HELE HOOFDSTUK GEPOST (Deel 1 & 2)

DEEL 1:

Hey, dit is nog niet het hele hoofdstuk. Maar ik dacht ( JA IK DENK!!!) : Dit is de laatste vakantiedag duzzz... Laat ik maar alvast het beginnetje uploaden, hebben jullie owk nog wat te lezen. De rest komt snel. Dank aan mijn reviewers:
hermelien2607: Snel genoeg??? Ik hoop het wel, nog bedankt voor je ideetjes.
'milleke': Ik weet dat Ron en Hannah een foute combi is, word aan gewerkt. Verder nog: Gecondoleerd met het verlies, ik hoop dat je je inspi snel weer terug krijgt.
Janiek: Ik ben blij dat het niet te merken is, ik denk dat ik er al wel weer bijna overheen ben... BUAHAHAHA, IK STA OP HET PUNT VAN EEN DOORBRAAK:P Neey hoar, geintje.
Amandile: Kick maar weer aan, want BABY I'M BACK!!!
Veel plezier met lezen

X Anne

Zondag 2 oktober (Alweer)

Ik heb eens na zitten denken, en ik kom er maar niet uit: Waar heb ik dit aan verdiend? Ik bedoel, oké ik haal wel eens een geintje uit. Maar ik heb nooit iemand echt pijn gedaan... Euhm... Oké, ik heb nooit iemand vermoord... Met opzet.

Ik bedoel, kijk naar mijn leven. Wat heb ik voor bijzonders gedaan? (Behalve meerdere malen iemands leven redden.) Maar toch: Mijn leven sucks. Waarom gebeuren alle-

---

Sorry, ik moest even een geluidsvaste spreuk op de deur uitspreken. Severus staat er op te bonken, je zou toch denken dat hij naar een uur wel uitgeput zou zijn maar nee hoor...

Oké, back to the point. Waarom gebeuren alle slechte dingen met mij? Waarom krijg ik geen leuke man, een stel koters. Je weet wel: Huisje, boompje, beestje. Gewoon zoals normale mensen zijn, niet iemand die de elementen kan besturen. WTF heb ik er eigenlijk aan?

Yey, ik kan een slechte tovenaar helpen vernietigen. So what?! Snap je?

Waarschijnlijk niet, aangezien je een dagboek bent. Maar toch, aan jou kan ik tenminste alles vertellen. Ik zou Chalondra graag alles willen vertellen, maar ze zou het niet begrijpen...

Alleen Severus begrijpt het, hij is door dezelfde martelgang als ik gegaan. Hij weet hoe het is om bij hem te komen en te hopen dat het vandaag niet jou beurt is om te gaan. Ik bedoel: Hoe kwam grootvader in godsnaam op het idee ons laten surveilleren in de gangen?

---

Nee, geintje. Ik bedoelde wel 'De heer van het duister', 'Hij die niet genoemd mag worden', 'Jeweetwel' oftewel: Marten Asmodom Vilijn AKA Voldemort.

Mijn verleden is zijn verleden, beiden hebben we hem gevolgd. Ieder voor onze eigen redenen, maar in het eind samen voor hetzelfde doel.

Al vanaf jongs af aan hebben we een verbinding gehad, eerst lichamelijk, toen geestelijk. Het was moeilijk, en we hebben beiden meerdere malen opgegeven. Maar nu waren we weer samen...

EN DAN WORD HIJ ONBELEEFD!!! GMBPLD

---

Sorry, liet me even gaan.

Ik snap wel dat nu we door zoveel verschillende dingen heen zijn gekomen ik hem eigenlijk zou moeten vergeven, maar hij noemde me een monster.

Ik moet toegeven: Hij is niet altijd mister subtiel maar om maar om me nu een monster te noemen... een beetje extreem niet?

Kijk niet zo naar me met je niet bestaande ogen! Grrr! Waarom moet je altijd zijn kant kiezen?!

#Haalt diep adem# Sorry, ik word helemaal gestoord van mn lieve Sevvy. Hij heeft de spreuk op de deur ongedaan gemaakt en staat gewoon weer vrolijk op de deur te bonzen.

"WEES STIL OF FLIKKER OP!"

"NEE!"

"JA!"

"NEE!"

"JA!"

"IK HOUD VAN JE!!!"

"..."

"CHRIS? BEN JE DAAR?"

WTF was dat? Heb ik net een liefdesverklaring gekregen? En van Severus? Oh! My! God!

Moet gaan,

liefs Christina

Dit was het dan voor deze keer, ik probeer de ander helft van dit chappie zsm up te loaden. Kusjes, en oh ja: Vergeet niet te reviewen.

-------------------------------------------------------------------------------------

DEEL 2:

Dit is deel twee (Die GZD langer is als deel 1), nog ff bedankjes aan mijn reviewers voor deel 1:
Dozzzzzzzzzzzz (hermelien2607): Niet echt binnen zes dagen (8), maar het heeft geen zestig dagen geduurd zoals het vorige hoofdstuk :D
Amandile: En nog herhaal je het, dat moet toch iets goeds betekenen???
hollyhere:D :D GOED??? Ja toch? ME likes Me!!! Zelfs nog vandaag gelukt... :D :D Hope you like!!!

Xxx Anne

Zondag 2 oktober ( DIT MOET DE LAATSTE KEER ZIJN, ANDERS WORD IK GEK!!! )

Dit was een rare dag, als ik een normaal leven had gehad had ik gezegd dat dit een van de meest absurde dagen in mijn leven was. Jammer genoeg is dat niet waar.

Naja, bij het begin beginnen: Na mijn vorige stukje heb ik mijn deur geopend, daarachter trof ik een verdrietige, geschrokken en ietwat geïrriteerde Severus aan.

"W-wat zei je?"

Hij haalde diep adem en zei het nog eens snel: "Ik-hou-van-je."

Ik weet niet waarom maar ik was ineens niet boos meer op hem: "Ik ook van jou."

Toen sloeg ik hem voor zijn kop: "EIKEL!!!"

"Wat?!"

"Eerst noem je me een monster en dan zeg je dat je van me houd?! Wat is dat nou weer voor iets?"

Hij grijnsde: "That's me baby."

Dus sloeg ik hem nog eens.

"Oké, die heb ik verdient."

"Damn right!"

"Hmpf." Was zijn beledigde antwoord.

"Heb je het boek?"

"Welk boek?" Hij leek het echt niet te weten, misschien had ik hem toch iets te hard geslagen.

"Het boek waarin staat welk monster ik ben."

"Oh, dat boek... Nee."

"Waaat?"

"Nee."

"Ik heb je wel verstaan, waarom niet?"

"Ik ben meteen achter jou aan gegaan." Zei hij alsof het het meest logische antwoord ter wereld was.

Ik kuste hem snel op zijn wang: "Kom, laten we het boek gaan halen."

Ik pakte hem bij zijn mouw en met een schaapachtige grijns liep hij achter me aan naar grootvaders kantoor.

Eenmaal boven aan de wenteltrap aangekomen klopte ik op de deur: "Binnen."

"Hallo!"

Grootvader keek verbaast op: "Ik dacht dat jij boos was?"

Ik keek heel verbaast: "Nee hoor, waarom?"

"Omdat Severus je een monster had genoemd."

"En waarom zou hij zoiets zeggen?" Vroeg ik verontwaardigd.

"Vanwege dat boek."

"Welk boek?"

"Mysterieuze monsters."

"Oh, dat boek. Nou je er toch over begint..." Mijn schijnheilige glimlach veranderde in een grijns en grootvader zuchtte.

Hij opende een la en legde een in leer gebonden boek op zijn bureau, in hoofdletters stond erop: 'MYSTERIEUZE MONSTERS'

Ik keek er met grote ogen naar, ik had het me nog niet eerder gerealiseerd dat de titel me bekend voorkwam maar nu...

En nu wist ik ook waarom, onder de titel stond: "Door Mirabel Perkamentus"

De schok drong langzaam door me heen: "O-o-oma?"

Grootvader knikte: "Inderdaad."

Ik keek naar Severus: "Wist jij dit?"

Hij schudde langzaam zijn hoofd. Voorzichtig stak ik mijn hand uit en raakte de kaft van het boek aan, dit was gewoon te gek. Hoe kon dit: "Oma was een schrijfster?"

"Ja, de kracht die jij bezit is vanaf de generatie van je overgrootmoeder doorgegeven. En bij elke generatie sterker geworden. Wat dus betekende dat je grootmoeder krachtig was. Dit wist ze en net als jij en je moeder was ze erg avontuurlijk, en ze schreef boeken over de wezens die ze tegenkwam."

"Wauw." Zei Severus.

"Zeg dat wel, ik heb het nooit geweten. Of kan het me niet meer herinneren."

"Dat kan wel kloppen, je grootmoeder was al jaren gestopt met schrijven toen jij geboren werd. En wees nou eerlijk, ze heeft ook niet veel tijd gehad om je erover te vertellen."

Ik zuchtte, grootvader had gelijk. Ze was gestorven toen ik twee was, exact twee jaar voor mam.

"Maar waarom heeft u me dat nooit verteld dan?"

"Het was niet van belang, en ik dacht dat ik het al verteld had. Het spijt me."

Ik knikte: "Maar is het goed als ik... Ik bedoel, het is begrijpelijk als u het wilt houden..."

Hij glimlachte: "Nee hoor, neem maar mee. Houd hem zolang je wilt, als je er maar voorzichtig mee bent."

Ik glimlachte en knuffelde hem: "Dank u."

"Geen punt."

Voorzichtig pakte ik het boek op en drukte het tegen me aan.

"Nogmaals bedankt." Zei Severus.

En samen liepen we de deur uit naar mijn vertrekken.

---

"Wauw." Severus plofte neer op de bank.

"Absoluut." En ik plofte naast hem neer.

Zo zaten we even in stilte tot Severus zei: "Mag ik euhm..." en hij gebaarde naar het boek wat ik nog steeds tegen me aan geduwd hield.

"Oh, ja natuurlijk." En ik gaf hem het boek, na nog een blik om mijn grootmoeders naam te werpen sloeg hij hem open.

"Waar zoek je eigenlijk naar?"

"Hmm?"

"Waar je naar zoekt."

"Wacht even..."

Ik zuchtte geïrriteerd en mompelde tot mezelf: "God hemel, het lijkt wel of we getrouwd zijn."

"Wat?" Hij hoofd schoot op: "Getrouwd."

Ik zuchtte nogmaals: "Oh, en dat hoort hij wel." En voegde er voor hem aan toe: "Zoek nou maar door."

---

"Ben je nou klaar of wat?" Hij was nu al tien minuten aan het zoeken en nog geen resultaat.

"Nog even..."

"En hoelang zeg je dat al?"

Hij zuchtte: "Best, doe jij het."

"Goed, als je me zegt waarna ik moet zoeken."

"Opgesloten boemannen."

"WAT?!"

Hij zuchtte: "Opge-"

"Ik verstond je de eerste keer wel."

Toen pakte ik mijn toverstok: "Luister en leer."

Ik wees hem naar het boek: "Indexa: Opgesloten boemannen."

Het boek begon uit zichzelf te bladeren en eindigde op bladzijde 284, bijna achteraan in het boek. Ik schoof het weer terug naar Severus: "Was dat nou zo moeilijk? Ik heb in 5 seconden gedaan waar jij al 10 minuten mee bezig bent."

Hij gaf geen antwoord maar bestudeerde de bladzijde: "Kijk, hier staat het: Als een boeman opgesloten word in een voorwerp kan het de eigenaar en zijn of haar omgeving tot last zijn. Als het in contact staat met een voorwerp van een ander persoon komt zal het waarschijnlijk iets doen als beiden bij elkaar zijn. Wat de boeman doet kan verschillend zijn, het kan schade toebrengen maar ook problemen oplossen."

Hier stopte hij even, hij deed mijn haar achter mijn schouders en keek naar mijn ketting. Eromheen hing een ring, zijn ring. Een parelketting van mijn moeder, met een zilveren ring eromheen waarin het embleem van de familie Prins gegraveerd was.

Ik hapte naar adem, natuurlijk. Hoe logisch...

"Welke van de twee denk je dat het is?"

Hij keek me aan: "Hoe bedoel je?"

"De ring of de ketting?"

"Ik heb absoluut geen idee."

Hij keek weer naar het boek: "Er staat hoe je er vanaf komt, maar ik denk dat we het eerst honderd procent zeker moeten weten."

Ik knikte: "Maar niet vandaag."

"Helemaal mee eens."

We keken elkaar aan en glimlachten. Voorzichtig leunde hij naar voren, ik ook. Toen realiseerde ik me iets: "Wacht even."

Hij schrok op: "Wat?"

Ik glimlachte: "De ketting."

"Oh."

"Uhm... Hij heeft nogal een lastig slotje, zou je even willen uhm..."

Hij glimlachte en knikte, ik draaide mijn rug naar hem toe en haalde mijn haar uit mijn nek. Ik voelde hoe hij voorzichtig het slotje pakte en het open klikte.

Ook voelde ik zijn regelmatige ademhaling, op de een of andere manier voelde ik me helemaal ontspannen. Ik was zo blij, Severus en ik. Samen als vanouds... Wauw.

Voorzichtig deed hij de ketting af en legde hem op de tafel: "Zo."

Ik draaide me weer naar hem toe, hij zat wel heel erg dichtbij. Voorzichtig bewoog ik iets naar hem toe, hij deed hetzelfde. En voor ik het wist lagen we zoenend op de bank.

"Hallo-ho!"

Damn it!!! Op dat moment kon ik Chalondra wel vervloeken, Severus en ik schoten allebei overeind. Ik voelde me als een zestienjarige, betrapt door haar ouders terwijl ze met haar vriendje bezig was.

"Euhm... Ik moet maar eens gaan."

"Uhm... Ja, ik zie je wel."

Toen gebaarde ik naar het boek: "Zou je die alsjeblieft mee willen nemen? Het is niet echt veilig met haar – ik gebaarde met mijn hoofd naar de deur – in de buurt."

Hij knikte en pakte het op: "Ik spreek je later wel. Oké?"

"Goed." En ik drukte snel nog een kus op zijn mond.

We liepen samen naar de deur, ik opende hem en keek Chalondra geïrriteerd aan. Die begreep meteen wat er gebeurt was. Maar het was al te laat: "Doei."

"Daag."

"Doei Severus, fijn dat euhm... Je even langs me heen liep." Zei ze een beetje onhandig.

Ik zuchtte en hield de deur open: "Zoals altijd, perfecte timing." Zei ik geïrriteerd.

Ze liep langs me heen: "Wist ik veel dat jullie het hadden bijgelegd."

We gingen zitten, ik vermeed expres haar blik. Een stilte vulde de kamer, ik wist dat ze wachtte tot dat ik wat ging zeggen. Maar ik was soort van pissig op haar dus dat deed ik niet.

"Oké, het spijt me! Kun je me nu alsjeblieft vertellen wat er is gebeurt?" Ze sprong op en ging voor me op haar knieën zitten.

Ik zuchtte nog eens: "Dankzij jou niet veel."

"Maar jullie kunnen dus weer dichtbij elkaar zijn?"

Ik knikte en gebaarde naar de tafel de ketting met de ring eromheen nog steeds lag: "Hun schuld."

Ze grijnsde. En ik kon niets anders dan haar vergeven. Hierna hebben we de rest van de avond zitten praten terwijl we de restanten van mijn chocofestival van gisternacht/vanochtend vroeg opmaakten.

Liefs Christina.

Dit was het dan weer, Chris en Sevvy back in luv... en arme Chalon: Die kan nog wel een wraakactie verwachten als ze zo doorgaat :P

Ik hoop dat jullie het leuk vonden. Alsjeblieft review, ik smeek het jullie.