22
( Μπου..! να με πάλι..) 3 ΓΑΛΗΝΗ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ! (συνέχεια!)Τα παιδία έμειναν στην πισίνα σχεδόν τρεις ώρες, πριν κουραστούν και βαρεθούν…
Βγήκαν έξω και πήγαν στον οδηγό ο οποίος τους έδωσε στεγνά ρούχα να φορέσουν και του είπε πως αμα θέλουν εχει έτοιμο κολατσιό…
Επεισεις τους πληροφόρησε ότι σε δυο ώρες θα φτάσουν στο προορισμό τους…
Ο Χάρη με την Σάρα άλλαζαν (ο καθένας ξεχωριστά..)… μετά έφαγαν το φαγητό τους.. και κάθισαν στο σαλόνι κοντά στο αναμμένο τζάκι για να ζεσταθούν λιγο…
Εκεί άραξαν στης πολυθρόνες ο ένας κοντά στον άλλο και μιλούσαν για διάφορα! Για τη ζωή της σάρας στο Ντάρμστρανγκ, για τον αδερφό της… και για αλλά διάφορα!
Χωρείς να το καταλάβουν, η δυο ώρες πέρασαν και τα δυο παιδία βρέθηκαν να έχουν φτάσει στο προορισμό του και να βγαίνουν από τη λιμουζίνα…
-----------------------------
πρώτος βγήκε από το αμάξι ο Χάρη…
Όταν βρέθηκε στο στέρεο έδαφος ο Νεαρος άμεσος κοίταξε γύρο του ανιχνεύτηκα αλλά δεν μπορούσε να δει τίποτα που να του θυμίζει το μέρος…!
Έμεινε για λίγες στιγμές έτσι. Χωρίς να μπορεί να κουνηθεί, χωρείς να μπορεί να αναπνεύσει, Χωρείς να μπορεί να κάνει τίποτα απόλυτος….
Μετά από μερικές στιγμές αισθάνθηκε μια κινήσει δίπλα του, κατάφερε να πείσει τον εαυτό του να γυρίσει να κοιτάξει ποιος ηταν…
Ηταν η Σάρα!
Μόλις ειχε βγει κι αυτή από τη λιμουζίνα και τώρα στέκονταν δίπλα από τον Χάρη παρακολουθώντας το ίδιο θέαμα οπος αυτός….!
Έμειναν για λιγο έτσι χωρείς να μιλήσει κανένας χωρείς να μπορεί κανένας τους να εκφράσει ανοιχτά της σκέψεις τους…
Ξαφνικά από πισο του ακούσθηκαν φωνές…
Γύρισαν και η δυο για να αντικρίσουν ποιοι έρχονταν, αλλά το μόνο που είδαν ηταν ο παππούς ο οποίος προσπαθούσε πεισματικά να βγει από τη λιμουζίνα!
Μόλις τα κατάφερε ( μετά από κανένα πεντάλεπτο..) πλησίασε γρήγορα τα δυο παιδία…
« Όρε Αλμπερτ, Σάρα! Τι περιμένετε παιδία μου, προχωράτε! Πεινάω!» Τους φώναξε δυνατά καθώς τους προσπερνούσε πηγαίνοντας προς τα μπροστά…
ο Χάρη έμεινε να κοιτάει το γερο που άλλο και απομακρύνονταν από κοντά τους!
Μετά έστρεψε το γεμάτο απορία βλέμμα του στην Σάρα… η οποια του ανταπέδωσε το ερωτικό βλέμμα χωρείς να ξέρει τίποτα να του πει!
Έκατσαν έτσι για λιγο να κοιτιούνται μετάξι τους ερωτηματικά…
Αλλά ξαφνικά ακουστικέ πισο τους ένας δυνατός θόρυβος ένα (ΜΠΟΥΜ)…
Οι δυο έφηβη γύρισαν ταυτόχρονα, τρομαγμένη , προς την μεριά από την οποια ακούστηκε ο δυνατός ήχος αλλά δεν είδαν τίποτα…
Από πισο τους δεν υπήρχε τίποτα!
Αυτή η πληροφορία χτύπησε τον Χάρη σαν κεραυνός…
ΠΙΣΟ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΤΙΠΟΤΑ!
εκεί όπου βρίσκονταν η λιμουζίνα μόλις πριν από μερικές στιγμές τώρα δεν υπήρχε τίποτα….
Η λιμουζίνα ειχε εξαφανιστεί!
Ο Χάρη κοίταξε την Σάρα, και συνάντησε το βλέμμα της…
«ΧΆΡΗ.. που είναι η λιμουζίνα?… που πήγε ο παππούς…» είπε σχεδόν τρομοκρατημένα η κοπέλα…
« δεν ξέρω…» απάντησε στον ίδιο σχεδόν τόνο και ο Χάρη…
Αυτόματα το βλέμμα τους στατικέ προς την κατεύθυνση κατά την οποια ειχε πάρει ο γερο-μάγος…
Τώρα ποια δεν φενονταν κανένα απόλυτος σημάδι του!
Τα δυο παιδία άρχισαν να πανικοβάλλονται…
« Τι Θα κάνουμε…?» ρώτησε η Σάρα τον Χάρη στα όρια του πανικού…
Ο Χάρη δεν της απάντησε άμεσος, απλά έκλεισε τα ματια του και συγκεντρώθηκε…
Έπρεπε να υπάρχει κάποια διέξοδο…
Άνοιξε ξανά τα ματια του και κοίταξε καλύτερα γύρο του!
Βρίσκονταν σε μια ανοιχτή πεδιάδα με ένα βουνό μπροστά του..
Δίπλα του υπήρχε μια μεγάλη λίμνη και πισο τους ένα δασός…
Ο Χάρη κοίταζε και ξανακοίταξε το βουνό…
Κάτι του θύμιζε… Μέσα στο μυαλό του ειχε την απαντήσει, για το που βρίσκονταν…
Αρκεί να ειχε ποιο πολύ χρονο να συγκεντρωθεί…
Το αισθανόταν, έφτανε κοντά στην απαντήσει,… αλλά κάτι τον διέκοψε!
Βγήκε από την συγκεντρώσει του και βρήκε την Σάρα να εχει πέσει απάνω του!
« Χάρη φοβάμαι! Που ήμαστε? Και ποιος μας έφερε εδώ?…»
Αυτή η ερωτήσει αντηχούσε στο μυαλό του Χάρη σαν μια τρομερή αλήθεια!
Υπήρχε περίπτωση να τους κουβάλησε μέχρι εδώ ο Βολντεμορτ και τώρα να διασκέδαζε παρακολουθώντας του?…
Με αυτή την σκέψη ο Χάρη έβγαλε το ραβδι του!… κοιτάζοντας ποιο προσεκτικά γύρο του!..
Κάτι δεν του πήγαινε καλά… αμα ηταν παγίδα του βολντεμορτ τότε γιατί δεν αισθάνονταν την παρουσία του? και γενικός γιατί δεν αισθάνονταν κάτι να τον απειλή….
Με αυτό το σκεπτικό ο Χάρη κοίταξε και πάλη γύρο του… τη λίμνη, το δασός, αλλά προπάντων το βουνό… κάτι του θύμιζε!
Ξαφνικά ο Χάρη κατάλαβε που βρίσκονταν!
Και εκείνη ακριβός την στιγμή έγινε κάτι πολύ παράξενο…. Το βουνό μπροστά του άρχισε να αλλάζει σχήμα μπροστά από τα ματια του, και η λίμνη με το δασός άρχισαν να αλλάζουν μορφή και μέρος…
Ο Χάρη έπεσε στα γόνατα χάνοντας την ισορροπία του….
Όταν επιτέλους τελείωσε όλο αυτό το σκηνικό, σηκώθηκε όρθιος και κοιτούσε με δέος την θεά που απλωνόταν μπροστά του….
Άμεσος βρέθηκε στο πλευρό του η Σάρα! « Χάρη τι έγινε? Είσαι καλά? Γιατί έπεσες κατο!» τον ρώτησε με φόβο στην φωνή της…
Ο Χάρη γύρισε για να την αντικρίσει! Από το βλέμμα της κατάλαβε πως αυτή δεν ειχε δει αυτά που ειχε δει και αυτός… για να σιγουρευτεί ομος την ρώτησε! « Σάρα, για πες μου σε παρακαλώ, βλέπεις εκείνο το βουνό!» και την έδηξε το σημείο στο οποίο πριν από λιγο υπήρχε το βουνό…
Η Σάρα τον κοίταξε παράξενα… « Χάρη είσαι καλά…?» τον ρώτησε ποιο επιτακτικά αυτή την φορα!
Ο Χάρη χωρείς να κλονιστεί και με την σιγουριά του να μεγαλώνει όλο και περισσότερο την κοίταξε σοβαρά… « Σάρα σε παρακαλώ απάντησε μου!»
Η Σάρα τον πλησίασε… « Χάρη τι έγινε? Με τρομάζεις…»σώπασε για λιγο…
Ο Χάρη την πλησίασε και αυτός… της έπιασε το χέρι και την χάιδεψε απαλά, « Σάρα δεν χρειάζεται να φοβάσαι…» της είπε..
Η κοπέλα τον κοίταξε παράξενα αλλά ο Χάρη δεν της έδωσε σημασία. «Ξέρεις που βρισκόμαστε?…» τι ρώτησε.. και χωρείς να περιμένει απαντήσει της είπε…
« ΣΆΡΑ, βρισκόμαστε στο Χόγκουαρτς!….»
Η κοπέλα τον κοίταζε σαν να ειχε τρελαθεί.. «Τι έγινε? Χάρη είσαι καλά?..»
Ο Νεαρος της χαμογέλασε…. «Ναι μια χαρά είμαι… Σάρα πρέπει να με πιστέψεις… είμαστε στο σχολείο μας, βλέπεις εκείνο το βουνό…» Και της έδηξε περίπου το σημείο στο οποίο θυμόταν πως ηταν το βουνό… «… Αυτό είναι το Χόγκουαρτς! Πίστεψε το και θα το δεις…»…
Η Σάρα έμεινε να κοιτάζει μια τον Χάρη και μια το βουνό χωρείς να μπορεί να το πιστέψει!
Πως γίνετε να είναι αυτό το Χόγκουαρτς?
Η κοπέλα ξανακοίταξε το Χάρη… ο οποίος την περίμενε υπομονετικά!
« Μα Χάρη! Πως είναι δυνατόν να είναι αυτό το σχολείο σου? Εγώ μόνο ένα βουνό βλέπω!»
γκρίνιαξε η Σάρα…
Ο Νεαρος μάγος , χωρείς να χάνει την ψυχραιμία του, την πλησίασε σιγά και της έπιασε τα χέρια…
« Σάρα, σε παρακαλώ κοίταξε με..» της είπε με ήρεμη φωνή, τόσο ήρεμη που η Σάρα δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς και τον κοίταξε…
«κλείσε τα ματια σου,» την προέτρεψε…
Η Κοπέλα έκανε οπος της είπε ο Χάρη και έκλεισε τα ματια της…
Μόλις ο Νεαρος είδε πως η Σάρα έκλεισε τα ματια της, την πλησίασε και άλλο..
Την αγκάλιασε και την αισθάνθηκε να χαλαρώνει μέσα στην αγκαλιά του…
Η Σάρα ( με κλειστά ακόμα τα ματια της,) ακούμπησε το κεφαλή της στο ωμό του Χάρη..
Ο οποίος ακούμπησε το δικό του κεφαλή απαλά πάνω στο δικό της…
« Σάρα…» της ψιθύρισε γλυκά… «… φαντάσου τώρα πως μπροστά μας είναι το Χόγκουαρτς!»
Αυτό έκανε και η κοπέλα…
Εκείνη την στιγμή έγινε κάτι πολύ παράξενο στο μυαλό της Σάρας… είδε ξεκάθαρα μπροστά της το κάστρο του Χόγκουαρτς… με το μεγάλο προαύλιο, με την λίμνη , με το απαγορευμένο δασός…
Εκείνη την στιγμή μέσα στο μυαλό της σχηματίστηκε μια ολοκληρωτικοί θεά του σχολείο…
Η Σάρα άνοιξε ξαφνιασμένοι τα ματια της, και κοίταξε ερωτηματικά τον Χάρη, ο οποίος της χαμογέλασε με αυτοπεποίθηση, άμεσος μετά έκανε πέρα και της αποκάλυψε την θεά πισο της!
Η Κοπέλα έμμηνε με το στόμα ανοιχτό…
Μπροστά της απλώνονταν ακριβός η ίδια θεά οπος ειχε δει μόλις πριν από μερικές στιγμές στο μυαλό της!
Πήγε να ρωτήσει κάτι τον Χάρη, αλλά αυτός την σταμάτησε πριν προλάβει να πει οτιδήποτε, «.. Σάρα σου παρουσιάζω το Χόγκουαρτς, ελπίζω να σου αρέσει!
Δεν έχω ιδέα πως βρεθήκαμε εδώ ούτε γιατί δεν το βλέπαμε από την άρχει αλλά πάμε μέσα για να μάθουμε…»
Η κοπέλα του έγνεψε καταφατικά και τα δυο παιδία κατευθύνθηκαν άμεσος προς την κεντρική είσοδο του κάστρου.
Στην διαδρομή δεν μίλησαν πολύ, ο καθένας ηταν βυθισμένος στης σκέψεις του,…
Αλλά και τους δυο, τους βασάνιζε μια κοινή ερώτηση… Γιατί τους έφερε η λιμουζίνα στο χόγκουαρτς…
Φτάνοντας στην πύλη του κάστρου τα δυο παιδία μπήκαν μέσα… (προς μεγάλη εκπλήξει και τον δυο η κεντρική πύλη ηταν ορθάνοιχτη, σαν να τους περίμενε να του φιλοξενήσει μέσα στη πολυτέλεια του κάστρου…)
Μπαίνοντας μέσα στην πύλη του κάστρου τα δυο παιδία βρέθηκαν μέσα στο κεντρικό διάδρομο…
Ο Χάρη οδήγησε την Σάρα απευθείας προς την μεγάλη τραπεζαρία υποθέτοντας πως αμα υπήρχε κάποιος μέσα στο κάστρο, τέτοια ώρα θα ηταν εκεί! Υπέθεσε σωστά!…
Φτάνοντας κοντά στην τραπεζαρία τα δυο παιδία άκουσαν φωνές να έρχονται από μέσα!
Αν και η πόρτα ηταν κλειστή ο Χάρη μπορούσε να ακούσει την φωνή του Καθηγητή Νταμπλαντορ να υψώνετε πάνω από της υπόλοιπες και να λέει κάτι το οποίο ο νεαρος δεν κατάφερε να ξεχωρίσει!…
Φτάνοντας στην πόρτα που χώριζε την τραπεζαρία από το διάδρομο ο Χάρη κοντοστάθηκε,
Η Σάρα γύρισε προς το μέρος του, « Χάρη τι εχεις? πάμε μέσα!»
Ο Νεαρος με ένα τελευταίο βάθη αναστεναγμό έγνεψε καταφατικά και μετά χτυπώντας μια φορα την πόρτα τη άνοιξε…
Άμεσος , μέσα στην μεγάλη αίθουσα απλώθηκε απόλυτη σιωπή, Τα δυο παιδία μπήκαν αβέβαια μέσα στην μεγάλη τραπεζαρία…
Με το μπέικε μέσα στην αίθουσα ο Χάρη άμεσος σταμάτησε απότομα, κοιτάζοντας γύρο του με ξάφνιασμα…
Ήξερε βέβαια πως η τραπεζαρία δεν θα ηταν ίδια οπος και στο σχολικό έτος αλλά ποτέ δεν μπορούσε να φανταστή αυτό που έβλεπε τώρα μπροστά του!
Τα τέσσερα μεγαλα τραπέζια τον τεσσάρων κοιτώνων ειχαν εξαφανιστεί και στην θέσει τους υπήρχαν δέντρα… Ναι σωστά… Δέντρα! Πολλά δέντρα! Ο Χάρη κοίταξε την αίθουσα χωρείς να μπορεί να πιστέψει στα ματια του!
Στην μέση της τραπεζαρία του Χόγκουαρτς υπήρχε ένα δασός… (το οποίο του εμπόδιζε την θεά στο τραπέζι τον καθηγητών με αποτελεσμα να μην μπορεί να δει κανέναν απόλυτος)
Ο Χάρη έμμηνε να κοιτάει το θέαμα μπροστά του, χωρείς να μπορεί να ξεκολλήσει το βλέμμα από αυτό το παράλογο θέαμα που έβλεπε μπροστά του…
Η Σάρα δίπλα από τον Χάρη ηταν το ίδιο ξαφνιασμένοι με τον Χάρη! Μόνο που αυτή δεν κοιτούσε μόνο τα δέντρα που φύτρωναν μέσα από την συμπαγή πέτρα αλλά και το ταβάνι…
Στο οποίο ακριβός εκείνη τη στιγμή σκέπαζε ένα σύννεφο το απογευματινό ήλιο!
Τα παιδία μηνάνε έτσι, να κοιτάζουν σαν χαμένα το θέαμα που απλώνονταν μπροστά τους…
Και θα έμεναν έτσι για πολύ ώρα ακόμα αν ,από την σύσπασα τον κοντινότερων δέντρο, δεν πετάγονταν ο παππούς ξαφνιάζοντας τους !
« Αλμπερτ, που ήσασταν μωρέ παιδία! Χαθήκατε… κουνηθείτε! Πεινάω!»
του φώναξε από αποστάσει πέντε μέτρων και με αυτά λόγια γύρισε και άρχισε να τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση…
Τα δυο παιδία αλληλοκοιτάχτηκαν και μετά παρακολουθούσαν τον παππού μέχρι να χαθεί στα επόμενα δέντρα…
«Πάντα έτσι είναι ο τύπος?» ρώτησε κάπως αβέβαια ο Χάρη την Σάρα…
Η οποια του έριξε ένα ανησυχώ βλέμμα … « Όχι! Από τότε που σε γνώρισε εχθές, στο σπίτι μας εχει αλλάξει τελείως!»
Ο Χάρη απλά ανασήκωσε τους ομος του και χαμογέλασε αβέβαια στην Σάρα… η οποια του το ανταπέδωσε!
« Έλα, πάμε να βρούμε τους υπόλοιπους…» την παρότρυνε ο Χάρη, και με αυτά τα λόγια την έπιασε από το χέρι και προχώρησαν προς το δασάκι που βρίσκονταν μπροστά τους…
Μόλις μπήκαν αναμεσα από τα πρώτα δέντρα έμειναν για άλλη μια φορα με ανοιχτό το στόμα!
Τα δέντρα ποιο βαθιά μέσα στο δασός ηταν με χρυσό κορμό και ασημένια φύλλα!
Τον Χάρη άρχισε να τον καταβάλει μια παράξενη αίσθηση θυμού!
Τι γινόταν? Έπαιζε μαζι του ο Νταμπλαντορ κανένα σιχαμένο παιχνίδι? η ηταν κάποιες δοκιμασίες που έρεπε να περάσουν για να μπορούν να τους δουν!
Ο Χάρη άρχισε να θυμώνει!
Συγκεντρώθηκε ομος στον εαυτό του και καταπίεσε αυτή του την αντίδραση διατηρώντας την ψυχραιμία του!
Παρηγορήθηκε στην ιδέα της σάρας που βρισκόταν δίπλα του…
Έσφιξε το χέρι της ποιο πολύ και προχώρησε μπροστά! Η Σάρα τον ακολούθησε πρόθημα αν και κάπως φοβισμένη!
Προχώρησαν μερικά βήματα αναμεσα στα χρυσαφένια δέντρα…
Όταν ακουστικέ Μια γνώριμη φωνή να τους φωνάζει! «ΧΆΡΗ , ΣΆΡΑ εδώ πέρα…Φτάσατε? Σας περιμέναμε!»
Τα δυο παιδία γύρισαν προς την μεριά που ακούστηκε η φωνή και αντίκρισαν ,μόλις μερικά μέτρα μακριά τους, να απλώνεται ένα ξέφωτο και σε αυτό να είναι στημένο ένα μεγάλο τραπέζι…
Εκεί στέκονταν όρθιος ο Νταμπλαντορ και τους έκανε νόημα να τον πλησιάσουν…
Ο Χάρη κοίταζε τον Νταμπλαντορ με ένα παράξενο βλέμμα! Τώρα αυτό τι σήμαινε? Ειχε τρελαθεί τέλειος ο κόσμος? Ο Χάρη δεν ήξερε… αλλά αποφάσισε πως θα άφηνε αυτές της φιλοσοφικές ερωτήσεις για ποιο αργότερα!
Τώρα θα προσπαθούσε να μάθει ποιο πρακτικά θέματα!…
Οπος γιατί ύπαρχοι ένα τεράστιο χρυσαφένιο δασός μέσα στην τραπεζαρία του Χόγκουαρτς και γιατί έτρωγαν εκεί! και να μην ξεχνάμε το πιο σημαντικό,
γιατί βρίσκονταν στο σχολείο, υποτίθεται πως θα πήγαιναν να φανέ στο σπίτι της σάρας!
Ο Νεαρος αποφάσισε να μιλήσει αργότερα με τον Νταμπλαντορ…
Ήθελε πολλά να μάθει, και τώρα αισθανόταν ποια έτοιμος να μάθει και για την δεύτερη προφητεία…
Έτσι λιπών τα δυο παιδία προχώρησαν προς την μεριά του ξέφωτου, μόλις τα δέντρα γύρο τους άρχισαν να αραιώνουν ,επιτρέποντας τους να δουν καλύτερα το τραπέζι που βρίσκονταν στο ξέφωτο πρόσεξαν πως ο Διευθυντής του Χόγκουαρτς δεν ηταν μονος του εκεί…
Πρώτη, πρώτη ηταν η γονείς της Σάρας και βέβαια το παππού που κάθονταν στα αριστερά του Καθηγητη Νταμπλαντορ και όλο παραπονιόταν πως δεν ειχε αρκετό φαγητό να φάει…
Στα δεξιά του Καθηγητή Νταμβλαντορ βρίσκονταν η καθηγήτρια Μακ-Γκοναγκαλ, δίπλα της καθόταν ( προς μεγάλη απογοήτευση του Χάρη) ο Καθηγητής Σνειπ! Και δίπλα του ηταν ο μεγαλόσωμος Χάγκριτ.. (που μόλις τους είδε άρχισε να κουνάει το πελώριο χέρι του, με αποτελεσμα να ρίξει καταλάθως το ποτήρι του Σνειπ που καθόταν δίπλα του ,λούζοντας τον ολόκληρο με το ποτό του!)
Μετά τον Μικρό Γίγαντα ο Χάρη πρόσεξε πως καθόταν ο μικροσκοπικός καθηγητής Φλίτγουικ…
Δίπλα του κάθονταν ακόμα μερική άλλη καθηγητές… οπος η κύρια Σπράουτ, η καθηγήτρια της Βοτανολογίας με το στρουμπουλό πρόσωπο. Στο πλάι της ηταν η Κύρια Σίνιστρα…
Την προσοχή του Χάρη ομος τράβηξε ένα συγκεκριμένως καθηγητής που καθόταν στην άκρη του τραπεζίου ο Καθηγητής της μαντικής ο Φίρεντζ…
Ο Φίρεντζ δεν ηταν ένας συνηθισμένος καθηγητής ειχε το κάτι ειδικό, ηταν μίσος άνθρωπος μίσος άλογος, ηταν κένταυρος
Μόλις πέρυσι ειχε αρχίσει να διδάσκει μαθήματα στο σχολείο, μετά από παράκληση του Νταμπλαντορ.. οι άλλη Κένταυροι τον ειχαν απόρριψη για ακριβός αυτό το λόγο και θα τον ειχαν σκοτώσει αν δεν παρέμβαινε ο Χάγκριτ και δεν τον έσωζε την τελευταία στιγμή. Από τότε ζει ο Φιρεντζ μέσα στο Χογκουαρτς και κάνει τον καθηγητη της μαντικής…
Ο Φιρεντζ ειχε πέσει στην δυσμένεια τον άλλον Κένταυρων Ίδη από το πρώτο χρονο του Χάρη στο σχολείο τότε που τον ειχε σώσει μέσα στο απαγορευμένο δασός από τον καθηγητη Κουίρελ ο οπος αποδείχτηκε πως ηταν πιστός υπηρετείς του Βολντεμορτ…
Τα δυο παιδία πλησίασαν και άλλο το τραπέζι… Του χαιρέτησαν όλους..
Και μετά κάθισαν απέναντι από το Νταμπλαντορ..
Ο Οποίος του κοίταξε χαμογελαστά και τους είπε με την ήρεμη φωνή του..
« Λιπών παιδία πως σας φαίνεται η Τραπεζαρία! » ο Χάρη τον κοίταξε λιγο παράξενα και μετά τον ρώτησε, «Καθηγητη Νταμπλαντορ, γιατί υπάρχει ένα δασός εδώ μέσα, και γιατί έξω στην άρχει δεν μπορούσαμε να δούμε το κάστρο, και γενικός γιατί βρισκόμαστε εδώ..» στο τέλος της ερωτήσεις του ο Χάρη ύψωσε λιγο την φωνή του δίνοντας, στους υπόλοιπος, πως ειχε ενοχληθεί…
Ο Νταμπλαντορ ομος δεν κλονίσθηκε καθόλου, συνέχυσε απλά να του χαμογελάει σαν να πήγαιναν όλα σύμφωνα με το σχέδια…
« Συγγνώμη Χάρη για αυτό! Το ξέχασα, Ήθελαν να απενεργοποιήσω την προστασία του κάστρου αλλά το ξέχασα! Δεν πειράζει ομος έτσι δεν είναι? Είστε εδώ και τώρα μπορούμε να φάμε!»..
Κάτι στην φωνή του, έκανε τον Χάρη να μην τον πιστεύει τέλειος… Αλλά γιατί να κάνει κάτι τέτοιο επίτηδες, ο Χάρη δεν ειχε ιδέα… αλλά δεν ήθελε να συνεχίσει το θέμα τώρα, όχι με την Σάρα δίπλα του και τον Σνειπ μόλις λίγα μέτρα μακριά του…
Στην υπενθυμίσει του καθηγητη τον φίλτρων ο Χάρη έριξε μια ματια προς το μέρος του, και ξαφνιάστε βλέποντας τον να εχει στραμμένο το βλέμμα του πάνω του…
Και ξαφνιάστηκε ακόμα πιο πολύ όταν ο Καθηγητής Σνειπ του έκανε ένα νόημα με το χέρι του για να τον χαιρετίσει…
Ο Χάρη έστρεψε πάλη το βλέμμα του στον Διευθυντή του Χογκουαρτς και τον βρήκε και αυτόν να τον κοιτάζει με ένα διαπεραστικό βλέμμα…
Ο Νταμπλαντορ του έκανε ένα διαορατο νεύμα με το κεφαλή του δίνοντας του να καταλάβει πως ήθελε να του μιλήσει, αλλά πιο μετά… ο Χάρη Χαρηκε για αυτό, ήθελε απαντήσεις…
Έστρεψε πάλη την προσοχή του γύρο του, κοίταξε τους γονείς της σάρας που ειχαν άνοιξη συζητήσει με την Κύρια Μακ-γκοναγκαλ…
Μετά κοίταξε δίπλα του, την Σάρα και την βρήκε και αυτήν να τον κοιτάζει… Εκείνη την στιγμή ο Χάρη σκέφτηκε πως έπρεπε να κάνει κάτι για αυτό, δεν μπορούσε να συνεχίσει έτσι. Όπου και να κοίταζε κάποιος τον παρακολουθούσε… ο Νεαρος , έτσι, από περιέργεια και μόνο κοίταξε στην άλλη άκρη του τραπεζίου και δεν παραξενεύτηκε καθόλου βλέποντας τον Χάγκριτ και τον Φιρεντζ να τον κοιτάζουν.. μόλις είδαν πως τους κοιτούσε απόστρεψαν γρήγορα το βλέμμα τους κάνοντας πως ασχολούνται με κάτι τέλειος άσχετο…
Ο Χάρη Έστρεψε την προσοχή του πάλη στην Σάρα και, Χαρηκε ειλικρινά που, την βρήκε να μην τον κοιτάζει αλλά να είναι συγκεντρωμένοι μπροστά της, που οπος από μαγιά ειχε εμφανισθεί φαγητό πάνω στο πιάτο της …
Ο Νεαρος κοίταξε και το δικό του πιάτο που ηταν και αυτό γεμάτο με φαγητό!
Η Σάρα έσκαψε προς την μεριά του, έτοιμη να του ψιθυρίσει κάτι, όταν την διέκοψε ο Νταμπλαντορ…
Ο οποίος σηκώθηκε όρθιος και έβηξε για να σιγουρευτεί πως ειχε την προσοχή όλων που βρίσκονταν στο παράξενο δασός και άρχισε να λέει με δυνατή φωνή…!
« Θα ήθελα να καλωσορίσω τους καλεσμένους μας στο κάστρο του Χογκουαρτς.. ελπίζω να τους αρέσει..» με αυτή την φράση έριξε ένα από τα διαπεράστηκα του βλέμματα στην Σάρα… «αλλά για να μην πολυλογούμε… καλή μας όρεξη και να χορτάσουμε!»
Με αυτά τα λόγια κάθισε αναπαιστικά στην θέση του…
Δίπλα του ο παππούς άρχισε άμεσος να τρώει το φάει του μην μπορώντας να αντισταθεί άλλο!
Το Ίδιο πήγαν να κάνουν και η υπόλοιποι όταν ακούστηκε ένα βήξιμο από την άλλη μεριά του τραπεζίου.
Όλα τα ματια στράφηκαν προς εκείνη την μεριά ( όλα εκτός από του παππού που ειχε αφιερωθεί ολόψυχα στο έργο του! Να φάει όσο ποιο πολύ μπορούσε!)
Και ο Χάρη γύρισε να δει τι συνέβαινε!
Είδε τον Καθηγητη Σνειπ να εχει σηκωθεί από την θέση του να εχει σηκωμένο το ποτήρι του!
Όταν σιγουρεύτηκε πως ειχαν όλοι τα βλέμματα στραμμένα προς τα πάνω του είπε με φωνή γεμάτη πάθος, με τέτοιο πάθος που ο Χάρη πρώτη φορα άκουγε να χρησιμοποιεί ο καθηγητής των φυτρών..(ΟΧΙ λάθος σκέφτηκε ο Χάρη, τον ειχε ακούσει μια φορα με τόσο πάθος στην φωνή του… την μερα στο δεύτερο έτος, τότε που νόμιζε πως θα αποβάλουν τον Χάρη!)
«Θα θελα να κάνω μια πρόποση!…» είπε και άμεσος μετά έκανε μια δραματική παύσει για να τον προσέξουν όλοι… ( αλλά μάταια… ο παππούς εκεί! ειχε μείνει καρφωμένος με το φαγητό του και δεν έπαιρνε χαμπάρι τη γίνονταν γύρο του!)
Ρίχνοντας μια τελευταία αγρία ματια προς την μεριά του ηλικιωμένου άντρα ο Καθηγητής Σνειπ συνέχυσε… «Θα θελα να κάνω μια πρόποση στους νέους…» και έκανε ένα νεύμα προς την μεριά του Χάρη και της σάρας! «… επειδή αυτή είναι το μέλλων μας και η ελπίδα μας για μια καλύτερη ζωή!
Να ποιούμε στην υγειά όλων τον νέων, να τα καταφέρουν και να ζήσουν σε ένα καλύτερο κοσμο!»
Με αυτά τα λόγια σήκωσε ψηλά το ποτήρι του!
Αλλά η αντίδραση από τους υπόλοιπους δεν θα ηταν αυτή που θα περίμενε κάποιος μετά από μια τέτοια πρόποση…
Πρώτον απλώθηκε άμεσος μια νεκρική σιγή στο τραπέζι και όλοι έμειναν να κοιτάνε σαν μαρμαρωμένη τον εσωστρεφή καθηγητη !
Η Μόνη αντίδραση ηταν ( κατά παράξενο τρόπο) από τον παππού… που άφησε ένα μπούτι κοτόπουλου που κρατουσε στο χέρι του και σηκώθηκε όρθιος πηδώντας (πως το έκανε δεν έχω ιδέα…) πάνω στο τραπέζι τραβώντας στην στιγμή την προσοχή όλων τον υπόλοιπων!
« Σωστά! Σωστά! Πολύ σωστά Σεβέρους! Πες τα! Να ζήσουν τα παιδία μας! Να μεγαλώσουν και να φτιάξουν ένα καλύτερο κοσμο!…
Ναι… ναι… να ποιούμε στην υγειά τον νέων…» έσκυψε πήρε το ποτήρι του και κοίταξε με νόημα τον Χάρη στα ματια χαμογελώντας του…!
Μουρμουρίζοντας στον εαυτό του… Ναι, να ζήσουν τα παιδία και να σώσουν τον κοσμο!
Όλοι σήκωσαν τα ποτήρια τους και είπαν με μια φωνή «ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΟΝ ΝΕΩΝ!»
Και όλοι μαζι ήπιαν…
Μετά από αυτό το επεισόδιο το δειπνώ εξελίχθηκε κανονικά… (όσο κανονικά γίνετε να είναι ένα δειπνώ το οποίο γίνεται σε ένα δασός που είναι σε ένα κάστρο το οποίο μοιάζει με ένα τεραστία βράχο αλλά είναι στην πραγματικότητα ένα σχολείο για μαγικά άτομα!…)
Μετά από κοντά τρία τέταρτα, όταν τελείωσαν όλοι το φαγητό τους, ο Νταμπλαντορ σηκώθηκε όρθιος… καθάρισε το λαιμό του και είπε με δυνατή φωνή « ελπίζω όλοι σας να απολαύσατε το δειπνώ όσο εγώ ο ίδιος…!…» με αυτά τα λόγια χτύπησε δυο φορές τα χέρια του και όλα τα φαγητά εξαφανίσθηκαν από το τραπέζι!… « τώρα είστε ελεύθερη να γυρίσετε ο καθένας στης ασχολίες του!» ο Διευθυντής κάθισε στην καρεκλά του καθώς παντού γύρο του, όλοι άρχισαν να κινούνται και να πηγαίνει ο καθένας στης καθημερινές του δουλείες.!.!.!
Ο Χάρη πρόσεξε πως ο καθηγητής Σνειπ ούτε Καθηγήτρια Μαγκ- Γκοναγκαλ δεν σηκώθηκαν από το τραπέζι, οπος όλοι η υπόλοιποι καθηγητές!
Ηταν τόσο απορροφημένος από το της κινήσεις του καθηγητη Σνειπ ο ,οποίος τον ειχε ξαφνιάσει αφάνταστα με την συμπεριφορά του, που πετάχτηκε τρομαγμένος, όταν άκουσε μια βαριά μπάσα φωνή ακριβός από πισο του!
«Για σου Χάρη! Τι κανεις…?»
Ηταν ο Χάγκριτ.. μόλις κατάφερε ο νεαρος να συνέλθει από την απρόβλεπτη εμφανίσει του μεγαλόσωμου καθηγητη μαγικών ζωών, γύρισε προς το μέρος του και του απάντησε…
«Καλά είμαι Χαγκριτ! Εσείς? Τι έπαθε το Χογκουαρτς…? Γιατί είναι στη μεγάλη αίθουσα ένα δασός…?» ο μεγαλόσωμος άντρας ανασήκωσε τους ομος του σε μια κινήσει αδιαφορίας…
« εχει κάποια σημασία…?»
ο Χάρη τον κοίταζε χωρείς να μπορεί να πιστέψει στα αφτιά του!
«¨ΤΙ… Χαγκριτ μου λες πως δεν εχει καμία σημασία πως ύπαρχοι ένα δασός μέσα στο Χόγκουαρτς..?» του είπε χάνοντας σιγά την υπομονή του…
Ο καθηγητής της φροντίδας των μαγικών πλασμάτων ανασήκωσε πάλι τους ωμούς του δίνοντας στον Χάρη να καταλάβει πως δεν εννοούσε αυτό!
«Δεν είπα πως δεν εχει σημασία απλά δεν ξέρω γιατί αποφάσισε έτσι ο διευθυντής αλλά δεν έχω κανένα προβλημα…» του εξήγησε ο Χαγκριτ..
Στην συζητήσει μπήκε τώρα και ο Φίρεντζ…
«ΝΑΙ…. Το δασός…. Ωραίο το δασός… μου θυμίζει την πατρίδα!…» είπε με την αιωνίως αινιγματικοί φωνή τον Κένταυρων…
Ο Χάρη κοίταξε για λιγο τον κένταυρο ο οποίος του ειχε σώσει την ζωή στο πρώτο χρονο του στο Χογκουαρτς..
«αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να υπάρχει ένα δασός μέσα στην μέση του σχολείου!» πήγε να διαμαρτυρηθεί ο Χάρη αλλά πριν προλάβει να ολοκληρώσει την πρόταση του εμφανίσθηκε δίπλα τους ο Νταμπλαντορ, που τον κοίταξε με ένα χαμόγελο…
«Χάρη σίγουρα θα αναρωτιέσαι γιατί υπάρχει ένα δασός στο Χογκουαρτς! Έτσι δεν είναι?»
Ο Χάρη ηταν έτυμος να εκραγεί αλλά κατάφερε να συγκρατηθεί και έκανε ένα καταφατικό νεύμα στον μέντορα του!
« ο λόγος Χάρη, είναι πως χρειαζόμαστε όλοι μια μικρή αλλαγή, κάτι που να μας ανασηκώσει το πνεύμα… Όταν κάποιος εχει καθημερινά τόσα πολλά προβλήματα και αντιμετωπίζει το θάνατο σε κάθε του βήμα, τότε πρέπει να υπάρχει κάποιο μέρος το οποίο να του γαληνεύει την ψυχή του και να τον βοήθα να βρει την δύναμη να συνεχίσει…
Και τι είναι καλύτερο για ένα τέτοιο μέρος παρά ένα χρυσό δασός..?»
Του χαμογέλασε με νόημα.. και γύρισε στους άλλους δυο.
«Χαγκριτ, μπορείς σε παρακαλώ να πας να κοιτάξεις αν χρειάζονται κάτι η φιλοξενούμενη μας?
Και εσύ φιρεντζ, θα σε παρακαλούσα αν μπορείς να βοηθήσεις λιγο το Χάγκριτ και μετά να περάσεις σε ένα μια ώρα από το γραφείο μου εντάξει?..»
Και η δυο καθηγητές του έγνεψαν καταφατικά και ξεκίνησαν να φύγουν μαζι προς την έξοδο του κάστρου…
Ο Καθηγητής Νταμπλαντορ επικέντρωσε τώρα την προσοχή του στον Χάρη ο οποίος καθόταν ακόμα στην καρεκλά του και τον παρακολουθούσε προσεκτικά…
Ο Μεγαλύτερος μάγος τον πλησίασε « Χάρη… έχω μια δουλεία να τακτοποιήσω τώρα… δεν θα μου πάρει πολύ ώρα, γιατί δεν πας να ξεναγήσεις το κάστρο στην Σάρα και μετά να έρθεις από το γραφείο μου! Σε καμία ώρα περίπου…
Θα επιθυμούσα να σου μιλήσω!»
Ο Χάρη του έγνεψε καταφατικά, «και εγώ θα ήθελα να σας μιλήσω..» του είπε..
«Ωραία! Τότε τα λέμε σε μια ώρα…» του απάντησε ο Νταμπλαντορ και ο Χάρη μπορούσε να διακρίνει μια σκιά ανησυχίας πισο από το κανονικά ήρεμο βλέμμα του…
Ο Νεαρος του έγνεψε πως ναι θα τον έβλεπε σε μια ώρα και μετά γύρισε να αντικρίσει την Σάρα η οποια μιλούσε με του γονείς λιγο ποιο πέρα….
Ο Νταμπλαντορ προσπέρασε τον Χάρη ρίχνοντας του ένα τελευταίο βλέμμα και κατευθύνθηκε προς την μεριά τον γονιών της σάρας…
«Ηλιάννα, Τζειμς μπορώ να σας μιλήσω για λιγο στο γραφείο μου!»
λέγοντας αυτά ο Διευθυντής έφυγε από τη μεγάλη τραπεζαρία με προορισμό το γραφείο του… η γονείς της σάρας τον ακολούθησαν…
Τώρα στο τραπέζι έμεινε ο καθηγητής Σνειπ με την καθηγήτρια Μακ-γκοναγκαλ…
Η καθηγήτρια ψιθύρισε κάτι στο αυτή του Σνειπ και άμεσος μετά αναχώρησε από την τραπεζαρία αφήνοντας τα δυο παιδία μόνα τους με τον καθηγητη Σνειπ, ο οποίος δεν έδειχνε καθόλου ευχαριστημένος με τον ρόλο που ειχε αναλάβει…
Γύρισε σιγά για να αντικρίσει τον Χάρη, μετά αναστέναξε και σηκώθηκε από το τραπέζι πλησιάζοντας τα δυο παιδία.. «λιπών που θέλετε να πάμε?» τους ρώτησε.
Τα δυο παιδία τον κοίταξαν λιγο μπερδεμένα. «Τι εννοείς όταν λες που θα ΠΑΜΕ?..» των ρώτησε ο Χάρη!
Ο Καθηγητής Σνειπ γύρισε προς το μέρος του και κάρφωσε το παγερό βλέμμα του απάνω στο νεαρό… «Ποττερ μην κανεις πως δεν καταλαβαίνει… λες να θέλω να σας συνοδέψω και να κάνω τον φύλακα σας?…» του απάντησε κοφτά…
Η απάντηση του Χάρη ηταν προβλέψιμοι «ε…? τότε γιατί να έρθεις μαζι μας και να μας συνοδέψεις μέσα στο ίδιο το Χογκουαρτς?…»
«ε…? αυτό θα θελα να το ξέρω και εγώ! Αμα θες απάντηση, πήγαινε να ρωτήσεις τον διευθυντή..» Του αντιγύρισε εκείνος…
Ο Χάρη δεν έχωσε συνεχεία στην συζητήσει, κοίταξε την Σάρα δίπλα του, την πλησίασε και της ψιθύρισε κάτι στο αυτί… Η Σάρα χασκογέλασα κοιτάζοντας πονηρά τον καθηγητη Σνειπ που βρίσκονταν μερικές θέσης δίπλα τους, κοιτάζοντας τους με περιέργεια!
«λιπών… πάμε..!» του είπε μετά από λιγο ο Χάρη, και ξεκίνησε να προχωράει με την Σάρα στο πλευρό του…
Ο μικροκαμωμένος καθηγητής των μαγικών φυτρών αναστέναξε για μια τελευταία φορα, ξέροντας τι βάσανα τον περίμεναν, πριν ακολουθήσει του δυο έφηβους μέσα στο δασός και από εκεί προς τα ανώτερα επίπεδα του κάστρου…!
………………… …………………… ……………….. ………………..
Όχι πολύ μακριά από την μεγάλη τραπεζαρία και μόλις ένα οροφο ποιο ψηλά. Ο Νταμπλαντορ σταμάτησε μπροστά από ένα τεράστιο πίνακα, πισο του ο Τζειμς με τη Ηλιαννα σταμάτησαν και αυτή περιμένοντας τον Νταμπλαντορ…
Ο Καθηγητής πλησίασε το πίνακα έβγαλε το ραβδί του και το ακούμπησε σε ένα συγκεκριμένο σημείο του πίνακα, προφέροντας σύγχρονος το μαγικό κωδικό που ξεκλείδωνε το κρυφό πέρασμα… μαγεμένα γλειφιτζούρια! …
Άμεσος ο πίνακας μετακινήθηκε λιγο προς τα έξω πριν κάνει πέρα και αποκαλυφθεί ένα αρκετά μεγάλο άνοιγμα στο τοίχο… μέσα από το άνοιγμα μπορούσε κανεις να δει την βάσει μιας μεγάλης πέτρινης σκάλας…
Ο Καθηγητής στράφηκε προς τους καλεσμένους του.. « ελατέ.. πάμε..» τους παρότρυνε! Και μπήκε πρώτος μέσα στο άνοιγμα του τοίχου…
Ο Τζειμς με την Ηλιάννα τον ακολούθησαν χωρείς τον παραμικρό δισταγμό…
Ανέβηκαν στην σκάλα που σε λιγο άρχισε να εχει μια σπειροειδή μορφή. Συνέχυσαν να ανεβαίνουν με τον Νταμπλαντορ μπροστά και τους δυο ενήλικες να τον ακολουθούν από κοντά.
Μετά από λιγο η μικρή ομάδα έφτασε σε μια χόντρη ξύλινοι πόρτα…
Ο Καθηγητής Νταμπλαντορ έβγαλε για άλλη μια φορα το ραβδί του από την θήκη του και το ακούμπησε ακριβός στη μέση της πόρτας.
Άμεσος η πόρτα υποχώρησε αποκαλύπτοντας ένα δωμάτιο, στην μέση του υπήρχε ένα μεγάλο μαύρο γραφείο από χοντρό συμπαγή ξύλο…
Στο δωμάτιο υπήρχε μόνο ένα μεγάλο παράθυρο από το οποίο μπορούσε κανεις να θαυμάσει την ομορφιά του κήπου του Χογκουαρτς καθώς και να δει ποιο πέρα, το απαγορευμένο δασός και ακόμα ποιο πισο τα βουνά του Χόγκσμιντ να λούζονται από το απογευματινό ήλιο του καλοκαιριού…
Η γονείς της Σάρας μπήκαν μέσα στο δωμάτιο και κοίταξαν καλύτερα γύρο του…
Το γραφείο του νταμπλαντορ δεν ηταν πολύ μεγάλο.. αλλά με κάποιο παράξενο τρόπο έκανε την εντύπωση πως μέσα του υπάρχουν πολύ ποιο πολλά πράγματα από αυτά που κανονικά θα μπορούσαν να χωρέσουν…
Πισο από το γραφείο υπήρχε μια βιβλιοθήκη με μερικά πανάρχαια βιβλία.. πάνω στην βιβλιοθήκη υπήρχαν κάποια πολύ παράξενα αντικείμενα… και γενικός το γραφείο του διευθυντή του Χογκουαρτς ηταν γεμάτο με αντικείμενα που την χρησιμότητα τους την ήξερε μόνο ο ίδιος ο Νταμπλαντορ…
Πάνω στους τοίχους ηταν κρεμασμένη ένα σωρό πίνακες η οποίοι απεικόνιζαν τους προηγούμενους διευθυντές του σχολείου καθώς και κάποια πολύ σημαντικά πρόσωπα στην ιστορία του μαγικού κόσμου…
« Ελατέ… καθιστέ.! Θέλετε να σας φέρω κάτι να πιείτε..?» τους ρώτησε ευγενικά ο Νταμπλαντορ ο οποίος ειχε καθίσει Ίδη στην θέσει του , πισο από το γραφείο του..
Ο Τζειμς με την Ηλιαννα κάθισαν στης πολυθρόνες που βρίσκονταν μπροστά από το γραφείο και παρακάλεσαν τον Νταμπλαντορ για ένα ποτήρι νερό…
Ο Καθηγητής έγνεψε καταφατικά και με μια κινήσει του ραβδίου του εμφανίσθηκαν στο γραφείο δυο ποτήρια γεμάτα καθαρό κρυστάλλινο νερό…
Ο Διευθυντής τα έδωσε στους δυο καλεσμένους του που τα πήραν και τον ευχαρίστησαν ευγενικά…
Ακολούθησε σιωπή κατά την οποια ο Νταμπλαντορ κοιτούσε σκεπτικός το κενό και η γονείς της σάρας κάθονταν υπομονετικά πίνοντας το ποτό τους και περιμένοντας τον να αρχίσει την συζήτηση…
Πέρασαν μερικά λεπτά χωρείς να συμβαίνει τίποτα απόλυτος.. τελικά ο Τζειμς μην μπορώντας άλλο να αντέξει αυτή την πίεση ακούμπησε το ποτό του στο τραπέζι και ξερόβηξε, βγάζοντας έτσι τον Νταμπλαντορ από της σκέψεις του και επιστρέφοντας τον στην πραγματικότητα…
«Λιπών Άλλους, τι γίνεται..? Γιατί μας φώναξες εδώ..? Μας είπες πως είναι σημαντικό…!»
Ο Καθηγητής Νταμπλαντορ τον κοίταξε έντονα για μια στίμη και μετά του απάντησε…
«Ναι σας φώναξα εδώ σήμερα για ένα πολύ σημαντικό θέμα… πιστεύω πως κατάφερα να βρω το κομμάτι του παζελ που έλειπε…--» ο καθηγητής πήγε να συνεχίσει αλλά τον διέκοψε ο Τζειμς
«Αλήθεια! Και πως τα κατάφερες..?»
Ο Νταμπλαντορ χαμογέλασε ελαφρά, «το υποψιαζόμουνα εδώ και πολύ καιρό αλλά δεν ήμουν σίγουρος μέχρι πριν από λιγο καιρό… το κλειδί είναι ο Χάρη…!» τους είπε χαρούμενα…
«Ποιος Χάρη..? Ο ΧΆΡΗ ΠΟΤΤΕΡ!… Μα πως μπορεί…? Που κολλάει ο Ποττερ με την προφητεία για την Σάρα…!» ξέσπασε ο Τζειμς μην μπορώντας να αντισταθεί άλλο ποια…
«Ο Ποττερ..? το περίμενα… δηλαδή το υποψιαζόμουνα εδώ και λιγο καιρό ότι μπορεί να εχει κάποια σχέση με την Σάρα.. η τουλάχιστον με την προφητεία…!» είπε η Ηλιαννα..
Ο Τζειμς την κοίταξε σαν να τον ειχε χαστουκίσει! « Τι? Το ήξερες και δεν μου το είπες..!» η Ηλιαννα τον κοίταξε « Τζειμς δεν άκουσες τι είπα! το Υποψιαζόμουνα.. δεν ήμουνα σίγουρη και επιπλέον δεν μπορούσα ούτε μόνη μου να το πιστέψω, πως φαντάζεσαι να έπειθα εσένα…?»του εξήγησε.. υστερα γύρισε να αντικρίσει τον Νταμπλαντορ..
« Αλμπους ,αλλά ποιος είναι ο ρόλος του Χάρη ποττερ στην προφητεία που μιλάει για την Σάρα..?»
Ο Τζειμς φάνηκε να ήρεμη κάπως με αυτήν την εξήγηση…
Αλλά στράφηκε προς την μεριά του Νταμπλαντορ περιμένοντας προφανώς εξηγήσεις…
Ο Καθηγητής που καθόταν αναπαυτικά στην πολυθρόνα του, έβηξε αδύναμα καθαρίζοντας το λαιμό του..
«Για την ακρίβεια δεν είναι η Σάρα το κύριο άτομο για το οποίο μιλάει η προφητεία…» ο Αλμπους Νταμπλαντορ έκανε μια μικρή παύση αφήνοντας τους να καταγράψουν καλά την νέα πληροφορία…
«Το άτομο για το οποίο μας μιλάει η προφητεία της Ροβένα Ραβελκλοου είναι ο Χάρη Ποττερ…»
--- --- --- --- ---- ---- ---- ---- ----
Ο Χάρη Ποττερ μην γνωρίζοντας τίποτα για την μεγαλύτερη προφητεία μιας από τους τέσσερις ιδρυτές του Χογκουαρτς έβγαινε από τη μεγάλη τραπεζαρία με την Σάρα στην αριστερή του μεριά και τον καθηγητη Σνειπ να τους ακόλουθη από κοντά…
Καθώς περπατούσε ο Χάρη δίπλα από την Σάρα ειχε απαλλαχτεί από όλες της απορίες που τον βασάνιζαν αποφασισμένος να περάσει καλά όση ώρα μπορούσε με την Σάρα…
το μόνο πράγμα που τον προβλημάτιζε εκείνη την στιγμή ηταν ο Καθηγητής Σνειπ που τους ακολουθούσε από κοντά..
Έτσι οπος προχωρούσαν ο Χάρη όλο και ποιο πολύ αισθανόταν άβολα με τον καθηγητη από πισο του..
Ήθελε να μιλήσει στην Σάρα! Να την ακουμπήσει! Να την πάρει ψηλά στον πύργο της αστρονομία και να της δείξει την υπέροχη θεά που εχει από εκεί πάνω..
Αλλά δεν μπορούσε… Ειχε πάντα τον Σνειπ από πισο του!
Ξαφνικά μια παράξενη ιδέα ήρθε στο μυαλό του Χάρη..
Τι θα γινόταν αν… Ο Χάρη δεν τολμούσε να πιστέψει αυτό που ειχε μόλις σκεφτεί..
Άκουσε τα λόγια του Νταμπλαντορ μέσα στο μυαλό του Εχεις περισσότεροι μαγική δύναμη από μένα!
Ο Χάρη ειχε δει τι ειχε κάνει ο Καθηγητής Νταμπλαντορ πριν μερικές Εβδομάδες στη μάχη του με τον σκοτεινό αρχοντα… και ακόμα δεν μπορούσε να το πιστέψει!
Ο Χάρη αποφάσισε πως προσπαθώντας δεν θα έχανε τίποτα.
Έτσι καθώς περνούσαν δίπλα από μερικά αγάλματα που ηταν βαλμένα μέσα σε μερικές εσοχές του τοίχου ο Νεαρος μάγος επιβράδυνε το βήμα του και κάρφωσε το βλέμμα του σε ένα συγκεκριμένο άγαλμα…
Το κοίταζε για αρκετη ώρα συγκεντρώνοντας την δύναμη της θελήσεις του για να το κάνει να κουνηθεί…
Το άγαλμα δεν έλεγε ομος να κουνηθεί!
Ο Χάρη επέμενε ποιο δυνατά κλείνοντας τα ματια του και τεντώνοντας τα χέρια του προς την μεριά του αγάλματος…
Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα άρχισε να αισθάνεται την γνώριμη ποίος αίσθηση της ζεστής να ελευθερώνετε μέσα του και να προχωράει στα χέρια του…
Η Ζεστή έγινε ποιο έντονη και ο Χάρη άρχισε να αισθάνεται μια ζαλάδα στο κεφαλή του..
Πριν προλάβει να καταλάβει τι έγινε, βρέθηκε να πεφτη προς τα πισο χάνοντας της αισθήσεις του…
Ο Χάρη Ποττερ θα ειχε σκάσει στο πάτωμα αμα δυο δυνατά χέρια δεν τον έπιαναν στοργικά την τελευταία στιγμή και τον ακουμπούσα απαλά στο πάτωμα…
Ο Νεαρος άμεσος βρήκε της αισθήσεις του κοίταζε μπροστά του.. αυτό που αντίκρισε παραλίγο να τον κάνει να λιποθυμήσει για άλλη μια φορα..
Εκεί μπροστά του κοντά στο πρόσωπο του βρίσκοντας το μούτρο του Σνειπ που τον ρωτούσε αμα είναι αισθάνεται καλά!
Ο Χάρη πετάχτηκε άμεσος όρθιος τινάζοντας τα ρούχα του… «Μια χαρά είμαι..!» απάντησε στο καθηγητη του μετά κοίταξε απολογητικά την Σάρα που βρίσκονταν δίπλα του και τον κοιτούσε με ανησυχία.. «καλά είμαι, απλά αισθάνθηκα λιγο ζαλάδα…» επέμενε ο Χάρη…
Η Άλλη δυο ομος δεν πείσθηκαν συνέχισα να τον κοιτάζουν με ανήσυχα βλέμματα…
«Πάμε λιπών… μια χαρά είμαι!» ξαναείπε ο Χάρη κοιτώντας απογοητευμένος το τοίχο όπου μέσα στην εσοχή υπήρχε το άγαλμα του ιππότη τέλειος ακίνητο χωρείς να εχει κουνηθεί για τα τελευταία 700 χρόνια τουλάχιστον…
Η Σάρα τον πλησίασε.. « Χάρη είσαι σίγουρος πως είσαι καλά..?» «Ναι.. ναι … πάμε πια…» της αποκρίθηκε γρήγορα ο Χάρη και με αυτά τα λόγια συνέχισε να προχωράει ντροπιασμένος και τσαντισμένος με τον εαυτό του..
Τι τον ειχε πιάσει..? πως μπόρεσε να πιστέψει πως μπορούσε να ζωντανέψει ένα άγαλμα!
Ειχε γίνει ρεζίλη μπροστά από την Σάρα! Εκείνη την στιγμή ο Χάρη ευχήθηκε ειλικρινά να ανήγε η γη να τον καταπιεί.. ομος τίποτα τέτοιο δεν συνέβη.. αντίθετα αισθάνθηκε την Σάρα να τον πλησιάζει από το πλάι και να του χαϊδεύει απαλά το χέρι.. ο Χάρη γύρισε να την αντικρίσει και την είδε να του χαμογελάει.. της χαμογέλασε και αυτός και το ζευγάρι συνέχυσε το δρόμο τους προς τον πύργο, με την Σνειπ να του ακολουθεί από κοντά!…
Μετά από ένα πεντάλεπτο, όχι μακριά από το σημείο που βρίσκονταν αυτή την στιγμή τα δυο παιδία με τον καθηγητές.., σε ένα διάδρομο από τον οποίο ειχαν περάσει πριν από πέντε λεπτά μέσα σε μια εσοχή του τοίχου ένα συγκεκριμένο άγαλμα ενός αρχαίου ιππότη, κούνησε το χέρι… πριν βγει από την εσοχή του τοίχου και με σιγανές κίνησης αρχίσει να προχωράει προς το άτομο που το είχε ζωντανέψει !
……… ……….. ……… ………. ………
«Ο ΧΆΡΗ ΠΟΤΤΕΡ..? και… και … που κολλάει αυτός? Πως γίνετε να είναι το κύριο πρόσωπο της προφητείας?» ακουστικέ άμεσος η προβλέψιμοι αντίδραση του Τζειμς…
«Τζειμς… ηρέμησε! Άσε τον καθηγητη Νταμπλαντορ να μας εξηγήσει τι έγινε…» είπε ήρεμα η Ηλιαννα, αλλά στη φωνή της διακρίνονταν μια μικρή ανησυχία…
«καλά…καλά…» αποκρίθηκε ο Τζειμς.
Ο Νταμπλαντορ κάθονταν στην πολυθρόνα, περιμένοντας υπομονετικά τον Τζειμς να ηρέμηση. Όταν τελικά είδε πως ο Τζειμς κατάφερε κάπως να συγκρατήσει τον εαυτό του και να συγκεντρωθεί, ακούμπησε τα χέρια του στο γραφείο και είπε…
«λιπών ξερετε την προφήτευα… έτσι δεν είναι...» οι δυο καλεσμένη του έγνεψαν καταφατικά…
« τότε πρέπει να θυμάστε κιόλας που σας είπα πως μας έλειπε κάποιο κομμάτι.. πως η προφητεία δεν ηταν ολοκληρωμένοι….. λιπών, κατάφερνα να βρω αυτό το κομμάτι της προφητείας που μας έλειπε!»
ο Αλμπους Νταμπλαντορ έκανε μια δραματική παύση, μετά συνέχισε…
«το κομμάτι που μας έλειπε μας δίνει ξεκάθαρα να καταλάβουμε πως πρόκειται για τον Χάρη και όχι για την Σάρα… αν και η Σάρα υπάρχει πάντα στην προφητεία ως το παιδί του φεγγαριού…»
ο Νταμπλαντορ τώρα φαινόταν ποιο πολύ να μιλάει στον εαυτό του παρά στους γονείς της σάρας…
«έκανα λάθος… πάντα νόμιζα πως η δυο προφητείες ηταν διαφορετικές… πως μιλούσαν για διαφορετικά πράγματα… για να πω την αλήθεια δεν έδωσα και πολύ μεγάλη βάση στης προειδοποίησης του Ντανιέλ… πάντα πίστευα πως η προφητεία της Ροβένα Ραβελκοου μπορεί και να μην ηταν πραγματική… αλλά και να ηταν, είχαμε λίγες απόδειξης για το αν μιλούσε για την Σάρα η όχι….
Τώρα είμαι σίγουρος πως το πρώτο σκέλος της μιλούσε για την Σάρα και πως το δεύτερο, αυτό που μας έλειπε, μιλάει για τον Χάρη ποττερ…»
Ο καθηγητής Νταμπλαντορ σώπασε και κοίταξε τους δυο ενήλικες που ειχε μπροστά του…
Ο Τζειμς με την Ηλιαννα όλοι αυτήν την ώρα ειχαν μείνει να τον ακούνε προσεκτικά και τώρα τον κοιτούσαν με μεγάλο ενδιαφέρων…
« θα μας πεις λιπών και το δεύτερο μέρος της προφητείας…?» τον παρακάλεσε ο Τζειμς..
ο Νταμπλαντορ του έγνεψε καταφατικά και είπε..
«θα σας την πω επειδή πιστεύω πως πρέπει να την ξερετε… αφορά πολύ την Σάρα---»
Την στιγμή που το έλεγε αυτό αισθάνθηκε μια παράξενη αίσθηση… μια μαγική αύρα να περιπλανιέται στον άνεμο…
Αναγνώρισε άμεσος το είδος της μαγιας που ειχε χρησιμοποιηθεί και από ποιον…
Σηκώθηκε άμεσος από την πολυθρόνα του και χωρείς να δόση εξηγήσεις σε κανέναν προχώρησε ως την έξοδο… εκεί γύρισε να αντικρίσει τους δυο καλεσμένους του να τον κοιτάξουν με περιέργεια και ανησυχία… χωρείς αν χάνει χρονο ο διευθυντής του σχολείου τους είπε να τον περιμένουν εδώ και συνέχυσε γρήγορα το δρόμο του…
…………… . ………………. …………… ………….
Ο διευθυντής του σχολείου περπατούσε γρήγορα προς το σημείο που ειχε αισθανθεί την μαγική αύρα…
Ηταν ανήσυχος, ήξερε καλά πως μια τόσο δυνατή αύρα μπορούσαν να την χρησιμοποιήσουν μόνο δυο άτομα τα οποια γνώριζε… το ένα βρίσκονταν πολύ μακριά από το Χογκουαρτς και ο καθηγητής έλπιζε να μην πατήσει ποτέ ποια στο σχολείο… το άλλο άτομο βρίσκονταν Ίδη στο σχολείο… αλλά αυτό δεν καθησύχαζε καθόλου τον έμπυρο μάγο..!
Τι να ειχε άραγε κάνει το παιδί να χρησιμοποιήσει τόσο ισχυρή μαγική ενέργεια..!
Ο Νταμπλαντορ ανησυχούσε πολύ… έπεισε ομος τον εαυτό του να ηρέμηση, και συνέχισε να κατευθύνετε προς τη μεριά του Χάρη ποττερ…
…………….. …………… …………….. ………………
ο Χάρη με την Σάρα και τον Σνειπ να τους ακόλουθη από κοντά.. προχωρούσαν προς το αστρονομικό πύργο… εκεί ήθελε ο Χάρη να πάει την Σάρα!
Τα δυο παιδία προχωρούσαν μπροστά. Ποτέ μιλώντας για διάφορα και ποτέ απλά περπατώντας δίπλα, δίπλα…
Και οι δυο νέοι ηταν υπερβολικά απορροφημένοι ο ένας από τον άλλον για να προσέχουν τον Σνειπ ο οποίος μόλις πέντε μέτρα μακριά τους γύριζε νευρικός προς τα πισο…
Κάτι ηταν εκεί..! ο έμπυρος καθηγητής των φίλτρων μπορούσε να το αισθανθεί αυτό… κάτι ηταν στον αέρα.. μια δύναμη… μια ενέργεια…
Ο μεγαλύτερος μάγος ακούμπησε το χέρι του στο ραβδι… κάτι υπήρχε εκεί για αυτό ηταν σίγουρος και ήξερε επίσης πως αυτό το κάτι τους πλησίαζε γρήγορα…
Ο Χάρη ,δεν ειχε πάρει χαμπάρι την αλλαγή στην συμπεριφορά του καθηγητη του.. ούτε ειχε αισθανθεί κάτι…
Για την ακρίβεια ειχε ξεχάσει τέλειος το Σνειπ… το μόνο που τον ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή ηταν η Σάρα…!
Δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί σε τίποτα άλλο εκτός από τα δυο υπέροχα ματια της σάρας.. για τον Χάρη εκείνη την στιγμή το Χογκουαρτς ειχε εξαφανιστεί, όλα ειχαν εξαφανιστεί και ειχε μείνει μόνο η μεγαλύτεροι ομορφιά που υπήρχε… Η Σάρα…!
Μετά από μερικές στιγμούλες τα δυο παιδί κοιταχτήκανε στα ματια… χωρείς να μπορούνε να δούνε η να συγκεντρωθούνε σε τίποτα άλλο… χωρείς να νοιάζονται, για τίποτα άλλο..!
Ακόμα κοιτάζοντας ο ένας επιμονα των άλλον στα ματια, η δυο έφηβη σταμάτησαν να προχωράνε και έμειναν να στέκονται στο ίδιο σημείο κοιτάζοντας απλά ο ένας τον άλλον…
Για το ζευγάρι τώρα ποια δεν ειχε καμία σημασία αμα θα φτάσουνε στο πύργο η όχι…
Έτσι οπος αντίκριζαν ο ένας τον άλλον, πιάστηκαν από τα χέρια και πλησίασαν ακόμα ποιο πολύ μετάξι τους. Μέχρι να ακουμπήσουν τα κορμιά τους και μπορούν να αισθανθούν την ζεστή ανάσα του αλλού απάνω τους…
Ξαφνικά ομος ακούστηκε, σαν από κάπου μακριά, μια πολύ εκνευρισμένη φωνή…
«ΠΟΤΤΕΡ! Ποττερ… Σταματά! Τι κανεις…»
Φώναξε ένας κατακόκκινος Σνειπ ο οποίος κοιτούσε το ζευγάρι με δολοφονικό βλέμμα…
Λιγο ποιο πιο πέρα ο Χάρη αναπήδησε ξαφνισμένος, έχοντας προφανώς ξεχάσει ολότελα την παρουσία του καθηγητη του…
Ο Σνειπ τους πλησίασε ακόμα κόκκινος από το θυμό του… «Ποττερ.. τι νομίζεις ότι πας να κανεις..?»
Ο Χάρη εκείνη την στιγμή ειχε μια τάση να πει στο Σνειπ ότι αυτό δεν ηταν η δικιά του δουλεία και να τον καταραστεί με καμία καλή κατάρα…
Αλλά πριν προλάβει να κάνει τίποτα, ακούστηκαν γρήγορα βήματα κάπου μπροστά τους στο διάδρομο…
Οι τρεις μάγοι γύρισαν μαζι προς την κατεύθυνση από την οποια ακούγονταν τα βήματα για να δούνε μια ψηλή μορφή να έρχεται με ταχύτητα προς το μέρος τους.
Η μορφή τους πλησίασε λιγο ακόμα… τώρα πια μπορούσε κανεις να διακρίνει το μπλε μαύρο κοιτώνα της να ανεμίζει ελεύθερα στον αέρα και τα μακριά άσπρα μαλλιά της να κρέμονται ελεύθερα στους ομος της…
Καθώς η μορφή τους πλησίασε και άλλο έβγαλε από την τσέπη της ένα μαγικό ραβδί…
Ο Νταμπλαντορ τράβηξε το Ραβδι του… ειχε φτάσει στο προορισμό του… και κοιτώντας τα δυο παιδία και τον καθηγητη, αναστέναξε με ανακούφιση.. ειχε φτάσει εγκαίρως…
Επικέντρωσε την προσοχή του στον Χάρη ο οποίος στεκόταν ποιο κοντά του.. έμοιαζε τελείως φυσιολογικά οπος πάντα… ένα αδύνατο παιδί με κοντό μαλλί, γυαλάκια και μια αστραπη στο μετοπο του..!
Ο Διευθυντής από μέσα του ευχαρίστησε όποιον θεό τον άκουγε εκείνη την στιγμή που ηταν όλοι καλά…
Όταν ειχε αισθανθεί το πόσο της μαγικής ενέργειας που ελευθερώθηκε ειχε φοβηθεί το χειρότερο…
«Καθηγητη Νταμπλαντορ…!» ήρθε άμεσος η φωνή του Καθηγητη Σνειπ.. «καλά που ήρθατε! Κάτι ύπαρχοι πισο μας και πλησιάζει…» του είπε άμεσος…
ο Νταμπλαντορ ομος δεν έδωσε σημασία στα λόγια του Σνειπ. Πλησίασε ομος τον Χάρη ακουμπώντας τα χέρια του στους ομος του αγοριού..
«Χάρη είσαι καλά? Πως αισθάνεσαι..?»
ο Χάρη μην καταλαβαίνοντας που οφείλονταν αυτή η παράξενη συμπεριφορά το Νταμπλαντορ του απάντησε πως ηταν μια χαρά και πως αισθάνονταν κανονικά…
ο Διευθυντής κούνησε το κεφάλι του καταφατικά…
«Χάρη… πες μου σε παρακαλώ τι έγινε..?» τον ρώτησε για άλλη μια φορα…
ο Χάρη ανασήκωσε τους ομος του σε μια κινήσει που φανέρωνε πως δεν ειχε ιδέα τι ήθελε ο καθηγητή Νταμπλαντορ από αυτόν…
«τίποτα δεν έγινε!» του αποκρίθηκε το αγόρι…
Ξαφνικά όμως από δίπλα τους ακούστηκε η φωνή της Σάρας…
«Καθηγητη Νταμπλαντορ.. είναι κάτι που έγινε..» είπε η Σάρα κοιτώντας για λιγο τον Χάρη πριν συνεχίσει.. « ο Χάρη.. λιποθύμησε για λιγο πριν περίπου δέκα λεπτά!»
Ο Διευθυντής του Χογκουαρτς τώρα κοίταξε προσεκτικά τον νεαρό.. «Χάρη…είναι αλήθεια αυτό?.»
Ο Χάρη έριξε ένα δολοφονικό βλέμμα στη Σάρα. Μόλις όμως τα ματια του συνάντησαν τα γεμάτα ανησυχία ματια της κοπέλας, το αγόρι δεν μπορούσε να της κράτηση κακία..!
Αναστενάζοντας βαθιά, κοίταξε τον διευθυντή του σχολείου και είπε «Ναι…αλήθεια είναι…»
Ο Νταμπλαντορ συνέχιζε να τον κοιτάζει επιμονα… και πήγε να πει κάτι αλλά τον πρόλαβε ο Σνειπ…
«Καθηγητά Νταμπλαντορ… κάτι είναι εδώ και μας πλησιάζει!» η κανονικά ήρεμη φωνή του καθηγητη των φίλτρων έτρεμε …
με την προειδοποιήσει του καθηγητη Σνειπ οι υπόλοιποι έστρεψαν και αυτή την προσοχή τους προς το σημείο όπου έδειχνε ο Σνειπ…
Τώρα μπορούσαν και αυτή να ακούσουν τα σιγανά βαριά βήματα… να τους πλησιάζουν από πισο…
Ο Νταμπλαντορ κοίταξε τον Σνειπ… «Σεβέρους, εσύ μείνε εδώ με την Σάρα!»
μετά γύρισε να αντικρίσει τον Χάρη. «και εσύ νεαρέ μου έλα μαζι μου…»
Στην αρχή ο Σνειπ πήγε να διαμαρτυρηθεί αλλά άμεσος ο Νταμπλαντορ τον κοίταξε με ένα τρόπο, που φανέρωνε ξεκάθαρα πως δεν τραβούσε αντιρρήσεις…
Έτσι λιπών ο Χάρη ξεκίνησε με τον Νταμπλαντορ να συναντήσουν αυτό που έκανε τόσο θόρυβο και τους πλησίαζε!
«Καθηγητη Νταμπλαντορ τι είναι αυτό που πάμε να συναντήσουμε?..» ρώτησε με ο Χάρη με μια μικρή ανησυχία στην φωνή του!
Ο Νταμπλαντορ τον κοίταξε σοβαρά! «Χάρη αυτό νομίζω πως πρέπει να μας το πεις εσύ..!» του είπε αινιγματικά…
Προχώρησαν ακόμα λιγο ενο ο ήχος από τα βήματα άλλο και δυνάμωνε!
Ο Χάρη κοίταξε ξανά τον Νταμπλαντορ μπερδεμένος.. «μα πώς να ξέρω εγώ τι είναι---»
έκανε να του πει, όταν ξαφνικά μπροστά τους εμφανίσθηκε ένα άγαλμα.. ένα ζωντανό άγαλμα το οποίο περπατούσε προς το μέρος τους…
Ο Νταμπλαντορ το εξέτασε προσεκτικά με το βλέμμα του ,μετά έκανε μια κινήσει με το ραβδι του… στην στιγμή το άγαλμα μαρμάρωσε στην θέση του…
Ύστερα έμπυρος μάγος γύρισε αργά προς την μεριά του Χάρη ο οποίος κοιτούσε κοκαλωμένος το άγαλμα… πως ηταν δυνατόν να ειχε ζωντανέψει το άγαλμα! Αφού δεν τα ειχε καταφέρει.. πως ηταν αυτό ζωντανό…
Το κοίταξε προσεκτικά… ηταν ίδιο με το άγαλμα το οποίο ειχε προσπαθήσει να ζωντανέψει πριν λιγο! Μήπως ηταν και το ίδιο..?
Ο Νεαρος ανασήκωσε το βλέμμα του και κοίταξε τον καθηγητη του. τον βρήκε να τον κοιτάζει…
«Χάρη… μπορείς σε παρακαλώ να μου πεις τι έγινε εδώ..?»
ο Χάρη κατέβασε το βλέμμα του και κοίταξε το πάτωμα…
«Έκανα ένα μικρό πείραμα…» είπε ενώ δεν κοιτούσε το καθηγητη του στα ματια…
«Σας είχα δει να το κάνετε πριν τρεις εβδομάδες όταν πολεμήσατε με τον βολντεμορτ.. είχατε ελέγξει τα αγάλματα, τα είχατε κάνει να κινούνται κατά βούληση σας…
και… και τώρα με όλα αυτά που έχουν συμβεί ήθελα να δοκιμάσω!.. και όταν είδα αυτό το άγαλμα, δεν μπορούσα να αντισταθώ…!» του εξηγήθηκε το αγόρι..!
Ο Μεγαλύτερος μάγος δεν μίλησε για πολύ ώρα… το αγόρι περίμενε υπομονετικά τον Νταμπλαντορ να τον κατσαδιάσει αλλά τίποτα τέτοιο δεν συνέβη!
Ο Χαρι υστερα από μερικές στιγμές κοίταξε το πρόσωπο του μέντορα του και τον βρήκε να τον κοιτάζει με ένα παράξενο βλέμμα, κάτι αναμεσα σε σοβαρό, υπερήφανο, αλλά και ανησυχώ…
Έμειναν να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον για μερικές στιγμές… μέχρι που άκουσαν βήματα από πισο τους και την φωνή της Σάρας να φωνάζει! «Χάρη… Χάρη… είναι όλα καλά?»
Ο Νταμπλαντορ χαμογέλασε στον χαρι και του έκλεισε το μάτι! Μετά με άλλη μια κινήσει του ραβδίου του εξαφάνισε το άγαλμα…
Μια στιγμή μετά από την εξαφάνιση του αγάλματος εμφανίσθηκε πισο από την γωνία του τοίχου η Σάρα η οποια έτρεχε προς το μέρος τους. Πισο της ακλουθούσε ο Σνειπ βρίζοντας από μέσα του…
«Χάρη… Χάρη.. τι έγινε? Είναι όλα καλά!.. ακούσαμε τα βήματα να σταματάνε και ανησυχήσαμε…»είπε άμεσος η Σάρα… ο Χάρη της χαμογέλασε και της είπε πως όλα είναι μια χαρά πως δεν ηταν τίποτα το σοβαρό…
Ο καθηγητή Σνειπ τον κοίταξε χωρείς να εχει πιστή αλλά ο Νταμπλαντορ του έκανε νόημα να μην ασχοληθεί άλλο με αυτό το θέμα!…
Μετά από αυτό ο διευθυντής του σχολείου τους είπε πως δεν ειχε τελειώσει ακόμα την δουλεία που ειχε και έτσι έπρεπε να φύγει…
Πριν το κάνει ομος γύρισε προς το Χάρη.. «εμείς θα τα πούμε ακόμα! Οπος κανονίσαμε!.. έλα σε μίση ώρα στο γραφείο μου!» του είπε… υστερα τον πλησίασε λιγο και χαμήλωσε την φωνή το ώστε η άλλοι να μην τον ακούσουν.. «και όχι αλλά πειράματα…!»
Το αγόρι πήγε να του πει πως τέρμα τα πειράματα και πως από εδώ και πέρα θα ηταν καλό παιδί αλλά ο καθηγητή Νταμπλαντορ ειχε ήδη φύγει… προχωρώντας προς το γραφείο του.. όπου τον περίμεναν οι γονείς της Σάρας…
Καθώς προχωρούσε ο διευθυντής του Χογκουαρτς στους διαδρόμους σκεφτόταν…
σκεφτόταν και αναρωτιόταν τι θα έκανε τώρα με αυτό το παιδί… με αυτό το παιδί που ειχε τόση μεγάλη δύναμη… ίσος υπερβολικά μεγάλη για το καλό του…
Ο Έμπυρος μάγος δεν ήξερε τη ακριβός ειχε συμβεί και γιατί ο Χάρη είχα αποκτήσει τόση δύναμη σε τόσο σύντομο διάστημα…
ήξερε πως πολλές απαντήσεις θα του έδινε η προφητεία… αλλά και με αυτή, έλειπαν πολλά κομμάτια του παζελ…
Ο Καθηγητής ένιωθε μπερδεμένος…
Και το χειρότερο ηταν πως σε λιγο θα έπρεπε να τα εξηγήσει όλα και στον ίδιο τον Χάρη!
Ο Νταμπλαντορ αναστέναξε βαθιά… ειχε αρχίσει να γίνετε γέρος πια για αυτά…
Με αυτή την σκέψη έφτασε στην είσοδο του γραφείου του και μπήκε μέσα!
Ο χαρι ακόμα ένοιωθε πολύ μπερδεμένος και δεν έβλεπε την ώρα να πάει στο γραφείο του Νταμπλαντορ και να πάρει μερικές απαντήσεις στης ερωτήσεις που τον βασάνιζαν…
Όλα γίνονταν όλο και ποιο μπερδεμένα…
Προχωρούσε δίπλα από την Σάρα… τώρα ποια δεν πήγαιναν στο αστρονομικό πύργο αλλά απλά έκοβαν βόλτες στους διαδρόμους. ο καθένας με της δικές του σκέψεις και απορίες…
Ο Χάρη δεν αισθανόταν καθόλου βολικά… αισθανόταν σαν η Σάρα να περίμενε από αυτόν να της εξηγήσει κάτι το οποίο δεν ηταν δυνατόν… και το αυστηρό βλέμμα του Σνειπ που τον καταδίωκε όπου και να πήγαινε δεν βοηθούσε καθόλου την κατάσταση…
Έτσι πέρασαν μερικά λεπτά και τα δυο παιδία με τον καθηγητη-φύλακα τους ,κατευθύνθηκαν σιγά προς το γραφείο του διευθυντή...
Όμως μετά από πέντε λεπτά δρόμο ο Χάρη δεν μπορούσε ποια να αντέξει αυτή τη αρνητικά φορτισμένη ατμόσφαιρα και έκανε το πρώτο βήμα!
«Σάρα τι έγινε, είναι όλα καλά..?'» την ρώτησε σιγανά με αληθινή ανησυχία..
Η Σάρα ανασήκωσε το βλέμμα της κοιτάζοντας τον στα ματια και λέγοντας του με την μαγική φωνή της..
« Χάρη… εγώ δεν ξέρω τι έγινε… για μένα είναι όλα καλά.. αλλά δεν ξέρω! Κάτι είναι, κάτι υπάρχει στον αέρα γύρο μας! Από την στιγμή που έφυγε ο καθηγητής Νταμπλαντορ υπάρχει κάτι, κάτι κακό…» του είπε σιγανά κοιτώντας τον…
Ο Χάρη έκανε να της απαντήσει αλλά δεν του ήρθε καμία ιδέα για το τι μιλούσε η Σάρα! Αυτός δεν αισθανόταν καμία κακία δύναμη η ενέργεια να υπάρχει γύρο τους…
Ηταν αλήθεια πως ειχε κακία διάθεση από τότε που έφυγε ο Νταμπλαντορ αλλά δεν μπορούσε να αισθανθεί κάτι άλλο… άσχετα από αυτό ήξερε που οφείλονταν αυτή του η κακία διάθεση…
Ο Χάρη αναστέναξε και έμεινε καλύτερα σιωπηλός…
Εκείνη την στιγμή τα δυο παιδία πέρασαν μπροστά από της παλιές γυναικείες τουαλέτες, στης οποίες ο Χάρη με τους κολλητούς του στο δεύτερο έτος ειχαν φτιάξει το πολυμορφο φίλτρο…
Με την βοήθεια αυτού του φίλτρου ο Χάρη και ο Ρον ειχαν μεταμφιεστεί στον Γκοιλ και στον Γκρειμπ… δυο συμμαθητές του Ντραγκο Μαλφοι, με αυτή την μεταμφίεση είχανε μπει στο κοιτώνα του Σλίθεριν…
Ο Χάρη θυμήθηκε αυτή την παλιά περιπέτεια, και του ξέφυγε ένα γέλιο…
Η Σάρα άμεσος γύρισε προς το μέρος του και τον κοίταξε ερωτηματικά. Ο Νεαρος της ανταπέδωσε το βλέμμα, και μετά από λιγο άρχισε να της διηγείται σιγανά την ιστορία του από το δεύτερο έτος της φοιτήσεις του!
Έτσι τα λεπτά περνούσαν και τα δυο παιδία προχωρούσαν σιγά προς το γραφείο του καθηγητη Νταμπλαντορ μιλώντας και γελώντας με τα παλιά… πάντα με τον Σνειπ να είναι μερικά βήματα πισο τους παρακολουθώντας κάθε κινήσει του Χάρη…
«ΤΙ ΕΓΙΝΕ?» ρώτησε άμεσος ο Τζειμς μόλις είδε τον Νταμπλαντορ να μπαίνει μέσα στο γραφείο του!
Ο Διευθυντής δεν του απάντησε άμεσος αλλά μπήκε ήρεμα, πήγε μέχρι το γραφείο του κάθισε βαριά πάνω στην πολυθρόνα του κλείνοντας τα ματια του…
«Νταμπλαντορ! Τι έγινε? Είναι όλα καλά?» επέμενε ο Τζειμς..
Ήρθε η αναμενόμενη απαντήσει του μεγαλύτερου μάγου! «Ηρέμησε Τζειμς! Όλα είναι μια χαρά! Αυτό που έγινε ηταν, ότι μόλις συνέβη άλλη μια απόδειξη για το ότι η παλιά προφητεία μιλάει όντως για τον Χάρη!..»
μόλις άκουσαν αυτά τα λόγια οι γονείς της Σάρας άμεσος κοίταξαν τον Νταμπλαντορ με μεγαλύτερο ενδιαφέρον!
«δηλαδή..?» αυτή τη φορα η Ηλιαννα πρόλαβε τον Τζειμς!
Ο Νταμπλαντορ αναστέναξε… «δηλαδή ο Χάρη, για άλλη μια φορα απέδειξε πως αυτός εχει της μεγάλες δύναμης για της οποίες μιλάει η Ροβένα Ραβελκλοου!..— .»
«μα η Σάρα? Και η δικές της δυνάμεις?» έκανε να διαμαρτυρηθεί ο Τζειμς αλλά πριν προλάβει να ολοκληρώσει την ερώτηση του, ο Νταμπλαντορ τον σταμάτησε, ανεβάζοντας το χέρι του…
«ΠΕΡΙΜΕΝΕ.. περίμενε να ολοκληρώσω και μετά Ρώτα με ότι θέλεις» του είπε χάνοντας την υπομονή του ο κουρασμένος μάγος.!
«οπος έλεγα πριν με διακόψετε ο Χάρη είναι το κύριο πρόσωπο στην προφητεία, αλλά υπάρχει άλλο ένα άτομο για το οποίο μιλάει η ίδια προφητεία… το οποίο εχει και αυτό ξεχωριστές δυνάμεις! Αλλά είναι διαφορετικές από αυτές που εχει ο νεαρος ποττερ…»
σε αυτό το σημείο ο Νταμπλαντορ σώπασε… οι δυο ενήλικες τον περίμεναν υπομονετικά να συνεχίσει..
«δεν μπορώ αυτή την στιγμή να σας πω ποιο πολλά..! σε λιγο θα έρθει ο Χάρη και πρέπει να μιλήσω και σε αυτόν..!
..αλλά σας παρακαλώ πριν τελειώσουμε πείτε μου, ποσά απόλα αυτά ξέρει η Σάρα, και ποσά από αυτά υποψιάζεται?..» τους ρώτησε ο Νταμπλαντορ…
Η γονείς της Σάρας αντάλλαξαν μια σύντομη ματια και άμεσος μετά στράφηκαν προς τον Διευθυντή..
«Εμείς δεν έχουμε πει τίποτα στην Σάρα για την προφητεία αν και μας εχει ρωτήσει αρκετές φορές για διάφορα παράξενα πράγματα… δεν ξέρουμε τι ακριβός υποψιάζεται αλλά δεν είναι κουτή! Θα εχει καταλάβει σίγουρα ότι δεν είναι σαν τα αλλά παιδία… εχει αυτό το κάτι.. και το ξέρει! Οτιδήποτε θελήσει μπορεί να το αποκτήσει δεν είναι μόνο το ότι μπορεί να ελέγχει τα αισθήματα τον άλλον, είναι και διάφορα αλλά που πιστεύουμε πως κάνει…» απάντησε στην ερώτηση του καθηγητη Νταμπλαντορ η Ηλιαννα..
ο Διευθυντής έμεινε για λιγο σιωπηλός και μετά έγνεψε καταφατικά!
«ωραία!.. σας ευΧαρηστο πολύ… θα ήθελα να σας πω ακόμα κάτι! Το ξερετε ότι πρέπει να πείτε στην Σάρα την αλήθεια…»
Ακούγοντας αυτά τα λόγια η γονείς της Σάρας κοιτάχτηκαν για άλλη μια φορα. Μετά μίλησε ο Τζειμς.. « το ξέρουμε το σκεφτόμασταν εδώ και πολύ καιρό..! με την επίθεση στο σπίτι μας και όλα τα σχετικά η Σάρα θα έπρεπε να μάθει την αλήθεια… θα έπρεπε να μάθει για την προφητεία!»
Ο Νταμπλαντορ κούνησε το κεφαλή του πως συμφωνούσε και είπε..
« Τι θα λέγατε να της το λέγαμε σήμερα..! όταν τελειώσω με τον Χάρη ελατέ εδώ με την Σάρα για να μπορέσουμε να της πούμε την αλήθεια!»
Ακούγοντας αυτά τα λόγια η δυο ενήλικες κοιτάχτηκαν τρομοκρατημένη! «σήμερα! Μα… αφού…---» πήγε να διαμαρτυρηθεί ο Τζειμς αλλά η Ηλιαννα τον διέκοψε..
«Τζειμς… σήμερα είναι η ιδανική μερα, έχουμε και κοντά μας τον καθηγητά Νταμπλαντορ ο οποίος μπορεί να μας βοηθήσει να εξηγήσουμε τα πράγματα καλύτερα στην Σάρα!..» του είπε..
Ο πατέρας της Σάρας σκέφτηκε για λιγο τα λόγια της γυναίκας του και μετά με μίση καρδιά έγνεψε καταφατικά..!
«Ναι.. ναι.. έχετε δικιο! Θα είναι καλύτερα έτσι!..» είπε..
Ο Νταμπλαντορ χαμογέλασε.. «Ωραία!.. τότε.. θα σας φωνάξω εγώ να έρθετε επάνω όταν τελειώσω με τον Χάρη..!» τους είπε , και μετά πρόσθεσε.. «αφήστε με όμως τώρα λιγο μόνο μου επειδή έχω πολλά ακόμα να ετοιμάσω και όπου νάνε θα έρθει ο Χάρη!.. βολευτείτε στο Χογκουαρτς… αμα χρειασθείτε οτιδήποτε πείτε το στον Σεβέρους και αυτός θα κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να το κάνει..!» τους είπε ευγενικά ο Διευθυντής!
Η γονείς της σάρας τον ευχαρίστησαν, σηκώθηκαν και προχώρησαν προς την έξοδος του γραφείου…
Όταν ο διευθυντής έμεινε επιτέλους μονος του στο γραφείο του ξάπλωσε αναπαύτηκα στην καρεκλά του, παίρνοντας μια βαθιά ανάσα…
Πως θα εξηγούσε στον Χάρη τώρα για την προφητεία? Αφού ούτε ο ίδιος δεν μπορούσε να καταλάβει καλά την εννιά της!
Επίσης ο καθηγητή νταμπλαντορ δεν μπορούσε να συνδέσει της δυο προφητείες… κάτι πρέπει να έλειπε ακόμα!
Με την εύρεση της αρχαίας προφητείας πολλά πράγματα ξεκαθάρισαν ενώ πολλά αλλά μπερδεύτηκαν ακόμα ποιο πολύ..!
Ο Νταμπλαντορ χαμογέλασε ελαφρά! Τουλάχιστον όλοι ηταν καλά και τα πράγματα έδειχναν πως έτσι θα παραμείνουν για κάποιο διάστημα…
Για το πόσο ομως… ο Ηλικιωμένος μάγος δεν ήξερε …
Ο Νταμπλαντορ έκλεισε τα ματια του και χαλάρωσε, ενώ σκεφτόταν τι θα πει στο νεαρος ποττερ…!
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΛοιπόν παιδία! Πως σας φάνηκε? Παράξενο κεφαλαίο ε..? το λέω και το εννοώ! Το γράφω κοντά τέσσερις μήνες… αλλά επιτέλους κατάφερα και το τελείωσα…
Επίσης ξέρω πως σας είχα υποσχεθεί την προφητεία αλλά τι να γίνει! Μιας και ο τίτλος του κεφαλαίου είναι τέτοιος δεν μπορώ να γράψω για την προφητεία!
Δικαιολογία που βρήκα ε…
Αλλά σοβαρά τώρα.. στο επόμενο κεφαλαίο θα είναι σίγουρα! Την έχω Ίδη μισό – έτοιμη…
Πρέπει όμως να πω πως έχω απογοητευτεί λιγάκι μαζί σας..! δεν μου ασκείται την κατάλληλη κριτική και δεν με πιέζετε να συνεχίσω το γράψιμο..! όταν λέω πως δεν με πιέζετε εννοώ πως δε διαβάζετε, τουλάχιστον μερικοί από σας, το βιβλίο μου.. αυτό με πληγώνει με κάποιο τρόπο! Ξέρω πως δεν έχω το δικαίωμα να ζητάω ποιο πολλά από εσάς αλλά εγώ αισθάνομαι άσχημα.. επειδή αυτό το βιβλίο σημαίνει πολλά για μένα..!
Έχω ελάχιστο χρόνο και όλο τον σπαταλάω στο γράψιμο.. για παράδειγμα τώρα είναι 15:31 και εγώ γράφω.. σε λιγάκι έχω ένα Shiatsu το οποίο θα κρατήσει για μια ώρα! Και μετά ίσος να έχω άλλο ένα… πρέπει ακόμα να διαβάσω για το σχολείο και επίσης για το αυριανό σεμινάρια.. που έχω 7 ώρες θεωρία…
Γιατί τα λέω όλα αυτά.. μου αρέσει πολύ το γράψιμο αλλά που έκατσα και το μέτρησα χρειάζομαι περίπου 45 λεπτά για μια σελίδα σε μέσο όρο ίσος και πιο πολύ.. τώρα κοντεύω να φτάσω στις εκατό σελίδες που σημαίνει πως στο γράψιμο του βιβλίου αυτού έχω αφιερώσει 4500 λεπτά από τη ζωή μου που είναι 75 ώρες! Που δεν είναι λίγα!
Τουλάχιστον για μένα είναι πολλά..!
Όμως όσο υπάρχουν εκεί έξω άτομα τα οποία ενδιαφέρονται για το τι γράφω εγώ θα συνεχίσω να γράφω ότι και να γίνει…
Σχετικά με το επόμενο κεφαλαίο! Θα φανερώσει την προφητεία για τον Χάρη όπως και μερικά πραγματάκια για την Σάρα..!
Ευχαριστώ όλους που θα κάτσουν να το διαβάσουν για την υπομονή τους!
Υ.Γ. σήμερα δεν είμαι πολύ καλά.. είμαι λίγο κουρασμένος και φαίνεται στο γράψιμο..! σε λαγάκι όμως θα είμαι ¨ καλύτερα..!
Υ.Γ.2 παιδία να περνάτε καλά.. να διαβάζετε.. και να σκέφτεστε θετικά για το κόσμο..
Μόνο αυτό μας έχει απομείνει πια! Να σκεφτόμαστε θετικά!
Ο συγγραφέας