Hey allemaal! Hier een verlaat kerstcadeau en/of een goede manier om het oudejaar af te sluiten. Oké ik wordt arrogant. Het spijt me héél erg dat ik jullie zo lang heb laten wachten,daarom heb ik maar liefst TWEE hoofdstukken uitgetypt. Helaas ben ik niet op ideeën voor krantenartikels gekomen, dus heb ik besloten dat ik die maar eventjes laat zitten.

Begin hoofdstuk 10.

Clementis had zich naar de tafel verplaatst. Haar 'Magische Verdedingstheorie' lag nu treurig naast haar op tafel; voor de derde keer had ze het nu uit gelezen en ze zou het nu uit haar hoofd op kunnen zeggen, dus voelde het boek zich behoorlijk nutteloos.

Clementis, aan de andere kant, voelde zich in haar element en krabbelde vrolijk weg op haar nieuwe rol perkament, af en toe opstaand en even uit de kamer verdwijnend, om terug te komen met een boek waar iets in stond wat vaag met het onderwerp te maken had.

Ze bladerde er dan onrustig doorheen tot ze zag wat ze zocht. "Ik wist het; 'spreuken en bezweringen die gebruikt worden om anderen te schaden en aldus aan de zeven wetten van Johannes voldoen…,' mompelde ze dan, of: "Hé? Maar in 'Zwarte kunsten door de eeuwen heen' stond… maar dan is dan in strijd met.."

Paris staarde woedend naar haar zusje en mompelde dan dingen als 'uitslofer' of 'nerd…' Zelf opende ze haar eigen verweerboek, 'magische verdedigingstheorie voor gevorderden' nog steeds niet. Al wist ze soms haar blik van Clementis los te weken en zo woedend naar het boek te kijken dat het Remus verbaasde dat het niet vlam vatte. Al met al kende hij maar twee ergere gevallen van weerzin om te studeren, genaamd Sirius Zwarts en James Potter. Maar hij zou haar wel aan het werk krijgen…

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Toen hij binnen kwam wist Siri Su meteen dat ze hem echt niet mocht. Daar waren meerdere redenen voor: ten eerste had hij hen bijna een halfuur laten wachten. Ten tweede had ze de indruk dat hij haar niet mocht. En ten derde was de uitdrukking van professor Sneep overduidelijk hatelijk.

Sirius Zwarts nam plaats in de hem aangegeven plaats, met een dreigende blik naar professor Sneep. "Sirius, dit is je nichtje Siri Su. Juffrouw Zwarts, dit is Sirius Zwarts, uw oom." Siri Su stak haar hand uit, maar Sirius negeerde hem. In plaats daarvan keek hij afkeurend naar haar hals.

"Onze familie heeft altijd al een voorkeur gehad voor dode beesten," zei hij schamper. Intuïtief bracht ze een hand omhoog en taste ze in haar hals. "Martijn is niet dood," protesteerde ze. "Hij is mijn marter en slaapt op het moment."

Sirius Zwarts staarde haar aan alsof ze gek was. Nou hij heeft recht van spreken, dacht ze, als gestoorde massamoordenaar.

"Um, nou ja, terug naar de situatie op hand, de huisvestiging van de jongedame hier," zei professor Perkamentus, die, voor het eerst dat ze het zich herinnerde, enigszins ontsteld was. Hij herwon zichzelf snel en vervolgde, een stuk strenger: "Ze neemt haar intrek in Grimboudplein."

Sirius Zwarts opende zijn mond om te protesteren, maar één blik van Perkamentus maakte hem stil. "Severus vult de formulieren in, maar in praktijk functioneer jij als haar voogd. Net zoals met Harry." "Alleen mag ik Harry wel," mompelde Sirius Zwarts.

Siri Su's ogen keken vlammend zijn richting op. Oh, hoe graag ze tegen hem wilde opmerken dat ze het 'niet apprecieerde dat hij zulke opmerkingen kwam maken, nadat hij hen een halfuur had laten wachten', alleen dan minder netjes. Maar hij zou haar voogd worden en dus was het onverstandig om meteen op slechte voet te beginnen.

"Tenzij jullie elkaar nog beter willen leren kennen…" "Nee!" gromde Sirius Zwarts en Siri Su voelde zich enigszins beledigd, "… is deze ontmoeting ten einde." Siri Su, die nog steeds een beetje beledigd was, overwoog even om Sirius Zwarts handtekening te vragen, onder het mom van 'het is niet elke dat, dat je een bekende massamoordenaar tegen het lijf loopt', maar toen ze haar voornemen herinnerde zag ze er toch vanaf.

"Jullie zien elkaar weer met kerst,"melde Perkamentus, en Siri Su besloot dat ze, als ze zich nog eens wilde verhangen, ze dat toch echt voor de kerst moest doen. "Ik kijk er naar uit," zei Siri Su. Alleen professor Sneep, zelf een meester op het gebied van sarcasme, hoorde de lichte ondertoon van sarcasme.

Einde hoofdstuk 10.

Begin hoofdstuk 11.

Sirius was woedend toen hij thuis kwam. "Ze is een Bitch en hij dwingt me om haar te adopteren!" Remus grijnsde. "En dat heb je allemaal in 10 minuten uitgevonden?" "Kop dicht! En jij," hij wees naar Paris. "Als ik weer beneden kom is dat boek open en je opdracht half af! Ik ga scheurbek voeren." Dat laatste was weer tegen Remus. "Ach ja," grijnsde die, "niets therapeutischer dan zien hoe een hypogrief de kop afrukt van een dooie rat. " Sirius sloeg de deur achter zich dicht.

Trillerig opende Paris haar boek en de enveloppe. Vol ijver ging ze aan de slag. Remus besloot dat hij maar achter Sirius aan moest gaan. Hij opende de deur naar de woonkamer, waar Sirius inderdaad stond toe te kijken hoe scheurbek het hoofd van de ratten afrukte.

"Hoe was ze?"Sirius wende zijn blik niet af van de dooie rat, wiens hoofd nu wreed werd geplet. "Niet lelijk," gromde hij, alsof dat de ergste misdaad was die dat meisje had kunnen begaan, niet lelijk zijn. "Ze ziet eruit als wat ze is: een kruizing tussen een koningin en een Zwarts.

"Van alles wat Regulus mij aan kon doen, moest hij juist weer reproduceren en wel met een koningin. Hoeveel arrogantie kun je in één mens verzamelen, hemel! En ze hebben haar ook nog eens Siri Su genoemd! Wat voor naam is dat?" Remus keek hem verbijsterd aan.

"Het is een anagram van jouw naam!" Sirius was enigszins verbijsterd. Een ana… dat is toch dat je alle letters van een woord door elkaar flikkert en je er iets nieuws uitkrijgt? Nou dat moet dan per ongeluk zijn gegaan, het kan niet anders. Maar goed, ze gedroeg zich heel beleefd, schijnheil! Oh ja, en ze heeft een marter en die heet Martijn ofzo!"

Remus schoot in de lach. Sirius zei dat laatste zo verongelijkt dat het gewoon hilarisch was. Sirius, die Remus lach verkeerd uitlegde knikte grimmig. "Precies. Martijn de marter, nou vraag ik je! En dat beest moet hier in huis komen en zíj ook! En zij is door Secretus geadopteerd. Maar ik moet het vuile werk doen."

Hé?"vroeg Remus. "Ik dacht dat jij haar moest adopteren…" "Ja túúrlijk, ik loop effe het ministerie binnen en vul de papieren in…. Nee, dat doet Secretus dus en ik mag de rotklussen opknappen… En Perkie maar knikken. AAARGH!" Remus keek toe hoe Sirius zijn hoofd naar achter wierp en zijn woede en frustatie de vrije loop liet. Zijn gebrul weerkaatste door het hele huis en stopte abrupt.

Geheel kalm keek Sirius Remus aan. "Nou, laten we naar beneden gaan en kijken hoever de meiden zijn." Remus knikte, elke keer weer verbaasd door de abrupte stop van Sirius woede.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Met Clementis huiswerk ging het prima. Het had haar nauwelijks een kwartier gekost om het te maken en het was veel uitgebreider dan de meesten zouden kunnen hopen. Ze had hele stukken informatie, inclusief jaartallen en inwoners aantallen, uit haar hoofd opgeschreven. Alleen voor de citaten had ze een boek gebruikt.

Het stukje dat minimaal vijftien centimeter had moeten zijn was bij haar één meter en vijf centimeter. Nu rolde ze het perkament op en stopte het in een speciale map, vol met vakjes voor opgerold papier.

Met haar staf kopieerde ze ook de bladzijden waar de citaten vandaan kwamen en stopte die in de vakjes ernaast. Op het tabblad schreef ze met tevreden gezicht: 'VTZK- hoofdstuk 1.'

Aan de andere kant van de tafel keek Paris haar zusje woedend aan. Haar werk ging een stuk minders snel en zo te zien ergerde ze zich dood. "Lukt het?" vroeg Remus. "Nee!" snauwde Paris. Remus zuchtte. "Dat kan aardiger. Wat lukt er niet?"

Gefrustreerd tikte Paris op haar boek. "Bezweringen! Ik moet het oefenen, maar ze beschrijven de beweging niet goed en dus heb ik geen idee wat ik moet doen." Sirius pakte haar boek. "Laat eens zien. Oh die, ach, zo moeilijk is die niet. Kijk zó doe je dat."

Sirius demonstreerde met een soepele zwaai de beweging. "Kom op, laat maar zien." Paris deed Sirius na. "En nu met spreuk erbij. Secratio!" Paris stoel verschoof met gemak door de kamer. "Nou, laat maar zien…" Paris riep 'Secratio' en verschoof de stoel enkele centimeters, maar verloor daarna de controle.

"Dat wil ik ook proberen! Secratio!" Het ging Clementis even goed af als Paris, met een glimlach rond zijn lippen keek Remus toe hoe Sirius en de meiden oefenden.

Einde hoofdstuk 11.

Bedankjes, even niet zo uitgebreid, want ik begin een lamme arm te krijgen, ik bedank:

CeliaLauna

En Love Fantasy twee keer. (Geen verdere uitlet)

En iedereen die het heeft gelezen, maar niet op die arme knop gedrukt heeft, bedankt!

Oh ja, en een happy New-Year.