WN: HEYHEYHEY, weer een nieuw chappie... nouja weer, het is al een tijd je geleden, bijna een maand alweer(22 dagen :S Sorry). Ik hoop dat jullie het een goed chappie vinden, zo niet is dat jullie probleem.

Heel heel erg bedankt voor alle lieve reviewtjes #overhandigd doosje met Draco actiefiguur aan: Dominique, Iluna, Love Fantasy, 'milleke' en Amandile# en ook nog bedankt voor alle lieve reviewtjes bij mijn andere verhalen #kust elke reviewer zo'n 1000000… x totdat ze helemaal onder de lipgloss/lipbalsem zitten# TNX en veel plezier met dit chappie.

Dit hoofdstuk: 'Smootchie' :D :D :P

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Vrijdag 30 september

Lief dagboek,

Ik heb gisteravond samen met Severus (die er wat minder enthousiast over was) besloten een brief te schrijven naar meneer Potter om hem te bedanken. Die ontving hij vanochtend bij het ontbijt.

Maar natuurlijk moest Malfidus (hoe ook anders) weer roet in het eten gooien. Ik mag die jongen echt niet, hij is net zijn vader toen die zo oud was en ik kan het weten. Hij hing altijd om MIJ heen, de eikel.

Anyway Malfidus trok de brief uit Harry's tas en wou hem lezen. Maar goed, ik ben niet achterlijk dus stuurde ik Shadow om de brief weer terug te pakken. Toen ze terugkwam probeerde ik een kracht uit die ik al heel lang niet meer gebruikt heb. (Om te kijken of ik het nog kon maar grotendeels om Malfidus af te schrikken zodat hij zijn neus uit Harry's zaken zou houden.) Ik besloot de brief spontaan te laten ontbranden... Wat niet zo'n goed idee was maar het was 's ochtends vroeg en ik had mijn kop koffie nog niet gehad dus ik was nog niet helemaal helder.

Dus toen ik de brief in handen kreeg gooide ik hem omhoog en concentreerde me op de warmte en de wrijving die eerst zou ontstaan en daarna de vlam die de brief zou verbranden. Zoals verwacht vloog de brief op zijn hoogste punt in brand en was helemaal verbrand en tegen de tijd dat hij de tafel zou raken was er niets meer van over. Het voelde zo goed om mijn krachten weer te gebruiken, zo natuurlijk... Anders kan ik het niet omschrijven. Het voelde alsof ik compleet was.

Niet lang daarna merkte ik echter dat het niet zo'n goed idee was geweest om het in een volle zaal te doen. Iedereen staarde naar de plek waar de brief in rook was opgegaan en naar mij. Ik keek naar rechts, recht in het boze gezicht van grootvader. Ik kan me nog herinneren wat er door me heen ging, ik voelde me ineens weer een klein meisje op het moment dat ze betrapt word op het stelen uit de koekjestrommel.

Na een paar seconden die wel een eeuwigheid leken stond hij op en vertelde de leerlingen dat ze nog maar een paar minuten hadden voor de bel ging. Nadat hij dit gezegd had liepen de leerlingen een voor een de grote zaal uit. Ik besloot ook te vertrekken, ik had tenslotte les.

Toen de lessen die dag over waren en de leerlingen naar hun leerlingenkamers vertrokken om weekend te vieren liep ik naar mijn kantoor om mijn spullen weg te brengen en nog even het laatste beetje huiswerk na te kijken.

Toen ik klaar was met huiswerk nakijken besloot ik nog even snel een sketch te maken, ik had een idee gekregen en tekende het snel even neer. Toen ik klaar was keek ik tevreden naar het resultaat. Weer een geslaagd idee, alleen nog even uitwerken. Ik wou net beginnen met de sketch verfijnen toen er op mijn deur geklopt werd: "Binnen"

De deur werd geopend en Severus liep binnen: "Hey, wat doe jij hier dan?"

Hij keek me serieus aan en zei: "Professor Perkamentus heeft me gestuurd, hij wil met je spreken."

Toen zag hij mijn sketch: "Weer bezig met je strips?"

"Het zijn sketches. Of als je wilt cartoons." Ik kon er niet tegen wanneer hij ze strips noemde.

Hij grijnsde: "Laat zien die sketch dan." Na hem gelezen te hebben schoot hij in de lach: "Je mag de Malfidussen echt niet hè?"

"Oh nee hoor, ik mag Narcissa graag. Ik heb een probleem met Lucius en zijn mini-me."

Hij lachte en legde mijn tekenblok op tafel. (Waarop Lucius Malfidus te zien was die een kleine Draco Malfidus vasthield, op de eerst tekening stond hij trots naar hem te kijken 'Mijn zoon' op het tweede plaatje knuffelde hij hem 'mijn erfgenaam' op het volgende plaatje zag je baby-Draco tegen hem aan plassen terwijl Lucius geschokt toekeek, en het laatste plaatje hield Lucius hem van zich af terwijl hij over zijn schouder roept 'Cissa, Je baby lekt...')

Ik lachte terug: "Zijn ze erg geschrokken van mijn voorstelling vanochtend?"

Hij haalde zijn schouders op: "Ik weet niet, Perkamentus klonk nogal serieus. De rest van de school kan over niets anders praten. Weet je hoe moeilijk het is om les te geven als een van de docenten vlak daarvoor een brief spontaan heeft laten ontbranden boven de ontbijttafel?"

Ik kon er niets aan doen, ik moest glimlachen: "Het spijt me, ik heb er geen last van gehad. Ze waren verrassend stil, vooral de eerste klas. Normaal schreeuw ik de longen uit mijn lijf om ze stil te krijgen, deze keer hoefde ik alleen maar het lokaal binnen te lopen."

Severus lachte ook: "Dat effect heb ik normaal... Waag het is mijn positie van meest beangstigende leerkracht in te nemen!"

Hij schudde met een vinger voor mijn neus, ik beet erna en zei: "Dat bepaal ik nog altijd zelf wel..."

Hij grijnsde en zei: "Professor Perkamentus wacht..."

Ik knikte en stond op terwijl ik mijn schetsblok terug in een van de lades stopte, die zou ik later nog wel ophalen. Severus stapte achteruit en opende de deur voor me: "Dames gaan voor."

Op dat moment bleef ik tegenover hem staan en gebaarde naar de deur: "Als u zo aandringt..."

Hij grijnsde en liep de deur door, ik liep achter hem aan en sloot de deur achter me.

Even later terwijl we zij aan zij door de gangen liepen op weg naar grootvader's kantoor vroeg Severus: "Behoor ik nu officieel tot het vrouwelijke geslacht?"

Ik keek hem aan: "Nee."

"Gelukkig." Hij keek opgelucht.
Toen grijnsde ik naar hem: "Dat deed je al veel eerder..."

Hij maakte een raar piepgeluidje en ik kon nog net zijn zwaaiende arm ontwijken. "Trut!"

"HEY! Ik ben gekwetst! Zo erg is het nou ook weer niet een vrouw te zijn."

Hij grinnikte: "Nee natuurlijk niet: Je moet zittend plassen, kinderen baren en niet te vergeten bloed je elke maand leeg."

Ik gaf hem een grijns: "Ja, welkom bij het vrouwelijke ras!"

Hij gaf me een woedende blik terug wat voor mij de aanleiding was om de gaan zingen:

"Het is zo fijn,

Een vrouw te zijn

Want een man

die kan er niets van

Ja weet je wel een vrouw dat wil ik zijn,

Ja weet je wel een vrouw zijn dat is fijn!"

Severus keek me geschokt aan: "We zijn midden in de gangen."

Ik keek onschuldig terug: "En?"

"Je gaat NIET zingen op de gang! Niet als leerling en al HELEMAAL NIET als docent!"

Ik grijnsde gemeen: "Let maar eens op!

We overleven niet zonder chocola

De enige goede man dat is ons pa

Maandverband dat is voor ons een must,

En hebben we kinderen dan hebben we nooit rust!

Ja weet je wel een vrouw dat wil ik zijn,

Ja weet je wel een vrouw zijn dat is fijn!"

Severus keek alsof hij een beroerte zou krijgen: "Christinaaaaaa!"

"Ssst! Ik was nog niet klaar!" Hierna begon ik de cancan te hummen en mee te dansen.

Tegen deze tijd was Severus rood en stond hij paniekerig om zich heen te kijken of er leerlingen aankwamen, toen ik eindelijk klaar was zag ik hem opgelucht ademhalen.

Ik klopte hem op zijn rug: "Kom op Sev dat was wel weer genoeg. We gaan naar grootvader." Die blik die hij me toen gaf, onbetaalbaar. Hij zag eruit alsof hij niets liever wou doen dan me langzaam martelen tot in de eeuwigheid. Eigenlijk was het best wel beangstigend.

Toen we bij grootvaders kantoor aankwamen nam hij afscheid: "Je vind het gewoon leuk om mij te kwellen hè?"

"Ja tuurlijk schat, wat is anders het nut van mijn bestaan?" Na dit gezegd te hebben kuste ik hem voorzichtig op zijn neus, draaide me om, zei het wachtwoord en ging op de roltrap staan. Severus totaal verward achterlatend.

Eenmaal boven aangekomen klopte ik op de deur en hoorde vrijwel meteen: "Binnen!"

Ik opende de deur en stapte het grote ronde kantoor binnen: "Hallo grootvader!"

"Hay Chris, waarom zo vrolijk?"

Ik grijnsde: "Laten we zeggen dat ik Severus de stuipen op het lijf heb gejaagd..."

Hij grijnsde terug: "Wat heb je gedaan dan? Hem een bloemetje gegeven?"

Ik giechelde: "Zoiets…"

"Je gaat het me niet vertellen hè?"

"Nope."

"Ik wil het geloof ik niet eens weten."

"Volgens mij ook niet." Zei ik met een gemene grijns.

Hij keek me over zijn bril aan en gebaarde me in de stoel tegenover hem te gaan zitten, Op dit moment gingen al mijn alarmbellen rinkelen, als grootvader mij zo aankeek was er meestal iets mis.

"Christina de reden dat ik je hier heb laten komen is je vertoning van vanochtend, ik weet dat het moeilijk voor je is je krachten te onderdrukken en het is op zich niet zo erg dat je af en toe stoom afblaast maar ik heb liever dat je dat niet doet in de grote zaal waar alle leerlingen bij zijn..."

Ik keek hem schuldig aan: "Ik weet het maar ik ben van mening dat ik mijn krachten juist zou moeten trainen, met het opkomende kwaad enzo..."

Hij knikte: "Dat ben ik met je eens daarom wil ik je ook aanmoedigen je krachten weer te gaan oefenen. Ik weet dat je het jaren geleden hebt opgegeven maar je was toen nog te jong en nog naar jezelf op zoek daarom heb ik je toen verboden verder te oefenen, voor je eigen veiligheid en die van anderen."

Ik knikte: "Dat weet ik, ik snap ook waarom u mij niet verder liet oefenen. Ik was waarschijnlijk de eerste en de laatste die de kracht had om de Noordertoren op te blazen en het ook echt deed..."

Hij schoot in de lach: "Ja, het was waarschijnlijk niet zo'n goed idee om je buiten te laten oefenen en je te zeggen je emoties af te reageren."

"Nouja, kon ik er wat aan doen dat dat mens van Persia naast mij stond mij te kleineren van 'Je kunt veel beter' en 'focus' ik werd helemaal gek van haar!"

Hij grijnsde: "Ik weet het, maar nu je ouder bent en verstandiger, hoop ik, en we hebben je nodig in het eindgevecht..."

Ik knikte. Hij ging verder: "Ik zal de andere leden van de orde van de feniks inlichten. Maar ik wil niet hebben dat je meteen weer full strength gaat als je begrijpt wat ik bedoel, je moet niet meteen vuur willen gaan beheersen enzo, dat heb je al lange tijd niet gedaan en er is dus grote kans dat het mislukt. Ook zou ik graag hebben dat je het niet in de buurt van mijn leerlingen doet, voor in het geval dat..."

"Ik snap het. Was dat het?" zei ik terwijl ik opstond

"Ja, dat was het wel. Ik zie je vanavond bij het diner wel weer."

"Goed. Dankjewel, ik ben zo blij dat ik weer met mijn krachten mag gaan oefenen. YAY!" Bij dat laatste sprong in in de lucht. Hierna liep ik naar de deur om naar mijn slaapvertrekken te gaan in een überbest humeur.

Later in de grote zaal voor het diner begon schoot grootvader me even aan om te zeggen dat hij alle leden van de orde had ingelicht.

Onder het diner stootte Severus me aan: "Ik heb gehoord dat je weer je krachten mag oefenen."

Ik begon te glimlachen: "Ja, super hè?"

Hij haalde zijn schouders op: "Dat weet ik nog zo net niet... "

Ik keek hem quasi-beledigd aan: "Hoezo?"

"Och zo maar..."

Ik keek hem meelevend aan: "Jeetje, is mijn schatje ongerust? Wat li-"

Professor Stronk die aan de andere kant van mij zat koos net dat moment om zich te verslikken in de aardappel die ze net in haar mond had gedaan dus hielp ik haar even. Toen ze weer normaal kon ademen ging ik verder tegen Severus.

"Rustig maar hoor, er is niets om je zorgen over te maken." Toen boog ik me naar zijn oor en verluisterde daarin: "Ik heb alles onder volledige controle lieverd." Waarna ik hem op zijn wang kuste en verder ging met eten. Ik kon nog net uit mijn ooghoeken zien hoe Severus compleet rood werd en zich verslikte in zijn water.

Liefs Christina

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Zaterdag 1 oktober

Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk ja zo behoorlijk vrolijk was ik tot nog toe noooooooooit!

YEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEY! Waarom? Ik zal het je vertellen...

Vandaag heb ik uitgeslapen tot een uur of twaalf, daarna ben ik naar de keuken gegaan voor een soort van brunch. Toen ik die ophad ben ik weer naar mijn kamer gegaan, mijn krachten oefenen. Maar na een uur of vier begon dat te vervelen dus besloot ik iets interresanters te gaan doen. Ik besloot het meer over te lopen, je weet wel over water lopen.

Even later stond ik voor het meer, ik trok mijn schoenen uit, rolde mijn broek op (dat alles in het geval dat het fout mocht gaan) en ging aan de kant staan. Ik wist nog precies hoe het moest, ik had het honderden keren gedaan in mijn jaren op Zwijnstein (voor mijn verbod)

Ik haalde diep adem en zette mijn eerst voet op het water, ik bleef staan. Dit moedigde mij zodanig aan dat ik naar het midden van het meer liep, naar Christina-rots, dat is een rots midden in het meer die de leerlingen (die in mijn schooltijd) zo hadden gedoopt omdat ik daar steeds naartoe liep en dan uren op die rost kon blijven zitten, ik deed daar allerlei dingen zoals: schrijven, tekenen, dichten en mijn beroemde sketches maken.

Ik ging op Christina-rots zitten en eventjes later kwam er iemand uit het kasteel rennen, iemand die verassend veel of Severus leek: "Chris ben je gek geworden?" Ja, het was Severus.

Ik grijnsde terug: "Grootvader is het er eindelijk mee eens dat ik mijn krachten train, het kan nog handig zijn in het eindgevecht. Dat is natuurlijk ook een manier om het te zien."

Hij leek te exploderen: "MAAR NIET MIDDEN OP DE DAG!"

"Waarom niet, mensen weten toch al dat ik krachten heb." Antwoordde ik, jammer genoeg kon ik de giechel in mijn stem niet onderdrukken.

Indien mogelijk werd Sev nog bozer: "CHRISTINA ZWARTS KOM ONMIDDELLIJK HIER!"

Nou werd het ietsje minder, ik besloot hem uit te dagen: "Je ben m'n vader niet en als je wilt dat ik hier weg ga zul je me toch echt moeten komen halen, ik heb nog niet met de reuzeninktvis gepraat of het meer door midden laten splijten!" Toen stak ik mijn tong naar hem uit. HA! Dat zal hem leren.

"STOP MET JE TE GEDRAGEN ALS EEN PUBER!"

Die kreeg hij terug: "Ik mag me gedragen hoe ik wil! En trouwens, ik ben niet degene die schreeuwt. Wat maakt jou dat dan?"

"Nu is het genoeg, ik kom je halen!"

Yeah right, net alsof hij dat ook echt zou gaan doen. Dus ging ik in kleermakerszit zitten: "Ik wacht, kijk alleen uit voor de gemene onderwaterwezens..."

Ik had moeten weten dat Severus altijd een uitdaging aanging... STOM!

Hij trok zijn schoenen, sokken, gewaad en overhemd uit, nu zag ik pas hoe wit hij eigenlijk was... Ik ga een keer met hem naar het strand, zonnen.

Toen sprong hij het water in, even later was hij halverwege het meer en besloot ik Octo, de reuzeninktvis, te roepen. Ik grijnsde gemeen naar Sev die mij dit al eerder had horen doen en dus wist wat er ging komen.

Een paar seconden later schoot een van zijn tentakels (van Octo, niet van Sev die heeft geen tentakels (zover ik weet...) en ging op Sev af. Ik vertelde hem te wachten totdat ik het zei.

Sevvy grijnsde naar me: "Wat Zwarts, all talk, no do?"

Ik grijnsde net zo gemeen terug: "Wacht maar..."

Toen hij ongeveer drievierde van het meer over was vond ik het welletjes, ik sprong op en schreeuwde: "NU!"

Octo tilde Sev op uit het water en krijsen dat hij deed JC ik dacht dat ik doof werd. Nadat hij gestopt was met schreeuwen, toen hij uitvond dat Octo hem naar de rots bracht, keek hij me boos aan. Ik had nog een rekening te vereffenen dus zei ik: "Wat? Ik ben toch all talk, no do?"

Toen Sev op de rots stond liep ik naar de tentakel toe en zei: "Dankjewel lieve, lieve Octo."

Hierna verdween hij onderwater en toen ik opstond zag ik dat Sev mij vragend aankeek: "Je hebt hem genoemd naar die achterlijke octopus van Spongebob Squarepants?"

"Ja, waarom niet?"

"Je bent gek."

"Dat is toch oud nieuws?"

Toen sloeg hij zijn armen om mijn middel en trok me naar zich toe zodat ik drijfnat werd van de voorkant. Hij ging met zijn mond bij zijn oor en verluisterde: "Zoals altijd: Je hebt alles volledig onder controle lieverd."

Hij quote mijn woorden van de vorige avond. Ik sloeg mijn armen om zijn nek: "Dat zei ik toch, schatje."

Ineens hoorde ik iemand praten, het klonk als een leerling maar ik wist het niet zeker. Het klonk als: "Gaan ze zoenen? YUK." Ik kon er eigenlijk nog steeds niet aan gewend raken dat ik zo goed kon horen, ik bezat de kracht dan wel al zolang als ik me kon herinneren maar toch... Het was raar om dingen te horen die andere mensen niet konden horen. Wat wel duidelijk was was dat we niet alleen waren.

Ik verluisterde tegen Sev dat er iemand was. Hij liet jammer genoeg zijn armen zakken en ik de mijne.

Toen vroeg ik: "Zin in een wandeling?" Sev knikte en pakte mijn hand vast, hij had dit al eerder gedaan. Toen haalde ik weer diep adem en zette een stap vooruit op het wateroppervlak.

Even later stond ik ongeduldig op het watervlak op hem te wachten: "Sev kom je nog?"

Hij keek even op van het watervlak en ik zag nog net de twijfel in zijn ogen: "Kun je even rustig aan doen, het is een tijdje geleden geweest dat ik dit voor het laatst gedaan heb."

Ik glimlachte: "Weet ik, doe maar rustig aan. Dit is ook training voor mij, ik weet nog niet hoe lang ik op water kan staan voordat ik er door zak."

Ik zag de twijfel in zijn ogen veranderen in pure paniek en hij stapte snel het wateroppervlak op en binnen no time stonden we samen op de kant.

"Dat was toch niet zo moeilijk." Vroeg ik hem terwijl ik mijn schoenen probeerde aan te trekken.

"Nee hoor, euhm Chris kun je even helpen?"

Ik snapte niet waar hij het over had, eerlijk niet. Dus keek ik hem vragend aan: "Je kunt je toch wel aankleden, of moet ik helpen?" Bij het laatste deel van die zin moest ik hem gewoon een glimlach toewerpen.

Als reactie hierop werd hij rood, HIJ WERD ROOD! BUAHAHAHA IK BEN SLECHT...

Anyway, Ik glimlachte voluit terwijl ik zei: "En je kunt dit zelf niet?"

Toen gaf hij me een verontschuldigende glimlach: "Jawel maar dan zitten mijn kleren alsof ze net zijn gestreken met mij erin."

Ik giechelde en deed mijn opdroogtruc zoals James en Sirius het altijd noemden. Ik legde mijn hand op zijn borst en concentreerde me op warm en droog. En voor ik het wist begon Sev te gloeien en voelde ik lucht van onder blazen. Toen hij droog was hield het op.

Maar het probleem was, mijn hand lag zo lekker op zijn borst. En ik had geen zin hem eraf te halen. Severus pakte mijn hand vast en ik keek in zijn ogen. Ineens herinnerde ik mij dat er iemand stond te kijken en haalde snel mijn hand van zijn borst af en draaide me weer om naar mijn kleding om mijn laatste schoen aan te doen. Toen ik klaar was wachtte ik op Sev en liepen we samen naar het kasteel.

Sev liep met me mee naar mijn kamers en ik vroeg hem binnen te komen, hij zei dat het hem speet maar dat hij zelf nog even naar zijn vertrekken wou voor het diner.

Ik knikte en zette een stapje vooruit, in zijn richting: "Dan zie ik je straks wel weer?'

Hij zette ook een stap dichterbij zodat we neus aan neus stonden: "Ja, straks..."

Toen kwam hij dichterbij en voordat ik het wist voelde hoe zijn lippen zachtjes de mijne raakten. Een golf van herkenning overspoelde me en ik zag weer allemaal zwart-wit beelden voor mijn ogen langsflitsen: Een van de feesten die ik met mijn vrienden in mijn villa hield, Sirius die mijn schetsboek net buiten mijn bereik hield met een schets van Severus voorop met allemaal hartjes eromheen, ik die James behekste omdat hij Severus behekst had, en onze eerste keer...

Op dat moment schoten onze ogen tegelijk open en stapten we allebei achteruit, dit was te gek, hoe kon dit nou? Severus verontschuldigde zich en beende weg naar de kerkers.

Ik verluisterde mijn wachtwoord en liep snel mijn vertrekken in. Dit was zo apart, het was al de tweede keer dat dit gebeurde. Wat is er mis met mij?

Liefs Christina

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Dit was het dan weer, voor de hardcore fans is er weer een nieuwe review aanbieding, deze keer krijg je een Perkamentus actiefiguur met bijpassend brilletje en tovenaarshoed. Dit figuur heeft verschillende uitdrukkingen, van woedend tot slaperig en van vrolijk tot chagrijnig.

Please review… PLEASE?