Hey iedereen, het langverwachte hoofdstuk...( Voor wel 60 dagen :$ ik schaam me diep...) Finaly!!! Oké, ik weet dat het lang heeft geduurd maar daar heb ik mijn redenen voor, ze heten: School, Verplichtingen en Writersblok. Het spijt me zeer. Dit is nog maar het begin van dit twee delige hoofdstuk, ik wil nog verder gaan met zondag en misschien ook nog maandag. Maar dat zie ik dan wel :D ik vond dat jullie lang genoeg gewacht hebben.
Iedereen bedankt voor de reviews:
hermelien2607: Dankjewel :$ Sorry en of Sevvy en Chris wat hebben? Tjah daar ben ik zelf nog niet helemaal uit...
Amandile: Dit hoofdstuk gebeurt er meer...(Zo ongeveer)
Janiek: Sorry dat het niet zo snel was...
Hollyhere: Hey, ik heb al je reviewtjes gehad hoor :) . NU is er een nieuw hoofdstuk :P Dankjewel dat je voor het eerst hebt gerevieuwd. BTW, je komt niet zeurderig over hoar, ik vind zelf ook dat het veeel te lang heeft geduurd. Ik hoop dat het volgende hoofdstuk sneller gaat...
Veel plezier met het lezen van jullie langverwachte hoofdstuk :)
Dit hoofdstuk... Tjah, lees maar hè

Zondag 2 oktober s'ochtend (veel te vroeg)

Lief dagboek,

Na mijn vorige stukje ben ik huilend in slaap gevallen. Ik had nog niets gegeten toen ik wakker werd, zo rond een uur of 1 s'nachts. Dus ik hongerig naar de keukens.

Schatten zijn het, die huiselven. Uiterst behulpzaam en lekker dat ze kunnen koken! Dus na me in de keukens vol te hebben gepropt met allerlei lekkers en met een tas chocola onder mijn arm liep ik door de gangen weer naar mijn vertrekken.

Ineens hoorde ik geschreeuw: "Ronald Wemel, waag het eens weg te lopen!"

Mijn eerste gedachte was 'WTF! Wat is daar aan de hand.'

En aangezien ik een leraar ben nu heb ik het recht ( Min of meer) om s'nachts door de gangen te lopen, leerlingen daarintegen niet.

Eenmaal bij de ruzie aangekomen (Onderhand met een mars, een of andere dreuzellekkernij, in mijn mond) zag ik juffrouw Griffel en meneer Wemel met woedende, rood aangelopen gezichten tegen over elkaar staan.

'Hum-hum" ik kuchte even en ze keken me beiden geschrokken aan.

"Oh, pr-professor Zw-"

Ik hield mijn hand op en maande haar tot stilte, toen slikte ik het laatste stukje mars door en antwoordde: "Kijk, het maakt me niet uit wat jullie doen, of dat jullie hier zijn. Maar ik ben een van de weinige volwassenen in dit kasteel die dat vind. Mede dankzij mijn eigen vele tripjes door de gangen s'avonds. In die tijd ben ik er ook achter gekomen dat als je niet gepakt wilt worden het de bedoeling is zo stil mogelijk te zijn. Schreeuwen helpt daar niet echt bij. Chocola?" en ik hield de zak naar voren.

De twee leerlingen keken me met open monden aan. Tot meneer Wemel sprak: "Woah, jij bent echt familie van professor Perkamentus."

Ik glimlachte naar hem: "Duh. Het is zo ongeveer een familietrekje niet helemaal 100 te zijn, maarja je leert er mee leven."

Toen zag ik dat juffrouw Griffel bijna in huilen uitbarstte: "Meneer Wemel kunt u alstublieft naar uw slaapzaal gaan, ik moet nog even iets met juffrouw Griffel bespreken."

Hij keek me ongelovig aan: "We krijgen geen straf?"

"Nope, waarom zou ik. In mijn zesde jaar sliep ik bijna nooit op zaterdag avond. Ik liep van 12 tot 5 door het kasteel. Dus ik zal jullie niet bestraffen, wel wil ik jullie vragen geen voorbeeld aan mij te nemen en het bij een eenmalig uitstapje houden."

Hij knikte en liep weg. Ik gebaarde juffrouw Griffel me te volgen naar het eerstvolgende lokaal. Het was op slot, maar dat was voor mij geen probleem. Ik legde mijn hand op het slot en even later zei het 'klik'.

Ik hield de deur open en ze liep voor me het lokaal binnen, ik sloot de deur en gebaarde haar op het lerarenbureau te gaan zitten. Ik ging naast haar zitten en keek haar aan: "Gaat het wel?"

Ze keek me even aan en barstte toen in huilen uit: "H-het –snik- is R-r-ron hij, hij, hij..."

"Sssst, haal even rustig adem. Thee?" Ze kikte met een betraand gezicht en ik toverde een dienblad met twee theekopjes, een dampende theekan, suiker en melk tevoorschijn. Ik schonk voor haar en mezelf een kopje thee in en gebaarde haar suiker of melk erin te doen. Ze deed er twee schepjes suiker in.

Toen haalde ze een paar keer diep adem en ging verder: "Het is Ron, hij, ik euhm..."

"Je vind hem leuk?"

"Ja, en ik dacht dat hij mij ook leuk vond. Alleen hij... hij..." en ze snikte nog eens.

Ik sloeg mijn arm om haar heen en ze huilde tegen me aan, zo zaten we voor zo'n 2 à 3 minuten, zij snikkend en ik haar troostend. Toen droogde ze haar ogen en ging weer rechtop zitten, ik gaf haar haar kopje thee en bood haar iets uit mijn chocolade zak aan. Ze pakte een dove met karamel en gaf me een dankbare glimlach. Ze keek even bedenkelijk naar haar dove en zei toen met een vaste stem: "Ik heb hem Hannah Abbedil zien zoenen."

"Hij is een man, mannen zijn achterlijk, ondoorgrondbaar en veel te agressief."

Ze glimlachte: "Absoluut."

Ik grabbelde in mijn zak en haalde er een snickers uit, ik keek ernaar terwijl ik zei: "Ik zou willen dat ik je kon zeggen dat het makkelijker word maar kijk naar mij, ik ben ruim volwassen en heb nog steeds problemen met mannen... Maargoed, jij bent mij niet. Dus waarschijnlijk tegen de tijd dat jij zo oud bent als ik nu ben je gelukkig getrouwd en heb je je huisje, boompje, beestje wel"

Ik keek glimlachend opzij en zag juffrouw Griffel grijnzend terug kijken: "Heb je wel eens de film Grease gezien?" Vroeg ik haar.

Ze knikte: "Minstens 10 keer, ik vind het een geweldige film."

Ik grijnsde: "Ik ook, kun je je herinneren wat Frenchie zegt over mannen, dat over honden, vlooien en amoeben?"

"Echt wel."

"Ik ben het daar helemaal mee eens."

"Me too."

Hierna dronken we beiden de theekan leeg terwijl we nog een totaal aan 20 chocoladerepen naar binnen werkten.

Zo'n half uur later verlieten we het lokaal en wensten elkaar een goede nacht. Even later plofte ik op mijn bed neer met een grote overdosis aan cacao in mijn bloed.

Liefs Christina

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Zondag 2 oktober ( echte ochtend )

Lief dagboek,

Vandaag was nou niet echt mijn meest fantastische dag, Severus is geweldig maaruh hij heeft ook zijn slechte eigenschappen. Waaronder betweterigheid...

Aangezien het zondag was heb ik geprobeerd gewoon weer uit te slapen, wat ik ook wel nodig had aangezien ik me gisteravond na wat er gebeurd was zo schuldig voelde dat het bijna 4 uur was voor ik in slaap viel.

Maarja, dingen gaan niet altijd zoals je wilt. Om negen uur klopte er iemand op mijn deur, ik deed hem open in mijn nachtjapon en een vreselijk bedkapsel.

"Goedemorgen slaapkop! Ik dacht: We hebben al zo lang niet meer gesproken, laat ik eens even langsgaan." Een uiterst opgewekte Chalondra Vector wrong zich door de deuropening met een zondagsontbijt op een dienblad.

Ik kreunde: "Chalon, je weet toch wel dat het negen uur is hè?"

"Uh-huh" Ze knikte uitermate vrolijk en liet bijna het dienblad vallen.

"Ook dat het zondag is?"

"Uh-huh"

"Grrrrr..." Mijn dag kon niet beter beginnen.

"Och, zeur niet zo. Kom zitten, ik heb van alles. Van croissants tot bruinbrood en van thee tot tomatensap.

Ik zuchtte en ging tegenover haar zitten: "Hoe in Gods naam kom je op het idee om om negen uur s'ochtends, op zondag niet te vergeten, bij mij voor de deur aan te komen zetten?"

Ze zuchtte ook: "Ik mis je een beetje, én ik wil weten wat er gisteren is gebeurd. Ik heb gehoord dat jij en Severus plezier hebben gehad." En ze haalde met een big smile suggestief haar wenkbrauwen op.

Ik keek naar mn knieën: "Het beging was plezierig ja, het einde was verre van dat."

"Hoe bedoel je?"

"Nou, je weet dat ik toestemming heb gekregen mijn krachten te oefenen?"

Ze knikte.

"Dat was dan ook het eerste wat ik ging doen, ik probeerde over het meer te lopen. Dat deed ik vroeger altijd. Anyway, toen ik op Christina-rots stond kwam Severus eraan, helemaal woedend en alles. Hij begon naar me te schreeuwen en nouja, je kent mij... Ik daagde hem uit en toen zwom hij naar me toe. Toen hij halverwege was heb ik hem even de stuipen op het lijf gejaagd. Uiteindelijk kwam hij zonder wraakgevoelens op de rots aan. Toen hebben we bijna gezoend..."

"Bijna?! Bijna?! Ik hoorde iets heel anders."

Met een glimlach antwoordde ik: "Ik was ook nog niet klaar met mijn verhaal."

"Oh..."

"Maar dat ging niet door omdat ik een leerling hoorde praten. Hierna nam ik hem mee weer terug naar de oever. En toen zoenden we weer bijna, alleen stond die leerling of leerlingen er nog steeds. Dus toen hij zijn kleren weer aanhad-"

"Kleren? Had hij geen kleren aan dan?"

Hierop grijnsde ik: "Tuurlijk wel, maar niet veel. Hij was het meer in gesprongen remember?"

Ze gaf me een schaapachtige grijns terug: "Oh ja... Ga verder."

Toen liepen we naar binnen, het kasteel in. Hij bracht mijn kamer en toen..."

"Hebben jullie gezoend?"

"Jep!"

"Oké dan! You go girl!"

"Dat is nog niet alles, toen gebeurde er iets raars..."

"Hij liet zich voor een keertje echt gaan?"

"Hihi, nee. Iets wat al eerder is gebeurd maar waar ik echt niets van snap."

"Wat dan?"

"Toen we zoenden toen euhm... toen euhm... toen kreeg ik flitsen van herinneringen."

"WAAAAAAAAAAT?!" Ze ging helemaal uit dr dak, ik schrok me te pletter. 'JE HEBT DIT AL LANGER MAAR JE HEBT HET ME NOG NOOIT VERTELD, DIT IS NIET IETS WAT JE ZOMAAR EVEN VERGEET. IK BEDOEL, JE ZEGT NIET ZOMAAR: 'Hey Chalon, heb je zin om vanavond naar de film te gaan? En oh ja, ik krijg flitsen van herinneringen elke keer als ik in contact kom met Sevvy."

"Hihi, hij moest je eens horen... De enige reden waarom hij mij niet in kleine stukjes blaast als ik hem zo noem is omdat ik de kleindochter van de baas ben."

"Hm-hm" ze knikte niet gelovend. "En een van de sterkste heksen ooit en uhm... Oh ja! Zijn grote liefde."

"Prrrft. Ik? Zijn grote liefde? Riiiight."

Ze gaf me een gemene grijns en begon te zingen "He luuuvs you, he wants to huuuuug you and wants to kiiiiiis you."

"Grrr" Ik taste achter me naar iets wat ik kon gooien.

"HÉ" Nu grijnsde ik triomfantelijk, het kussen wat ik naar haar hoofd had gegooid had doel geraakt.

"Sorry, het spijt me dat ik niets gezegd heb oké? Ik heb het gewoon erg druk gehad."

Ze stond op, liep naar de bank waar ik op zat en ging naast me zitten. Toen sloeg ze haar armen om me heen en zei: "Weet ik toch gekkie."

Toen ze me losgelaten had kleedde ik me even snel aan en deed mijn haar enzo en daarna hadden we een gezellig, luxe ontbijt met z'n tweeën terwijl we bijkletsten over alles wat er gebeurd was.

Zo rond half elf werd er op de deur geklopt, omdat ik net mijn hele mond vol had met een of andere gevulde croissant antwoordde Chalondra: "Binnen."

De deur vloog open en Severus kwam binnen: "God dank, ik heb je gevonden."

"Zooooooo. Ik wist wel dat je heimelijk verliefd op me was Sevvy." Chalondra keek hem met een vlak gezicht aan terwijl ik van de bank rolde van het geruisloze lachen.

Severus stond als versteend in de deuropening en sputterde: "Wat... huh? Jij? Nee! Christina..."

Ik zwaaide met mijn hand, zodat hij kon zien dat ik er ook was aangezien ik nog steeds dubbel van het lachen achter de bank lag.

"Oh, ja... juist." Severus stond er nog steeds een beetje ongemakkelijk bij.

Chalondra stond op, liep naar hem toe en haakte haar arm door de zijne: "Kom mijn liefste, laat ons samen eten."

Ze trok hem mee naar de bank en duwde hem erop neer. Daarna ging ze dicht naast hem zitten en sloeg haar arm om hem heen. Ik lag ondertussen nog steeds op de grond te lachen.

Een paar minuten later toen Severus gerealiseerd had wat Chalondra deed, haar van hem had losgewrikt en aan de andere kant van de bank was gaan zitten ( Wat niet veel geholpen had aangezien Chalon steeds een klein stukje dichter naar hem toeschoof, dus was hij op de andere bank gaan zitten) en ik eindelijk gestopt was met lachen en nu nog een beetje lag na te hijgen op de bank, begon Severus zijn verhaal.

"Na wat er gisteravond is gebeurd -" hij wierp even een snelle blik naar Chalondra en daarna naar mij. Ik knikte dat ze het wist. "Wou ik weten wat er aan de hand was, dus heb ik de hele bibliotheek doorgezocht en ik ben erachter."

"Nou?"

"We moeten eerst naar professor Perkamentus, ik heb een ander boek nodig en toevallig is dat in zijn bezit."

Ik zuchtte: "Nou oké dan."

Hij sprong op: "Oké kom!"

En voor ik het wist had hij me bij mn arm en waren we op weg naar grootvader die waarschijnlijk aan zijn ontbijt zat in de grote zaal. Severus wist precies waar hij heen ging en loodste me door de gangen. Even later stonden we voor de deuren van de grote zaal en werd ik door Severus de zaal in getrokken naar grootvader.

"Hoofdmeester kunnen we even praten? Ik heb het boek Mysterieuze monsters nodig."

Grootvader schudde nee. Toen drong er iets tot me door ik trok aan de arm die Severus vasthield zodat we neus tegen neus stonden: "Ben ik een monster?"

Hij zei niets dus ging ik verder: "Verder wens ik niet dat je zo tegen mijn grootvader praat.

Hij deed een visimmitatie: "Als jij denkt dat ik een monster ben dan vind ik het wel goed."

Hij wou wat zeggen maar ik onderbrak hem: "Ik ga naar mijn kamer en wil je de rest van de dag niet meer zien, anders doe ik je wat aan begrepen?"

Hierna draaide ik me om en stormde de grote zaal uit, weer terug naar mijn kamers. Wat een lange zondag zou dit gaan worden.

Liefs Christina

Dit was het dan... Ik hoop dat jullie het mooi/leuk/grappig/whatever vonden want ik wil jullie nu om een soort van gunst vragen. Ik kamp nog steeds een beetje met een writersblok dus wil ik jullie vragen eventuele ideeën op te sturen en wie weet, miss komen ze wel in het verhaal :D.

Please laat me owk ff weten wat jullie ervan vinden want volgensmij ben ik mn touch kwijt :S

Veel liefs en kusjes Anne