)..
Άφησε τον Κακόμοιρο νεαρό ελεύθερο… αυτός άμεσος άρχισε να πεφτη με όλο και ποιο μεγάλη ταχύτητα προς το έδαφος…
Ξαφνικά ομος και ενώ ηταν στα μισά της διαδρομής του προς το έδαφος, στην πλάτη του Ποττερ εμφανίσθηκαν δυο τέρατα φτερά… Το καθένα ειχε διάμετρο τουλάχιστον 2 μέτρα και στο τέλος τους υπήρχαν μεγαλα γαμψά νύχια…
Αν και ξαφνιασμένος από την γρήγορη αντίδραση του Ποττερ, ο σκοτεινός αρχοντας χαμογέλασε!
Άρα ηταν ώρα για παιχνίδι!.. θα διασκέδαζε…
Συγκεντρώθηκε και φαντάστηκε τον εαυτό του να εχει και αυτός φτερά, μέσα σε μια στιγμή μεγάλωσαν από την πλάτη του άλλο ένα ζευγάρι μεγαλα μαυρα φτερά..
Ο Λόρδος βολντεμορτ χωρείς να χάσει χρονο ανυψώθηκε απότομα προ τα επάνω, φτάνοντας στο ίδιο ύψος με τον Ποττερ…
«Άρα θέλεις παιχνίδια, ας τα εχεις λιπών!..» του φώναξε..
Σαν απαντήσει, το αγοριού τέντωσε το χέρι του προς την μεριά του άσχημου λόρδου, και από την άκρη του πετάχτηκε μια πύρινοι σφαίρα!
Μόλις την είδε ο σκοτεινός μάγος Φαντάστηκε άμεσος το χέρι του να γίνεται ένα μεγάλο κομμάτι πάγου να πιάνει την πύρινοι σφαίρα και να την πετάει πισο από' που προήλθε…
Η Φλεγόμενη μπάλα κατευθύνθηκε προς την μεριά του Ποττερ ο οποίος παραμέλησε ξαφνιασμένος, αφήνοντας την να περάσει ακίνδυνα από δίπλα του…
«τώρα είναι η δικιά μου σειρά να επιτεθώ!…» του είπε με κακία ο Λόρδος βολντεμορτ…
Αποφασισμένος να τελειώσει γρήγορα αυτή την αναμέτρηση!
άρχισε άμεσος την συγκεντρώσει! κοίταξε τον αέρα κοντά στον Ποττερ, και φαντάστηκε να εμφανίζονται κοφτερά μαχαιριά παντού γύρο από το παιδί, Όντως τα μαχαιριά εμφανίσθηκαν μόνο μια στιγμή μετά από την σκέψη του λόρδου..
Υστερα ο Βολντεμορτ φαντάστηκε τα μαχαιριά να πιάνουν φωτιά και κάνουν κύκλους με τεραστία ταχύτητα , γύρο από τον Ποττερ, σε απόσταση αναπνοής…
Όταν τελείωσε κοίταξε ευχαριστημένος την δουλεία που ειχε κάνει!..
Ο Ποττερ ο οποίος βρίσκονταν μες την μέση των ιπταμένων –φλεγόμενων -κοφτερών μαχαιριών δεν τολμούσε ούτε να κουνηθεί!
Τα παρακολουθούσε να τον πλησιάζουν όλο και περισσότερο με τον τρόμο αποτυπωμένο στο πρόσωπο του!
Ο Λόρδος Βολντεμορτ Ακόμα χαμογελώντας κουτίτηκα, αποφάσισε πως δεν έφταναν τα ιπτάμενα μαχαιριά … ( ήθελε να δόση στον Ποττερ ένα καλό μάθημα, το οποίο θα το θυμόταν για πολύ, πολύ καιρό ακόμα!)
Έβγαλε τα πάντα από το μυαλό του , εκτός από την εικόνα του αγοριού και των φλεγόμενων στιλέτων που πετούσαν ολόγυρα του…
Συγκεντρώθηκε στην δύναμη του ουρανού, στην δύναμη του σύννεφου…στην αστραπή…!
Ο Λόρδος Βολντεμορτ, όντως παντοδύναμος στης σκοτεινές τέχνες, τα κατάφερνε πολύ καλά με της διανοητικές μάχες!
Μόλις μερικές στιγμές μετά από το κάλεσμα του Βολντεμορτ , πάνω από τον Ποττερ εμφανίσθηκε ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο…
Από το οποίο εμφανίσθηκε μια τεραστία, φωτεινή αστραπη, κατευθυνόμενοι ακριβός πάνω στο αγόρι…
Ο Ποττερ έβγαλε μια φωνή τρόμου, νομίζοντας πως ειχε έρθει το τέλος της ζωής του…
Αλλά μια μόλις στιγμή πριν η φωτεινή αστραπη ακουμπήσει πάνω του , ο Βολντεμορτ κούνησε το χέρι του και η αστραπη διασπάστηκε, δημιουργώντας ένα φωτεινό κύκλο γύρο από τον Ποττερ…
Ο Βολντεμορτ σήκωσε τα χέρια του προς το σύννεφο, και φαντάστηκε ( με όλη την δύναμη της θέλησης του) και άλλες αστραπές να πέφτουν , πάνω στον καταδικασμένο αγόρι, ενισχύοντας έτσι την ηλεκτρικοί φυλακή του Ποττερ…
Η Αστραπές όντως άρχισαν να πέφτουν η μια μετά την άλλη, δημιουργώντας όλο και όλο μεγαλύτεροι σφαίρα γύρο από τον νεαρό…
Ο Λόρδος Βολντεμορτ ειχε στραμμένη όλοι την προσοχή του στο να ρηχή όσο ποιο πόλους κεραυνούς στον ποττερ και δεν πρόσεξε πως ο νεαρος , μέσα στην φονική του φιλάκι , ειχε κλεισμένα τα ματια του και ψιθύριζε κάτι πεισματικά στον εαυτό του…
Αυτό συνεχιστικέ για μερικά λεπτά ώσπου ξαφνικά ο Ποττερ άνοιξε τα ματια του με ένα θριαμβευτικό Χαμόγελο… Ο Σκοτεινός αρχοντας ακόμα πωρωμένος με το να κάνει όσο πιο ισχυρή την μπάλα γύρο από το αγόρι ( πριν την ρήξη απάνω του) δεν το πρόσεξε…
Ο Ποττερ συνέχισε να χαμογελάει ατάραχα περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να εφαρμόσει το σωτήριο σχέδιο του…
Πέντε λεπτά αργότερα (από την ξαφνική ιδέα σωτήριας του νεαρού,) ο Βολντεμορτ βγήκε από την συγκεντρώσει του… μόλις αντίκρισε το έργο του Χαμογέλασε με κακία… οποίος θα βρίσκονταν στο επίκεντρο του φονικού δημιουργήματος του. θα πάθαινε τρομερές ζημίες!… ο Σκοτεινός αρχοντας χαμογέλασε, αυτή την φορα ο Ποττερ την ειχε βάψει! Δεν θα έρχονταν κανένας να τον βοηθήσει..
Αν και μέσα στο Όνειρο ο βολντεμορτ θεωρούσε την νίκη του δεδομένη,..
Δεν ήξερε τι ζημία μπορούσε να προκαλέσει αυτή η τρομερή επίθεση που ετοιμαζόταν να ξαμολήσει ενάντια στον εχθρό… αλλά έλπιζε πως θα ηταν μεγάλη!
Με ένα δυνατό γέλιο που αντήχησε σε όλο το μέρος ο λόρδος Βολντεμορτ φώναξε!
« ΛΙΠΩΝ ΠΟΤΤΕΡ? ΤΙ ΝΟΜΙΖΕΙΣ? ΕΧΕΙΣ ΚΑΠΟΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ?»
Με αυτά τα λόγια ο Κακόβουλος άντρας γέλασε ακόμα ποιο δυνατά…
Ο Νεαρος μελλοθάνατος τον κοίταξε μέσα από τον επίκεντρο της ενεργειακής βόμβας που ηταν έτοιμη να εκραγεί από στιγμή σε στιγμή… «ΝΑΙ…» του φώναξε με περηφάνια « Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΜΠΑΣΤΑΡΔΕ ΔΟΛΟΦΟΝΕ!»
Ο Λόρδα Βολντεμορτ περιορίσθηκε στο να γρυλίσει και να του χαρίσει ένα ειρωνικό Χαμόγελο.. « ΕΧΕ ΓΕΙΑ ΛΙΠΩΝ ΠΟΤΤΕΡ!»
Άμεσος μετά άνοιξε τα χέρια του συγκεντρώνοντας όλοι την δύναμη που του απόμενε στο να φανταστή την φωτεινή μπάλα (αστραπές ,φωτιά και κοφτερά μαχαιριά) Να κλείνουν απότομα και να καταστρέφουν το περιεχόμενο τους, Τον κακόμοιρο Ποττερ..
Μόλις εξαπόλυσε αυτή την σκέψη του , η Σφαίρα γύρο από το Ποττερ άρχισε να κλείνει γρήγορα υπόσχοντας το αφανισμό του αγοριού …
Ο Αρχοντας του σκοτους περίμενε ανυπόμονα να δει αυτό που περίμενε τόσα χρόνια… Τον αφανισμό του ορκισμένου εχθρού του!..
Ομος αντί για αυτό συνέβη κάτι το οποίο ο ανυποψίαστος Λόρδος δεν θα περίμενε ποτέ…
Μόλις ένα δευτερόλεπτο πριν την αποκορυφώσει της επιθέσεις, ένιωσε ξαφνικά μια παράξενη αίσθηση…
Πριν καταλάβει τι ηταν, αισθάνθηκε να πετάει με τεραστία ταχύτητα προς το μέρος του Ποττερ και της ενεργειακής μπάλας , που ηταν έτοιμη να κλείσει και να καταστρέψει οτιδήποτε βρίσκονταν μέσα της,…
Ο Λόρδος αρχοντας πανικοβλήθηκε! Δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε? Και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για αυτό…
Στην μέση της τρελής διαδρομής του προς την φονική μπάλα, πρόλαβε να δει κάτι που του έκοψε το αίμα…
Τον Ποττερ να έρχεται πετώντας σαν φάντασμα με μεγάλη ταχύτητα προς το μέρος του…
Ο Σκοτεινός αρχοντας και ο Ποττερ πλησίασαν ο ένας τον άλλον με απίστευτα μεγάλη ταχύτητα, αλλά δεν επακολούθησε καμία συγκρίσει… απλά ο Ποττερ πέρασε μέσα από τον Βολντεμορτ κατευθυνόμενος στο αρχικό σημείο στο οποίο στέκονταν πριν λιγακι ο Κακόβολος άντρας…
Ο Λόρδος βολντεμορτ κατάλαβε πολύ αργά τι συνέβη… και μόνο την στιγμή που έμπαινε μέσα στην ενεργειακοί μπάλα…. στην θέσει του Ποττερ…
Ακολούθησε μια τεραστία έκρηξη… κατά τη οποια άρχισε να τρέμει ολόκληρη η γη, και στον Ποττερ φάνηκε σαν να σταματούσε ο Χρόνος…
Είδε την ενεργειακοί μπάλα να συρρικνώνετε και υστερα να γίνετε η έκρηξη…
Απλώνοντας παντού ένα υπερβολικά έντονο άσπρο φως, που ομος μετά από μερικές στιγμές έσβησε απότομα και το μόνο που παρέμεινε ηταν το απόλυτο σκοτάδι!…
Ξαφνικά ο Χάρη πετάχτηκε από το Όνειρο του…
Ο πόνος στο μετοπο του (μια αίσθηση σαν να προσπαθεί κανεις να σου καρφώσει ένα κάρφη στο κούτελο), και η σύγχυση από το παράξενο Όνειρο δεν του επέτρεψαν για καμπόση ώρα για να καταλάβει που ακριβός βρισκόταν…
Όταν τελικά διέκρινε της σκιές από κάποια αντικείμενα, κατάλαβε πως είναι στο δωμάτιο του,..
ειχε πέσει από το κρεβάτι , και τώρα βρίσκονταν τυλιγμένος στα σκεπάσματα του στο πάτωμα…
Η πρώτη σκέψη του Ποττερ ηταν να πάει άμεσος να γράψει ένα γράμμα στο μέντορα του και διευθυντή του Χόγκουαρτς…
Έτσι σηκώθηκε γρήγορα και έφτασε παραπατώντας μέχρι το γραφείο του, όπου παίρνοντας ένα κομμάτι περγαμενή και ένα στυλό άρχισε να γράφει γρήγορα…
Καθηγητη Νταμπλαντορ…
Θα ήθελα να σας πω κάτι πολύ σημαντικό…
Τώρα που κοιμόμουνα Ξαφνικά ήρθε στο Όνειρο ο Βολντεμορτ μονομαχήσαμε και το νίκησα----…
Ο Χάρη σταμάτησε απότομα το γράψιμο του γράμματος, τι θα του έλεγε του Νταμπλαντορ?
Ότι ήρθε ο λόρδος βολντεμορτ στο Όνειρο του?.. ότι τον είδε με την Σάρα και μετά από αυτό ότι μονομαχήσανε, και κατάφερε ο Χάρη να τον κερδίσει…?
Και τώρα που το σκέφτονταν ο Χάρη, δεν ηταν ούτε καν σίγουρος πως δεν ηταν ένα κανονικό Όνειρο! Ένας εφιάλτης με τον μισητό εχθρό του!
Μήπως άρχισε να υπερβάλει με όλοι αυτήν την ιστορία με τον βολντεμορτ? Ηταν στα αλήθεια δυνατόν να έρθει να τον επισκεφτεί στο Όνειρο του? και να μονομαχήσουν!- βγάζοντας φτερά , πετώντας! και ρίχνοντας φωτιές από τα χέρια τους!
Μετά από μερικά λεπτά ο Χάρη ειχε σιγουρευτεί ποια ότι αυτός ο εφιάλτης ηταν όντως εφιάλτης και όχι κανένα διεστραμμένο Όνειρο που του έστελνε ο Λόρδος βολντεμορτ…
Πήγε στο κρεβάτι του και πριν ξαπλώσει πήρε μερικές σταγόνες από το φίλτρο του Νταμπλαντορ για να είναι σίγουρος πως αποκλείεται να δει αυτό το διεστραμμένο πλάσμα ξανά…, αυτό το βράδυ τουλάχιστον.
Έπεσε στα σκεπάσματα και πριν προλάβει να κλίση τα ματια του ειχε ιδεί βυθισθεί σε ένα βαθύ θεραπευτικό ύπνο…
-----------------------------------
Ομος εκατό χιλιόμετρα πιο βόρια, ο Λόρδος βολντεμορτ ειχε άλλη άποψη για το θέμα!
Όταν ειχε βρεθεί στην μέση της ενεργειακής βόμβας μόνο μια στιγμή πριν εκραγεί, το μόνο που πρόλαβε να κάνει είναι να ενεργοποιήσει μια τελευταία γητειά… την πνευματική ασπίδα …
Την ειχε μάθη πολύ καλά στα χρόνια που ηταν απλά ένα αιωρούμενο πνεύμα, αδύναμο και χωρίς καμία απόλυτος δύναμη! Εκείνα τα χρόνια ειχε μάθει πολύ καλά να δουλεύει στο πνευματικό κοσμο, τον οποίο επισκέπτονταν συχνά για να απόσπαση σημαντικές πληροφορίες από άτομα τα οποια ηταν από καιρό νέκρα…
Αυτή η γητειά λιπών, ηταν το μόνο που κατάφερε να μετριάσει κάπως την δύναμη της βόμβας τη οποια την ειχε δημιουργήσει ο ίδιος ο Αρχοντας του σκοτους…
Με αποτελεσμα να καταφέρει να σωθεί!
Χωρείς την ασπίδα ,ο σκοτεινός αρχοντας ηταν σίγουρος, πως θα ειχε πάθει τεραστία ζημία… (πάντα στο νοητικό μέρος…)
Ο Λόρδος Βολντεμορτ σηκώθηκε απότομα από το πάτωμα,(στο οποίο ηταν πεσμένος) και έβρισε σιωπηλά τον εαυτό του!
Πως ηταν δυνατόν να υποτιμήσει και πάλη την δύναμη της θέλησης του νεαρού ποττερ?
Αφού ειχε δει τόσες και τόσες φορές την δύναμη (η τη τύχη) αυτού του νεαρού! Γιατί τον υποτίμησε και πάλι..? αυτή την φορα ομος κόντεψε να του στοιχίσει ακριβά αυτή του η κουταμάρα ..
Αμα δεν ειχε προλάβει να ενεργοποιήσει την ασπίδα….
Ο Σκοτεινός αρχοντας ίσιωσε το κορμί του, αποδιώχνοντας αυτές του της σκέψεις…
Ειχε καταφέρει να σωθεί, αν και παρά τρίχα… τώρα ομος ήξερε…, τώρα δεν θα ξανά υποτιμούσε αυτόν τον νεαρό μάγο!… Και θα τον εκδικούνταν για αυτό που ειχε κάνει!
Ο Λόρδος Βολντεμορτ έβαλε ξαφνικά τα γέλια…
Να η εκδίκηση!… τον περίμενε η γλυκιά εκδίκηση! Το σχέδια εχει τεθεί Ίδη σε εφαρμογή και μέχρι το τέλος του καλοκαιριού ο Ποττερ θα μετάνιωνε που ειχε γεννηθεί !
Ο Μοχθηρός αρχοντας καθόταν μονος του στο δωμάτιο του και γελούσε για πολλές ώρες ακόμα… καθώς φανταζόταν την τελειότητα της εκδικήσεις που ετοίμαζε…
Με το πρώτο φως του ήλιου ο Λόρδος βολντεμορτ, εξαφανίσθηκε, πηγαίνοντας για ένα μακρινό ταξίδι στης άγνωστες χώρες που ειχε εξερευνήσει , ψάχνοντας για τα πολύτιμα συστατικά που θα χρησιμοποιούσε στο παντοδύναμο φίλτρο του!
Το πρωί ήρθε γρήγορα πριν καλά ,καλά το καταλάβει ο Χάρη…
Ξύπνησε από της ακτίνες του ήλιου να μπαίνουν από το παράθυρο του…
Τεντώθηκε τεμπέλικα και ανασηκώθηκε στο κρεβάτι του…
Κοίταξε το ρόλοι του δίπλα από το κομοδίνο του, η ώρα ηταν 9:39!
Ο Χάρη χασμουρήθηκε… και προσπάθησε να θυμηθεί, κάτι ειχε ξεχάσει, κάτι έπρεπε να κάνει… αλλά δεν ήξερε τι..
Ξαφνικά θυμήθηκε….
Σάρα! Αυτή η σκέψη τον χτύπησε σαν κεραυνός στο κεφάλι…
Θα την συναντούσε στης δέκα στην είσοδο από το πάρκο!
Ο Νεαρος Ποττερ πετάχτηκε άμεσος από το κρεβάτι του, έτρεξε μέχρι την ντουλάπα του..
Από εκεί έβγαλε κάποια ρούχα, τα φόρεσε στα γρήγορα και κατευθύνθηκε γρήγορα στο μπάνιο…
Άνοιξε την πόρτα και πήγε να μπει μέσα…
Τον υποδέχθηκε ομος η φωνή του Νταντλι «ΟΡΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕ! ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ… ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΧΤΥΠΑΣ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΠΡΙΝ ΜΠΕΙΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ!»
Ο Χάρη έκλεισε γρήγορα την πόρτα ντροπιασμένος…
« ΝΤΑΝΤΛΙ!… τι κανεις εσύ εδώ? Υποτίθεται πως είσαι σε ένα φίλο σου!» κλαψούρισε ο Χάρη…
«ΝΑΙ… ΑΛΛΑ ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ!» ήρθε η προβλέψιμοι απαντήσει του ξάδερφου του…
Ο Χάρη μουρμούρισε κάτι στον εαυτό του και άμεσος μετά έτρεξε στην δεύτερη τουαλέτα στο κατο πάτωμα…
Φτάνοντας εκεί χτύπησε μια φορα την πόρτα, μην παίρνοντας καμία απαντήσει όρμησε άμεσος μέσα…
Έπλυνε το πρόσωπο του, χτενίστηκε , καθάρισε τα δόντια του , ξανά-χτενίστηκε,
Και μετά βγήκε βιαστικός από το μπάνιο…
Έτρεξε (κυριολεκτικά) προς την έξοδος του σπιτιού..
Και θα τα ειχε καταφέρει … αλλά ξαφνικά ακούστηκε η φωνή του Θειου Βέρνον να τον φωνάζει από πισο του, «ΑΓΟΡΙ! Για πού νομίζεις πως το έβαλες?»
Ο Χάρη μαρμάρωσε στην θέσει του..
Γιατί? Γιατί να του συνέβη τώρα?. Τώρα που βιαζόταν..
Στην υπενθυμίσει της ώρας ο Χάρη κοίταξε το ρόλοι που ηταν κρεμασμένο στο απέναντι τοίχο, η ώρα ηταν 10 παρά εφτά…
Ο Χάρη γύρισε απότομα στον θειο του. «Έλα τι θέλεις… βιάζομε!»
Ο θειος του τον κοίταξε σαν να τον έβλεπε για πρώτη φορα…
«ΤΙ? Βιάζεσαι? Εσύ? να βιάζεσαι---…» διέκοψε την φράση του και αρχισε να γελάει παρανοϊκά…
Εκείνη την στιγμή στην τραπεζαρία (κοντά στην έξοδος του σπιτιού) μπήκε και ο Νταντλι..
«Μπαμπά… Γιατί Γέλας?..»
Ο θειος Βερνον κοίταξε τώρα τον γιο του προσπάθησε να μιλήσει αναμεσα από τα γέλια του… « ο--- Χαρ--η – βια—ζετ-αι!»
Ο Γιος του τον κοίταξε σαν να ηταν από άλλο πλανήτη.. τον πλησίασε σιγά και του είπε ήρεμα σαν να μιλούσε σε νήπιο…
«Μπαμπά… εντάξει ο Χάρη βιάζετε , αλλά που είναι το αστείο…» η προσπάθεια του Νταντλι να του μιλήσει σαν σε νήπιο έφερε αποτελέσματα…
Αλλά αντί να ηρεμήσει τον τρελό άντρα τον έκανε να σταματήσει απότομα να γελάει και να κοιτάξει τον γιο του στα ματια..
« δεν καταλαβαίνεις…! Ο Χάρη βιάζετε…» έδειχνε σαν να ηταν έτοιμος να Βάλη πάλε τα γέλια..
Από το ύφος του Νταλί μπορούσε κάποιος να καταλάβει ότι δεν ειχε καταλάβει…
Ο Βέρνον σταμάτησε τέλειος να γελάει… και κοίταξε τον χοντρούλη, οπος θα κοίταζε κάποιος ένα σκύλο που δεν του άρεσαν η μπριζόλες..
«δεν καταλαβαίνεις? Ο Ποττερ ο οποίος εχθές όλοι μερα έλειπε από το σπίτι και τριγύριζε ποιος ξέρει που…
Αυτός που δεν έκανε τίποτα απόλυτος.. αυτός τώρα λέει πως βιάζετε…»
Ο Βερνον τώρα ειχε κοκκινίσει και έμοιαζε με ένα πολύ φουσκωμένο παντζάρι…
Ο Νταντλι ειχε ακόμα στο πρόσωπο του αποτυπωμένοι την απορία..
«Έρεε? Και? Ο Χάρη μπορεί να εχει κάποιο ραντεβού με κάποια κοπέλα!»
Από το τόνο που χρησιμοποίησε ο ξάδερφος του Χάρη φαινόταν ξεκάθαρα το πόσο παρανοϊκοί θεωρούσε αυτή την ιδέα!
Ο πατέρα του, τον κοίταξε σαν να τον ειχε μόλις πυροβολήσει…. «ΤΙ… ΤΙ ΕΙΠΕ΅? Δεν άκουσα καλά! Είπες πως μπορεί να ειχε αυτό το φρικιό ραντεβού με κοπέλα…» είπε δείχνοντας με το δάχτυλο του τον Χάρη ο οποίος στεκόταν μερικά βήματα δίπλα του…
«… Σε παρακαλώ Νταντλι πες μου πως έκανες πλάκα…»
« Εννοείτε μπαμπά πως έκανα πλάκα.. εδώ δεν μπορώ να βρω εγώ κοπέλα, θα βρει αυτός ο γυαλάκιας από εδώ…»
Ο Χάρη ειχε κοκκινίσει ολόκληρος και έτρεμε από τα νεύρα του…
«ωραία μπορώ να φηγό τώρα! Οπος είπα πριν βιάζομαι…» τους είπε..
Και χωρίς να περιμένει απαντήσει γύρισε και κατευθύνθηκε προς την έξοδο..
Πριν ομος προλάβει να κάνει δυο βήματα τον έπιασε ο Ντάντλι από το μπράτσο..
«για πού νομίζεις πως το έβαλες δεν τελειώσαμε μαζι σου…» του είπε με φωνή που έσταζε δηλητήριο…
Ο θειος βερνον τον πλησίασε και αυτός, « Ναι… αμα ο λόγος σου δεν είναι αρκετά καλός τότε δεν θα σε αφήσω να φυγής..»
Πατέρας και γιος κοιτάχτηκαν ευχαριστημένοι μετάξι τους… τον ειχαν στριμώξει, έτσι πίστευαν..
Ο Χάρη από την άλλη έβαζε τα δυνατά του για να μην αφήσει τον θυμό να τον καταβάλει…
Μετά από μερικές στιγμές ο Χάρη κατάφερε να πάρει τον Έλενο και να ηρεμήσει κάπως,
Κοίταξε το ρόλοι και είδε πως είναι 10 και 5…
Πως ειχε περάσει εστί γρήγορα η ώρα αναρωτήθηκε… αλλά αυτή του η απορία εξαφανίσθηκε άμεσος μόλις συνειδητοποιούσε πως έπρεπε να είναι πριν από 5 λεπτά στην είσοδος του πάρκου… πάει τώρα άργησε…
Γύρισε εξοργισμένος προς την μεριά του θειου του…
« ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ… ΝΑΙ , ΕΙΧΑ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΜΕ ΜΙΑ ΚΟΠΕΛΑ ΣΤΗΣ ΔΕΚΑ… ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΕΝΤΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ ΠΟΛΥ…»
ΟΙ δυο Νταρσλι που ηταν στο δωμάτιο αντάλλαξαν παράξενες ματιές … για μερικές στιγμές επικράτησε απόλυτη σιωπή… μετά ξέσπασαν και η δυο σε τρανταχτά γέλια…
« Τι…» κατάφερε να άρθρωση Ντάντλι αναμεσα από τα γέλια του.. «… Εσύ εχεις ραντεβού με κοπέλα!…»
ο Θειος Βερνον τον πλησίασε και τον χτύπησε φιλικά στον ωμό.. «¨Μπράβο μωρέ αγόρι… εχεις χιούμορ τελικά!… μου έφτιαξες τη μερα…» διέκοψε και έβαλε και αυτός τα γέλια…
Ο Χάρη τους κοίταζε, προσπαθώντας να βγάλει κάποιο συμπέρασμα,
Τι ειχαν πάθη αυτή η δυο… το θεωρούσαν στα αλήθεια τόσο γέλιο να βγει με κάποια κοπέλα…
Ο Νεαρος κοίταξε το ρόλοι η ώρα ηταν 10 και 10…
όχι ρε… σκέφτηκε ο Χάρη τι θα κάνω τώρα… τη έχω στήσει δέκα λεπτά και αυτή η δυο δεν με αφήνουν να βγω από το σπίτι…
Ο Χάρη αισθανόταν αληθινά άσχημα, ήθελε να φύγει να πάει να βρει την Σάρα αλλά το χέρι του θειου του τον κρατουσε σφιχτά… χωρείς να τον αφήνει να φύγει.. και επιπλέον ηταν και κάτι άλλο το οποίο αισθανόταν…
Δεν μπορούσε να το εξηγήσει αλλά ειχε την αίσθηση πως τα πράγματα θα ηταν καλύτερα αμα δεν έφευγε από το σπίτι…
Έτσι άκουσε την διαίσθηση του, προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό του πως δεν ειχε άλλη επιλογή..
Ο Θειος του και ο ξάδερφος του ακόμα γελούσαν παρανοϊκά… με την ιδέα του Χάρη να βγαίνει ραντεβού με κάποια κοπέλα..
Ο Χάρη απλά κάθονταν και τους παρακολουθούσε προσπαθώντας να βγάλει κάποιο λογικό συμπέρασμα… δεν τα κατάφερε…
Οι δυο Νταρσλι ειχαν τρελαθεί τέλειος!
Ο Χάρη κοίταξε το ρόλοι.. η ώρα ηταν 10 και 20…
Ο νεαρος έκρυψε με τα χέρια του το πρόσωπο του… τι έκανε! Καθόταν εδώ παρακολουθώντας τους δυο τρελούς να γελάνε αντί να έτρεχε να βρει στο πάρκο την Σάρα…
Ομος ακόμα και τώρα που το σκέφτονταν είχε μια παράξενη αίσθηση πως έπρεπε να μείνει εδώ… να μην φύγει προς το παρών από το σπίτι…
Ξαφνικά ο θειος Βερνον ,σαν να θυμήθηκε πως υπήρχε και ο Χάρη εκεί, τον κοίταξε και σταμάτησε να γελάει… «λιπών Ποττερ… εχεις ραντεβού λες! Με ποιον? Με κάποια κοπελίτσα του δημοτικού!» ο Ντάντλι αρχισε να γελάει παρανοϊκά και να κυλίετε κατο στην γη με το άγουστο αστείο του πατέρα του…
Από την άλλη ομος ο Χάρη δεν το βρήκε καθόλου αστείο… «Όχι… η κοπέλα με την οποια ηταν να συναντηθούμε, είναι η ποιο όμορφη κοπέλα που έχω συναντήσει ποτέ στην ζωή μου!» τους δήλωσε νευριασμένος…
Ο Θειος του έβαλε πάλη τα γέλια … «δηλαδή στο σχολείο σας υπάρχουν μόνο αγόρια!»
Του φώναξε αναμεσα από το γέλιο του…
Εντωμεταξύ ο Νταλί κόντευε να πεθάνει από τα γέλια…
Ο Χάρη κοίταξε τον μεγαλύτερο Νταρσλι με αληθινό μίσος…
Γιατί να το κάνει αυτό.., γιατί να του συμπεριφέρονται έτσι…
Αποφάσισε πως έπρεπε να κάνει κάτι για αυτό…
Πλησίασε τον Βερνον και ακούμπησε το δάχτυλο του στο στήθος του…
«μην με ξανά-προσβάλεις…» του είπε απειλητικά, «…αλλιώς θα πάθεις ζημία!»
Η απειλή του Χάρη ηταν κούφια… και το κατάλαβε και ο θειος του γιατί άμεσος την επόμενη στιγμή του έπιασε το χέρι, με ταχύτητα που δεν θα περίμενε ποτέ κανεις από έναν τόσο χοντρό άνθρωπο, και το έστριψε…
Ο Χάρη βρέθηκε άμεσος γονατισμένος στο ένα γόνατο και με γυρισμένο το χέρι του…
Ο Θειος του, του γύρισε ακόμα ποιο πολύ το χέρι και ο Χάρη βόγκηξε από τον πόνο…
« Ε… λιπών ποττερ.. τι έλεγες! Τι θα μου κανεις? ε…?
Θα έπρεπε να μάθεις κάτι για μένα… δεν μου αρέσει ποτέ να με απειλούν!» και με αυτά τα λόγια γύρισε το χέρι του Χάρη ακόμα ποιο πολύ και τον κλωτσείσαι δυνατά…
Ξαφνικά ακούστηκε το κουδούνι της πόρτας να χτυπάει δυνατά …
Ο Νταντλί ο οποίος βρισκόταν ποιο κοντά στην πόρτα και ειχε μόλις συνέλθει από το κύμα γέλιου που τον ειχε κατάκλιση, πήγε άμεσος να την ανοίξει…
Όταν την άνοιξε έμεινε με το στόμα ανοιχτό…
Μπροστά του βρισκόταν μια κοπέλα συνομήλικη του με όμορφα μακριά
Καστανά μαλλιά.. και ακόμα ποιο ωραία ματια, που τον κοίταζαν με περιέργεια…
Μετά μίλησε! Ο κόσμος γύρο από τον κακόμοιρο τον Νταλί σταμάτησε να υπάρχει…
άκουγε μόνο αυτή την γλυκιά μελωδία της, φωνής αυτού του αγγέλου..
---------
Η Σάρα η οποια βρίσκονταν στην είσοδο του σπιτιού του Χάρη κοίταζε ένα χοντρούλη αγόρι της ηλικίας της… τον ειχε ρωτήσει Ίδη δυο φορές αν βρίσκονταν μέσα ο Χάρη..
Ομος αυτό το παράξενο αγόρι το μόνο που έκανε ηταν να την κοιτάζει με ένα παράξενο βλέμμα…
«Σε ρωτάω για τρίτη φορα, είναι μέσα ο Χάρη Ποττερ?..» περίμενε λιγο και αφού δεν πήρε καμία απαντήσει συνέχυσε.. «Όρε παιδί… είσαι κούφος η καθυστερημένος?»…
Αυτό φάνηκε να συνεφέρει κάπως τον Νταντλι « α… ο… μ… όχι δεν είμαι! Είμαι ο Νταντλι! Στις υπηρεσίες σας..» σε αυτό το σημείο ο Νταντλι έκανε μια βαθιά υπόκλιση..
Μετά σήκωσε το βλέμμα του και είδε την κοπέλα να τον κοιτάει με ένα σχεδόν αηδιασμένο βλέμμα..
Μετά από μερικές στιγμές αμήχανης σιωπής η Σάρα του φώναξε χάνοντας πια την υπομονή της «τελικά είναι μέσα ο Χάρη ποττερ η δεν είναι..»…
Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε η φωνή του θειου Βέρνον από μέσα… «ΝΤΑΝΤΛΙ! Ποιος είναι? Τι Θέλει?…»
Πριν προλάβει να απαντήσει στην ερωτήσει του πατέρα του ο Νταντλί η Σάρα , η οποια ειχε ποια βαρεθεί να περιμένει να της απαντήσει κάποιος, όρμησε μέσα στο σπίτι!
Το πρώτο που είδε, όταν βρέθηκε μέσα στο μακρόστενο διάδρομο , ηταν η μεγάλη κεφάλα του Βερνον που την κοίταζε σαν να ειχε δει κάποιο διαφανές φάντασμα… άμεσος μετά το βλέμμα της έπεσε πάνω στο Χάρη ο οποίος βρίσκονταν ακόμα πεσμένος στην γωνία κρατώντας το στομάχι του..
Μόλις ο Χάρη είδε την Σάρα όλος ο πόνος από το χτύπημα που του έδωσε ο θειος του εξαφανίσθηκε μεμιάς! Ειχε έρθει! Η Σάρα ειχε έρθει… -ο Χάρη ηταν χαρούμενος-
Η Σάρα ομος από την άλλη ειχε διαφορετικά αισθήματα… μόλις είδε τον Χάρη πεσμένο στην γη άμεσος φώναξε.. «ΧΆΡΗ! ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ» και έτρεξε κοντά του…
Ο Χάρη σηκώθηκε άμεσος και την πλησίασε πέφτοντας στην αγκαλιά της… «ΣΆΡΑ! ΗΡΘΕΣ!»
Έμειναν για λιγο αγκαλιασμένοι και μετά ο Χάρη της έδειξε τον θειο του … « αυτός είναι ο Θειος μου, ο Βερνον…» καθώς το έλεγε αυτό μπήκε και ο Νταλί μέσα στο δωμάτιο… «και αυτός είναι ο Ξάδερφος μου ο Νταλί..» της είπε άκεφα..
«ναι αυτόν τον έχω ιδεί γνωρίσει…» του απάντησε αυτή στον ίδιο τόνο..
Ο Θειος Βερνον τους πλησίασε απότομα..
«Εσείς η δυο γνωρίζεστε?» ρώτησε… η εκφράσει στο πρόσωπο του έκανε αυτή την ερωτήσει να ακούγεται πολύ ποιο κουτή απατή ηταν! Αν είναι δυνατόν κάτι τέτοιο…
Η εκφράσει στο προσώπου του ηταν σαν ενός βατράχου που μόλις το ειχε δαγκώσει φίδι και το ειχε αρπάξει ένα γεράκι την ίδια ακριβός στιγμή!
Ο Χάρη τον κοίταζε για λιγο, και μετά του απάντησε.. « ε… ναι! Η κοπέλα με την οποια ηταν να συναντηθούμε!»
Ο Βερνον τους κοιτούσε ακόμα ποιο κουτά… ομος τώρα ειχε και ένα άλλο παχουλό μούτρο δίπλα του να τους χαζεύει ακόμα ποιο κουτά…
« Άρα είστε φίλη?» ρώτησε υπερβολικά κουτά ο Νταντλι…
Η Σάρα γύρισε προς το μέρος του Χάρη, έπεσε στην αγκαλιά του, και είπε στο νεαρό Νταρσλι… «Όχι είμαστε κάτι παραπάνω!»…
Αυτή της την φράση της την υποδέχτηκαν τρία δυνατά ΤΙ..
Η εκφράσει και τον δυο Νταρσλι φανέρωνε απόλυτο ξάφνιασμα… αλλά δεν μπορούσε να συγκριθεί ούτε στο ελάχιστο με την εκφράσει του Χάρη! Ο οποίος άμεσος προσπαθούσε το κρύψει! Αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία…
Η Σάρα χαμογέλασε με της αντίδραση τον άλλον δυο… γύρισε προς την μεριά του Χάρη και του είπε με την γλυκιά φωνή της.. « Αγάπη,.. πάμε! Μας περιμένει η λιμουζίνα!»
Ο Χάρη πάλε προσπάθησε να κρύψει το ξάφνιασμα του, καταλαβαίνοντας το παιχνίδι που έπαιζε η κοπέλα… «οκ.. μωράκι μου πάμε…»
Με αυτή την φράση έπιασε το χέρι της σάρας και την τράβηξε απαλά προς την έξοδο του σπιτιού…
Βγήκαν έξω χωρείς να ρίξουν ούτε ένα βλέμμα στους δυο Νταρσλι… αλλά και η δυο μπορούσαν να νιώσουν τα βλέμματα τους να τους τρυπάνε σαν λόγχισε όρκ..
Κοιτάχτηκαν για μια στιγμή και μετά χαμογέλασαν… μέσα σε δυο δευτερόλεπτα ειχαν ξεχάσει τέλειος ότι υπήρχαν η Νταρσλι!
Έξω όντως τους περίμενε μια λιμουζίνα!
Ο Χάρη την κοίταξε και άμεσος σταμάτησε να προχωράει! Η Σάρα σταμάτησε και αυτή δίπλα του…
« ΣΆΡΑ… εγώ νόμιζα πως το είπες για πλάκα! Αλλά εδώ ύπαρχοι μια αληθινοί λιμουζίνα…»
η Σάρα απλά τον κοίταξε και του χαμογέλασε… « θα σου εξηγήσω τι έγινε όταν μπούμε μέσα!…» ο Χάρη εξακολουθούσε να την κοιτάει και να μην κάνει κανένα βήμα προς την παρκαρισμένοι λιμουζίνα!
«ΣΆΡΑ γιατί είπες στους Νταρσλι ότι είμαστε ζευγάρι,» της είπε και απομακρύνθηκε από κοντά της ένα βήμα…
Ξαφνικά έγινε κάτι παράξενο, ο Χάρη αισθάνθηκε ένα μικρό τσίμπημα στο μετοπο του και άμεσος μετά θυμήθηκε ένα παράξενο συμβάν το οποίο ειχε σχεδόν ξεχαστεί…
Θυμήθηκε έναν εφιάλτη που ειχε δει το βράδυ… Ηταν όντως εφιάλτης?
Ο Χάρη κοίταξε την Σάρα η οποια του ανταπέδωσε το βλέμμα ερωτηματικά..
«Γιατί όχι?… για να δω της φάτσες τους… είδα πως σου συμπεριφέρονταν! Είσαι καλά?..»
Ο Χάρη της έγνεψε καταφατικά αλλά δεν έκανε καμία κινήσει να μπει στο πολυτελές αμάξι…
«¨Και αυτό τι είναι?» τι ρώτησε πάλι.. δείχνοντας προς την μεριά της λιμουζίνας!
Η Σάρα τον κοίταζε για λιγο, μέχρι να σιγουρευτεί πως ο Χάρη όντως δεν θα έμπαινε μέσα στο αμάξι πριν πάει γιατί βρίσκονταν εκεί…
« Είναι από τον πατέρα μου…» του είπε γλυκά..
«…την παράγγειλε για να έρθει να μας πάρει και να μας πάει στο δειπνώ!..» πρόσθεσε κεφάτα…
Ο Χάρη συνέχισε να την κοιτάει ερωτηματικά.. « ποιο δειπνώ?» την ρώτησε..
Η Σάρα του χαμογέλασε.. « Χάρη! Είσαι καλεσμένος για φαγητό σήμερα, ελπίζω να μην το ξέχασες…»
Ο Χάρη της απάντησε άμεσος, « σπίτι σας ναι! Αλλά αυτό είναι μερικά τετράγωνα από εδώ και δεν χρειάζεται λιμουζίνα για να μας πάει μέχρι εκεί…»
Ο Χάρη νομίζοντας πως την ειχε στριμώξει, τη κοίταξε κατάματα… ομος η Σάρα συνέχιζε αν χαμογελάει ατάραχη.. « Α ναι… ξέχασα να σου το πω… όταν είμαι μαζι σου ξεχνάω σχεδόν τα πάντα!..» έκανε μια μικρή παύσει και του χαμογέλασε γλυκά.. «.. λιπών έδινε μια
Μικρή αλλαγή σχεδίου..» του δήλωσε… « η γονείς μου αναγκάστηκαν να πάνε νωρίς στο άλλο σπίτι μας … και θα μηνούνε εκεί για λίγες μέρες… μου είπαν να πάμε και εμείς σήμερα για φαγητό εκεί… ελπίζω να μην εχεις προβλημα με αυτό!» του είπε ποιο σοβαρά…
«… θα ξαναγυρίσουμε το βράδυ!»…
Ο Χάρη την κοίταζε για λιγο, παρακολουθώντας προσεκτικά, προσπαθώντας να βρει κάποιο σημάδι. Κάποια κινήσει που να μην εχει κάνει εχθές… κάτι που θα πρόδιδε αμα δεν είναι η ίδια αλά κάποιος άλλος ο οποίος προσπαθεί να τον παρασύρει σε κάποια παγίδα..
Δεν βρήκε κανένα!
« ΧΆΡΗ! Εγώ είμαι η Σάρα… μπορείς να με εμπιστευτείς!…» του είπε η Σάρα καταλαβαίνοντας που οφείλονταν ο δισταγμός του Χάρη…
«… πήγαμε εχθές στο πάρκο και μου έδηξες ένα πανέμορφο μέρος!»
Το βλέμμα της σάρας καθώς το έλεγε αυτό και τα λόγια της.. σιγούρεψαν τον Χάρη πως είναι αυτή η αληθινοί Σάρα.. αλλά κάπου μέσα βαθιά μέσα του ειχε την αίσθηση πως εχθές το βράδυ έγινε κάτι κακό κάτι πολύ κακό, Κάτι που αφορούσε την Σάρα… αλλά τώρα δεν ειχε χρόνο να ασχοληθεί με αυτό το ζήτημα…
Έκανε ένα βήμα μπροστά και έπεσε στην αγκαλιά της Σάρας η οποια του το ανταπέδωσε ευΧαρηστα..
« Συγγνώμη Σάρα.. αλλά είχα ένα παράξενο Όνειρο εχθές… συγγνώμη για όλα… που σε άφησα να περιμένεις στο πάρκο!…» της είπε απολογητικά..
Η Σάρα απλά χαμογέλασε στην αγκαλιά του!
Και μετά από λιγο είπε.. «Χάρη, πρέπει να πηγαίνουμε σιγά, σιγά… πάμε στο αμάξι…»
Ο Χάρη έγνεψε καταφατικά, και η δυο προχώρησαν προς την λιμουζίνα…
Μπήκαν μέσα… ο Χάρη ξαφνιάστηκε από το μέγεθος της λιμουζίνας… από την έξω μεριά έμοιαζε σαν μια λιμουζίνα μέτριου έως μικρού μεγέθους αλλά από μέσα έμοιαζε ποιο που με ξενοδοχεία! Τόσο μεγάλο ηταν…
Ο Χάρη κοίταξε την Σάρα, η οποια του χαμογέλασε απολογητικά και του είπε.. « Θα μας πάρει σχετικά πολύ ώρα μέχρι να φτάσουμε …» ο Χάρη της χαμογέλασε και αυτός…
Έμειναν έτσι λίγη ώρα ο ένας να χαμογελάει στον άλλον!
Μετά η Σάρα απόστρεψε το βλέμμα της από τον Χάρη και γύρισε προς τον οδηγό. που ηταν πολύ μπροστά…
«ΕΝΤΑΞΕΙ ΗΜΑΣΤΕ! ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ!» του φώναξε..
ο οδηγός της απάντησε άμεσος… « ΕΝΤΑΞΕΙ ΔΕΣΠΟΙΝΙΔΑ… ΠΑΜΕ!»
και με αυτό αισθάνθηκαν και η δυο το αμάξι να ξεκινάει…
Ο Χάρη κοίταξε καλύτερα γύρο του…
βρίσκονταν στην κύριο αίθουσα της λιμουζίνας.. κάτι το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανεις ως το σαλόνι ενός μεγάλου σπιτιού… εδώ υπήρχαν δυο καναπέδες μια τηλεόραση.., κι προς μεγάλη εκπλήξει του Χάρη και ένα ΤΖΑΚΙ!
Προχώρησαν στο εσωτερικό και κάθισαν σε μια πολυθρόνα…
Ο Χάρη γύρισε να αντικρίσει την κοπέλα! « αυτό είναι τον γονιών σου?» Ρώτησε με δέος…
Η Σάρα τον κοίταξε για λιγο σιωπηλή… και μετά του αποκρίθηκε! « όχι, μακάρι να ηταν… είναι νοικιασμένο! Δεν ξέρω πως τους ήρθε και το νοικιάσανε σήμερα… αλλά χαίρομαι που το κάνανε…» με αυτά τα λόγια χαμογέλασε γλυκά στον Χάρη.. ο οποίος της το ανταπέδωσε στο ανώτερο…
Κάθισαν για λιγο στο καναπέ μιλώντας για διάφορα ενώ το αμάξι προχωρούσε σιγά στο δρόμο…
Μετά από καμπόση ώρα η συζήτηση έφτασε στη λιμουζίνα και στο τη φανταχτερά πράγματα εχει…
Ξαφνικά η Σάρα αναπήδησε, καθώς μια ιδέα ήρθε στο μυαλό της…
« ΧΆΡΗ… εχει μια πισίνα στο διπλανό δωμάτιο! Πάμε να κάνουμε μπάνιο..!» του είπε γεμάτη ενθουσιασμό…
Ο Χάρη δεν της απάντησε άμεσος αλλά της έριξε ένα βλέμμα που μπορούσε μόνο να μεταφραστή με το όρε εχει και πισίνα αυτό το πράγμα – κολύμπι! Τι λες μωρέ δεν ξέρω να κολυμπάω!…….
Μετά από αυτό το παράξενο βλέμμα του Χάρη, η Σάρα τον πλησίασε ποιο πολύ, τώρα βρίσκονταν μόνο μερικά εκατοστά μακριά ο ένας από τον άλλον, ο Χάρη μπορούσε να αισθανθεί την καυτή ανάσα της Σάρα…
«Σε παρακαλώ!» του είπε αυτή σιγανά… βρίσκονταν τόσο κοντά του… ηταν τόσο ωραία… ο Χάρη χωρίς να το σκεφτεί πήρε το χέρι της στα δικά του και άρχισε να το χαϊδεύει.. η Σάρα του χαμογέλασε και τον πλησίασε λιγάκι ακόμα!
«Σε παρακαλώ!…» του είπε για άλλη μια φορα , και η φωνή της ακούστηκε σαν ένας μακρινός ,μελωδικός ψίθυρος!
Χωρείς να ξέρει τι κάνει ο Χάρη την πλησίασε και αυτός λιγο, τώρα σχεδόν ακουμπούσαν τα χείλη του μετάξι τους!..
« Ότι σε ευΧαρηστη..» είπε ο Χάρη με φωνή που ίσα που ακούστηκε….
Και έκανε να την πλησιάσει κι άλλο…
« ΟΡΕ ΑΛΜΠΕΡΤ!… ΤΙ ΓΙΝΕΤΕ!»
Και η δυο αναπήδησαν άμεσος ακούγοντας την γνώριμη φωνή του παππού της Σάρας!
«Παππού..!» κλαψούρισε η Σάρα… «… τι κανεις εσύ εδώ?»
Ο παππούς την πλησίασε σιγά, σιγά.. « εσύ τι λες? Λες να σε άφηνα με τον Αλμπερτ από εδώ, να περάσετε όλοι την πλάκα ενώ εγώ να κάθομαι και να βαριέμαι μονος μου σπίτι μου!»
Τα δυο παιδία αντάλλαξαν ματιές… ξαφνικά γύρισαν απότομα προς την μερί του παππού..
Καταλαβαίνοντας τι ηταν έτοιμη να κάνουν όταν ο Παππούς μπήκε στο δωμάτιο και του διέκοψε..
Απoτι φάνηκε ο Παππούς κατάλαβε που οφείλονταν η σύγχυση τους.. τους χαμογέλασε κλίνοντας τους το μάτι.. « μην φοβάστε!
Από μένα το μυστικό σας είναι ασφαλή…» άρχισε να γελάει… «… έτσι δεν είναι αλμπερτ.. είναι ασφαλείς??» την τελευταία φράση την είπε σαν να το δήλωνε αλλά ρωτούσε σύγχρονος…
Άμεσος μετά έφυγε από το δωμάτιο μουρμουρίζοντας κάτι για μυστικά και τρελούς έφηβους….
Ο Χάρη γύρισε να αντικρίσει την Σάρα και την βρήκε είδη να τον κοιτάζει… τα δυο παιδία κοιτάζονταν για λιγο και άμεσος μετά ξέσπασαν σε ένα τρανταχτό γέλιο…
Όταν τελείωσαν χαμογέλασαν πάλη ο ένας στον άλλον…
«Πάμε λιπών για ένα μπανάκι!» του πρωτινέ πάλη η Σάρα!
Αυτή την φορα ο Χάρη δέχτηκε χωρείς πολλές περίπλοκες..
Ξαφνικά θυμήθηκε κάτι ομος που του πάγωσε το αίμα…
«ΣΆΡΑ… δεν έχω μαγιό!» της είπε άμεσος…
άθελα του στο μυαλό του άρχισαν να σχηματίζονται εικόνες του εαυτού του να κολυμπάει γυμνός δίπλα από την Σάρα... της έβγαλε άμεσος ελπίζοντας πως κάποιο μαγιό θα βρει…
κοίταξε την Σάρα..
Η οποια δεν του ανταπέδωσε το βλέμμα, κοιτούσε κατο το πάτωμα και απατό βλέμμα της μπορούσε να καταλάβει κανεις πως έκανε περίπου της ίδιες σκέψεις οπος και ο Χάρη προηγούμενος…
Μόλις κατάλαβε πως ο Χάρη την κοιτούσε άμεσος κούνησε το κεφαλή της και κοίταξε από την άλλη μεριά κοκκινίζοντας… « μην ανησυχείς… κάτι θα βρούμε!» του είπε μουρμουρίζοντας αδύναμα, μετά από λιγο….
Προχώρησαν και άλλο και μπήκαν στο δωμάτιο με την πισίνα… για άλλη μια φορα ο Χάρη έμμηνε άφωνος με αυτό που είδε… το δωμάτιο δεν ηταν μεγαλύτερο από το προηγούμενο… υπήρχε μια τεραστία πισίνα στο εσωτερικό του… σε ένα κομμάτι της η πισίνα σχημάτιζε ένα τρεχούμενο ποτάμι και έκανε το κύκλο ενός μικρού νησιού που βρίσκονταν εκεί… πάνω στο νησάκι φύτρωναν παράξενα τροπικά δέντρα και στην μέση του υπήρχε ένα μεγάλο σιντριβάνι από το οποίο πετάγονταν συνεχώς ένας πίδακας νερού…
Ο Χάρη έμμηνε να χάσκει για λιγο το θέαμα που βρίσκονταν μπροστά του, μην μπορώντας να πιστέψει την δύναμη της μαγιά που υπήρχε παντού γύρο του…
Και τι δεν μπορούσες να κανεις με λίγοι μαγιά, ποσά φανταχτερά πανέμορφα μέρη μπορούσες να δημιουργήσεις… η από την άλλη , σκέφτηκε , να καταστρέψεις!
Ο Χάρη κούνησε απότομα το κεφάλι του αποδιώχνοντας αυτές του της σκέψεις, μη θέλοντας να τα σκεφτεί αυτή την στιγμή… όχι με την Σάρα δίπλα του…
Καθώς σκέφτηκε την Σάρα, γύρισε να την αντικρίσει και την βρήκε για άλλη μια φορα να τον κοιτάει…
« λιπών..» της είπε ο Χάρη αδύναμα, χωρείς να μπορεί να ξεκολλήσει το βλέμμα του από πάνω της…
« λιπών τι?..» του αποκρίθηκε αυτή και η φωνή της ακούστηκε σαν να έρχονταν από πολύ ,πολύ μακριά…
Ο Χάρη πήγε να της απαντήσει αλλά η Σάρα τον πλησίασε και του έπεισε το χέρι…
Ο Καημένος νεαρος τα ειχε χαμένα δεν ήξερε τι να κάνει τι να πει…
Μόνο ένα πράγμα σκέφτονταν… Θα τον φίλαγε τώρα η Σάρα? Οπος πήγε να κάνει και πριν… Όταν εισέβαλλε στο δωμάτιο ο παππούς! Ξαφνικά ο Χάρη συνειδητοποίησε τη πήγαινε να κάνει…
Πρώτη φορα στην ζωή του ένιωθε τόσο άηχος… ειχε φιλήσει και άλλοτε κοπέλα, πέρσι μάλιστα την ίδια την Τσο! Αλλά αυτό δεν συγκρίνονταν ούτε στο ελάχιστο με αυτό που πήγε να γίνει πριν.. ούτε αυτό που ετοιμαζόταν να κάνει τώρα…
Η Σάρα τον πλησίασε και άλλο.. αισθανόταν και πάλε τη καυτή ανάσα της στα χείλι του..
Έκλεισε τα ματια του και ετοιμάστηκε για το φίλη..
Όλο το σόμα του έτρεμε από την αγονία…
Έτσι οπος βρίσκονταν για άλλη μια φορα, έτοιμη να φιληθούν…
Ακούστηκε ένας χτύπος πισο τους και άμεσος μια φωνή…
« ΕΛΑ ΑΛΜΠΕΡΤ… ΤΙ ΧΑΣΟΜΕΡΑΤΕ ΠΑΛΗ! ΕΛΑΤΕ ΓΙΑ ΜΠΑΝΙΟ…»
φώναξε ο τρελός γέροντας προσπερνώντας τους με το μαγιό του… τρέχοντας σαν τρελός προς την πισίνα και πηδώντας ψηλά στον αέρα πριν σκάσει μέσα στα ζεστενόμενη καθαρά νερά, λούζοντας και τους δυο έφηβους με νερό!
Ο Χάρη κοίταξε την Σάρα η οποια απλά του χαμογέλασε απολογητικά…
Άμεσος μετά έπεσε πάνω του με δύναμη και ρίχνοντας τον μαζι της στην πισίνα πισο από τον τρελό γερο!
Μόλις βρέθηκαν στο νερό τα δυο παιδία άρχισαν άμεσος να ρίχνουν ο ένας νερό στον άλλο και να παίζουν κυνηγητό καθώς και αλλά παιχνίδια αυτού του είδους, μέσα στα ζεστά νερά… εντωμεταξύ μόλις μερικά μέτρα μακριά του ο παππούς κολυμπούσε στην πισίνα μονος του απολαμβάνοντας τα ζεστά νερά και μουρμουρίζοντας κάτι για παράλογους έρωτες και για τη μύρα του καθενός από μας….
Τα παιδία έμειναν στην πισίνα σχεδόν τρεις ώρες, πριν κουραστούν και βαρεθούν…
Βγήκαν έξω και πήγαν στον οδηγό ο οποίος τους έδωσε στεγνά ρούχα να φορέσουν και του είπε πως αμα θέλουν εχει έτοιμο κολατσιό…
Επεισεις τους πληροφόρησε ότι σε δυο ώρες θα φτάσουν στο προορισμό τους…
Ο Χάρη με την Σάρα άλλαζαν (ο καθένας ξεχωριστά..)… μετά έφαγαν το φαγητό τους.. και κάθισαν στο σαλόνι κοντά στο αναμμένο τζάκι για να ζεσταθούν λιγο…
Εκεί άραξαν στης πολυθρόνες ο ένας κοντά στον άλλο και μιλούσαν για διάφορα! Για τη ζωή της σάρας στο Ντάρμστρανγκ, για τον αδερφό της… και για αλλά διάφορα!
Χωρείς να το καταλάβουν, η δυο ώρες πέρασαν και τα δυο παιδία βρέθηκαν να έχουν φτάσει στο προορισμό του και να βγαίνουν από τη λιμουζίνα…
-----------------------------
παιδία σορρυ αλλά σε αυτό το σημείο πρέπει να διακόψω! Δε ξέρω αν σας άρεσε η όχι, αλλά ελπίζω πως ναι! Ηταν δύσκολα για μένα το Πάσχα, είχα πολλές υποχρέωσης και λιγο χρονο! Ούτε τώρα της εξετάσεις δεν ξέρω πως θα τα πάω! Αλλά ελπίζω να τελειώσω τουλάχιστον το τρίτο κεφαλαίο..
Ξέρω ότι σας υποσχέθηκα πως θα σας πω την προφητεία και όλα τα σχετικά σε αυτό το κεφαλαίο αλλά σορρυ… παραφέρθηκα από τα γεγονότα!
Ελπίζω να σας άρεσε έτσι οπος είναι γραμμένο, ξέρω πως σε μερικά σημεία είναι υπερβολικά δύσκολα γραμμένο και ότι απαιτεί απόλυτη συγκεντρώσει του αναγνώστη και πάλη δεν μπορεί να καταλάβει καλά τι γίνεται!
Ελπίζω να δήξετε υπομονή και να με αφήσετε να προσπαθήσω να γράφο καλύτερα!
Αλλά σας παρακαλώ όλους, θέλω παρατηρήσεις ,λάθη. ( όχι ορθογραφικά η συντάχτηκα) αλλά πλοκής… λάθει τα οποια βγαίνουν από τον τρόπο σκέψεις, από τον τρόπο αποτύπωσης!
Α ναι και κάτι άλλο θέλω από άλλους όση θα το διαβάσουν να μου πουν τι νομίζουν (την αλήθεια..) για τον τρόπο σκέψεις μου! (δηλαδή για το πώς γράφο το βιβλίο..)
Σας αρέσει έτσι οπος προχωράει η πλοκή (υπερβολικά σιγά) η θα θέλατε να το γράφο ποιο αραιά.. να προχωράει ποιο γρήγορα και να φτάσουμε σύντομα στο Χόγκουαρτς?
Τι άλλο να σας πω… Α.. ναι για το Όνειρο δεν ξέρω πως μου ήρθε η ιδέα με τον Σείριο, ειλικρινά δεν ξέρω! Αλλά ελπίζω να μην τα πήρατε μαζι μου για αυτό που γράφω! Θα τα εξηγήσω καλύτερα αργότερα.. (οχ.. πρέπει να αρχίσω να κρατάω σημειώσεις για τα πράγματα που σας έχω υποσχεθεί να σας γράψω αργότερα! ) και επιπλέον κάτι που βρήκα! ( ένα λάθος) αμα μπορεί να θεωρηθεί έτσι αυτή τι φορα όταν μπήκε ο Βολντεμορτ στο μυαλό του Χάρη, το έκανε με άλλο τρόπο απτοί την πρώτη φορα! Για αυτό δεν μπόρεσε ο Νταμπλαντορ να τον αισθανθεί και να επέμβει, την προηγούμενοι φορα ο Βολντεμορτ παρέσυρε τον Χάρη στο δικό του μυαλό.. και εκεί έγινε η μάχη ενώ αυτή την φορα τον επισκέφτηκε απλός χωρείς την πρόθεση να του επιτεθεί!
Καταλάβατε! Αμα όχι ρωτήστε με να σας εξηγήσω καλύτερα!
Τέλος πάντων ελπίζω να απολαύσατε το διάβασμα οπος εγώ το γράψιμο! Και μην ξεχνάτε θέλω κριτικές!
Το επόμενο δεν θα αργήσει τόσο πολύ να έρθει, αν και μέσα στης εξετάσεις δεν σας υπόσχομαι τίποτα…
Προς το παρόν να περνάτε καλά, και να διαβάζετε!
Υ.Γ. παιδία! Αν δεν σας αρέσει σας παρακαλώ πείτε το μου!
Ευχαρηστω! Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους το διαβάσανε… την Ναταλίτσα μου, το Λιζάκι (που σιχαίνεται να την φωνάζω έτσι!).. την Μάριο!
Αλλά θέλω επίσης να κάνω παρατηρήσει στην Ντενάτα! Που όλο λέει θα το διαβάσει εδώ και τρεις εβδομάδες και ποτέ δεν το διαβαζει!
\\\\\\\\ Α.. ναι και παιδία ανοίγω τμήμα τσεχηκων! Πληροφορίες και έγραφες στο 6948278988 η στην ηλεκτρονικοί διεύθυνση jensplseznam.Cz!
για άτομα με σίγουρο μέλλων!!!
Υ.Γ. 2 Ψάχνω και χρειάζομαι εθελοντές για πρακτική εξασκήσει στην θεραπευτικοί τεχνική του σιάτσου! Οποίος εχει χρονο και διαθέσει για λιγο χαλάρωμα από τα μαγικά χεράκια μου ας επικοινωνήσει μαζι μου! ( έχω έλλειψη από εθελοντές..) παιδία τσάμπα μασάζ! Τι άλλο θέλετε::))) ( α.. καλά τα έχω παίξει τέλειος σήμερα!)