9

9.

' Humil?' vroeg Char, hij liep de woonkamer in.

' Char…' zei Huma verbaast het was midden in de nacht.

' Is Acedia nog steeds niet terug?' vroeg Char, hij ging voorzichtig naast Humil op de bank zitten, hij probeerde de vleugels niet aan te raken.

' Nee, Huma is haar aan het zoeken het komt wel goed' zei Humil. ' Kan je niet slapen?' Char knikte zwakjes, hij begon aan zijn nachthemd te plukken.

' Als Acedia nog niet terug is voor morgen, kan ik dan nog steeds naar Alphonse en Ed?' vroeg Char.

' Tuurlijk geen probleem, als je maar voorzichtig bent en ze vraagt of ze je terug naar huis brengen' zei Humil. Char lachte, hij sprong van de bank af en liep naar zijn kamer toe.

' Waar zijn jullie' mompelde Humil hij ging op de bank liggen, langzaam sloten zijn ogen.

Temper lag in haar bed, denkend aan wat er met Acedia en Huma was gebeurd, dit was niks voor haar meester. Hij had nog één van hun slecht behandeld, waarom behandelde hij Acedia en Huma dan wel zo. Acedia was vastgebonden tegen een houten plank haar handen zaten vast aan de muur en haar voeten zaten vastgebonden met ijzeren kettingen. Maar Huma was er veel slechter aan toe, hij kon de pijn van zijn vleugels niet verdragen en haar meester deed er niks aan de wond was niet schoongemaakt, Huma kon zich niet bewegen en Temper kon alleen de kamer in als haar meester weg was maar ze had geen sleutels, dus kon ze de sloten niet openmaken het enige wat ze kon doen was eten brengen en proberen Huma zijn wond schoon te maken maar dat was bijna onmogelijk Huma lag op zijn rug en hij kon niet worden omgedraaid.

Chastity wist niet dat de andere twee engelen ook hier waren en in wat voor een situatie, Temper moest het haar vertellen. Chastity zou naar Humil moeten gaan en hem vertellen wat er was gebeurd.

Temper rende de stenentrap af met eten in haar handen, ze rende naar de kelder waar Acedia en Huma waren, ze deed de deur zachtjes open en keek naar binnen. Ze zag haar meester staan, hij stond voor Huma zijn bed en dwong Huma iets te drinken. Huma schreeuwde en tranen rolde over zijn wangen.

' Laat het met rust!!' gilde Acedia, ze zag er slecht uit haar haar hing voor haar ogen en haar kleren waren verscheurd.

Huma schreeuwde nog een keer, haar meester had een cirkel getekend op Huma zijn buik, hij klapte zijn handen en raakte de cirkel aan. De vleugels van Huma waren verdwenen. Temper keek geschrokken, als ze deze cirkel kon onthouden en hem na kon tekenen kon ze Humil helpen, dit was waarschijnlijk de enige manier om de vleugels te laten verdwijnen.

Toen de man weg was uit de kamer liep Temper de kamer in ze keek bezorgt naar Huma, maar hij leek rustig en voelde geen pijn meer. Temper liep daarna naar Acedia om haar gerust te stellen.

' Gaat het echt met hem?' vroeg Acedia meerdere malen, Temper knikte elke keer weer, ze probeerde Acedia haar kleren recht te trekken maar het had geen zin. Er waren meer kettingen om Acedia heen gebonden, haar middel en benen zaten nu helemaal vast, haar polsen waren met ijzeren sloten vast gebonden en nog drie andere kettingen hielden haar armen in bedwang.

Temper ging de kamer snel uit toen ze iemand hoorde lopen, ze sloot de deur voorzichtig en liep naar Chastity haar kamer, het was heel vroeg in de morgen maar Chastity moest nu alles weten voordat het te laat was. Chastity opende de deur en mompelde dat het te vroeg was. Temper stormde de kamer in en deed de deur op slot. Ze vertelde Chastity wat er was gebeurd en wat ze moest doen, en gaf haar een klein flesje met iets oranjes erin, ze zei dat ze dit aan Humil moest geven en dat de alchemist daarna het werk moest doen. Chastity opende het raam van haar kamer en keek naar beneden, ze gooide een laken naar beneden en gleed langzaam naar beneden. Ze rende weg, naar het huis van Humil, de zon was al opgekomen en er liepen al mensen over het plein heen.

' Wees voorzichtig, oké?' riep Humil Char na, Char knikte en huppelde de straat over met een glimlach op zijn gezicht, hij zou de twee broertjes weer ontmoeten en misschien nog wat meer alchemie leren. Char rende het grote gebouw in en liep naar de kamer waar hij al twee keer was geweest, hij klopte op de deur en liep naar binnen. De man met het zwarte haar zat achter zijn bureau hij keek verrast toen hij de kleine jongen zag staan.

' Ik..uh. Zijn Alphonse en Ed hier?' vroeg Char. Roy knikte en wees de jongen de kamer van de twee. Char klopte op de deur er werd open gedaan, een groot schild stond voor Char.

' Zo vroeg al? Kunnen ze niet heel even wachten?' mompelde Edward. Hij gooide het deken weer over zijn lichaam heen en draaide zich om.

' Het is Char' zei Alphonse, hij liet Char binnen.

' Oh, gelukkig' zei Edward. ' Waarom is je zus er eigenlijk niet?'

' Uh…' Char wist niet of hij kon vertellen wat er was gebeurd. ' Ze houd niet zo van alchemie, ze is er eerlijk gezegd bang voor'

' Echt?' zei Edward stomverbaasd.

' Fullmetal?' riep iemand. Edward sprong van zijn bed af en opende de deur. Roy stond voor zijn neus. Achter hem stond een meisje ze had bruin lang haar dat in een vlecht zat. Ze droeg een witte blouse, en een sjaal.

' Char? Ben jij dat?' vroeg het meisje.

' Chastity!' riep Char blij hij rende naar het meisje toe.

' Gevonden wat je zocht?' zei Roy, hij liep weg.

' Je moet meekomen, we moeten een alchemist vinden' zei Chastity ze zat op haar knieën voor Char.

' Waarom?' vroeg Alphonse, hij keek naar het meisje.

' Het is niks' zei Chastity ze stond op en pakte Char zijn hand vast. ' We moeten echt gaan'

' Wacht, misschien kunnen wij helpen' zei Edward, hij stond naast zijn broertje. ' Wij zijn alchemisten' voegde Edward toe.

' Ze kunnen ons helpen' zei Char, hij keek de twee broers aan het waren de enige betrouwbare alchemisten.

' Weten ze het?' vroeg Chastity, ze keek naar Char. Hij knikte van nee.

' Maar we kunnen het ze vertellen, ik vertrouw ze' zei Char serieus.

' Oké, als jullie willen helpen. Ga dan met ons mee' zei Chastity, ze liep de kamer uit. Edward, Alphonse en Char volgde.

' Wat is 'het'?' vroeg Alphonse, hij rende achter Char aan.

' Dat zul je zo wel zien' zei Char, hij liep de hoek om en deed de deur open.

' Humil, er zijn mensen die je kunnen helpen' zei Char, hij zag dat Humil op de bank lag, langzaam kwam hij overeind. Edward en Alphonse stonden in de kamer en zagen de vleugels van Humil.

' W-w-wat zijn dat?' stammelde Edward, hij wees naar Humil.

' We zijn geen mensen' begon Humil, hij ging weer op de bank zitten. ' Ik denk niet dat je ooit van ons hebt gehoord. We zijn de Zeven Engelen. We zijn het tegenovergestelde van de homunculis'

' Homunculis!? Je bedoelt : Envy, Lust en Wrath?' riep Edward verbaast, hij was op de enige stoel gaan zitten die in de kamer stond en bekeek Humil aandachtig. Humil knikte.

' Maar hoe..' mompelde Edward hij wilde zoveel vragen maar kon niet bedenken hoe hij iets moest vragen.

' Er valt heel veel over ons te zeggen, heel veel' zei Humil. ' En het is te veel om allemaal uit te leggen, we moeten snel handelen. We moeten Acedia en Huma terug zien te krijgen en Patience vinden. Maar ik kan het huis niet uit met deze vleugels daarom hebben we jullie hulp nodig. Het spijt me dat jullie hier in verzeild zijn geraakt'

' We hebben er zelf voor gekozen' zei Alphonse.' Wat moeten we doen?'

Toen alle voorbereidingen klaar waren, klapte Edward zijn handen en Humil z'n vleugels verdwenen.

' Oké nu moeten we Acedia en Huma nog vinden' zei Humil.

' Ik weet waar ze zijn' zei Chastity.' Ze zijn bij de maker' voegde ze er snel aan toe toen Humil haar vragend aankeek.

' Bedankt voor jullie help' zei Humil, hij richtte zich tot de twee alchemisten.

' We gaan mee' zei Edward, hij keek zijn kleine broertje aan hij knikte.' We zijn er nu toch al in verzeild geraakt'

Humil glimlachte.

' Als jullie maar wel oppassen, als we door alchemie worden geraakt verschijnen onze vleugels, we zijn kansloos als zoiets gebeurd, gebruik het alleen als wij we weg zijn' zei Humil, hij deed de deur open en rende de straat op gevolgd door Edward en Alphonse.

Chastity en Char bleven in het appartement.

' Ik wil ook mee!' riep Char naar Chastity.

' Het heeft geen zin, het is te gevaarlijk' zei Chastity, ze keek bedroefd als alles maar goed zou komen.

Er werd op de deur geklopt. Chastity deed open, Alphonse stond voor de deur.

' Jullie kunnen beter met mij mee komen, het is veiliger' zei Alphonse. Chastity en Char volgde Alphonse, ze liepen Central HeadQuarters in. Alphonse ging weg toen Chastity en Char in een kamer zaten. Char viel al snel in slaap. Chastity staarde maar uit het raam. De zon ging onder, ze hoopte dat alles goed zou gaan.