Hey luitjes, weer een nieuw chappie naar weer zo lang wachten(ik weet het, ik weet het). 29 dagen deze keer. Vermoord me niet, ik heb het druk met o.a. School en ik heb ook nog andere verhalen. Ik probeer al weken een vervolg op LS&M te bedenken maaruh nada, nop. Ik denk dat ik gewoon maar eens een middag moet gaan zitten en dan gewoon wachten tot er iets in mijn hoofd opkomt.

Naja, in iedergeval een dikke knuf en een Perkamentus actiefiguur voor al mijn lieve reviewers waaronder:

Hermelien2607: Lieve, lieve Dominique, ik hoop dat ik door dit te posten het laatste beetje van mijn schuld heb ingelost… net zoals bij alle andere lezers die smachtend op het volgende hoofdstuk hebben gewacht :P. Sorry daar voor.

Amandile: Mijn condoleances jou aangezien je nogal pijnlijk ten val bent gekomen vanwege mijn bedankjes van de vorige keer :P dus heb ik het deze keer iets subtieler aangepakt (Yay voor mij!) en voor jou ook sorry dat het weer zo lang duurde…

ElliehMolko: Ik hoop dat dit hoofdstuk je verslaving ten goede doet.

Janiek: Jah, zij zegt wat ik denk en ik heb een zieke geest dussuh Tjah!

'Milleke': Hierbij is jou wens vervult.

Wiccaantje xxx: Als je dit hebt gelezen dan weet je het… :P

Thanks iedereen! xxx Anne

Dit hoofdstuk zegt de titel genoeg…

Nachtmerries en geheimen

Harry liep door een donkere gang, hij zag niets maar hij ging met zijn handen langs de muur en zo wist hij dat hij in een gang was. Hij liep om een hoek en zag een licht aan het eind van de gang.

Ineens hoorde hij voetstappen achter zich en rende naar het licht toe, de voetstappen achter hem versnelden ook. Hij rende steeds sneller en sneller, toen hij dichtbij genoeg was zag hij dat het licht een deuropening was.

Eindelijk was hij bij de deur, hij schoot de ruimte erachter in en knalde de deur achter zich dicht waarna hij het schuifslot ervoor schoof. Hij draaide zich om naar wat er in de ruimte bevond en nadat zijn ogen aan het licht gewend waren wenste hij dat hij aan de andere kant van de deur was gebleven, hij keek recht in twee dieprode ogen die hem bekeken en de mond onder de slangachtige neusgaten sprak: "Ah, meneer potter eindelijk alleen..."

Hij hoorde vuisten op de deur achter hem bonken en een stem die hij herkende als die van Sirius schreeuwen: "Harry! Nee! Kom terug, Voldemort wil je vermoorden en hij is daar!"

Harry schoof voorzichtig achteruit terug naar de deur, Voldemort deed geen poging hem tegen te houden en toen hij het schuifslot terugschoof en de deur opende grijnsde hij hem alleen maar gemeen aan. Hij draaide zich naar de deur en opende hem helemaal.

Maar de gang erachter was verdwenen, hij keek in de ruimte in het departement van mystificatie waar vorig jaar het gevecht had plaatsgevonden. Hij zag Sirius die met Bellatrix aan het duelleren was en hij zag hoe Sirius met gemak een van haar spreuken ontweek. Hij had dit al eens gezien, hij wist ook hoe dit zal eindigen.

Sirius stak zijn tong naar Bellatrix uit, zij grijnsde en vuurde nog een spreuk af. Deze raakte Sirius wel, Harry zag zijn gezicht weer voor zich en zag hem in slowmotion door de poort vallen: "NEEEEEEEEE! SIRIUS!" Hij wou naar Sirius toe rennen en hem achter de poort vandaan halen maar iemand pakte hem bij zijn schouders en schudde hem door elkaar.

Hij draaide zich om. Voldemort had zijn schouders vast en grijnsde, hij zei: "Harry, HARRY! Word wakker, je hebt een nachtmerrie." Harry keek hem vragend aan: "Wat?"

Voldemort grijnsde alleen maar, Harry stompte hem in zijn buik en toen ineens leek het of hij over zou geven, Voldemort opende zijn mond en...

"WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!" Harry schoot overeind in bed en zag Ron naast hem staan met een lege waterkan in zijn handen.

"Waarom deed je dat!"

Ron keek hem verontschuldigend aan en zette de waterkan weer op het nachtkastje: "Man, je had een nachtmerrie. Ik kon je niet wakker krijgen."

Harry gooide de natte lakens van zich af en bekeek de schade die Ron had aangericht. De bokser en het T-shirt wat hij als pyjama droeg druipten van het water en zijn bed was kleddernat. Ook lag er een gigantische plas naast het bed: "Ron halleluja, je ben niet zuinig met het water geweest hè?"

Ron die ook de schade aan het opnemen was werd helemaal rood. "Sorry, je was helemaal aan het schreeuwen enzo. Het is een wonder dat de rest er doorheen heeft geslapen."

Toen bekeek Harry Ron eens goed: "Ron, je draagt kleren."

Hij keek beledigd terug: "Wou je soms dat ik naakt ging rondlopen?"

Harry zuchtte: "Nee, je draagt geen pyjama."

"Euhm.. nee, dat kan wel kloppen." Antwoordde hij terwijl hij weer helemaal rood werd.

"Ron, wat heb je gedaan?"

"Niks, helemaal niets."

"Jeah right, en dat geloof ik?"

"Het is niets oké!" zei Ron, hij klonk steeds bozer.

"Ron, kom op. Je bent mijn beste vriend..."

"Harry, het is niet dat ik het niet wil vertellen.." hij keek even omhoog maar toen hij oogcontact kreeg keek hij gelijk weer naar beneden. "..ik kan het niet."

Hij klonk zo oprecht: "Oké, maar als je het wel kan, beloof je dan dat je het doet?"

Ron keek zijn vriend aan en knikte: "Oké, beloofd."

"Goed, dat is dan opgelost. Nou help me even met mijn persoonlijke zwembad aub?"

Ron grijnsde en hielp Harry met het natte beddengoed van zijn bed afhalen waarna ze samen een droogspreuk op het matras en de vloer uitspraken. Toen het weer droog was maakten ze het bed opnieuw op.

Eenmaal klaar kleedden ze zich beiden om. "Ron?"

"Ja?"

"Je zei dat ik schreeuwde, wat schreeuwde ik eigenlijk?"

Ron keek hem schattend aan: "Je schreeuwde om Sirius... Wat droomde je eigenlijk?"

Harry keek naar beneden: "Ik had een nachtmerrie, ik liep door een donkere gang en toen ik halverwege was werd ik gevolgd door iemand. Toen ik eindelijk in een verlichtte ruimte was en de deur achter me op slot gedaan had stond ik in één ruimte met Voldemort. Hierna hoorde ik dat mijn achtervolger Sirius was die op de deur bonkte om me te waarschuwen. Ik opende de deur en toen ineens was er geen gang meer achter de deur maar de ruimte in het departement van mystificatie en toen... toen..." Harry's stem gaf het op en hij draaide zijn rug naar Ron.

"Sirius?" verluisterde Ron.

Harry knikte. "Welterusten Ron..."

"Welterusten Harry."

Toen kropen ze allebei in hun bed en sloten de gordijnen. Harry legde zijn hoofd op zijn schone kussen en het laatste wat door zijn hoofd ging voor hij wegdommelde was 'Blij dromen Harry, geen nachtmerries meer.'

In het bed tegenover hem gebeurde iets heel anders, Ron lag onder de dekens met zijn toverstok en een brief: "Lumos" verluisterde hij.

Hij opende de brief en een glimlach kwam over zijn gezicht. Nadat hij de brief had gelezen sloot hij hem en kuste het perkament: "Hou ook van jou lieverd, welterusten." Toen legde hij de brief onder zijn kussen en verluisterde: "Nox."

De volgende dag was het zondag. De drie vrienden zaten aan het ontbijt, Harry in het midden. Hij voelde zich nogal ongemakkelijk, waarom dat wist hij niet. Hermelien en Ron waren allebei nogal gefocust op hun ontbijt.

"Euhm... Wat willen jullie vandaag doen?" Probeerde hij het gesprek op gang te krijgen. Ron haalde zijn schouders op. Hermelien, nog steeds op haar eten gefocust, zei: "Ik ga naar de bibliotheek, huiswerk maken. Dat zouden jullie jongens ook moeten doen."

Harry keek haar aan alsof ze gek was: "Wat! Hermelien, je loopt al twee weken voor met je huiswerk. Wat wil je nog gaan maken? Trouwens ik heb mijn huiswerk voor morgen én overmorgen als af."

Ron keek omhoog en zei zacht: "Ik vind dat Hermelien gelijk heeft, we kunnen beter vooruit werken."

Harry draaide zijn hoofd naar hem om en keek hem aan alsof hij helemaal gek was geworden: "Ro-hon, gister zei je nog dat Hermelien gek was dat ze haar huiswerk al voor twee weken afhad en nu wil je zelf ook vooruit gaan werken?"

Ron keek hem opstandig aan: "Ik wil niet voor twee weken vooruit werken, gewoon dat ik me geen zorgen hoef te maken over dat ik mijn huiswerk niet af heb."

Harry wou net een welgeplaatste "Sinds wanneer maak jij je daar zorgen om?" terug kaatsen toen Ron langs hem heen keek en met een rood hoofd weer terug naar zijn bord keek. Toen Harry naar de andere kant keek om te zien waarom Ron dat had gedaan zag hij Hermelien ook met een net zo'n rood hoofd als Ron naar haar bord staren.

Ineens kwam Sneep de grote zaal binnen stormen, hij liep naar Perkamentus en verluisterde iets. Hij maakte een woedende indruk. Toen Perkamentus zijn hoofd schudde liep hij door de deur de zaal uit.

Harry besloot dit uit zijn hoofd te zetten en concentreerde zich maar op zijn eten aangezien het hem niet leek dat Ron of Hermelien binnenkort gingen praten, tegen hem of elkaar.

Zo'n 5 minuten later kwam Sneep weer terug samen met Zwarts die hij aan haar arm meesleurde naar Perkamentus. Hij verluisterde en gebaarde heftig en toen Perkamentus nog eens nee schudde liep hij rood aan.

Zwarts die er tot nu toe gewoon had bijgestaan keek Sneep geschrokken aan. Toen trok ze haar arm, die Sneep nog steeds vasthield, naar zich toe zodat hij neus aan neus met haar stond. Hij sputterde tegen maar ze hield hem met beide hand vast nu en begon woedend te verluisteren.

Sneeps mond viel open en hij begon een visimitatie. Dit leek Zwarts alleen maar bozer te maken en ze verluisterde nog iets waarna ze hem losliet en zich uit zijn greep los wurmde en woedend de zaal uit stampte.

Na dit schouwspel te hebben bekeken keken de drie vrienden elkaar aan. Harry keek Ron aan, toen keek hij Hermelien aan en toen keken Ron en Hermelien elkaar aan waarna ze weer naar hun bord keken. Harry zuchtte, dit zou nog wel eens een lange zondag kunnen worden.

Dit was het dan alweer miss kort en vaag enzo maarja, ik ben de schrijfster. Het reviewaanbod van deze keer is: Review en krijg een …. Euhm……. ik weet wel wat… Review en krijg een… VOLGEND HOOFDSTUK! JAH! Laten we dat doen. Dus lieve lezertjes, als je op het mooie grijs-violette knopje drukt krijg je een volgend hoofdstuk (zsm.)

Kisses moi