Hallo iedereen,

Hier ben ik weer! Heb weer eens een hoofdstukje voor jullie uitgetypt, op verzoek van Love Fantasy. Daarom draag ik dit hoofdstuk aan haar op! (grijns)….

Vervloekt schilderij zorgt voor grote overlast.

Departement van vervloekingen. Van uw correspondent ter plaatse. Het ministerie heeft dinsdagavond jongstleden een vervloekt schilderij ontdekt. Het schilderij, een portret van een jong middeleeuwse heks, bleek over onvermoede krachten te beschikken.

Het spreekwoord 'haar ogen schoten vuur' is op het schilderij van toepassing, helaas letterlijk. Het schilderij werd gevonden toen de zaak, waar het portret verkocht werd, was afgebrand. "Het portret werd zo gek als Harry Potter himself." Verklaarde een lichtelijk aangebrande schouwer.

Van uw verslaggever.

Remus slenterde de huiskamer in. Sirius zat daar op een stoel met een bebloede zak op het antieke tafeltje naast hem. Blijkbaar had hij net scheurbek te eten gegeven. Hij had een uitdrukking van pure irritatie gezicht.

Met een bezorgd gevoel plofte Remus op een stoel naast zijn vriend neer. "Wat is er?" Sirius zuchtte. "Ik haat het om weer terug te zijn. Ik haat de spullen die roepen: "Oh, ik verhevene kast die aan de Zwartsen toebehoord!""Sirius brulde die laatste zin letterlijk. Remus klopte zijn vriend op zijn rug. "Ik háát het hier!"

De Wemels en Paris wierpen Sirius verbaasde en peilende blikken toe. Paris stond op en liep naar Sirius toe. "Misschien vrolijkt dit je op." Ze liet een toffe op haar tong vallen. Haast meteen begon haar tong op te zwellen.

"Ton's tongtofee. Heeft de tweeling ontwikkeld. Ze gaan ze in hun spijbelsmuldozen stoppen en verkopen in hun tovertweelingstopfopshop. Niet tegen Mevrouw Wemel zeggen, hé?" Die laatste woorden kon niemand meer verstaan, omdat haar tong nu de grootte van een python had gekregen.

Onder schaterend gelach van de broertjes Wemel en Sirius slikte ze de witte helft door. De gezwollen tong verdween meteen. Sirius grijnsde, terwijl Paris het gebaar maakte dat universeel betekend 'Niet doorvertellen, hoor. Het is ons geheimpje….'. Sirius en Remus grinnikten en knikten.

Op dat moment klonk een klap op de gang. Natuurlijk werd dit geluid gevolgd door het beruchte gekrijs van mevrouw Zwarts op de gang. De deur ging open en een bleke Harry kwam binnen, gevolgd door Ginny, Hermelien en Ron. Met een verschrikt gezicht mompelde Harry: "Sirius, je moeder." Het klonk een beetje zwakjes.

Sirius rende woedend en begon tegen het portret te tieren. Remus besloot Sirius maar even de support te geven die hij nodig had. Hij kon zweren dat hij Paris tegen de broertjes Wemel hoorde fluisteren: "als het zo doorgaat hebben jullie niet genoeg Ton's tongtoffees om hem op te vrolijken."

Het schilderij was nog angstaanjagender dan normaal. En, toen ze het gordijn dicht probeerden te trekken, bleek dat dit onmogelijk was. Blijkbaar was het schilderij vast besloten om te blijven schreeuwen. De Wemelkinderen, Harry, Hermelien en Paris kwamen aangesneld om ook te helpen, maar de gordijnen bleven open.

Ze stonden al een kwartier aan de gordijnen te trekken toen de deur open vloog en Clementis de gang op stormde. "En nou ben ik het zat!" schreeuwde ze tegen het portret. "Wat is nou je probleem? Is je zoon het probleem?"

Clementis bruine gezicht werd witter, haar eveneens bruine haar zwart en langer en evennlater stond het portret oog in oog met een imitatie Sirius. Remus glimlachte. Als een Lupos eenmaal zijn geduld verloor………………………………………

"Zijn het de Wemels?" Alle Wemels passeerden razendsnel de revue. "Hermelien? Paris? Remus?" Deze drie verschenen op een snel tempo op de plaats waar Clementis stond. Remus keek toe terwijl een imitatie Remus zei: "Nee! Zij zijn het probleem niet! Weet je wie hier het probleem is?"

Remus huid werd gelig, zijn neus werd groter en toen was er een replica van Sirius moeder. "Jij! HEKS! JIJ!" Dit bleek teveel voor het Sirius moeder en de gordijnen trokken zichzelf dicht. Het lelijke gezicht van mevrouw Zwarts smolt weg en daar stond Clementis weer.

"Ze verstoorde mijn concentratie." Verklaarde ze en probeerde de kamer weer in te glippen, maar Ginny hield haar tegen. "Hoe deed je dat?" Clementis haalde haar schouders op. "Transformagiërs zijn hartstikke zeldzaam. Daarom is het zo bijzonder dat er afgelopen eeuw 2 zijn geboren."

Ginny's ogen werden groot. "Jij en Tops." Clemetis glimlachte. "En als je me nu wilt excuseren en laten passeren…" Ze glipte langs Ginny en nestelde zich met haar boek op de vensterbank. Blijkbaar was ze er zich niet van bewust dat ze een grote consternatie had veroorzaakt.

Of, zoals Remus stiekem dacht, ze was zich volkomen bewust van de consternatie, maar het maakte haar gewoon niet zoveel uit.

En, ik heb een verrassing: Ik ga mensen bedanken! Verrassend, hé?

Ik bedank:

It's-the-princess-in-me: Dank je voor je review! Ook voor je ongelofelijke mensenkennis trouwens… want dat is precies waarom ik dit verhaal schrijf: Ik probeer te oefenen in het beschrijvingen geven die gekleurd worden door de waarnemer. (Zó klinkt dat niet professioneel?)

Love Fantasy: Ik heb mijn hoofdstuk aan je opgedragen! Ben je niet trots? Haha! Maar goed; ik wil nog steeds even zeggen dat ik je bedank voor je allerliefste review, die me uit mijn dip van vreselijkheid gered heeft!

Lente: Dit verhaal gaat over Clementis, maar het is uit Remuspov geschreven; oftewel, we vertellen het uit Remus oogpunt, maar we vertellen vooral over Clementis en Paris…

Myrthe: Ik heb het ook niet zo op verhalen die zich afspelen als het boek uit is. Er zijn er wel een paar hele goede in het Engels; bijvThe HardestBattle. Maar goed, zoals ik al zei, wil ik oefenen met het inkleuren van een beschrijving in de beleving van iemand anders, en daar werkt dit heel goed voor.