Hullo iedereen, ik heb besloten hier nog ff snel een chappie te posten voor ik naar Disneyland Paris ga. (Morgen oftewel zaterdag :D )
Nog even bedankt aan hermelien2607 voor haar constante steun, in reviews maar ook achter de schermen ;): Dankje Do!!!
Dussuh, hier istie dan; mijn laatste update tot ik terugkom (dinsdag/woensdag) Veel plezier met lezen!

Woensdag 5 oktober

Ik heb de laatste dagen niet geschreven, er was niet echt iets te vertellen. Maar vandaag... Vandaag was anders. Vandaag is er wél wat gebeurt.

Vanochtend werd ik om 8 uur gewekt door een kordaat klopje op de deur terwijl ik de eerste twee uur geen les had. Langzaam kroop ik uit bed, deed mijn ochtendjas aan en zette mijn boze gezicht op (voor zover dat lukte zo vroeg in de ochtend) en liep naar de deur om de persoon die het lef had gehad me zo vroeg te wekken eens flink uit te foeteren.

Eenmaal bij de deur aangekomen gooide ik hem open en begon: "Ik weet niet wat je wil maar fl-"

Maar ik werd al snel stil toen ik een verbaasde Severus voor mijn deur zag staan, overrompeld door mijn uitval. Voor ik het wist waren mijn wangen vuurrood en had Severus de meest zelfvoldane grijns op zijn gezicht.

Toen ik me uiteindelijk herinnerde dat ik een ochtendkapsel had en een openhangende ochtendjas waaronder ik alleen een T-shirtje en trainingsbroek droeg werd ik, indien mogelijk, nog roder en Severus grijns nog breder.

"Goedemorgen schone slaapster." Zei hij veel té opgewekt.

Ik wierp hem een dodelijke blik, gromde en sloeg de deur recht in zijn gezicht dicht waarna ik erdoorheen naar hem schreeuwde: "IK HEB DE EERSTE TWEE UUR VRIJ! LAAT ME MET RUST, IK WIL SLAPEN!"

Ik hoorde hem aan de andere kant geamuseerd zuchten: "Chris, lieve schat, dat weet ik. Daarom ben ik hier ook. Ik heb een verrassing."

"IK HOUD NIET VAN VERRASSINGEN!"

Hij grinnikte: "Ja, dat doe je wel."

"Best." Mompelde ik en gooide de deur weer open waarna ik naar mijn bed sjokte en weer onder de warme lakens kroop.

Severus lachte een keer gemeen toen hij me zag liggen, liep toen naar het bed toe en trok de dekens van me af. Ik aarzelde geen seconde, pakte mijn toverstok, behekste hem en pakte de deken terug die ik daarna weer over me heen trok.

Met zijn tanden op elkaar zei Severus: "Chris, haal me naar beneden."

Ik lachte droog: "Nee."

"Chri-his!"

Ik grijnsde van achter mijn lakens naar Severus die op de kop in de lucht hing: "Zeg eerst alsjeblieft."

"Nee." Zei hij boos.

Met een arrogante grijns vervolgde ik: "Dan haal ik je ook niet naar beneden."

Ik kroop nog iets dieper onder mijn lakens terwijl Severus scheldwoorden naar me strooide waarvan ik zeker wist dat als hij een leerling ze hoorde zeggen hij minstens honderd punten van hun afdeling zou halen, zelfs een Zwadderaars.

"Chris," hij zuchtte. "Alsjeblieft haal me naar beneden." Ik was slim genoeg om voor hem naar beneden te halen mezelf in mijn kleren te toveren. Want zodra ik de spreuk had opgeheven krabbelde hij overeind en rende naar het bed.

Ik sprong gillend als een vijfjarige uit mijn bed en rende naar de deur. Terwijl ik de deur opengooide zei ik snel een spreuk waardoor mijn haar goed ging zitten en ik make-up op kreeg.

Severus stond even te knipperen van mijn reactie maar ging snel achter me aan. Gillend van blijdschap rende ik door de gangen met Severus in mijn kielzog.

Ik rende langs gangen, geheime doorgangen en dwars door de grote zaal die godzijdank leeg was. Nou ja leeg… Op een geschokte professor Stronk na dan. Ik rende gang op en neer, zonder me ook maar het kleinste beetje aan te trekken van wie me kon zien of horen... vooral horen eigenlijk. Severus rende net zo hard achter me aan en schreeuwde: "Ik krijg je wel, jij heks."

En gillend en schreeuwend renden we verder. Tot ik de verkeerde deur pakte. Toen stond ik in een doodlopend lokaal.

"SHIT!" Ik wou me omdraaien en de deur uitrennen voor Severus kwam, maar ik was al te laat. Hij kwam binnen met een gigantische gemene grijns op zijn gezicht: "Nu heb ik je."

Ik gilde. Hij kwam dichterbij en sloot de deur achter zich. Ik gilde. Stapje voor stapje kwam hij dichterbij. Ik gilde. Toen was hij bij me en hield zijn hand voor mijn mond: "En nu hou je je stil." Zei hij gespeeld streng.

Snel drukte ik mijn lippen op elkaar en knikte gedwee: "Ja, meneer."

Hij knikte tevreden: "Zo is het goed. Nou laat me eens denken, wat zou ik doen om je te straffen voor mij in de lucht hangen?"

Ik onderdrukte een grijns en keek angstig naar hem op: "Alstublieft, meneer, ik kon er niets aan doen. Het was niet mijn schuld."

"LIEG NIET!"

Ik maakte een piepend geluid en perste mijn lippen weer op elkaar. Zijn gezicht vertoonde een gigantische zelfvoldane grijns: "Ik weet het al…" dreigend kwam hij dichterbij, toen onze neuzen elkaar raakten schreeuwde hij: "KIETELDOOD!"

Zijn handen bewogen zich ritmisch over mijn zij terwijl ik het uitschreeuwde van de pret.

Tussen de schreeuwen en pogingen lucht te happen schreeuwde ik: "S-s-severus, a-alsjebieft GENADE!"

Hij stopte even en grijnsde maniakaal: "Geen genade voor de onwaardigen."

Waarna hij me weer als een razende begon te kietelen en pas na tien minuten ophield en hijgend naast mij ging liggen op het bureau dat tegen de muur aan stond, ik hapte nog steeds naar adem.

"Dat was leuk." grijnsde hij.

Ik gromde lichtjes. Niet bevestigend, niet afkeurend.

"Oh, vond je het niet leuk? Moet ik het overnieuw doen?" En hij maakte aanstalten om op te staan.

Snel sprong ik overeind: "Nee! Het was geweldig."

Grijnzend ging hij weer liggen, en even later besloot ik dat het veilig was en ging weer naast hem liggen. Ik pakte zijn hand vast en verstrengelde onze vingers: "Ik houd van je, dat weet je toch?"

Hij keek me even zijdelings aan: "Vanwaar dit ineens?"

Ik haalde mijn schouders op, realiseerde toen dat hij dit niet kon zien en zei: "Ach, weet ik niet."

Even bleef het stil en toen zei hij: "Natuurlijk weet ik dat je van me houd, dat hoef je me niet eens te zeggen."

Ik grijnsde en keek opzij, Severus keek naar het plafond en ik drukte snel een zoen op zijn wang.

"Wat was dat nou weer dan?" vroeg hij beledigd: "Als je het doet, doe het dan goed."

Toen pakte hij mijn kin en draaide me naar zich toe. En voor ik het wist werd ik weer meegesleurd in een passionele zoen. Hij mocht er dan niet uitzien als mister World (Wat me geen ene flikker uitmaakt) maar hij kon zoenen als de beste.

Hij draaide zich een beetje bij zodat hij half bovenop me kwam te liggen, ik haalde mijn handen door zijn haar. Als je het zou zien zou je denken dat het vettig zou aanvoelen, maar dat deed het niet. Het tegenovergestelde zelfs: het voelde zacht, net zijde.

Voorzichtig liet hij zijn hand onder mijn truitje glijden.

"Oh, god!"

Severus en ik schoten overeind, in de deuropening stond een geschokte Minerva Anderling, lijkbleek en met haar mond open: "H-h-het spijt me."

Hierna draaide ze zich om en haastte zich de gang uit. Severus zag er net zo aangeslagen als haar uit en keek naar het punt waar ze net gestaan had. Ik giechelde en hij wendde zijn ogen af en keek naar mij: "Wat was dat nou weer?"

Ik haalde weer mijn schouders op: "Ik vind het wel grappig."

Hij keek me met grote ogen aan: "Grappig? Als ze iets later was gekomen hadden we haar een hartaanval gegeven."

Weer giechelde ik, nu iets harder: "Dan is het maar goed dat ze dat niet gedaan heeft, hè?"

Hij keek me aan alsof ik gek was, dus pakte ik zijn hand en sleept hem mee: "Kom, dan gaan we het goed maken."

Snel wierp hij een blik op zijn horloge: "Sorry kan niet; het is al bijna het eind van de pauze. Ik moet zo les geven."

Ik knikte teleurgesteld en antwoordde: "Ik ook."

Plotseling gaf ik een rukje aan zijn hand, die ik nog steeds vasthield, en hij viel tegen me aan waarna ik snel mijn lippen op de zijne drukte en daarna snel het lokaal uit liep: "Op naar de les dan maar. Maar als hij afgelopen is gaan we samen naar haar toe, key? Zie je dan!"

En ik was de gang al uit voor hij ook maar de kans had gehad antwoord te geven. Voor het eerst dit jaar wou ik dat de les voorbij was, godzijdank was het een praktijkles en kon ik gewoon tussen de leerlingen doorlopen en af en toe iets commentaar geven. Wonderlijk genoeg leken de leerlingen te voelen dat ik niet ik de stemming was en hielpen ze elkaar. Ook pikten ze het snel op en aan het eind van de les kon iedereen de spreuk perfect.

Vijf minuten voor de bel ging manoeuvreerde ik de leerlingen zo snel mogelijk de les uit en sloot het lokaal. Halverwege kwam ik Severus tegen en samen liepen we naar het transfiguratielokaal.

Toen we er bijna waren pakte ik zijn hand vast, hij gaf me even een zijdelingse blik maar zei er niets van.

Eenmaal bij het lokaal aangekomen ging de bel, stroomden de leerlingen naar buiten en liet Severus snel mijn hand los. Na een tijdje werd de stroom dunner en nog even later kwam er nietmand meer naar buiten.

Severus en ik wouden net naar binnen lopen toen meneer Potter naar buiten kwam, hij had meneer Wemel (die er uitzag als een zombie) op sleeptouw. Severus gaf ze een koude blik en sneerde: "Zijn er nog leerlingen in het lokaal, Potter."

Ik zag dat meneer Potter hem een antwoord wou geven maar ik was hem voor: "Ben je blind of zo?"

Sev keek me verbaast aan: "Nee."

"Ga dan zelf kijken." Nadat ik dit had gezegd zag ik een ruzie aankomen dus gaf ik hem snel een glimlach waarna hij zich omdraaide en het lokaal inliep.

Ik vroeg meneer Potter hoe het met meneer Wemel ging.

Hij zei dat Wemel verliefd was op H... Ik denk dat Harry verwacht dat H voor Hermelien staat. Arme jongen.

In ieder geval; ik zei dat hij goed op Ron moest passen en ging toen Severus achterna het lokaal in.

Toen ik het lokaal binnenkwam was Sev al met Minerva aan het praten, ik liep voorzichtig naar binnen en hield me afzijdig.

"Anderling, het was niet wat het leek."

Minerva zuchtte: "Severus, het maakt me niet uit oké!"

Nu bemoeide ik me in het gesprek: "Minerva?"

Ze draaide haar gezicht naar me toe.

Even knipperde ik met mijn ogen: "Wow, déjà vu." Mompelde ik voor verder te gaan: "Het spijt me dat je dat zag..." Begon ik voorzichtig.

Minerva glimlachte: "Ik ben het wel gewend."

Ik zuchtte: "Dan nog, je leek nogal overstuur."

"Ja, wat had jij gedaan."

Met een glimlach knikte ik, bevestigend dat ik idem dito hetzelfde had gedaan.

Ze stond op en strekte haar armen uit, ik liep naar haar toen en liet me omhelzen: "Het maakt niet uit meisje, ik was gewoon geschrokken."

Toen ik over haar schouder keek zag ik Severus zuchtten en zijn hoofd schudden terwijl zijn mond het woord 'vrouwen' vormde. Even later lieten Minerva en ik elkaar met een grijns los.

Ik drukte nog even snel een zoen op Severus' wang en toen liepen we alledrie een andere kant op; terug naar het normale leven.

Liefs Christina.

Aaaaaauuuuuubbbbb review, zodat ik helemaal versteld sta van mijn lieve lezertjes als ik weer terugkom.
xxx Anne