Μέσα στην μαυρίλα που τον περιτριγύριζε μπορούσε να αισθανθεί την άσχημη μυρωδιά…! Παρόλο που αυτή η μυρωδιά ηταν απαίσια και κέντριζε τα αισθησιακά κέντρα της όσφρησης προκαλώντας πονοκέφαλο, ο ψηλός άντρας χαμογέλασε με αυταρέσκεια!!!
Τον ειχε βρει!!! Ειχε βρει έναν από του ποιο αρχαίους… ένα από του μεγαλύτερους και σοφότερους που υπήρχαν!! Έναν από τους λίγους που ειχε μείνει από το είδος του!! αυτός ο ένας ειχε καταφέρει να αντισταθεί σε οποιαδήποτε προσπάθεια των μάγων να τον ελέγξουν η να τον εξουδετερώσουν! Ειχε επιζήσει εδώ και αιώνες ολόκληρους χρησιμοποιώντας την μαγική του δύναμη για να κρατηθεί στην ζωή…
Ο Μάγος προχώρησε στο σκοτάδι βγάζοντας σιγά το ραβδι του!! δεν χρειάζονταν φως!! Τα ματια που ειχε του έφταναν… έβλεπαν τα πάντα σαν να ηταν μέσα στο φως της μέρας!! Δεν φοβόταν τίποτα..! κι όμως καθώς σκεφτόταν τι τον περίμενε στο τέλος αυτής της βαθιάς σπηλιάς ένα ρίγος πέρασε από την ραχοκοκαλιά του!! δεν ηταν φόβου αλλά ανυπομονησία, υπερδιεγέρσεις!! Περίμενε τόσα χρόνια για αυτή την στιγμή!!
Ειχε στείλει ήδη δυο μάγους εδώ για να του πάρουν αυτά που ήθελε αλλά κανένας από αυτούς δεν ειχε επιστρέψει για να διηγηθεί την ιστορία..! όχι ζωντανός τουλάχιστον…
Ο Σκοτεινός αρχοντας προχωρούσε σιγά στο σκοτάδι προσέχοντας να μην κάνει θόρυβο και αφουγκράζοντας προσεκτικά την περιοχή μπροστά του!! Σύμφωνα με της περιγραφές των δυο νεκρών θανατοφάγων, η οποίοι τώρα τον υπηρετούσαν ως υποδιέστερα όντα, γνωστά ως μούμιες… το θεριό που έκρυβε αυτή η σπηλιά ηταν παντοδύναμο και δεν έπαιζε παιχνίδια… δεν ειχαν προλάβει καν να το δουν πριν τους στείλει στο άλλο κοσμο!!
Ο Βολντεμορτ ηταν σίγουρος πως τώρα ποια μπορούσε να νικήσει αυτό το θεριό αλλά δεν ήθελε να υποτιμήσει τον αντίπαλο του!! ποτέ ποια δεν θα υποτιμούσε τον αντίπαλο του! όχι μετά από αυτό που παραλίγο να πάθει με τον ποττερ!! Με αυτό το παιδί που τον ειχε σταματήσει τρεις φορές από το να ανακτήσει της δύναμης του και μάλιστα τον ειχε νικήσει και σε μια διανοητική μάχη!! Ο Βολντεμορτ δεν θα υποτιμούσε ποτέ ποια αυτό τον παράξενο νεαρό!! Και μόνο με την σκέψη του νεαρού Ποττερ ο Σκοτεινός αρχοντας έσφιξε τα δόντια του!! πόσο πολύ τον αντιπαθούσε αυτό τον νεαρό!! Ηταν ο μονος ο οποίος μπορούσε να τον κάνει να χάσει της δύναμης του!! ηταν ο μονος που ο Αρχοντας Βολντεμορτ φοβόταν αληθινά!!!!
Δεν το ήξερε κανεις αλλά την μοιραία εκείνη νυχτα, την νυχτα που παραλίγο να πεθάνει ο Ποττερ, την νυχτα που έχασε της δύναμης του ο σκοτεινός αρχοντας και αναγκάστηκε να ζήσει σαν ένα μικρό πνεύμα εξορισμένο αναμεσα στο κοσμο του θανάτου και της ζωής… εκείνη η νυχτα θα ηταν η τελευταία νυχτα της ζωής του Νταμπλαντορ…
Το σχέδιο του ειχε σχεδόν ολοκληρωθεί! Το μόνο που του έλειπε ηταν η δολοφονία των Πόττερ και μετά θα ειχε όλο το μαγικό κοσμο στο χέρι!!!
Ο Σκοτεινός αρχοντας σταμάτησε απότομα και αφουγκράστηκε την σπηλιά μπροστά του…
Στην άρχει δεν μπορούσε να διακρίνει τίποτα μέσα στην σιωπή αλλά μετά από μερικά δευτερόλεπτα άρχισε να ακούει μια βαθιά ρυθμική αναπνοή από κάπου μέσα στο βάθος της σπηλιάς… σαν ένα πελώριο θεριό να απολάμβανε ένα ξεκουραστικό υπνάκο!!!
Όλοι η μυς στο σώμα του τεντώθηκαν και συσπάστηκαν!! Εκεί ηταν! Αυτό που χρόνια περίμενε ηταν εκεί μπροστά του..! το τελευταίο βήμα για να ολοκληρώσει το σχέδιο του να γίνει ο Αρχοντας… ο ένας… να γίνει τόσο δυνατός που να μην μπορεί πια κανεις να τον εμποδίσει να κάνει τα δικά του… να κυβερνήσει τον κοσμο… και να τον κάνει καλύτερο.. να αφήσει μόνο μάγους, τους ανώτερους ανθρώπους…
Και όχι μόνο! Θα έφτιαχνε έναν κοσμο τόσο τέλειο… τόσο δυνατό… έναν κοσμο που θα τον κυβερνούσε αυτός! Και δεν θα έμενε μόνο εκεί! θα πήγαινε και παραπέρα.. ειχε ήδη βρει τρόπο να ανοίξει πύλη αναμεσα στης διαγαλαξιακές πύλες!!!
Όσο σκέφτονταν τα οράματα του τόσο ποιο πολύ σχηματίζονταν ένα μοχθηρό χαμόγελο στα χείλη του!! θα ένωνε τους διαγαλαξιακούς κόσμους και θα γινόταν ο κυρίαρχος μια τεραστία αυτοκρατορίας! Τόσο μεγάλης που δεν το χωρούσε ο κοινός νους….
Ο Λόρδος Βολντεμορτ χαμογέλασε αυτάρεσκα!! Ηταν πολύ ευχαριστημένος με τον εαυτό του! τον ειχαν βρει σαν μικρό παιδί μπροστά σε ένα ορφανοτροφείο… όπου έμεινε και μεγάλωσε μέχρι να έρθει ο Νταμπλαντορ να τον πάρει στο Χογκουαρτς που από το τίποτα κατάφερε να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους και δυνατότερους μάγους που υπήρξαν ποτέ!! Σε πολύ μικρή ηλικία ειχε ποια κατασκευάσει ξορκια κάτι που είναι παρά πολύ δύσκολο! Πρέπει να κατανοείς τέλεια την μαγιά γύρο σου και να μπορείς όχι μόνο να την χρησιμοποιήσει αλλά και να την ελέγξεις!!!
Ο Αρχοντας του σκοτους χαμογέλασε!! Ναι όντως ειχε καταφέρει από πολύ μικρός να ελέγξει την μαγεία γύρο του… και τώρα έφτασε σε ένα τεράστιο επίπεδο! Ειχε δημιουργήσει ένα παντοδύναμο φίλτρο..! τόσο δυνατό που δεν μπορούσε να το χρησιμοποίηση ο καθένας!! Ακόμα και ο Βολντεμορτ φοβόταν την επίδρασης που θα ειχε αυτό το φίλτρο στο σώμα του..!
Αλλά το κέρδος θα ηταν τεράστιο και άξιζε το ρίσκο!! Αμα τα κατάφερνε, και το φίλτρο λειτουργούσε οπος το ειχε σχεδιάσει τότε θα γινόταν τόσο ισχυρός που δεν θα μπορούσε να τον σταματήσει κανεις! Αμα τα κατάφερνε θα αποκτούσε δύναμης ισάξιες του Μερλιν..!
Για να τα καταφέρει ομος έπρεπε να κάνει ακόμα ένα πράγμα…
Ο Λόρδος Βολντεμορτ, με τον μάκρη χιτώνα του να κρέμεται ελεύθερος από του ωμούς του έκανε ένα αποφασιστικό βήμα μπροστά αποδιώχνοντας όλες του της σκέψεις! αμα ήθελε να νικήσει τη μάχη που τον περίμενε έπρεπε να είναι παρά πολύ προσεκτικός… και να είναι συγκεντρωμένος μόνο σε ένα πράγμα… στην μαγιά γύρο του!!!
Τώρα ποια, έχοντας πάρει θάρρος από της ίδιες του, της σκέψεις. προχωρούσε μέσα στο σκοτάδι, σιγά αλλά σταθερά, προς το βάθος της στοάς!!!
Καθώς προχωρούσε με το ραβδί του μπροστά και όλες του της αισθήσεις σε εγρήγορση, άκουγε τον ήχο της βαθιάς αναπνοής να δυναμώνει όλο και περισσότερο, και αισθανόταν την θερμοκρασία γύρο του αυξάνονται με γοργό ρυθμό!!!
Ο Βολντεμορτ συνέχυσε να προχωράει.. προχωρούσε ένα δεκάλεπτο πάνω στο ίσιο πάτωμα της στοάς μέχρι που έφτασε σε ένα μεγάλο άνοιγμα της στοάς!!! Εκεί η στοά άνοιγε προς όλες της κατευθύνσεις σχηματίζοντας έτσι ένα τεράστιο χώρο κατο από την γη!! Ένα καλά προφυλαγμένο σημείο στον οποίο δεν μπορούσε να εισβάλει ούτε υγρασία ούτε κρύο… ένα ιδανικό χώρο για το σπίτι ενός τεράστιου θεριού…
Η σκοτεινή μορφή του σκοτεινού αρχοντα μπήκε στην σπηλιά χωρίς να ανακόψει ούτε στιγμή την ταχύτητα της… δεν σταμάτησε ούτε στιγμή βλέποντας το μέγεθος της σπηλιάς ούτε βλέποντας την μαυρίλα στους πλαϊνούς τοίχους που φανέρωνε πως παντού εκεί ειχαν χυθεί πίδακες καυτής φωτιάς..!
Δεν σταμάτησε βλέποντας το φως από του εκατοντάδες θησαυρού που ηταν κρυμμένη σε εκείνη την σπηλιά!
Ο Λόρδος βολντεμορτ δεν ανέκοψε την ταχύτητα του ούτε καν όταν είδε το τεράστιο περίγραμμα του…! να είναι μες τη μέση του δωματίου και να απολαμβάνει με ησυχία τον ύπνο του! σίγουρος πως δεν θα τον ενοχλούσε κανεις! Πως δεν ειχε κανεις την δύναμη και το θάρρος να έρθει να τον ενοχλήσει!!!
Ο Σκοτεινός αρχοντας τον πλησίασε και σταμάτησε 20 μέτρα μπροστά του, πήρε μια βαθιά ανάσα και μετά έκανε μια απότομη κινήσει με το ραβδι του!
Ολόκληρη η σπηλιά λούστηκε από ένα πρασινωπό φως.., αποκαλύπτοντας όλο της το μεγαλείο!!
Στην σπηλιά ηταν ολόκληρα βουνά από χρυσαφί, πολύτιμους λίθους και σπάνια παντοδύναμα αντικείμενα…
Το πιο εντυπωσιακό ηταν ομος το τεράστιο θεριό που βρίσκονταν στην μέση της σπηλιάς…
Το δέρμα του φωσφόριζε μέσα στο αχνό φως, φανερώνοντας τα χρυσαφένια λέπια που ηταν κολλημένα πάνω στο αστραφτερό δέρμα του…
Πάνω στην ράχη του υψώνονταν τεραστία μητέρα αγκάθια σαν κέρατα που σε πολλά σημεία τους ηταν σπασμένα από της μυριάδες μάχες που ειχε δώσει!!!
Η τεραστία ουρά του, μεγάλη όσο και το υπόλοιπο σόμα του ηταν κουλουριασμένη γύρο του.. καλυμμένοι και αυτή με χρυσαφένια λέπια και μεγαλα αγκάθια… η ουρά του θεριού κατέληγε σε ένα μεγάλο επίπεδο κόκαλο από το οποίο εξείχαν τεραστία μητέρα κέρατα…
Αυτά τα κέρατα ηταν το ποιο σκληρό κόκαλο στο σώμα του μεγάλου πλάσματος! Με αυτή την ουρά μπορούσε να λυγίσει ολόκληρα βουνά από σιδερό να γκρεμίσει και τους ποιο σκληρούς τοίχους..!
Το κεφαλή του θεριού ηταν μεγάλο με τεράστιο στόμα από το οποίο πετάγονταν δυο μυτερή κυνόδοντες… από την μύτη του συνεχεία ανέβαινε ένα μικρό σύννεφο καπνού….
Και όπως παντού στο σώμα και το κεφαλή του ηταν καλυμμένο με τα χρυσαφένια λέπια και πάνω στην κορυφή του ηταν δυο τεραστία κέρατα!!
---------------------------------------------------
Ο Μεγάλος παντοδύναμος δρακός κοιμόταν! Εδώ και πολύ, πολύ χρονο δεν τον ειχε ενοχλήσει κανεις.. μέχρι που πριν από μερικές μέρες τον ξύπνησαν κάποιοι κακομοίρηδες μάγοι… ο μεγάλος δρακός, που δεν του άρεσε καθόλου να τον ξυπνάνε δεν έκατσε καν να τους ακούσει… κάνοντας ένα νεύμα με το κεφάλι του και η δυο μάγοι έπεσαν επιτόπου νεκρή! Και ο δρακός έχοντας πάλη την ησυχία του και σίγουρος που για μερικά χρονάκια δεν θα τον ενοχλούσε κανεις, βυθίσθηκε για άλλη μια φορα στον βαθύ του ύπνο!!!
Μόλις απολάμβανε ένα ωραίο Όνειρο όταν ξαφνικά κάποιος δημιούργησε ένα δυνατό φως στην σπηλιά του!!!
Ο Δράκοντας τινάζοντας απότομα το κεφάλι του και βγάζοντας μια δυνατή κραυγή ξύπνησε…
Κοίταξε γύρο του! δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που έβλεπε μπροστά του!! εκεί στεκόταν μια μαύρη μορφή με το ραβδί της στο χέρι της σε μια χαλαρή στάση σαν να μην την απασχολούσε τίποτα!!!
Ο μεγάλος δυνατός Δράκοντας δεν χαιρόταν καθόλου που κάποιος ειχε μπει στο σπίτι του και επιπλέον δεν του άρεσε καθόλου να τον διακόπτουν από τον ύπνο του…
Έχοντας τσαντιστεί και μην έχοντας έχοντας εκτονώσει ακόμα το θυμό του από την προηγούμενη επίσκεψη τον μάγων, ο δρακός αποφάσισε πως θα έδινε ένα καλό μάθημα σε αυτόν τον εισβολέα που νόμιζε πως μπορούσε να έρχεται ελεύθερα και να τον ξυπνάει…
Ο Δράκοντας σηκώθηκε στα πισο ποδιά του υψώνοντας έτσι το ανάστημα του.. και κάνοντας μια επιδείξει δύναμης στον μάγο που βρισκόταν μπροστά του…
Μετά με ένα δυνατό ήχο ο τεράστιος δρακός έπεσε μπροστά. Κάνοντας την σπηλιά να τρέμει κατο από την δύναμη και το βάρος του…
Ο ξένος ο οποίος τον παρακολουθούσε προσεκτικά δεν έκανε ούτε ένα βήμα προς τα πίσω, δεν έκανε ούτε μια κινήσει που να φανέρωνε πως ειχε φοβηθεί η τουλάχιστο πως ειχε εντυπωσιασθεί με την δύναμη του δυνατού κτήνους…
Αυτό ο αρχαίος δρακός το είδε.. και τον εξόργισε ακόμα ποιο πολύ!.. ήθελε να δείξει σε αυτόν τον μάγο τι θα πει αληθινή δύναμη… έτσι σηκώθηκε για άλλη μια φορα στα πισινά του ποδιά και αρχισε να παίρνει μια πολύ, πολύ βαθιά ανάσα….
Θα έδινε ένα καλό μάθημα στον εισβολέα..
Όλος ο αέρας από τη σπηλιά φαινόταν λες και ειχε εξαφανιστεί… τόσο μεγάλη ηταν η εισπνοή του δράκου…
Μαζι με την εισπνοή του δράκου. πήρε και ο λόρδος βολντεμορτ μια βαθιά ανάσα! Την περίμενε αυτή την στιγμή… ήξερε ότι θα συνέβαινε αυτό! Κι ομος το μέγεθος και η δύναμη του πλάσματος που βρίσκονταν μπροστά του τον ειχε εντυπωσιάσει...!
Ο σκοτεινός αρχοντας έκανε μια γρήγορη επανάληψη τον ξορκιών που ειχε φτιάξει και βυθίσθηκε βαθιά στην συγκέντρωση του… έφυγε από την υλική σύσταση της σπηλιά και άμεσος είδε την ενέργεια του χώρου…
Ήξερε πως η μαγική ενέργεια ενός τόσο ισχυρού μαγικού πλάσματος θα ηταν τεραστία.. αλλά αυτό που ειχε μπροστά του ηταν κατά πολύ δυνατότερο αποτί περίμενε…
Συγκεντρώθηκε στην ενέργεια γύρο του και άμεσος άρχισε να ψάχνει να βρει αυτό που χρειαζόταν!!
Μια αδυναμία… μια τρυπά… κάτι που θα τον βοηθούσε να νικήσει αυτό το θεριό….
Ξαφνικά η αναπνοή του μεγάλου κτήνους σταμάτησε… αφήνοντας για μια στιγμή την σπηλιά στην απόλυτη ησυχία…
Ο Βολντεμορτ για πρώτη φορα από την στιγμή που μπήκε στο δωμάτιο έκανε ένα βήμα προς τα πισο και ανασήκωσε ελαφριά το ραβδι του… ήξερε πως αυτό που πήγαινε να κάνει ηταν κάτι που έπρεπε να γίνει και δεν γινόταν αλλιώς…
Όλα άρχισαν παρά πολύ γρήγορα…
Ο Δρακός που στεκόταν στα πισινά του ποδιά άρχισε να πέφτει προς τα μπροστά ανοίγοντας το στόμα του από το οποί άμεσος πετάχτηκε ένας μεγάλος πίδακας κόκκινης φωτιάς που κατευθύνονταν με τεραστία ταχύτητα πάνω στον σκοτεινό αρχοντα…
Ο Λόρδος βολντεμορτ περιμένοντας να συμβεί αυτό, σήκωσε αστραπιαία το ραβδι του σημαδεύοντας τον δράκο, και φώναξε με όλοι του την δύναμη ΠΡΟΦΙΛΑΞΟΥΣ ΠΙΡΟΥΣ ΤΕΜΠΟΥΣ …
Άμεσος πετάχτηκαν από το ραβδι του μπλε ακτίνες Φώτος που πέταξαν προς τον δράκο και άμεσος μετά αλλάζοντας ποριά και ανοίγοντας γύρισαν πισο στον βολντεμορτ για να καταλήξουν πισο του, δημιουργώντας έτσι ένα μπλε ημισφαίριο προστασίας μπροστά από τον σκοτεινό αρχοντα!!!
Η φλογερή ανάσα του δράκου έρχονταν καταπάνω του με φοβερή ταχύτητα, τον πλησίαζε όλο και ποιο πολύ!…
Ξαφνικά ακούμπησε την ασπίδα του βολντεμορτ… και χωρίστηκε στην μέση… φλόγες πετούσαν αριστερά και δεξιά του σκοτεινού αρχοντα ο οποίο βρισκόταν στην μέση της πύρινης λαίλαπας…
Ο Λόρδος βολντεμορτ άρχισε να αισθάνεται την ζεστή να αυξάνετε… και το χέρι του άρχισε να τρέμει ελαφριά… η πίεση που του ασκούσε ο δρακός ηταν πολύ μεγάλη…
Όμως δεν το έβαλε κάτω… δεν ειχε φτάσει ως εδώ να χάσει από έναν δράκο… και ειδικά όχι τώρα που ειχε ανακτήσει πλήρως της δύναμης του…
Σφίγγοντας τα δόντια του ο Αρχοντας της σκοτεινής τέχνης αισθάνθηκε για άλλη μια φορα την μαγική ενέργεια του δωματίου… είδε το μαγικό περίγραμμα του δράκου, είδε την μαγική ενέργεια που εκπέμπανε τα διάφορα αντικείμενα της αίθουσας είδε και την μαγική ενέργεια του χώρου και πάνω στα χείλη του σχηματίσθηκε ένα χαμόγελο. Αυτή την φορα ειχε βρει κάτι που μπορούσε να τον βοηθήσει… την θερμοκρασία της κρύας πέτρας!!!
Η φλογερή ανάσα έπεφτε πάνω στην ασπίδα του με μεγάλη δύναμη, ενώ πετάγονταν σπίθες και φωτιές Πάνου γύρο του μέσα στην μεγάλη σπηλιά…
Ο Βολντεμορτ τέντωσε το αριστερό του χέρι προς την μεριά της οροφής και συγκέντρωσε της δύναμης του… μετά με μια απότομη κίνηση το κατέβασε… μαζι με το χέρι του κατέβηκε και ένα μεγάλο κύμα άσπρου Φώτος… το οποίο έπεσε απείθειας πάνω στον δυνατό μάγο…
Η Θερμοκρασία της ασπίδας μειώθηκε αισθητά, και ο λόρδος βολντεμορτ χαμογέλασε με αυταρέσκεια…
Η φλογοβόλα εκπνοή του δράκου συνεχιστικέ για μια στιγμή ακόμα…μετά κόπασε τόσο απότομα οπος ειχε αρχίσει αφήνοντας παντού κομμάτια λιωμένης πέτρας και καπνού…
Ο Γερο-δρακός, ένας από του ποια δυνατούς που ειχαν μείνει στον κοσμο και ένας από του λίγους που ειχαν την δυνατότητα να κάνουν μαγικά και μιλούν την γλώσσα τον ανθρώπων, πήρε απότομα ανάσα!…
Ειχε βάλει τα δυνατά του… ειχε πολύ καιρό να χρησιμοποιήσει την ανάσα τον Δράκων… ηταν ένα από τα ποιο δυνατά και ποιο τρομακτικά πράγματα που μπορούσε να κάνει ένας δρακός…
Ειχε χρησιμοποιήσει την ανάσα του σε πολλές περιπτώσεις στο παρελθόν, συνήθως σε μεγάλους πολέμους με πολλούς μάγους η στον μεγάλο πόλεμο τον Δράκων που ειχε γίνει πριν πολλούς, πολλούς αιώνες…
Ο Αρχαίος αυτός δρακός ειχε δει μόνο μερικά όντα να καταφέρνουν να επιζήσουν την τρομερή του ανάσα… και αυτό μόνο και μόνο επειδή ήθελε αυτός να επιζήσουν…
Έτσι ο παντοδύναμος αρχοντας του βουνού παραλίγο να πνιγεί βλέποντας τον ξένο να στέκετε στο ίδιο ακριβός σημείο πάνω σε ένα μικρό νησάκι και να τον περιτριγυρίζουν κομμάτια από λιωμένη πέτρα….
Ο λόρδος βολντεμορτ κοίταξε με δέος γύρο του… παντού τριγύρω υπήρχε η λιωμένη πέτρα η οποια άρχιζε σιγά να στερεοποιείτε. δημιουργώντας ένα παράξενο σχήμα πάνω στο δάπεδο της σπηλιάς καθώς ειχε πάρει την μορφή των κυμάτων της φλογερής ανάσα του μεγάλου δράκου…
Βλέποντας την γραμμή της λιωμένης και σκασμένης πέτρας που ξεκινούσε από τον δράκο και έφτανε ως το άλλο άκρο της σπηλιάς, ένα κρύο ρεύμα αέρα πέρασε από τη πλάτη του κάνοντας τον να ανατριχιάσει!
Τη δύναμη…! Αν ειχε αυτό το δράκο με το μέρος του, να τον υπακούει!… Ή ακόμα καλύτερα αν πετύχαινε το σχέδιο του!!! ο σκοτεινός αρχοντας δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί και παρόλη την δύσκολη κατάσταση στην οποια βρισκόταν άρχισε να γελάει..!
Το σχέδιο του άρχιζε να πραγματοποιείτε και ηταν ακόμα καλύτερο αποτί έλπιζε! Ο δρακός ηταν κατά πολύ πιο δυνατός αποτί περίμενε…
Το μόνο που έμενε να κάνει τώρα ηταν να καταφέρει να κάνει τον δράκο να τον υπακούει, να τον σέβεται και να είναι πρόθυμος να θυσιάσει την ζωή του για αυτόν…
Κάτι που δεν ηταν καθόλου, καθόλου εύκολο. Και ο λόρδος βολντεμορτ το ήξερε!
Έτσι απότομα σοβάρεψε και στράφηκε προς τον δράκο!
«ΧΑΙΡΕ ΜΕΓΑΛΕ ΦΙΡΕΝΤΕΝΙΜΑΡ…» Είπε αποκαλώντας τον δράκο με το όνομα του…
Ο Δρακός που στεκόταν μπροστά από τον μάγο τον κοιτούσε με μια έκφραση έκπληξης ζωγραφισμένη στα τεραστία ματια του!
Όχι μόνο κατάφερε να επιζήσει, αλλά αυτός ο αυθάδης μάγος ήξερε κιόλας το όνομα του! Το όνομα που ειχε να το ακούσει πάνω από 2 αιώνες…
Το όνομα ενός δράκου ηταν κάτι πολύ σημαντικό! Μόνο και μόνο με το όνομα ενός δράκου μπορούσες να κατασκευάσεις ξόρκια και φιλτρα τα οποια θα σκότωναν τον δράκο η θα τον έθεταν κατο από της διαταγές σου…
Για αυτό οι δράκοι δεν αποκάλυπταν ποτέ το όνομα τους σε κανέναν. Αμα κάποιος τους φώναζε με το όνομα τους, οι περισσότεροι δράκοι το θεωρούσαν ως προσβολή και απειλή…
«ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΚΑΙ ΤΟΛΜΑΣ ΝΑ ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙΣ..» ξεφώνησε ο τεράστιος δράκοντας κάνοντας ολόκληρη την αίθουσα να τρέμει κατο από την δύναμη της φωνής του…
«ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΜΑΓΟΣ!…» είπε ο λόρδος βολντεμορτ κάνοντας μια μικρή υπόκλιση… «… ΚΑΙ ΕΡΧΟΜΑΙ ΕΔΩ ΜΕ ΚΑΛΟ ΣΚΟΠΟ»….
Ο Δράκοντας τον περιεργάστηκε προσεκτικά και μετά μίλησε με την δυνατή φωνή του! « ΕΣΥ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΝΑΣ ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΜΑΓΟΣ…!!!» Του φώναξε κάνοντας ένα απειλητικό βήμα προς τον μάγο… «…ΟΙ ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΜΑΓΟΙ ΔΕΝ ΕΠΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΥΡΙΝΗ ΑΝΑΣΑ ΜΟΥ!…
ΣΕ ΡΩΤΑΩ ΓΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ… ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΖΗΤΑΣ.?»
«Όπως σου είπα μεγάλε δράκοντα, είμαι ένας ταπεινός μάγος ο οποίος ήρθε εδώ με καλές προθέσεις!… έχω να σου προτείνω μια πρόταση! Θα με ακούσεις μεγάλε αρχοντα του βουνού?»
Ακούγοντας τα λόγια του μάγου ο δρακός τον κοίταξε με το ενδιαφέρων του να ανεβαίνει… « ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙΣ ΕΣΥ..? ΕΝΑ ΜΑΓΟΣ…» είπε, προφέροντας την τελευταία λέξη σαν να ηταν σκουπίδι… «…ΕΛΑ ΠΕΣ ΜΟΥ, ΕΧΩ ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΓΕΛΑΣΩ, ΠΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΜΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΓΕΛΑΣΩ ΚΑΛΑ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΧΑΡΙΣΩ ΤΗΝ ΖΩΗ…
… ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΧΕ ΜΑΓΕ, ΤΟ ΟΤΙ ΕΠΕΖΗΣΕΣ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ… ΕΧΩ ΑΛΛΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΠΩΣ ΝΑ ΣΕ ΛΙΩΣΩ!!» είπε ο δράκοντας τονίζοντας τα λόγια του με ένα χτύπημα της ουράς του στο πέτρινο πάτωμα της αίθουσας που έκανε ολόκληρη την σπηλιά να τρέμει…
Ο Λόρδος βολντεμορτ σήκωσε το χέρι του και σκούπισε μια μικρή σταγόνα ιδρώτα που ειχε εμφανιστεί στο μετοπο του… αυτό το κομμάτι του σχεδίου ηταν το ποιο δύσκολο, και ο σκοτεινός αρχοντας δεν αμφέβαλε στιγμή πως αυτός ο δράκοντας ειχε πολλούς άλλους τρόπους με τους οποίους μπορούσε να τον κάνει σκόνη… ένα μόνο βλέμμα στα κέρατα του κτήνους και στα μητέρα του δόντια επιβεβαίωνε πως η απειλή του δράκου δεν ηταν κούφια…
«Οπος είπα έχω να σου κάνω μια πρόταση…» του φώναζε ο αρχοντας της σκοτεινής τέχνης με θάρρος, δεν έπρεπε να δείξει καμία αδυναμία…όχι αμα ήθελε να επιζήσει!
« πιστεύω, μεγάλε δράκε, πως αρκετούς αιώνες εχεις κοιμηθεί… πολύ καιρό δεν εχεις δει το φως του ήλιου… εχεις καιρό να γευτείς το αίμα τον αντίπαλων σου… να χορτάσεις με σάρκα ανθρώπων και μάγων…» άρχισε ο πονηρός μάγος…
«…μήπως νομίζεις πως ήρθε πάλε η ώρα να αναστήσουμε τον παλιό σου εαυτό, να πετάς ελεύθερος στους ουρανούς να σπέρνεις τον τρόμο και τον θάνατο …» ο μάγος έκανε μια μικρή παύση παρακολουθώντας τον δράκο ο οποίος ειχε μια έκφραση ονειροπολήσεις αποτυπωμένοι στο πρόσωπο του!!
«ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ, ΜΑΓΕ… ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ… ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΦΤΑΣΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΞΑΝΑΒΓΩ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΡΥΠΑ…» Ξεφώνησε ο δράκοντας κάνοντας άλλο ένα βήμα προς τα μπρος έτοιμος να ανοίξει τα φτερά του…
Ο Λόρδος βολντεμορτ αντέδρασε αστραπιαία! Σήκωσε το ραβδι του και πήρε επιθετική στάση…
«ΣΤΑΜΑΤΑ…» φώναξε με όλοι του την δύναμη, τείνοντας το χέρι του με το ραβδι προς την μεριά του δράκου…
Ο Δρακός κοκάλωσε στην θέση του και κοίταξε τον μικροσκοπικό ανθρωπάκο που τον σημάδευε με το μικρό του ραβδι…
«ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ, ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΥΠΑΚΟΥΣΩ ΕΣΕΝΑ…» Του είπε με την δυνατή φωνή…
Ο Σκοτεινός αρχοντας παίρνοντας όλο του το θάρρος έκανε ένα ξόρκι στο λαιμό του και η φωνή του για να δυναμώσει και να βαρύνει, την ίδια στιγμή Σήκωσε το ραβδί του ψηλά στον αέρα και έκανε άλλο ένα πανίσχυρο ξόρκι…
άμεσος απ' όλες της μεριές της σπηλιάς δυνατός άνεμος ήρθε προς τον λόρδο βολντεμορτ… ο οποίος πήδηξε προς τα πάνω και με μια σβούρα πετάχτηκε δέκα μέτρα στον αέρα…
Εκεί έμεινε να μετέωρος δέκα μέτρα πάνω από το έδαφος στο ύψος του κεφαλιού του δράκου ενώ από κατο μια ριπή αέρα τον κρατούσε στην θέση του για να μην πέσει κάτω …
Η μακριά μπέρτα του ανέμιζε στον αέρα, η κουκούλα που μέχρι τώρα κάλυπτε το κεφαλή του έπεσε προς τα πισο αποκαλύπτοντας το φιδίσιο πρόσωπο του και τα κατακόκκινα ματια του…
«ΕΠΕΙΔΗ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΛΟΡΔΟΣ ΒΟΛΝΤΕΜΟΡΤ…» Είπε με παγερή φωνή ο μάγος…
« …ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΠΡΙΝ ΒΓΕΙΣ ΕΞΩ… ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΟΣ ΠΑΛΙΑ… Η ΜΑΓΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΙΟ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ Η ΜΑΓΚΛ ΕΧΟΥΝ ΝΕΑ ΟΠΛΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ ΠΟΛΥ ΕΥΚΟΛΑ… ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ ΔΡΑΚΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΙΣ..»
Ο Δράκοντας έμεινε, κοκαλωμένος στην θέση του εντυπωσιασμένος από την επίδειξη δύναμης του μάγου, ίσος έπρεπε να τον πάρει σοβαρά αυτόν εδώ ! σκέφτηκε ο μεγάλος δράκοντας, αλλά το πείσμα του και ο εγωισμός του, έδιωξαν στην στιγμή αυτή την σκέψη…
«ΔΕΝ ΠΕΡΝΩ ΔΙΑΤΑΓΕΣ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΙΔΙΚΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΜΑΓΟ…» ούρλιαξε ο δράκοντας κάνοντας της μικρές πετρούλες που ηταν σκόρπιες στην σπηλιά να αναπηδήσουν τρέμοντας ..
«ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ… ΑΜΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΚΑΠΟΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΕΚΕΙ ΕΞΩ, ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ ΚΑΤΙ… ΤΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕ ΥΠΑΚΟΥΣ.» Φώναξε ο λόρδος βολντεμορτ παίρνοντας θέση για μάχη ξέροντας τι επρόκειτο να ακολουθήσει…
Ο Δρακός βγάζοντας ένα δυνατό μουγκρητό σηκώθηκε στα πισο ποδιά του και άνοιξε το τεράστιο στόμα του… άμεσος μετά με μια απότομη κινήσει βυθίσθηκε μπροστά με πρόθεση να κατασπαράξει αυτόν τον κακομοίρη μάγο ο οποίος ειχε το θράσος να του πει να τον υπακούσει…
Ο λόρδος βολντεμορτ αντέδρασε στιγμιαία, με μια κινήσει του ραβδίου του δημιούργησε ένα κόκκινο τοίχο μπροστά του.
Ο δρακός έπεσε με φορα πάνω στον μαγικό τοίχο του μάγου και σταμάτησε απότομα, χωρείς να μπορεί να πλησιάσει τον σκοτεινό αρχοντα ποιο πολύ!… βλέποντας πως αυτό που έκανε δεν ειχε αποτέλεσα έκανε ένα βήμα προς τα πισο και σήκωσε με φορα την ουρά του…
Αυτό έδωσε στον αρχοντα της σκοτεινής μαγιας χρονο να ανανεώσει την άμυνα του…
Ψιθυρίζοντας πανάρχαιες λέξεις και ζωγραφίζοντας στον αέρα ρουνούς ξεχασμένων εποχών ο μάγος αρχισε να δημιουργεί μια από της μεγαλύτερες και τελειότερες ασπίδες που ειχαν ποτέ δημιουργηθεί από μάγο… το μόνο μειονέκτημα τους ηταν πως χρειάζονταν πολύ χρόνο για να δημιουργηθούν… χρονο που ο λόρδος βολντεμορτ δεν ειχε…
Η ουρά του τεράστιου δράκου υψώθηκε δέκα μέτρα πάνω από τον μάγο ο οποίος βρίσκονταν ακόμα δέκα μέτρα από το έδαφος… μετά άρχισε να κατεβαίνει με τεράστια δύναμη, κατευθυνόμενη ακριβός πάνω στον αιωρούμενο άνθρωπο…
Ο σκοτεινός αρχοντας είδε με την άκρη του ματιού του την επιθέσει του δράκου αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να ανατρέψει την ανερχόμενη σύγκρουση.. έτσι έκλεισε τα ματια του και έλπιζε πως θα προλάβαινε να ενεργοποιηθεί η ασπίδα, ενώ από μέσα του συνέχισε να επικαλείται του αρχαίους κρουνού της προστασίας…
Η ουρά του δράκου βρίσκονταν ποια πολύ κοντά στον μάγο και ο δρακός με ένα επιφώνημα νίκης έβαλε και τα τελευταία απομεινάρια της δύναμης του στο χτύπημα…
Η σύγκρουση ηταν τεραστία, η ουρά του δράκου χτύπησε το μάγο και τον κατέβασε απότομα στο έδαφος… ο άνθρωπος μαζι με την ουρά του δράκοντα, με ένα δυνατό ήχο βυθίσθηκαν μέσα στο πέτρινο πάτωμα…
Ο Αρχοντας του βουνού κοίταξε με κάμαρη την τρυπά που ειχε δημιουργήσει με την δυνατή ουρά του… αυτό εδώ το χτύπημα δεν υπήρχε περίπτωση να το επιζήσει αυτός ο ταπεινός μάγος … ο δρακός χαμογέλασε, σηκώνοντας την ουρά του θέλοντας να δει το λιωμένο κορμί του μάγου…
Μόλις ομος σήκωσε την ουρά του τον περίμενε μια μεγάλη έκπληξη… εκεί κατο… χωμένος μέσα στο χώμα, μέσα σε μια σφαίρα από πρασινοκόκκινο φως στεκόταν όρθιος ο μάγος, με τα κατακόκκινα ματια του να τον κοιτάζουν με ένα βλέμμα αιώνιου μίσους, δύναμης, μοχθηρότητας…
Ο μεγάλος δράκοντας δεν ειχε φοβηθεί ποτέ στην ζωή του… από μικρός ηταν ένας από τους πιο δυνατούς δράκους που νικούσε όποιον εχθρό έβρισκε μπροστά του…
κι ομος τώρα χωρείς να το καταλάβει έκανε ένα βήμα προς τα πισο, μπροστά στο βλέμμα αυτού του πλάσματος…
Ο λόρδος βολντεμορτ με ισιωμένο το ανάστημα του και ευχαριστημένος από την απόδοση του, βγήκε αιωρούμενος από την τρυπά που ειχε δημιουργήσει ο δράκοντας…
Τώρα ηταν η ώρα… τώρα έπρεπε να χρησιμοποιήσει το τελειότερο οπλο του… το οπλο που θα τον βοηθούσε να κάνει αυτό το παντοδύναμο θεριό να τον υπακούει…
Παίρνοντας μια βαθιά ανάσα ο μάγος σήκωσε για τελευταία φορα το ραβδι του αποφασισμένος να κάνει το τελειωτικό χτύπημα…
Κλείνοντας τα ματια του επικεντρώθηκε στη μαγική ενέργεια που ηταν γύρο του. συγκεντρώνοντας την προσοχή του στο περιβάλλον του και αλλάζοντας του την μαγική δομή…
Άμεσος έπεσε απόλυτο σκοτάδι στη αίθουσα.. τόσο βάθη που ούτε τα ματια του δράκοντα που ηταν κατασκευασμένα να βλέπουν και στο πιο πηκτό σκοτάδι δεν μπορούσαν να δουν τίποτα…
Μετά ο αρχοντας της τέχνης του σκοτους έκανε ένα από τα πιο δύσκολα και πιο επικίνδυνα ξορκια που μπορούσε να κάνει ένας μάγος.
Σημάδεψε με το ραβδι του προς την μεριά του δράκου και με την δύναμη της θέλησης του και με της λέξεις κωδικούς του ξορκιού, αρχισε να μεταφέρεται μέσα στο μυαλό του δράκοντα…
Η αντίσταση του δράκου ηταν μεγάλη, αλλά ο λόρδος βολντεμορτ ειχε βάλει σκοπό να μπει μέσα στον μυαλό του και να πολεμήσει με το υποσυνείδητο του δράκου… αυτός ηταν ο μονος τρόπος να καταφέρει να νικήσει τον δράκο και να τον κάνει να τον σέβεται, να είναι πρόθυμος να θυσιάσει την ζωή του για αυτόν..!
Ο Μάγος πίεσε πιο πολύ, αλλά η σιδερένια θέληση του αρχαίου δράκου δεν υποχώρησε ούτε ελάχιστο…
Τότε ο λόρδος βολντεμορτ σκέφτηκε έναν άλλο τρόπο, έναν καλύτερο, πώς να ξεγελάσει τον δράκο και να τον κάνει να τον αφήσει με τη θέληση του να μπει μέσα στο μυαλό του…
«μεγάλε δράκοντα με ακούς…» σκέφτηκε ο μάγος στέλνοντας την σκέψη του στο δράκο… «…έγινε ένα ατύχημα και εχεις χάσει την όραση σου… υπάρχει μόνο ένας τρόπος να καταφέρουμε να στην επιστρέψουμε…»
Τελειώνοντας την σκέψη του ο λόρδος βολντεμορτ αισθάνθηκε άμεσος ένα δυνατό κύμα μίσους να τον κατακλύζει, και χαμογέλασε… ο δρακός τον άκουγε..!
«ΜΑΓΕ… ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ!! ΘΑ ΣΕ ΛΙΩΣΩ! ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΟΡΑΣΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΤΣΑΚΙΣΩ…» Ξέσπασε ο δρακός…
«Ναι μεγάλε δράκε…» του απάντησε ήρεμα ο μάγος, «… ομος τώρα με χρειάζεσαι, άρα θα με ακούσεις…» συνέχισε ο πονηρός αρχοντας….
«ΜΑΓΕ… ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΤΩΡΑ ΘΑ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΩ! ΣΤΟ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ, ΚΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΩ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ… ΘΑ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΩ…»
«Καλά… καλά… μεγάλε δράκε, δεν με πειράζει να με καταστρέψεις… αρκεί να με ακούσεις και να δεις αυτά που θέλω να σου δείξω…!» συνέχισε το παραμύθι του ο λόρδος βολντεμορτ…
Ο δράκοντας τώρα χαλάρωσε την αμυντική του στάση καθώς τα λόγια του μάγου τράβηξαν την προσοχή του!…
«ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΔΕΙΞΕΙΣ?.. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΠΡΟΘΥΜΟΣ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΕΙΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΟΥ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΓΙΑ ΑΥΤΟ?…» ρώτησε με ενδιαφέρων ο δρακός…
«Μεγάλε αφέντη… άσε με να σου δείξω...! μόνο έτσι θα μπορέσεις να δεις την δύναμη, τους θησαυρούς και τα μυστηκα που μπορείς να αποκτήσεις…!»
«ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΣΕ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΩ… ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ ΕΣΥ… ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΤΕΤΟΙΑ ΜΥΣΤΙΚΑ…» είπε με απιστία ο δρακός…
« Θα πάρω εκδίκηση…» είπε ο λόρδος βολντεμορτ αφήνοντας τα αληθινά του αισθήματα να βγουν στην επιφάνεια! Αισθήματα που τα κατάλαβε ο δρακός και ήξερε πως ο μάγος λέει την αλήθεια!..
«ΒΛΕΠΩ ΜΑΓΕ ΠΩΣ ΛΕΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!… ΓΙ' ΑΥΤΟ ΘΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ… ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΤΩΡΑ ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ…» Είπε ο δρακός κατεβάζοντας τις άμυνες του, πιστεύοντας πως έτσι κι αλλιώς ο μάγος δεν μπορούσε να τον βλάψει με κανέναν τρόπο!!..
Ο λόρδος βολντεμορτ δεν έχασε στιγμή και άμεσος μπήκε πιο βαθιά μέσα στο υποσυνείδητο του δράκου… με μεγάλη του ευχαρίστηση είδε πως αυτή την φορα ο δρακός δεν του έφερε καμία αντίσταση!..
μόλις αισθάνθηκε της σκέψεις και τα αισθήματα του δράκου ο λόρδος βολντεμορτ έβαλε τα δυνατά του και συγκεντρώθηκε σε μια και μοναδική κατάρα που ο ίδιος τη ειχε τελειοποιήσει και την ειχε κάνει ανίκητη…
«IMPERIO MOSCOW» φώναξε με όλοι του την δύναμη στέλνοντας όλοι του την μαγική δύναμη δια μέσου της σκέψεις του στο δράκο…
Ο Δράκοντας δεν ηταν προετοιμασμένος για μια τέτοια επίθεση… και δεν την περίμενε..
Αισθάνθηκε μια αίσθηση που δεν ειχε αισθανθεί ποτέ άλλοτε, σαν κάτι απαλό να τον τραβάει μακριά, μακριά από το σώμα του σε ένα μέρος χωρείς πόνο, χωρείς φασαρίες…
Ο μεγάλος μαγικός δρακός προσπάθησε να αντισταθεί στην πανίσχυρη κατάρα του σκοτεινού αρχοντα αλλά ηταν ίδια αργά, και δεν ειχε τι να πολεμήσει. Ο λόρδος βολντεμορτ βρίσκονταν μέσα του, μέσα στο υποσυνείδητο του… εκεί που η κατάρα του ειχε την μέγιστη δύναμη που μπορούσε να εχει…
Ο Δρακός κοίταξε γύρο του μα το μόνο που διέκρινε ηταν σκοτάδι οπος και πριν… μια αίσθηση αδυναμίας τον κατέλαβε! Δεν αισθανόταν πια την προστασία του δυνατού σώματος του!… ο δρακός προσπάθησε να φωνάξει αλλά δεν ειχε πνευμόνια να βγάλει ήχο..!
Ξαφνικά το σκοτάδι διαλύθηκε τόσο απότομα όσο ειχε εμφανιστεί και το πνεύμα του δράκου έμεινε να κοιτάει τον εαυτό του που βρίσκονταν σωριασμένος από κατο του και την σκοτεινή φιγούρα του μάγου να στέκετε μερικά βήματα δίπλα του…
Ο Σκοτεινός μάγος σήκωσε τα κατακόκκινα ματια του που πετούσαν φλόγες και κοίταξε απευθείας το πνεύμα του δράκου που αιωρούνταν αβοήθητο πάνω από το σώμα του χωρείς να μπορεί να κάνει τίποτα για να βοηθήσει την κατάσταση του…
Ο Μάγος χωρείς να πει λέξει σημάδεψε με το ραβδί του το σώμα του δράκου που ηταν πεσμένο στο πάτωμα, και με μια κινήσει το έκανε να σηκωθεί. Μετά αιωρήθηκε στον αέρα και κάθισε στην πλάτη του θεριού που δεν έκανε καμία απόλυτος κινήσει διαμαρτυρίας αφού ελέγχονταν πλήρως από τον λόρδο βολντεμορτ…
Ο Σκοτεινός αρχοντας με μια τελευταία ματια προς την μεριά που βρίσκονταν το αποκομμένο πνεύματος του μεγάλου δράκου, τέντωσε το ραβδι του και άμεσος ο δρακός ανοίγοντας τα φτερά του ξεκίνησε πετώντας προς την έξοδο της σπηλιάς αφήνοντας το πνεύμα, μόνο του να περιπλανιέται μέσα στο βουνό και να καταριέται το πλάσμα που του το έκανε αυτό…
Ο Λόρδος βολντεμορτ που καθόταν πάνω στην νέα του κατάκτηση χαμογέλασε αυτάρεσκα… Μια χαρά τα κατάφερε. Το σχέδιο του πήγε κατά πολύ καλύτερα αποτί μπορούσε ποτέ να ελπίζει… η ώρα πλησίαζε…!!
παφ… με ένα αδύναμο ήχο ο Χαρι Ποττερ και ο διευθυντής του Χογκουαρτς βρέθηκαν στο γραφείο του διευθυντή…
ο Νταμπλαντορ με το που βρέθηκε στο γραφείο του ακούμπησε τον κύβο πάνω στο τραπέζι του και κάθισε στην πολυθρόνα του αναπαύτηκα… Ο Χαρι από την άλλη μεριά έμεινε στην θέση του ανίκανος να κουνηθεί, τι ταξίδι κι αυτό!!
Όταν ειχε μπει νωρίτερα στο γραφείο του Νταμπλαντορ τα περίμενε σχεδόν όλα… αλλά αυτό!!! Ότι αυτός ηταν απόγονος τον τριών ιδρυτών του Χογκουαρτς και ότι ειχε το αίμα και τον τεσσάρων!!! Αυτό, στα αλήθεια, δεν το περίμενε!!...
Ο Νταμπλαντορ παρακολουθούσε προσεκτικά τον χαρι προσπαθώντας να μην χάσει την παραμικρή του κίνηση…
« Χαρι είσαι καλά…?» τον ρώτησε μετά από λιγο…
«Ναι…» του απάντησε αυτός… «απλά είμαι πολύ μπερδεμένος! Είναι όλα τόσο πολύπλοκα… τόσο μπερδεμένα… δεν ξέρω τι να πιστέψω και τι όχι…»
Ο Γέρος μάγος αναστέναξε αδύναμα, την περίμενε αυτή την αντίδραση από τον χαρι δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς… « χαρι…» του είπε με καθησυχαστικό τρόπο. «… μην ανησυχείς όλα θα πάνε καλά! Θα δεις… τώρα μπορεί να σου φαίνονται όλα δύσκολα και μπερδεμένα αλλά δώσ' του λιγο χρονο και θα δεις… θα είναι καλύτερα! Και η τέσσερις ιδρυτές μπορούν να σε βοηθησουν σε πολλά, πολλά πράγματα! Θα δεις…»
Ο Χαρι τον κοίταξε με ένα ταλαιπωρημένο βλέμμα που έκανε την καρδιά του καλόκαρδου μάγου να πονέσει.. « το ξέρω θα είναι καλύτερα έτσι, αλλά εξακολουθώ να μην μπορώ να το πιστέψω! Εγώ, και αυτοί…» ο Χαρι σώπασε για άλλη μια φορα και κοίταξε το πάτωμα…
Ο Νταμπλαντορ έβγαλε το ραβδι του και με μια κινήσει του εμφανίστηκε ένα φίλτρο δίπλα του στο τραπέζι… ο Διευθυντής του σχολείου το πήρε προσεκτικά στα χέρια του και το έδωσε σιγανά στον χαρι…
«Ορίστε χαρι, πάρε και πιες αυτό.. θα σε βοηθήσει να κοιμηθείς και να κατανοήσεις καλύτερα τα πράγματα… αύριο θα αρχίσουμε να δουλεύουμε πάνω στης νέες σου δύναμης και θα δεις πως δεν θα είναι και τόσο άσχημα… έλα πιες τώρα το φίλτρο…» τον παρότρυνε ο Νταμπλαντορ.
Ο Νεαρος μάγος δεν έφερε καμία αντίρρηση! Πήρε το φίλτρο και το ήπιε άμεσος . Μετά πήγε με τον Νταμπλαντορ στο διπλανό δωμάτιο όπου ηταν τα ιδιαίτερα διαμερίσματα του διευθυντή, εκεί ξάπλωσε και σχεδόν άμεσος βυθίστηκε σε ένα θεραπευτικό ύπνος…
Ο Μεγαλύτερος μάγος έμεινε να κοιτάζει το κοιμισμένο παιδί για αρκετή ώρα ακόμα… από παλιά ήξερε πως αυτό το παιδί θα έκανε κάτι σημαντικό για τον μαγικό κοσμο αλλά ποτέ του δεν ειχε φανταστεί πως θα ηταν και τόσο σπουδαίο…
Ο γέρος μάγος κοίταξε με συμπόνια το παιδί που θα γινόταν ένας από τους μεγαλύτερους μάγους όλων των εποχών. Ελπίζοντας ειλικρινά να μην τον απορροφήσει η σκοτεινή του πλευρά!…
Το πρωί έφτασε γρήγορα και ο νεαρος μάγος ξύπνησε από το πρωινό φως που έμπαινε απαλά από το μικρό παραθυράκι που βρίσκονταν απέναντι του…
Ο Χαρι έμεινε ξαπλωμένος στο κρεβάτι, κοιτάζοντας το ταβάνι καθώς τα γεγονότα της προηγούμενης μέρας, επανέρχονταν αργά στο μυαλό του…
η Σάρα!! Η πρώτη σκέψη του νεαρού ηταν η Σάρα, με τα γεγονότα της χθεσινής μέρας δεν ειχε προλάβει να της ξαναμιλήσει μετά από το χωρισμό τους με το καθηγητη Σνειπ…
Ναι… τα γεγονότα της χθεσινής μέρας… ο Χαρη τεντώθηκε τεμπέλικα! Το φίλτρο του Νταμπλαντορ ειχε κάνει και πάλη σωστά την δουλεία του, ο νεαρος αισθανόταν ξεκούραστος γεμάτος ενέργεια και έτοιμος για νέες περιπέτειες..!
Σηκώθηκε από το κρεβάτι και έριξε μια πιο προσεκτική ματια στα ιδιαίτερα διαμερίσματα του διευθυντή του σχολείου. Βρίσκονταν σε ένα μέτριου μεγέθους δωμάτιο. Γύρο του υπήρχαν μεγαλα ράφια γεμάτα από χοντρά βιβλία!..
Ο Χαρη έκανε μια μικρή βόλτα στο δωμάτιο που ειχε κοιμηθεί, εξετάζοντας προσεκτικά τα παράξενα πράγματα που βρίσκονταν παντού τριγύρω του. Μετά πλησίασε το παράθυρο και κοίταζε έξω τον πρωινό ήλιο να ανατείλει απαλά μπροστά του, δημιουργώντας υπέροχα σχέδια στον ουρανό…
Από κατο του βρίσκονταν οι μεγάλοι κήποι του σχολείου και στο βάθος μπορούσε να δει το απαγορευμένο δασός να απλώνεται στο ορίζοντα. Έστρεψε την προσοχή του στους κήπους του Χογκουαρτς και στο γήπεδο κουιντιτς που ηταν επίσης ορατό. Ο Χαρι άφησε το βλέμμα του ελεύθερο να περιπλανηθεί στην μαγευτικοί αυτή θεά που βρίσκονταν μπροστά του ενώ σιγά, σιγά άρχισε να χάνετε στης σκέψεις του…
«Ωραία θέα!!!! Ε…?» ακούστηκε ξαφνικά μια φωνή από πισο του… ο Νεαρό μάγος αναπήδησε απότομα…
«Σιγά… Χαρι!! Εγώ είμαι…» είπε ο Νταμπλαντορ καθώς ακουμπούσε απαλά το χέρι του στον ωμό του παιδιού…
Ο Χαρι γύρισε αργά να αντικρίσει το διευθυντή του σχολείου… «Ναι…» συμφώνησε «…υπέροχη θέα..»
Ο μεγαλύτερος μάγος πέρασε το χέρι του πάνω από του ώμους του Χαρι και έμεινε εκεί… αγναντεύοντας με τον νεαρό μάγο το ξεκίνημα της καινούριας μέρας…
Η ώρα πέρασε και τα παράξενα χρώματα της ανατολής άρχισαν να χάνουν την ομορφιά τους, καθώς την θέση τους την έπαιρνε το άσπρο χρώμα της μέρας. Ο Νταμπλαντορ άφησε τον νεαρό… « Χαρι! Έλα… πάμε να φάμε πρωινό..!» είπε ο ηλικιωμένος μάγος. Ο Χαρι έγνεψε καταφατικά, και οι δυο μάγοι ξεκίνησαν να πάνε προς την τραπεζαρία του σχολείου..
Βγαίνοντας από το γραφείο του, ο Διευθυντής κοίταξε για άλλη μια φορα τον νεαρό.. «Άσχετα… νομίζω πως κάποια καλεσμένη σε περιμένει, με ανυπομονησία..»
Ο Νταμπλαντορ χαμογέλασε αυτάρεσκα, βλέποντας το νεαρό να ανοίγει το βήμα του και στο πρόσωπο του να εμφανίζεται μια ονειροπόλα έκφραση!!
Μπαίνοντας στην μεγάλη αίθουσα ο Χαρι αναστέναξε ανακουφισμένος, βλέποντας πως το παράξενο δασός ειχε εξαφανιστεί και στην θέση του υπήρχε η παλιά καλή τραπεζαρία με τα τέσσερα μεγαλα τραπέζια των κοιτώνων και το τραπέζι τον καθηγητών.
Ο Χαρι περίμενε να δει όλους τους καθηγητές, οπος κάθε πρωί να τρώνε το πρωινό τους, και ξαφνιάστηκε βλέποντας μόνο την καθηγήτρια μαγκ-γκοναγκαλ μαζι με τους γονείς της Σάρας και την Σάρα…
Ο Νταμπλαντορ τον οδήγησε ως το τραπέζι, όπου χαιρετήθηκαν με τους υπόλοιπους και ο χαρι κάθισε δίπλα από την Σάρα να φάει…
Μετά το πρωινό ο Νταμπλαντορ πλησίασε τον Χαρι… «Χαρι… άκουσε με! Οπος είπαμε και εχθές, πρέπει να βρεθούμε σήμερα και να δούμε κάποιες από της δύναμης σου..! θέλω να βρεθούμε στο γήπεδο του κουιντιτς σε δυο ώρες…» του είπε ο Διευθυντής του σχολίου… « εν το μετάξι τραβάτε να κάνετε καμία βόλτα έξω… να πάρετε λιγο αέρα.!!» πρόσθεσε ο Νταμπλαντορ κοιτώντας τον Χαρι με τη Σάρα και κλείνοντας με τρόπο το μάτι στο Νεαρό…
Ο Χαρη κοίταξε την Σάρα που του Χαμογέλασε αθώα. Μετά τα δυο παιδία σηκώθηκαν από το τραπέζι και έφυγαν με ζωηρό βήμα προς την έξοδο του κάστρου…
Έξω ο καιρός ηταν ωραίος και ο νεαρος αποφάσισε πως θα έπαιρνε την Σάρα πρώτα μια μικρή βόλτα κοντά στην λίμνη..!
Στο δρόμο προς τα εκεί τα δυο παιδία μιλούσαν για διάφορα, λέγοντας αστεία και πειράζοντας το ένα το άλλο…
Ο Χαρη αισθανόταν υπέροχα, απελευθερωμένος από όλα του τα προβλήματα. Αισθανόταν πως το μόνο που ειχε σημασία εκείνη την στιγμή ηταν να περνάει καλά. Δεν τον ένοιαζε τίποτα άλλο, ένα βλέμμα στο χαμόγελο της Σάρας ηταν ικανό να τον κάνει ευτυχισμένο για πάντα…
Έτσι έτρεχαν από δω και από εκεί χωρείς να κάνουν κάτι το Συγκεκριμένο εκτός από το να περνάνε καλά!
Κάποια στιγμή έφτασαν σε ένα μεγάλο δέντρο που φύτρωνε δίπλα από τα καθαρά νερά της λίμνης. Σωριάστηκαν και η δυο κάτω από το δέντρο παίρνοντας βαθιές ανάσες…
«ΑΧ… είναι υπέροχα Χαρι…!!» αναφώνησε ξαφνικά η Σάρα…
Ο Χαρη την κοίταζε με ένα πονηρό βλέμμα και την ρώτησε, με ένα μυστηριώδες τόνο,.. «και τι είναι τόσο υπέροχο??»
Η Σάρα τον κάρφωσε με το βλέμμα της και χαμογέλασε κοιτώντας τον ουρανό! «ΟΛΑ!!!…» του απάντησε χαρούμενα! «...Όλα είναι υπέροχα! Τα πούλια που πετάνε στον αέρα και κελαηδάνε ,ο Μπλε ουρανός το πράσινο Χορτάρι, το μυστηριώδες κάστρο, και…» Η Φωνή της Σάρα έσπασε και το βλέμμα της έπεσε πάνω στον νεαρό.. «…και…» συνέχυσε αλλά τα λόγια της δεν ελεγαν να βγουν από το στόμα της και το βλέμμα της να ξεκολλήσει από τα ματια του αγοριού…
Ο Χαρη έμεινε κοκαλωμένος να κοιτάει τα υπέροχα μπλε ματια της Σάρας, με το μυαλό του να εχει σταματήσει να λειτουργεί. «…Και???…….» ρώτησε ψιθυριστά ο νεαρος, χωρείς όμως να νοιάζεται για την απάντηση… Χωρείς καν να ξέρει τι κάνει, ο Χαρη άρχισε σιγά, σιγά να πλησιάζει την Σάρα.
Η Σάρα μπορούσε να αισθανθεί το χτύπο της καρδιάς της να δυναμώνει, και κάθε ίχνος λογικής να εξαφανίζεται, ο Χαρη την πλησίασε κι άλλο. Η κοπέλα για πρώτη φορα στην ζωή της, άρχισε να τρέμει ελαφρά, καθώς αισθανόταν τον αέρα γύρο της να ζεσταίνεται… με την καρδιά της να χτυπά ακόμα ποιο δυνατά η κοπέλα άρχισε να πλησιάζει και αυτή το αγόρι που κάθονταν μπροστά της…
Σε λιγο ο νεαρος μάγος μπορούσε να αισθανθεί την καυτή ανάσα της Σάρας πάνω στο πρόσωπο του! κλείνοντας τα ματια του ο νεαρος πλησίασε και άλλο την κοπέλα..
Τώρα πια απείχαν μόνο ελάχιστα εκατοστά μετάξι τους.
Η κοπέλα έκλεισε τα ματια της και ακούγοντας μόνο την καρδιά της ετοιμάστηκε για την στιγμή που περίμενε από τότε που ειχε γνωρίσει αυτό το διαφορετικό αγόρι..!
Τα χείλη τους ενώθηκαν..! Μια έντονη ζεστασιά πλημμύρισε και τα δυο παιδία, ο Χαρι μη καταλαβαίνοντας τι έκανε σήκωσε το χέρι του και έπιασε απαλά το μάγουλο της Σάρας. Αυτό κράτησε για αρκετη ώρα, ώσπου κάποια στιγμή τα δυο παιδία χώρισαν κοιτάζοντας το ένα το άλλο, με ένα ονειροπολικό ύφος ζωγραφισμένο στα πρόσωπα τους..!
«…… Και εσύ!!!!…» ψιθύρισε τελικά η Σάρα. «…και εσύ είσαι υπέροχος!!…»
Ακούγοντας αυτό ο Χαρι χωρείς να χάσει άλλο χρόνο έσκυψε και την φίλησε τρυφερά για άλλη μια φορα..!
Τα δυο παιδία έκατσαν μαζι αγκαλιά κάτω από το ψηλό δέντρο για την υπόλοιποι ώρα που τους έμεινε χωρείς να μιλάνε.. χωρείς να κάνουν τίποτα!! Απλά να κάθονται αγκαλιά απολαμβάνοντας την στιγμή..!
Μετά από καμπόση ώρα που φάνηκε στα δυο αγκαλιασμένα παιδία σαν μια στιγμή, ακούστηκαν βήματα από πίσω τους. σηκώθηκαν γρήγορα, για να δουν τον καθηγητη Νταμπλαντορ να έρχεται προς το μέρος τους μαζι με τους γονείς της Σάρας..!
«Σάρα!!!…» ακούστηκε η φωνή της μητέρας της. «…ααα… ώστε εδώ είσαι-… έλα.. πρέπει να φύγουμε τώρα…»
Ακούγοντας αυτό, η Σάρα έριξε ένα λυπημένο βλέμμα στον Χαρι, ο οποίος της το ανταπέδωσε…
« Δεν πειράζει…» της είπε μετά από λιγο, «θα σου γράψω!!»…
Η Σάρα του έγνεψε καταφατικά. Τα δυο παιδία ανταπέδωσαν μια τελευταία ματια και μετά πήγαν να βρουν τους υπόλοιπους…
Μετά από μερικά σύντομα λόγια με τον καθηγητη Νταμπλαντορ η γονείς της Σάρας χαιρέτισαν τον Χαρι και ξεκίνησαν να φύγουν!!… η Σάρα μην έχοντας άλλη επιλογή τους ακολούθησε κοιτώντας λυπημένα τον Χαρι..! ο οποίος τους παρακολουθούσε να απομακρύνονται….
Μετά από μερικά λεπτά αισθάνθηκε ένα χέρι να του ακουμπάει το ωμό!! «έλα… Χαρι!! Πάμε.. έχουμε πολλά να κάνουμε σήμερα!..» του είπε ο διευθυντής του σχολείου και ξεκίνησε να προχωράει προς το γήπεδο του κουιντιτς!! Ο νεαρος έμεινε να κοιτάει για λιγο ακόμα τα τρία άτομα που κόντευαν να εξαφανιστούν στον ορίζοντα και μετά ακολούθησε τον Νταμπλαντορ…
Φτάνοντας στο γήπεδο ο Χαρι πρόσεξε πως βρίσκονταν ήδη εκεί η καθηγήτρια Μακ-Γκοναγκαλ και τους περίμενε υπομονετικά!
Ο Νταμπλαντορ την πλησίασε… «Είναι όλα έτοιμα Μινέρβα?» την ρώτησε.
Η καθηγήτρια του απάντησε με ένα νεύμα του κεφαλιού της!! Ο Χαρι πρόσεξε πως η καθηγήτρια ηταν πολύ σφιγμένη, σαν να περίμενε να συμβεί κάτι το σπουδαίο!!!
«Καθηγητά Νταμπλαντορ..?» ρώτησε σε μια στιγμή ο Χαρι «… Και τι θα κάνουμε εδώ?»
Ο Διευθυντής τον κοίταξε και χαμογέλασε!! « υπομονή Χαρι..! όπου νάνε έρχεται ο Σεβεριους και όταν έρθει θα τα καταλάβεις όλα!! Αλλά μην ανησυχείς! Δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα το σπουδαίο!!!»
Λέγοντας αυτά κοίταξε προς την μεριά του κάστρου… « α… νατος έρχεται και ο καθηγητής Σνειπ…»
Ο Χαρι έστρεψε το βλέμμα του προς την μεριά που κοίταζε και ο διευθυντής του σχολείου και είδε και αυτός τον καθηγητη των φίλτρων να έρχεται προς το μέρος τους… Αλλά δεν ερχόταν μονος του!! Στην αρχή ο χαρη νόμιζε πως δίπλα από τον καθηγητη Σνειπ ερχόταν και κάποιος άλλος! Καθώς όμως ο Σνειπ τους πλησίαζε ο νεαρος διέκρινε πως δίπλα του αιωρούνταν ένα μεγάλο κουτί!!!
Όταν επιτέλους ο Σνειπ του έφτασε ο Νταμπλαντορ τον χαιρέτησε!! « Γεια σου Σέβερους! Τα έφερες όλα? Οπος σου ζήτησα!?» τον ρώτησε ο διευθυντής!
«Ναι… τα έφερα όλα μην ανησυχείς…» του είπε ο Σνειπ «…ακόμα και το φίλτρο!!»
λέγοντας αυτά τα λόγια κοίταξε με το πλάι του ματιού του τον Χαρι!!
«Ωραία!!…» Είπε ο Νταμπλαντορ… «…τότε ας αρχίσουμε..»
«Χαρι… εσύ έλα εδώ!..» του είπε ο διευθυντής! «…μην ανησυχείς για τίποτα!.. θα κάνουμε απλά λίγες εξετάσεις για να δούμε σε ποιο επίπεδο βρίσκεσαι!!. Βγάλε τώρα το ραβδι σου…»
ο νεαρος έκανε οπος του είπε ο Νταμπλαντορ και έβγαλε το ραβδι του…
«τώρα θέλω να κλείσεις τα ματια σου και να κουνήσεις το ραβδι σου… αλλά άστο ελεύθερο, σαν να κανεις κάποιο ξόρκι!! Άσε την ενέργεια να κυλήσει μόνη της…»
Ο Χαρι έγνεψε καταφατικά, μετά έκλεισε τα ματια του και συγκεντρώθηκε στο ραβδι του κάνοντας την κινήσει που του ειχε δείξει ο Νταμπλαντορ!
Στην αρχή δεν συνέβη τίποτα.. ο Χαρη ξανάκανε την ίδια κίνηση.. και άμεσος αισθάνθηκε μια ζεστή να τον διαπερνά! Μια ζεστή που του θύμιζε πολύ εκείνη την νυχτα στο νοσοκομείο στο κρεβάτι του Νταμπλαντορ…
«Ωραία φτάνει…» ακούστηκε η φωνή του διευθυντή βγάζοντας τον από της σκέψεις του!!
Ο Χαρη άνοιξε τα ματια του και είδε πως όλοι τον κοίταζαν με ένα παράξενο βλέμμα αποτυπωμένο στα πρόσωπα τους..! κοίταξε γύρο του.. ο χώρος σαν να φώτιζε! Σαν να υπήρχε μια απόκοσμη μαγική αίσθηση στον αέρα…!
Ο Νεαρος κοίταξε τον διευθυντή του σχολείου του!! ο Νταμπλαντορ του χαμογέλασε απαλά!!
«πολύ ωραία Χαρη!…» είπε… «… θα ήθελα όμως τώρα να κάνουμε ακόμα κάτι… θα σου δώσει ο καθηγητής Σνειπ ένα φίλτρο να το ποιείς για να σε βοηθήσει να απελευθερώσεις της δύναμης σου!!! Σεβέρους το φίλτρο παρακαλώ..» πρόσθεσε ο ηλικιωμένος μάγος!
Ο Σνειπ άνοιξε απρόθυμα τα μεγάλο μαύρο κουτί που αιωρούταν ακόμα δίπλα του και από μέσα έβγαλε άλλο ένα κουτί… το σήκωσε προσεκτικά στον αέρα και το ακούμπησε απαλά στο έδαφος!!! Μετά το άνοιξε και από μέσα του έβγαλε σιγά, σιγά μια μικρή φιάλη που περιείχε ένα κατακόκκινο φίλτρο… την έπιασε με στοργή στα χέρια του και μετά την παρέδωσε στον Νταμπλαντορ χωρείς να πει λέξη!!
Ο Διευθυντής του σχολείου το πήρε προσεκτικά και γύρισε να αντικρίσει το αγόρι..
« Χαρη… άκουσε με προσεκτικά τώρα…!» του είπε με σοβαρό ύφος! « αυτό το φίλτρο είναι ένα πολύ δυνατό μαγικό ποτό, το οποίο αμα χρησιμοποιηθεί σωστά μπορεί να σε βοηθήσει παρά πολύ!! Για να σου πω την αλήθεια δεν ξέρω τι ακριβός θα συμβεί όταν το πάρεις αλλά υποθέτω ότι θα ξυπνήσει της δύναμης που ήδη βρίσκονται μέσα σου και έτσι θα μπορέσεις να της ελέγξεις!!…»
Όσοι ώρα ο Νταμπλαντορ μιλούσε με τον Χαρη ο Σνειπ έβγαλε από το μεγάλο κουτί του άλλο ένα μικρότερο και το άνοιξε! Από μέσα του έβγαλε ένα ακόμα φίλτρο! Αυτό όμως ηταν κατάμαυρο σαν της ποιο σκοτεινές σκιές..!
«…αν για κάποιο, οποιοδήποτε λόγο αισθάνεσαι πως δεν μπορείς να αντέξεις άλλο θα ποιείς το αντίδοτο του φίλτρου!! Αυτό το εχει ο Καθηγητή Σνειπ!..» είπε ο Διευθυντής δείχνοντας το μαύρο φίλτρο που κρατουσε ο καθηγητή!!
Βλέποντας το φίλτρο ο Χαρη ξίνισε τα μούτρα του!! ούτε με σφαίρες… σκέφτηκε…
Ο Διευθυντής του σχολείου πλησίασε τον νεαρό μάγο, και του έδωσε το φίλτρο… «έλα… ποιες το! Και θα δούμε τι θα συμβεί!!»
Ο Χαρη πήρε το φίλτρο από τον μεγαλύτερο μάγο, το άνοιξε και το ήπιε μονορούφι! Η γεύση του ηταν παράξενη! Του Χαρη του θύμιζε τη γεύση από το ρούμι της φωτιάς που έφτιαχνε ο Φρέντ με τον Τζορτζ..!
Όταν το κατάπιε μια έντονη ζεστή άρχισε να τον καίει από το λαιμό του και να κατεβαίνει στο στομάχι του! για μια στιγμή ο Χαρη διπλώθηκε και πήγε να πέσει κάτω! Άμεσος όμως δυο γέρα χέρια τον έπιασαν δυνατά και τον σήκωσαν όρθιο!! « όλα καλά Χαρη?»
Μετά από ένα λεπτό ο νεαρός σήκωσε το ανάστημα του! « Ναι, καθηγητά Νταμπλαντορ! Όλα καλά τώρα!!» αποκρίθηκε! Νοιώθοντας όντως πολύ καλύτερα! Ένοιωθε πολύ παράξενα και όσο περνούσε ο καιρός τόσο ποιο καλά ένοιωθε!!!
Άρχισε να νοιώθει πάλε την γνωστή ποια αίσθηση της ζεστής που τον διαπερνά!!
Χωρίς να ξέρει τι κάνει και έχοντας ξεχάσει την ύπαρξη τον υπόλοιπων ο Χάρη σήκωσε τα χέρια του προς τον ουρανό και άφησε αυτή την τεραστία ποσότητα ενέργειας που βρίσκονταν μέσα του να ελευθερωθεί!!
Χωρίς να σκέφτεται έκλεισε τα ματια του και άρχισε να κουνάει τα χέρια του ελεύθερα μέσα στον άνεμο, που όλο και δυνάμωνε..!
Οι τρεις παρατηρητές τον κοιτούσαν προσεκτικά, καθώς ο αέρας γύρο τους δυνάμωνε όλο και ποιο πολύ!
«Τι κάνει..?» ρώτησε η καθηγήτρια τον διευθυντή!!
Ο Ντάμπλαντορ δεν της απάντησε, απλά στεκόταν όρθιος και παρατηρουσε προσεκτικά τον νεαρό!!
«Υπάρχει περίπτωση… να… δεν μπορεί..!!!» έκανε η Μινέρβα και έκανε ένα βήμα προς τα πίσω…
Ξαφνικά σαν να ξύπνησε ο μεγαλύτερος μάγος γύρισε απότομα στους υπολοίπους!.. « Ελατέ πισο μου! Γρήγορα!!» Είπε.. και άρχισε να κατευθύνετε με ταχύτητα μακριά από το Χαρη!! Όταν έφτασε στα 20 βήματα μακριά από τον νεαρό σήκωσε το ραβδί του άρχισε να ψέλνει κουνώντας τα χέρια του!..
Μέσα σε μερικές στιγμές γύρο τους δημιουργήθηκε μια αχνή μπλε σφαίρα!! Ο αέρας σταμάτησε απότομα καθώς η ασπίδα του έμπειρου μάγου τους προστάτευε καλά!!!
Ο Χάρη στεκόταν μέσα στον άνεμο με τον μανδια του να ανεμίζει σαν τρελός!.. απ' όλες της μεριές του ορίζοντα δυνατός άνεμος ερχόταν προς μέρος του!..
Σε μια στιγμή ο νεαρος μάγος σήκωσε απότομα τα χέρια του προς τον ουρανό!.. μια τεραστία ριπή αέρα τον σήκωσε από το έδαφος… Απορροφημένος καθώς ήταν δεν το αντιλήφθηκε! Δεν άκουσε καν την φωνή της καθηγήτρια Μακ-Γκόναγκαλ που ούρλιαζε βλέποντας τον να ανυψώνεται απότομα στον αέρα!!
«Νταμπλαντορ….» είπε ξεπνοα η καθηγήτρια!! Ο διευθυντής του σχολείου γύρισε να την αντικρίσει… «Ναι… Μινέρβα…» είπε.. «… οπος το περίμενα!!! Η δύναμης της Χελντα Χαφλπαφλ… ο νεαρος Χαρη εχει την δύναμη να ελέγχει τα στοιχεία της φύσης!!!»
Ανεβασμένος ψηλά από το έδαφος, με τον μανδύα του να ανεμίζει και μια έκφραση γαλήνης απλωμένη στο πρόσωπο του, ο νεαρός αισθανόταν την μαγεία να ρέει μέσα του, με ένα ν ευχάριστο τρόπο, με μια αρμονική ροή. Αισθανόταν μια ζέστη, μια θερμότητα να τον αγκαλιάζει.
Πιάστηκε από αυτή την αίσθηση και συνέχισε να μπαίνει πιο βαθιά, να αναζητά την ιδία την πηγή της αίσθησης αυτής.
Η προσπάθεια του ήταν τόσο μεγάλη, που για μια στιγμή έχασε το έλεγχο. Εκείνη ακριβός την στιγμή άκουσε στο μυαλό του μια γυναικεία φωνή να του μιλάει απαλά. «Μπράβο Χάρη!!! Μια χαρά τα πας! Αλλά να θυμάσαι… ποτέ… ποτέ μην αφήσεις τίποτα, απόλυτος τίποτα να σου αποσπάσει την προσοχή… Μιας και καταφέρεις να καλέσεις ένα έλεμεντ , δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να δείξεις ούτε ίχνος αδυναμίας!! Άμα μυριστεί πως το φοβάσαι ή πως δεν είσαι αρκετά δυνατός για να τα βγάλεις πέρα, θα σε καταστρέψει!!!
Τα Έλεμεντ δεν είναι παιχνίδια! Έχουν τα δικά τους συναισθήματα, την δικιά τους σκέψη! Και την δικιά τους ύπαρξη! Πρέπει να τα σέβεσαι να τα εκτιμάς! Αλλά και να τα φοβίζεις, πρέπει να καταφέρεις να τα κανείς να σε εμπιστεύονται!!! Μονό έτσι θα μάθεις να τα ελέγχεις!!!
Άκουσε με τώρα! Θέλω να συγκεντρωθείς και να φανταστείς την φωτιά!!!» του είπε η φωνή!!! « την ζέστη της! Την κίνηση της! Το χρώμα της και το ποιο σημαντικό, να μπεις στην θέση της να την καταλάβεις, να την νοιώσεις σαν φίλη σου, να γίνεις ένα μαζί της!!»
Ο Χάρη άκουγε προσεκτικά την φωνή, και έκανε όπως του είπε! Φανταστικέ την φωτιά! Φανταστικέ πως ήταν φίλη του, πως έκαιγε μέσα του και γύρο του, πως ήταν ο ίδιος μέρος της φωτιάς!!!
Η μαγική ζέστη τον πλημμύρισε για άλλη μια φορά! Μονό που τώρα υπήρχε κάτι το διαφορετικό, μια διαφορετική ποιότητα στην αίσθηση αυτή!!
Μια στιγμή αργότερα, πίσω στο έδαφος, αναφώνησε κάποιος δυνατά! Αυτή τη φορά όμως δεν ήταν η καθηγήτρια Μακ-Γκοναγκαλ…
Ο διευθυντής μαζί την καθηγήτρια ήταν απορροφημένη στην συζήτηση τους και δεν πρόσεχαν τον νεαρό μάγο! Έτσι ξαφνιάστηκαν ακούγοντας τον καθηγητή Σνειπ…
Κοιτάζοντας τον, τον είδαν να κοιτάει με ανοιχτό στόμα τον Χάρη! Γύρισαν και αυτή να αντικρίσουν το αγόρι!
Βλέποντας τον, η καθηγήτρια των μεταμορφώσεων δεν άντεξε και της έφυγε ένα επιφώνημα εκπλήξεις..!
Ο Νεαρός μάγος ήταν στο ίδιο σημείο όπως και πριν. Μονό που τώρα ήταν τυλιγμένος σε φλόγες!! Αυτές τον περιτριγύριζαν σαν πυρήνα σκοινιά κάνοντας κύκλους γύρο του σε ανεξέλεγκτη τροχιά!!
Ο Καθηγητής Σνειπ βγαίνοντας από την έκπληξη του, έκανε να βγει έξω και να πάει προς το μέρος του νεαρού! Πριν όμως προλάβει να βγει από την σφαίρα που τους προστάτευε. Τον σταμάτησε το χέρι του Ντάμπλαντορ! «Άσε με..!» του είπε απότομα ο Καθηγητής των φίλτρων! «…πρέπει να το σταματήσω..! είναι πολύ ποια!!! Δεν θα αντέξει!!» ξέσπασε..
«το ξερώ!..» αποκρίθηκε λυπημένα ο διευθυντής… « το ξερώ…» επανέλαβε ποιο αδύναμα αυτή τη φορά!
«Τότε γιατί…. γιατί δεν κανείς κάτι!..» του φώναξε ο καθηγητής! «πρέπει να τον ακινητοποιήσουμε!..»
«Όχι!..» Απάντησε ο Ντάμπλαντορ… «..δεν είναι πάνω μας πια!! Άλλη θα τον οδηγήσουν..!»
Ο Σέβερους έσφιξε τα δόντια του και ήταν έτοιμος να σκάσει αλλά δεν αποπειράθηκε ξανά να βγει από τη σφαίρα!!
«πρέπει να τους έχουμε εμπιστοσύνη! Όπως και στον Χάρη!...» συνέχισε ο Ντάμλαντορ…
Έδειχνε ήρεμος! Αν και η φωνή του ακούγονταν ανήσυχη!!!
« ΜΠΡΑΒΟ Χάρη!!!» ακούστηκε για άλλη μια φορά η φωνή! «Πολύ καλά τα πηγές!!! Αλλά φτάνει για τώρα!!»
ΟΧΙ !! σκέφτηκε άμεσος ο Χάρη δεν φτάνει! Γιατί να σταματήσει? Η αίσθηση ήταν τόσο ωραία! Ο Χάρη αισθανόταν σαν να πετούσε! Γιατί να σταματήσει τώρα που τα είχε όλα κάτω από έλεγχο..! γιατί να μην συνεχίσει, να μπει ακόμα ποιο βαθειά?
«ΧΑΡΗ είπα φτάνει!!! Συγκεντρώσου τώρα να διακοπή η σύνδεση!!!»
Ο νεαρός μάγος δεν έκανε όπως του είπε η φωνή αλλά αντίθετα συγκεντρώθηκε ακόμα ποιο πολύ στην δύναμη της φωτιά!! Φαντάστικε πως γύρο του υπήρχε φωτιά και πως αυτός μπορούσε να την ελέγξει με τα χεριά του!!
Όντος γύρο του η φωτιά δυνάμωσε και άρχισε να κινείτε εκεί που την κατεύθυνε ο νεαρός!!!
«ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΩΡΑ!!» Ξαναείπε η φωνή.. αλλά ο Χάρη ήταν τόσο απορροφημένος από αυτό που έκανε πως δεν της έδωσε σημασία!!! Βυθίστηκε ακόμα ποιο βαθιά!!!
Η Φωτιά δυνάμωσε ακόμα ποιο πολύ!!!
«ΧΑΡΗ!!!! ΣΤΑΜΑΤΑ!!!! ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΤΕΞΕΙΣ!!!!» Φώναξε η φωνή! Αυτή την φορά η ένταση της φωνής ήταν τόσο δυνατή που ο Χάρη δεν μπορούσε να την αγνοήσει!! Ήταν η φωνή της Χέλντα Χάφλπαφλ!!
Ο Νεαρός ξαφνιάστηκε! Αυτό το ξάφνιασμα του κόστισε ακριβά!!!
Άνοιξε τα μάτια του και είδε πως βρίσκονταν στον αέρα και πως παντού τριγύρω του υπήρχαν φωτιές!!
Σχεδόν αμέσως ακολούθησε μια μεγάλη έκρηξη. Και ο νεαρός αισθάνθηκε τον εαυτό του να πέφτει ενώ μια μαυρίλα τον τύλιξε!!!!!
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Τέλος 5 κεφαλαίου!! Πως σας φαίνεται? Είναι τραβηγμένο? Μπορεί, λιγάκι ε????
Ο Χάρη αρχίζει να αποκτά της νέες του δυνάμεις και να της δοκιμάζει!! Πράγμα λίγο επικίνδυνο!!
Δεν ξερώ τι άλλο να σας πω!!
Εμ… Καλό Πάσχα!!!
Α… Ναι… το Σαράκι μας!! Σε αυτό το κεφάλαιο ,οπός σας το υποσχέθηκα είχαμε εξελίξεις με τον χάρη και την Σάρα!! Κάποιοι από σας μπορεί να αναρωτηθούν μήπως ο χάρη προχώρησε πολύ γρήγορα με την Σάρα!!! Εγώ πιστεύω πως όχι!! Είναι πλασμένη ο ένας για τον άλλων!!!
Λίγο τραγικός ήταν ο χωρισμός τους!! Δεν το έχω ψάξει ακόμα πολύ αλλά πιστεύω πως θα εξηγηθεί στο επόμενο… ίσως και όχι τόσο ευχάριστα!! ( μόλις μου ήρθε στο μυαλό, ένα σενάριο που είναι κάπως…………………. τραγικό!!!!) αλλά μην ανησυχείτε! Ένα μπορώ να σας το εγγυηθώ! Τελικά ο Χάρη θα μείνει με την Σάρα και θα είναι ευτυχισμένη!!
Το πώς το ποτέ και με ποιες δυσκολίες? Θα δούμε ακόμα!!!
Παιδιά, θα ήθελα να σας πω πως σας ευχαριστώ όλους! Που διαβάζεται η θα διαβάσετε κάποια στιγμή στο μέλλον αυτό το βιβλίο!..
Όταν άρχισα να γραφώ την πρώτη σελίδα το έκανα έτσι για πλακά!! Το έχω κάνει πολλές φορές αυτό!! Να αρχίσω να γραφώ φανταστικές ιστορίες, για ηρώες και πολέμους! Αλλά ποτέ, ποτέ δεν είχα προχωρήσει τόσο πολύ όσο σε αυτή εδώ τη ιστορία! Και αυτό το χρωστώ σε σας!!...
Εσείς κρατήσατε το ενδιαφέρον μου για αυτή την ιστορία!... και τώρα είμαι αποφασισμένος να την τελειώσω ότι και να γίνει!!
Το 6 κεφαλαίο??? Θα δούμε!! δεν ξέρω τι ακριβός θα είναι αλλά πάντως θα έχει πολύ ενδιαφέρων!!! λέω να το γυρίσω λίγο προς το κωμικό, λίγο αστείο!! Τι λέτε?.. θα δούμε!!
Κάποια ιδέα έχω!! Το 6 το αφιερώνω σε ένα φίλο μου, ελπίζοντας να πετύχει το δύσκολο στόχο που έχει βάλει!!
Θα σας γράψω τώρα μερικά αποσπάσματα από κάποια κείμενα που μου έχουν δώσει από καιρούς κάποιοι δάσκαλοι!!!
ΤΑ 7 ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ:
πλουτισμός χωρίς εργασία.
ψυχαγωγία χωρίς ευσυνειδησία και μέτρο.
Γνώση χωρίς χαρακτήρα.
Επιχειρηματική συνδιαλλαγή χωρίς ηθική.
Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά.
πίστη χωρίς θυσία.
και πολιτική χωρίς αρχές.
ΜΑΧΑΤΜΑ ΓΚΑΝΤΙ
(1869-1948)
Η ΧΘΕΣΙΝΗ ΜΕΡΑ
ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ
ΚΑΙ Η ΑΥΡΙΑΝΗ
ΕΝΑ ΟΡΑΜΑ ΜΟΝΟΝ
ΑΛΛΑ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΗΜΕΡΑ
ΑΝ ΒΙΩΘΕΙ ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΧΘΕΣΙΝΗ ΜΕΡΑ
ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΕΥΤΥΧΙΑΣ
ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΥΡΙΑΝΗ
ΕΝΑ ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΟΣ
Ινδού ποιητή
Υ.Γ. Να περνάτε καλά και να προσέχετε! Τα λέμε στο επόμενο!!
Γιάννης Σπίλκα